บทที่ 23 การมาเยือนของอสูร (3/5)

บทที่ 23 การมาเยือนของอสูร (3/5)

สายตาของฮอว์คอาย บาร์ตันนั้นยอดเยี่ยมมาก เขาเห็นการเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นกับอีเล็คตร้าซึ่งกลายร่างเป็นสัตว์ร้ายได้อย่างชัดเจน

กระสุนที่ระดมยิงเข้าใส่เป้าหมายเพียงแต่ทำให้ร่างนั้นกลายเป็นหมอกควัน ก่อนจะฟื้นฟูสภาพกลับมาอย่างรวดเร็ว

'อมตะงั้นเหรอ? หรือว่ามันภูมิคุ้มกันการโจมตีด้วยกระสุน หรือแค่รักษาตัวได้เร็วกันแน่' ฮอว์คอายครุ่นคิด

เขาหยิบลูกธนูสั่งทำพิเศษจากด้านหลัง น้อมคันธนู เล็งเป้า แล้วปล่อยสายทันที

หัวธนูที่ผ่านการกำกับดูแลและคำนวณมาอย่างดีโดยฮอว์คอาย เกิดระเบิดขึ้นทันทีที่ปักลงบนร่างของอีเล็คตร้า

อีเล็คตร้าในร่างอสูรยังคงไม่หลบเลี่ยง นางรับแรงระเบิดเข้าไปเต็มเหนี่ยว

ฮอว์คอายจ้องมองไปยังกลุ่มควันที่พวยพุ่งอย่างไม่วางตา เขาต้องการตัดสินให้แน่ชัดว่าเจ้าสัตว์ร้ายตัวนี้ภูมิคุ้มกันการโจมตีทางกายภาพจริงหรือไม่

เมื่อกลุ่มควันค่อยๆ จางลง ฮอว์คอายก็เห็นว่าอีเล็คตร้าที่เคยยืนอยู่ตรงนั้นได้กลายเป็นมวลสารขนาดใหญ่ที่กำลังประกอบร่างและฟื้นตัวอย่างรวดเร็ว

'มันไม่ได้ภูมิคุ้มกันการโจมตีทางกายภาพ แต่มันไม่ได้รับความเสียหายที่มีประสิทธิภาพเลย ดูเหมือนหมอกควันนั่นจะเป็นเอฟเฟกต์การฟื้นตัว การระดมยิงด้วยอำนาจการทำลายล้างที่รุนแรงอาจจะพอได้ผล และดูเหมือนว่ามันจะสติปัญญาม่ำมากด้วย'

ฮอว์คอาย บาร์ตัน ออกคำสั่งทันที 'ทีมบี เจ้าหน้าที่ 5 นาย ใช้ปืนไรเฟิลจู่โจมยิงกดดันเพื่อตรึงเจ้าสัตว์ร้ายนั่นไว้ พวกนายมีเครื่องยิงจรวดบ้างไหม'

เจ้าหน้าที่นายหนึ่งตอบกลับ 'ท่านครับ เรามีเครื่องยิงจรวด อาร์พีจี 7 จำนวน 2 กระบอกครับ'

'ดีมาก ใช้เครื่องยิงจรวดทันทีหากเกิดความผิดปกติในการยิงกดดัน เพื่อตรึงมันไว้กับที่ให้ได้'

ที่บริเวณขอบเขตโดมหมอกสีดำของอีเล็คตร้า อเล็กซานดราอยู่ในอาการลนลานอย่างมาก

เจ้าหน้าที่ชีลด์พวกนี้ ไม่รู้ด้วยเหตุผลกลใดถึงได้ตอบโต้รวดเร็วและเตรียมพร้อมมาก่อนที่พวกนางจะมาถึงเสียอีก

แต่สิ่งที่ทำให้นางกังวลยิ่งกว่าคือสภาพของอีเล็คตร้า

นับตั้งแต่ตอนที่ร่างกายของอีเล็คตร้าเริ่มบิดเบี้ยวผิดรูป นางก็หยุดฟังคำสั่งของอเล็กซานดรา และทำตัวเหมือนสัตว์ร้ายที่ขับเคลื่อนด้วยสัญชาตญาณเพียงอย่างเดียว

อเล็กซานดราแผดเสียงสั่งการอย่างร้อนรน:

'อีเล็คตร้า อย่าเสียเวลา! ไปจัดการคนพวกนั้นให้หมด แล้วไปเอากระดูกมังกรมาให้ข้า!'

