บทที่ 95 - ปราบสลักและพลังจิต
บทที่ 95 - ปราบสลักและพลังจิต
ติดตามเป็นกำลังใจให้ผู้แปลได้ที่แฟนเพจ:BamแปลNiyay
บทที่ 95 - ปราบสลักและพลังจิต
หลายกิโลเมตรรอบๆ สลักได้กลายเป็นรอยนิ้วมือขนาดใหญ่ปรากฏขึ้น
ภายใต้รอยฝ่ามือ สลักได้ถูกฝังลึกลงไปในดิน กระดูกทั่วร่างกายของเขาคล้ายกับแตกหักไปหมดสิ้น แม้ว่าร่างกายของเขาจะฟื้นตัวอย่างรวดเร็ว แต่ความเจ็บปวดอย่างรุนแรงยังคงทำให้เขารู้สึกเหมือนกำลังจะตาย
หลินเฉินลงมาคว้าสลักด้วยมือข้างหนึ่งและน่าประหลาดใจมากที่เขาดึงร่างยักษ์ของสลักออกมาจากพื้นได้ แม้ว่าขนาดของเขาจะไม่ถึง 1 ใน 10 ของสลักก็ตาม
“ไอ้บัดซบ!”
ทันใดนั้นสลักก็เอื้อมมือไปจับหลินเฉินไว้แน่น
"ฮ่าฮ่าฮ่า! ยามนี้เจ้าหนีไม่พ้นแล้ว! ข้าจะขยี้เจ้าให้ตาย!”
ทันใดนั้นสลักก็ออกแรง แต่เขาก็พบว่ามือของเขาไม่สามารถขยับได้เลย
ไม่ว่าสลักจะพยายามมากแค่ไหน เขาก็ไม่สามารถบดขยี้หลินเฉินจนตายได้ตามที่เขาจินตนาการไว้
"มันเป็นไปได้ยังไง? ทำไมถึงเป็นเช่นนี้ได้?"
“สลัก เจ้าคิดว่าเจ้าแข็งแกร่งที่สุดหรือ? ไม่ว่าเจ้าจะคิดว่าตัวเองเก่งแค่ไหน มันก็ยังมีคนอีกมากมายที่แข็งแกร่งกว่าเจ้าเสมอ”
หลินเฉินกล่าวออกมาน้ำเสียงเย็นชา
เขาดึงมือของสลักออกไปอย่างง่ายดาย ในขณะที่สลักได้แสดงใบหน้าที่บิดเบี้ยวออกมา เขาก็โยนสลักขึ้นไปบนท้องฟ้าและยิงลูกบอลพลังงานสีเขียวสองลูกด้วยมือทั้งสองข้าง
"อุกกาบาตกัมปนาท!"
ลูกบอลพลังงานทั้งสองไล่ตามสลักและทันใดนั้น มันก็ใหญ่ขึ้นกลางอากาศคล้ายดั่งดวงอาทิตย์สีเขียวสองดวง
ทันทีที่ลูกบอลพลังงานทั้งสองอันเต็มไปด้วยพลังงานกำลังพุ่งเข้าสู่ร่างกายของสลัก มันก็เริ่มเข้าทำลายและกัดเซาะร่างของอีกฝ่าย
เซลล์ทุกเซลล์ในร่างกายของเขาถูกย่อยสลายภายใต้พลังงานนี้ จนลายเป็นเพียงความว่างเปล่า
“ได้โปรด… ได้โปรดอย่าฆ่าข้าเลย! อย่าฆ่าข้าเลย!”
ในยามนี้ สลักสามารถสัมผัสได้ถึงภัยคุกคามอันถึงแก่ชีวิตของเขา
ในที่สุดเขาก็เข้าใจว่าสิ่งที่หลินเฉินพูดก่อนหน้านี้ไม่ใช่เพียงเรื่องตลก
เขามีความสามารถในการฆ่าสลักได้ทันทีจริงๆ!
แม้แต่ความสามารถในการฟื้นฟูที่เพิ่มขึ้นของสลักก็ไม่สามารถรักษาร่างกายของเขาได้ หากทุกตารางนิ้วของร่างกายของเขาระเหยไปในเวลาเดียวกัน
เมื่อรู้ว่าเขากำลังจะถูกกลืนโดยความตาย สลักก็ร้องออกมาด้วยความโศกเศร้าและสีหน้าที่บิดเบี้ยว
หลินเฉินมองดูทั้งหมดนี้อย่างเงียบงัน แต่ในเวลานี้เอง เสียงของระบบก็ดังขึ้นในใจของเขา
"ติ้ง! ขอเตือนผู้ใช้ ท่านยังมีภารกิจที่ต้องทำให้สำเร็จ!”
