บทที่ 9 - นังชาเขียวตัวแสบ

บทที่ 9 - นังชาเขียวตัวแสบ

"แหม กลับมาแล้วเหรอ?"

เมื่อก้าวเข้ามาในตึกระฟ้าที่สูงตระหง่านเสียดฟ้า ผู้หญิงคนหนึ่งก็เดินส่ายสะโพกเข้ามาทักทาย

พอเห็นหน้าเธอ ความรังเกียจก็ปรากฏชัดเจนบนใบหน้าของสาวหมาป่าไอรีนทันที

"ยุ่งอะไรด้วย!" เธอพูดพลางกลอกตาบน "ลูกพี่ล่ะ?"

สาวเสือดาวไม่ใส่ใจกับท่าทีของเธอ ทั้งสองคนเกลียดขี้หน้ากัน แต่ก็ต้องทนอยู่ที่นี่เพื่อแย่งชิงผู้ชายคนเดียวกัน

แต่ก็มีบ้างที่พวกเธอต้องร่วมมือกันอย่างเข้าขา

อย่างเช่นในตอนนี้เป็นต้น

เธอชูนิ้วโป้ง ชี้ขึ้นไปข้างบน

"มีผู้หญิงคนนึงมา ห้าวันแล้วยังไม่ได้ก้าวขาออกจากห้องเลย"

สาวเสือดาวเฉียวนาพูดลอดไรฟันด้วยความแค้น

เมื่อได้ยินดังนั้น ไอรีนก็ถึงกับชะงัก

"ห้าวัน?" ไม่ออกจากห้องเลยเนี่ยนะ?

เรื่องแบบนี้ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนเลยนะ

อยู่เคียงข้างเซี่ยหมังมาหลายปี พวกเธอรู้ซึ้งถึงนิสัยใจคอของผู้ชายคนนี้เป็นอย่างดี

เขาเป็นคนเจ้าชู้ของแท้ และใบหน้าหล่อเหลานั่นก็ดึงดูดผู้หญิงได้ชะงัดนัก

บนดาวร้าง ผู้หญิงไม่มีความสามารถในการปกป้องตัวเอง จึงทำได้เพียงพึ่งพาผู้ชายเท่านั้น

ไม่มีทางเลือกอื่นเลย

ในเมื่อต้องพึ่งพาผู้ชาย ก็ต้องเลือกคนที่ดีที่สุดอยู่แล้ว

กวนตู้แห่งเขตตะวันออก และเซี่ยหมังแห่งเขตตะวันตก คือตัวเลือกที่ยอดเยี่ยมที่สุด

กวนตู้เป็นคนโหดเหี้ยมอำมหิต และมีอารมณ์แปรปรวน

หากไปล่วงเกินเขาเข้าล่ะก็ ต่อให้เป็นเรื่องเล็กน้อยแค่ไหน ก็อาจถึงตายได้ ไม่ว่าชายหรือหญิง

แต่เซี่ยหมังต่างออกไป

เขามีความเจ้าชู้พอประมาณ และก็ใจป้ำกับผู้หญิงมากด้วย

ผู้หญิงที่เคยมีความสัมพันธ์กับเขาไม่ว่าจะครั้งเดียวหรือหลายครั้ง และสามารถเอาชีวิตรอดจากเงื้อมมือของไอรีนและเฉียวนามาได้ ส่วนใหญ่ก็จะมีที่ซุกหัวนอนในเขตตะวันตกกันทั้งนั้น

แถมยังสามารถอ้างชื่อว่าเคยเป็นเด็กของเซี่ยหมัง เพื่อไม่ให้โดนคนอื่นรังแกได้อีกด้วย

ด้วยเหตุนี้ เซี่ยหมังจึงไม่เคยขาดแคลนผู้หญิงเลย

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการขลุกอยู่กับผู้หญิงคนเดียวในห้องถึงห้าวันเต็มๆ โดยไม่ออกมาเลย

ทั้งสองคนสบตากัน และต่างก็เห็น "ความมุ่งมั่นที่จะต่อสู้" ลุกโชนอยู่ในดวงตาของอีกฝ่าย