เสียงตะโกนของนางดูเหมือนจะได้ผล เพราะอีเล็คตร้าหันหน้ามาทางนาง

อเล็กซานดรายิ้มออกมาทันที พลางรู้สึกว่าทุกอย่างยังคงอยู่ภายใต้การควบคุมของตนเอง

ทว่าวินาทีต่อมา อีเล็คตร้าในร่างอสูรกลับยกมือขึ้นมาทางนาง พลังงานสีดำพวยพุ่งออกมาและกลืนกินหนึ่งในห้านิ้วของเดอะแฮนด์เข้าไปในทันที

'ไม่... ไม่—'

'พลเมืองตายไปอีกหนึ่ง! ให้ตายเถอะ ทำไมพวกตำรวจนิวยอร์กถึงช้านัก แล้วพวกคนที่ยืนดูอยู่นี่ไม่กลัวตายกันหรือไง'

ฮอว์คอายสบถออกมา เพราะเขาเข้าใจผิดว่าอเล็กซานดราเป็นเพียงหญิงชราธรรมดาคนหนึ่ง

หลังจากเขมือบอเล็กซานดราเข้าไป จิตใจของอีเล็คตร้าก็เกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่

ก่อนหน้านี้ แม้ว่าจิตใจจะวุ่นวายสับสนอย่างหนัก แต่เจตจำนงของอีเล็คตร้ายังพอจะเป็นฝ่ายครอบงำได้บ้าง แต่หลังจากกลืนกินวิญญาณมนุษย์เข้าไปมากมาย จิตสำนึกของอสูรก็เริ่มเป็นฝ่ายได้เปรียบ และจิตสำนึกของอีเล็คตร้าก็ถูกกดทับลง

ผลลัพธ์ก็คือ ดวงตาที่เคยดำสนิทของอีเล็คตร้าในร่างอสูรกลับมีอีกสีหนึ่งปรากฏขึ้น นั่นคือรูม่านตาสีแดงฉาน

'ในที่สุด ข้าก็ควบคุมร่างกายนี้ได้เสียที!'

เสียงที่เปล่งออกมานั้นแหบพร่าและบาดหูเหมือนเสียงพัดลมเก่าๆ ที่กำลังเสียดสีกัน อีเล็คตร้าในตอนนี้ไม่ใช่ชื่อที่ควรเรียกนางอีกต่อไป แต่ควรเรียกว่า 'อสูร'

อสูรทบทวนความทรงจำที่ได้รับมาจากวิญญาณของอเล็กซานดรา 'กระดูกมังกรอย่างนั้นรึ? ร่างกายนี้ยังเปราะบางเกินไป ก่อนที่ยัยแม่มดคลั่งแองเชี่ยนวันจะหาข้าเจอ ข้าต้องเสริมแกร่งร่างกายนี้แล้วหาที่ซ่อนตัว กระดูกมังกรดูจะเป็นตัวเลือกที่ไม่เลว'

อสูรครุ่นคิดถึงวิธีที่จะฉวยโอกาสนี้จุติลงสู่โลกแห่งความจริงโดยไม่ถูกแองเชี่ยนวันจับได้และนำไปใช้ประโยชน์

เบื้องหน้าของอสูร เจ้าหน้าที่ชีลด์ที่ติดอาวุธครบมือหลายนายปรากฏตัวขึ้นกะทันหัน

พวกเขายืนอยู่ภายนอกอาณาเขตพลังงานสีดำ พร้อมกับถือปืนไรเฟิลจู่โจม

อสูรผู้ไร้ประสบการณ์ไม่รู้จักสิ่งของเหล่านี้เลยแม้แต่น้อย

ในขณะที่เขากำลังจะกล่าวสุนทรพจน์ให้สมกับเป็นจอมมารผู้ยิ่งใหญ่ หัวหน้าทีมก็ออกคำสั่งทันที 'ยิง!'

ประกายไฟปะทุขึ้นพร้อมกับห่ากระสุนที่ระดมยิงเข้าใส่อสูรราวกับพายุ

ตับๆๆๆ!