ค้นหาสลักโดยไม่ต้องใช้กองกำลังภายนอกและนำเขากลับไปที่ดาวเคราะห์นาเม็กทั้งเป็น
อ่าาาาาาา!! ข้าเกือบลืมไปเสียสนิทเลย!
หลินเฉินสะดุ้งพลางโบกมือทั้งสองข้างของเขา และลูกบอลพลังงานทั้งสองก็แยกออกจากกันไปในทันที เหลือเพียงส่วนเล็กๆ ของหัวและคอของสลัก
หลินเฉินบินไปที่ศีราะของสลัก เขาคว้ามันขึ้นและถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา “สลัก เจ้าอยากตายหรือจะยอมจำนน?”
"ข้ายอมแล้ว! ข้ายอมแล้ว!"
ด้วยการสะบัดเล็กน้อย หลินเฉิก็ดึงศีรษะของทากลงกับพื้น
“ฮันนาห์ บาร์ดัค! ไปจัดการกับลูกน้องของสลักโดยไม่ให้เหลือใครทั้งสิ้น ข้าต้องการให้ดาวเคราะห์ดวงนี้เป็นของเราในทันที ผลของต้นไม้แห่งชีวิตทั้งหมดที่นี่จะเป็นของเรา!”
“ขอรับฝ่าบาท!”
หลังจากได้รับคำสั่งของหลินเฉิน บาร์ดัคและฮานาเซียก็กลับมามีสติและเริ่มโจมตีลูกน้องของสลักทันที
คลื่นกระแทกได้พุ่งผ่านทะลุท้องฟ้าครั้งแล้วครั้งเล่า
ด้วยระดับพลังของบาร์ดัคและคนอื่นๆ ที่มีระดับพลังหลายแสนบวกกับซูเปอร์ไซย่าฮานาเซีย การจัดการกับพวกเศษเดนพวกนี้ก็คล้ายกับเสือที่กำลังพุ่งเข้าจัดการฝูงแกะ
นักรบของเผ่าพันธุ์ปีศาจและคนของดาวเคราะห์ทากไม่ใช่คู่ต่อสู้ของพวกเขาเลย เสียงกรีดร้องมากมายยังคงปรากฏต่อไปอีกสักพัก
"อ่า! ท่านสลัก! ช่วยข้าด้วย!"
"นายท่านช่วยข้าด้วย!"
ในไม่ช้า เสียงกรีดร้องของพวกเขาก็ถูกกลืนกินไปด้วยพลังงานที่แผดเผาพวกเขาไป
ในเวลานี้ ร่างกายของสลักได้ฟื้นตัวแล้ว แต่อาการบาดเจ็บทางจิตใจไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่จะฟื้นตัว
แม้ว่าตอนนี้หลินเฉินจะกลับสู่ร่างปกติแล้ว ทั้งยังไม่ได้ปล่อยออร่าที่อันตรายออกมาอีกต่อไป แต่สลักยังคงจำความกลัวที่ใกล้ตายได้อยู่ เขาจึงสูญเสียความมั่นใจในการต่อสู้ไปในทันที
เขายกเลิกร่างยักษ์ จากนั้นก็คุกเข่าลงข้างหลินเฉินด้วยเข่าข้างหนึ่งในขณะที่ตัวสั่นด้วยความหวาดกลัว เขาไม่สนใจเสียงร้องขอความช่วยเหลือของผู้ใต้บังคับบัญชาของเขาเลย
ในที่สุดเสียงกรีดร้องก็สงบลงอย่างสมบูรณ์ ไม่มีใครจากคนของสลักมีชีวิตรอดบนดาวดวงนี้แล้ว
ด้วยความช่วยเหลือของเครื่องวัดพลัง ก็ไม่มีใครสามารถหลบหนีการไล่ล่าของชาวไซย่าได้เลย
“ฝ่าบาท! ดาวเคราะห์แห่งนี้ได้ถูกกวาดล้างแล้ว”
หลังจากนั้นไม่นาน บาร์ดัคและคนในกลุ่มก็มาถึงข้างๆ หลินเฉินและคุกเข่าลงข้างหนึ่ง
“บาร์ดัค จงอย่าแจ้งหน่วยสายตรวจอวกาศว่าเราได้ทำภารกิจเสร็จสิ้นแล้ว จงอยู่ที่นี่และรอให้ผลของต้นไม้แห่งชีวิตสุกงอมก่อนแล้วค่อยไปเก็บมัน!”