พวกเธอยอมให้เซี่ยหมัง "เล่นสนุก" ได้

แต่จะไม่มีวันยอมทนดูเขา "ทุ่มเท" ให้กับใครเด็ดขาด

ไม่ว่ายังไง ผู้หญิงคนนั้นต้องตาย

"กฎเดิม" ไอรีนทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงเย็นชา แล้วเดินเข้าลิฟต์ไป

เฉียวนาจ้องมองประตูลิฟต์ที่ปิดลง ยืนนิ่งอยู่กับที่เนิ่นนาน

ผ่านไปพักใหญ่ เธอถึงได้พ่นลมหายใจขุ่นมัวออกมา

ใช่แล้ว กฎเดิม

สามารถครอบครองเซี่ยหมังได้ถึงห้าวัน ไม่ว่าผู้หญิงคนนั้นจะมีมารยาอะไร ก็ต้องตายสถานเดียว

เธอกับไอรีนเฝ้ารอเซี่ยหมังมาตั้งหลายปี จะยอมปล่อยให้ผู้หญิงคนอื่นมาคาบไปกินง่ายๆ ได้ยังไง

แค่จู่ๆ ก็รู้สึกเศร้าใจนิดหน่อย

ความรักของเซี่ยหมังคงไม่มีหวังจะได้มาครอบครองแล้ว แต่อย่างน้อยๆ ก็ขอนอนด้วยสักคืนก็ยังดีไม่ใช่เหรอ?

เธอหยิบบุหรี่ขึ้นมาจุด สูบอัดเข้าปอดลึกๆ

แล้วหันหลังเดินจากไปอย่างรวดเร็ว

**

ชั้นบนสุด

การตกแต่งสไตล์ดาร์ก ช่วยขับให้ทั้งห้องดูหรูหราและมีระดับ

เสียงน้ำไหลซู่ซ่าหยุดลง ประตูห้องน้ำถูกเปิดออก

ผู้ชายที่มีผ้าเช็ดตัวพันรอบเอว เดินเท้าเปล่าออกมาจากข้างใน

ผิวพรรณของเขาขาวสะอาด กล้ามหน้าท้องเป็นมัดๆ เรียงตัวสวยงาม เส้นวีไลน์ที่ผลุบหายเข้าไปในผ้าเช็ดตัวชวนให้ใจสั่น

ใบหน้าของเขาหล่อเหลาและนุ่มนวล โดยเฉพาะดวงตาดอกท้อคู่นั้น เมื่ออยู่ท่ามกลางแสงไฟสลัวๆ ในห้อง ก็ยิ่งดูมีเสน่ห์เย้ายวนใจมากขึ้นไปอีก ราวกับว่าต่อให้มองหมาก็ยังดูมีเยื่อใย

เขาเดินไปที่เตียง ใช้สองแขนยันตัวบนผ้าห่มสีแดงเข้ม ก้มลงมองผู้หญิงที่กำลังหลับสนิท

ผู้หญิงคนนี้หน้าตาสะสวย ใบหน้าขนาดเท่าฝ่ามือจมลงไปในฟูกนุ่มๆ ลมหายใจแผ่วเบา คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันเล็กน้อย ดูเหมือนจะนอนหลับไม่ค่อยสนิทนัก

เมื่อนึกถึงความเร่าร้อนตลอดหลายวันที่ผ่านมา เซี่ยหมังก็ยกยิ้มมุมปากบางๆ

เขาลุกขึ้น เสยผมที่เปียกชุ่มไปด้านหลัง เปิดประตูแล้วเดินออกไป

ห้องรับแขก

ไอรีนนั่งเอกเขนกอยู่บนโซฟา

เมื่อเห็นการแต่งกายของเซี่ยหมัง ดวงตาของเธอก็เบิกกว้างเป็นประกายวิบวับในทันที

เธอจ้องมองท่อนบนที่เปลือยเปล่าของชายหนุ่ม ลอบกลืนน้ำลายเอื๊อก

ไม่นานสายตาก็เลื่อนต่ำลงมาที่ผ้าเช็ดตัว ปล่อยให้จินตนาการเตลิดเปิดเปิงไปไกล

"อย่ามาร่านต่อหน้าฉัน"

เซี่ยหมังแค่นยิ้มเยาะ แล้วนั่งลงฝั่งตรงข้าม หยิบซิการ์ดขึ้นมาจุด "เรื่องที่ให้ไปทำ จัดการไปถึงไหนแล้ว?"