ภายในโรงภาพยนตร์ หนังกำลังดำเนินมาถึงช่วงสุดท้าย

ในฟิล์มภาพยนตร์ โรงหนังกำลังลุกเป็นไฟ ชายผู้มีหนวดเหนือริมฝีปากถูกสาดกระสุนใส่จนร่างพรุนด้วยฝีมือของสายลับสองคนที่ใช้ปืนกล และเหล่าข้าราชการระดับสูงของจักรวรรดิที่สามก็ถูกกวาดล้างจนหมดสิ้นในโรงหนังแห่งนั้น

'พล็อตเรื่องนี่มันบ้าบอเกินไปแล้ว!' ซูหยุนบ่นอุทานในใจ เพราะเขาคิดว่ามันจะเป็นหนังประวัติศาสตร์ที่เคร่งเครียด

'แต่มันก็ดูสะใจชะมัด!'

เมื่อมองไปยังก้อนเหล็กที่พุ่งเข้ามา อสูรยื่นมือออกไปคว้าไว้ได้หนึ่งนัด ขณะที่นัดอื่นๆ พุ่งเข้าปักตามร่างกายของเขา

ก้อนเหล็กในมือนั้นร้อนจัด และร่างกายของเขาก็ถูกกระสุนเจาะจนเป็นรู ทว่าเขากลับแสยะยิ้มแล้วกล่าวว่า 'ของพวกนี้มันดีจริงๆ!'

แม้ว่าอสูรจะเขมือบวิญญาณของอเล็กซานดราและได้รับความทรงจำมา แต่นายท่านอสูรผู้นี้เลือกรับเฉพาะสิ่งที่ตนสนใจเท่านั้น ไม่ได้ยอมรับทั้งหมดมาในคราวเดียว

บาดแผลที่ถูกเจาะฟื้นตัวคืนสภาพในทันที และเมื่ออสูรยกมือขึ้น อาณาเขตพลังงานสีดำก็ขยายตัวออกอย่างรวดเร็ว

'อาร์พีจี!'

เมื่อเห็นว่าสถานการณ์เริ่มไม่สู้ดี หัวหน้าทีมก็ตะโกนสั่งให้เจ้าหน้าที่ด้านหลังยิงจรวดที่เตรียมไว้

หัวรบสองลูกถูกยิงออกมาจากตำแหน่งที่ต่างกัน

อสูรยกมือขึ้นคว้าลูกหนึ่งไว้ได้ ส่วนอีกลูกหนึ่งพุ่งทะลุผ่านร่างของอสูรไปโดยตรงและระเบิดขึ้นด้านหลังเขาไม่ไกลนัก

'พลังทำลายไม่เลว!'

จากนั้นอสูรกลับอ้าปากและกลืนหัวรบในมือลงไปดื้อๆ

'มันกินเข้าไปแล้ว!' เจ้าหน้าที่นายหนึ่งตกตะลึงจนตาค้าง

คำว่ากลืนลูกปืนใหญ่เข้าไปทั้งลูกมันหมายความว่ายังไงกันแน่!

'ยิงกดดันต่อไป!' เมื่อเห็นว่าจรวดไม่ได้ผล หัวหน้าทีมจึงสั่งการอีกครั้ง โดยหวังจะใช้อำนาจการยิงสยบอสูรไว้

คราวนี้ อสูรไม่ได้ยืนเป็นเป้านิ่งอีกต่อไป

พลังงานสีดำรอบกายควบแน่นมาอยู่ตรงหน้า ก่อตัวเป็นโล่เพื่อกำบังกระสุนที่พุ่งเข้ามา

กระสุนเหล่านั้นสลายตัวทันทีที่สัมผัสกับพลังงานสีดำ โดยไม่มีแม้แต่ประกายไฟให้เห็น

เขายกมือขึ้น เปลวเพลิงแห่งการระเบิดก็ปะทุออกมา หัวรบที่อสูรเพิ่งกินเข้าไปได้ถูกนำมาใช้ประโยชน์ในลักษณะนี้เอง

เหล่าเจ้าหน้าที่ต่างถูกแรงระเบิดพัดจนกระเด็นไปคนละทิศละทาง

โชคดีที่ชุดปฏิบัติการของพวกเขาทำจากวัสดุสังเคราะห์ล่าสุดของชีลด์ ภายใต้การคุ้มครองของชุดทำให้พวกเขาไม่เสียชีวิต แต่ก็ไม่สามารถกลับมาต่อสู้ได้อีกในช่วงเวลาสั้นๆ นี้

'ช่างเปราะบางเสียจริง แต่ของพวกนี้ก็ยังใช้ได้อยู่นะ!'