"เข้าใจแล้วขอรับ!"
หลังจากออกคำสั่งแล้ว หลินเฉินก็หันไปมองสลักอีกครั้งและถามว่า “สลัก เมล็ดของผลต้นไม้แห่งชีวิตมีลักษณะอย่างไร?”
“เรื่องนั้นข้ารู้ขอรับ ต้นไม้แห่งอำนาจแต่ละต้นจะออกผลสีทองหนึ่งหรือสองผล ผลไม้พวกนี้คือเมล็ดพันธุ์”
สลักไม่กล้าซ่อนมันและพ่นทุกอย่างออกมาอย่างเชื่อฟัง
"พวกเจ้าได้ยินแล้วใช่ไหม? จงอย่าลืมเก็บเมล็ดพันธุ์มาด้วย! ข้ามีเรื่องอื่นที่ต้องทำ ข้าจะพาเจ้าหมอนี้ออกไปสักพัก ส่วนผลไม้ทั้งหมด พวกเจ้าเก็บมันไปได้เลย!"
“รับทราบขอรับฝ่าบาท”
หลังจากสั่งการแล้ว หลินเฉินก็วางมือบนไหล่ของสลักและครู่ต่อมา เขาก็เคลื่อนย้ายไปยังดาวเคราะห์นาเม็ก
เมื่อเขาเห็นภาพที่คุ้นเคยรอบตัวเขา สลักก็ตกตะลึง: “ท่านครับ นี่คือ …”
หลินเฉินไม่ได้ตอบเขาในทันที จากนั้นเขาก็ได้ยินเสียงแจ้งเตือนของระบบดังขึ้นมาในใจของเขา
"ติ้ง! ขอแสดงความยินดีกับผู้ใช้ สำหรับการทำภารกิจตามหาสลักให้สำเร็จโดยไม่ต้องใช้กำลังจากภายนอกและนำเขากลับมายังดาวเคราะห์นาเม็กทั้งเป็น! รางวัลของท่านได้ถูกส่งมอบแล้ว!”
จากนั้นความรู้ส่วนหนึ่งที่เกี่ยวข้องกับพลังจิตก็ปรากฏขึ้นในใจของหลินเฉิน
ผู้ใช้: หลินเฉิน
ระดับพลัง: 6.68 ล้าน
สายเลือด: สายเลือดซูเปอร์ไซย่าในตำนาน
ทักษะ: เคลื่อนย้ายพริบตา, พรสวรรค์ด้านศิลปะการต่อสู้ขั้นเริ่มต้น, ปลดพลังแฝงขั้นเริ่มต้น, การควบคุมพลังที่สมบูรณ์แบบและพลังจิตขั้นเริ่มต้น
…….
หลินเฉินกล่าวออกมาด้วยรอยยิ้มแผ่วเบา “ที่นี่คือดาวเคราะห์นาเม็ก มีคนอยากพบเจ้าที่นี่”
“พบข้าหรือ?”
หลินเฉินวางมือบนไหล่ของสลักอีกครั้งและคราวนี้ เขาเคลื่อนย้ายตรงไปที่บ้านของผู้เฒ่าสูงสุด
เมื่อเขาปรากฏตัวต่อหน้าผู้เฒ่าสูงสุด สลักก็ตกใจมาก: "นั่นเจ้าหรือ?"
"สลัก!"
เมื่อเห็นสลักปรากฏตัวขึ้น เนลก็ตกตะลึงและตั้งท่าป้องกันทันที
แต่ในไม่ช้า เขาก็เห็นว่าหลินเฉินก็อยู่ข้างสลักเช่นกัน
“ท่านหลินเฉิน?”
หลินเฉินพยักหน้าและพูดกับผู้อาวุโสยิ่งใหญ่ว่า “ผู้อาวุโสยิ่งใหญ่ ข้าทำตามสัญญาแล้ว ข้าได้นำสลักมาด้วย ไม่ว่าเขาจะอยู่หรือตาย ทุกอย่างขึ้นอยู่กับท่านที่จะตัดสินใจ”
"อะไรนะ?" สลักตกใจมาก
เดิมทีเขาคิดว่าเขารอดพ้นจากหายนะมาแล้ว แต่เขาไม่ได้คิดเลยว่ามันเป็นเพียงการย่นระยะเวลาไปเท่านั้น
สลักต้องการวิ่งหนี แต่หลินเฉินที่เตรียมการไว้ก็เปลี่ยนร่างเป็นซูเปอร์ไซย่าในตำนานทันทีและตบสลักลงกับพื้นด้วยฝ่ามือเดียว