ไอรีนตั้งสติ

ท่ามกลางสายตาที่ดูไม่ใส่ใจของเซี่ยหมัง เธอหยิบซิการ์ดขึ้นมาสองมวน แล้วยัดใส่กระเป๋าเสื้อตัวเอง

"ทางนั้นโก่งราคาเว่อร์เกินไป ใช้ลูกไม้ไปบ้างแล้ว แต่พวกมันก็ยังไม่ยอมใจอ่อน"

ขณะพูด สายตาก็ยังคงโลมเลียไปตามเรือนร่างของเซี่ยหมัง ความอยากครอบครองมันพลุ่งพล่านจนแทบจะกระโจนเข้าใส่โดยไม่สนอะไรทั้งนั้น

ตอนแรกยังคิดว่าจะอดทนรออีกสักหน่อย

แต่พอได้มาเห็นเซี่ยหมังตอนนี้ เธอก็หมายมั่นปั้นมือว่าจะต้องเอายาในมือเย่เหยามาให้ได้

ก่อนที่เธอจะได้ยามา เย่เหยาจะตายไม่ได้เด็ดขาด

ชาตินี้เธอจะได้ครอบครองเซี่ยหมังหรือไม่ ก็ขึ้นอยู่กับผู้หญิงคนนั้นแล้ว

ใบหน้าหล่อเหลาของเซี่ยหมังถูกซ่อนเร้นอยู่หลังม่านควัน ความพร่ามัวยิ่งขับเน้นให้เขาดูสูงส่งและลึกลับมากยิ่งขึ้น

"ถ้าไม่ยอมตกลง ก็คงต้องเปลี่ยนเจ้าใหม่แล้วล่ะ" เขาพูดเรียบๆ ไม่ได้มีท่าทีโกรธเคืองเลยแม้แต่น้อย "และแน่นอนว่า พวกมันก็ไม่มีความจำเป็นต้องอยู่บนโลกนี้อีกต่อไป"

เมื่อได้ยินแบบนี้ ไอรีนก็ตาสว่างขึ้นมาทันที

"ลูกพี่ ให้ใครไปดีคะ?"

เมื่อเห็นท่าทางกระตือรือร้นของเธอ เซี่ยหมังก็ยิ้มแล้วตอบว่า "ไม่ใช่คนของเราหรอก"

ไอรีนขมวดคิ้ว

เซี่ยหมังมองเห็นความไม่พอใจของเธอ จึงพูดต่อว่า "ยังไงซะนั่นก็เป็นถึงราชวงศ์ถูเหมิง ขืนพวกเราลงมือเองคงไม่เหมาะหรอก"

พวกเขาน่ะชั่วแค่สันดาน แต่ไม่ได้โง่ซะหน่อย

ในเมื่อยืมมือคนอื่นฆ่าคนได้ ใครจะโง่ลงมือเองให้เปื้อนเลือดล่ะ

ขณะที่กำลังคุยกัน ประตูด้านหลังก็เปิดออกอย่างเงียบเชียบ

"พี่ชายคะ"

เสียงอ่อนหวานหยดย้อยที่หวานจนแทบจะหลอมละลายหัวใจคนฟังดังขึ้น

เข้าหูเซี่ยหมังก็ถือเป็นความรื่นรมย์ แต่เมื่อเข้าหูไอรีน มันกลับกลายเป็นยันต์เรียกวิญญาณของนังผู้หญิงคนนี้ไปซะได้