อสูรคำรามด้วยเสียงที่แหบพร่าราวกับสนิมเขรอะ ดูเหมือนเขาจะยังไม่รู้วิธีการพูดจาให้เป็นปกติ

เขาหยิบปืนไรเฟิลจู่โจมที่เจ้าหน้าที่ทิ้งไว้บนพื้นขึ้นมา ห่อหุ้มพวกมันด้วยพลังงานสีดำและหลอมรวมใหม่

เมื่อพลังงานสีดำจางหายไป ปืนกลหลายกระบอกในมือของอสูรก็ได้กลายเป็นหนึ่งเดียวกัน เป็นปืนกลแกตลิงที่มีรูปร่างอัปลักษณ์อย่างถึงที่สุด

ปากลำกล้องของปืนแกตลิงอัปลักษณ์นั้นเล็งไปที่เหล่าเจ้าหน้าที่ซึ่งนอนกองอยู่บนพื้น และเสียงแหบพร่านั้นก็ดังขึ้นอีกครั้ง:

'พวกเจ้าก็ลองเล่นของเล่นชิ้นใหม่ของราชาผู้นี้ดูหน่อยเป็นไง!'

วึ่บ!

อสูรยกมือขึ้นคว้าลูกธนูที่พุ่งมายังหัวของเขาไว้ได้ทัน ทว่านั่นก็ทำให้เขาหยุดชะงักจากการเหนี่ยวไก

เสียงแหบพร่าเค่นหัวเราะอย่างหยิ่งยโส:

'เจ้าคิดว่าอาวุธพรรค์นี้จะโจมตีราชาผู้นี้ได้งั้นรึ?'

ตูม!

ลูกธนูระเบิดออก

ร่างของอสูรถูกแรงระเบิดพัดถอยหลังไปหลายเมตร

พลังป้องกันของเขาพัฒนาขึ้น คราวนี้เขาไม่จำเป็นต้องกลายเป็นหมอกดำเพื่อฟื้นตัวอีกต่อไป

ฮอว์คอาย บาร์ตัน เอ่ยกับเจ้าหน้าที่ที่ตามเขามา:

'พาวคนเจ็บออกไป!'

จากนั้นเขาก็หยิบเครื่องยิงจรวดที่ตกอยู่บนพื้นขึ้นมา เจ้าหน้าที่นายหนึ่งรีบช่วยเขาบรรจุหัวรบลูกใหม่ และฮอว์คอายก็เหนี่ยวไกยิงไปยังทิศทางที่อสูรกระเด็นไปทันที

'ต่อด้วยระเบิดมือ!'

ระเบิดมือถูกระดมปาเข้าไปในกลุ่มควันราวกับเป็นของฟรี

การระเบิดต่อเนื่องนานครึ่งนาที ฮอว์คอายจึงส่งสัญญาณให้เจ้าหน้าที่หยุดมือ

เขาน้อมคันธนู ปลายธนูเล็งค้างไปยังทิศทางที่อสูรถูกซัดไป เพื่อเตรียมปลิดชีพทันทีที่มันปรากฏตัว

กลุ่มควันที่พวยพุ่งค่อยๆ สงบลง ทว่าฮอว์คอายกลับขมวดคิ้ว

ภายในนั้นไม่มีอะไรเลย มีเพียงพื้นดินที่พังยับเยิน

มันหายไปไหน? ด้วยความเร็วในการฟื้นตัวและพลังป้องกันของมัน เป็นไปไม่ได้เลยที่จะถูกระเบิดจนกลายเป็นเถ้าถ่าน

'ว้าว มนุษย์เอ๋ย สิ่งนี้เรียกว่าดอกไม้ไฟใช่ไหม? พวกเจ้าช่างกระตือรือร้นกันเสียจริง! เกือบจะทำของเล่นชิ้นใหม่ของราชาพังเสียแล้ว แต่ราชาผู้นี้จะไม่ถือสาเอาความ มาเถอะ ราชาจะมอบรางวัลให้พวกเจ้าเช่นกัน!'

เสียงแหบสนิมดังขึ้นจากด้านหลังเหล่าเจ้าหน้าที่ ตามมาด้วยเสียงรัวของ 'ปืนแกตลิง'

ด้วยประสบการณ์อันโชกโชน ฮอว์คอายตอบสนองในทันทีโดยไม่ต้องหันไปมอง เขาคว้าตัวเจ้าหน้าที่ข้างกายแล้วพุ่งหลบลงข้างทางอย่างสุดกำลัง