เธอเงยหน้าขึ้น สายตาที่ซ่อนเร้นความเกลียดชังจับจ้องไปที่ผู้หญิงคนนั้น

ไม่แปลกใจเลย นี่ก็เป็นคนสวยอีกคนหนึ่ง

รูปร่างเล็กบอบบางแต่ซ่อนรูป ใบหน้าเล็กๆ นั้นน่ารักราวกับตุ๊กตาในตู้โชว์

ผู้หญิงคนนั้นสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวความยาวระดับเข่า เผยให้เห็นท่อนขาเรียวขาวเนียน

ดูปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นเสื้อเชิ้ตของเซี่ยหมัง

ภาพที่เห็นตรงหน้า บาดตาไอรีนจนตาแดงก่ำ แทบจะคุมสติไม่อยู่

อยากจะพุ่งเข้าไปถลกหนังเลาะกระดูกนังนี่ซะเดี๋ยวนี้เลย

เซี่ยหมังกระดิกนิ้วเรียกผู้หญิงคนนั้น

พอเห็นแบบนั้น เธอก็ยิ้มเขินอายแล้ววิ่งเหยาะๆ เข้าไปหา

ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งบนตักของเขาอย่างว่าง่าย ต่อหน้าต่อตาไอรีน

"มาจากไหนเนี่ย?" ไอรีนพยายามข่มอารมณ์ให้สงบลง แล้วส่งยิ้มให้ผู้หญิงคนนั้น

ผู้หญิงคนนั้นปรายตามองเธอแวบหนึ่ง ก่อนจะซุกหน้าลงกับอกของเซี่ยหมัง

ไอรีน: "..."

แม่งเอ๊ย นังชาเขียวตัวแสบ

ไม่งั้นล่ะ?

M079 จะมีผู้หญิงนิสัยแบบนี้อยู่ได้ยังไง

ผู้หญิงที่สามารถมีชีวิตรอดมาอยู่ข้างกายเซี่ยหมังได้ ไม่มีใครธรรมดาสักคน

พวกที่ใสซื่อบริสุทธิ์ ป่านนี้คงโดนไอ้พวกเดนมนุษย์ใน M079 จับไปขัง ไม่ก็โดนรุมโทรมจนตายไปนานแล้ว

เสียงสัญญาณเตือนจากอุปกรณ์สื่อสารดังขึ้น ช่วยหยุดยั้งจิตสังหารที่กำลังปะทุขึ้นมาได้ทันท่วงที

ไอรีนเหลือบมองหน้าจอ แล้วลุกขึ้นเดินออกไปข้างนอกพร้อมกับกดรับสาย

"พูดมา"

น้ำเสียงเต็มไปด้วยความโกรธที่พยายามสะกดกลั้นเอาไว้

ปลายสายเงียบไปพักหนึ่ง ก่อนจะมีเสียงอ่อนแรงตอบกลับมา

"จะกลับมากินมื้อเย็นไหม?"

ขณะก้าวเท้าเข้าลิฟต์

ประตูลิฟต์ค่อยๆ ปิดลง สายตาเย็นชาของไอรีนจดจ้องไปที่ผู้หญิงคนนั้น

"นอกจากเรื่องยานั่นแล้ว เรื่องอื่นไม่ต้องติดต่อมาหาฉัน"

เธอหลุบตาลง ซ่อนแววตากระหายเลือดเอาไว้ แล้วพูดว่า "ฉันหาคนให้เธอ เธอเอายามาให้ฉัน เรื่องอื่นอย่าแส่"

กำลังอารมณ์เสียสุดๆ

ถ้าไม่ใช่เพราะต้องพึ่งเย่เหยาปรุงยา ไอรีนคงพุ่งกลับไปบีบคอหล่อนให้ตายคามือไปแล้ว

ตัดสายทิ้ง แล้วจัดการส่งชื่อ "เซี่ยหมิงซี" พร้อมกับลักษณะเด่นเพียงอย่างเดียวที่มีออกไป

ตั้งรางวัลนำจับเรียบร้อย

(จบแล้ว)