ตอนที่ 18 ไอ้พวกไม่ได้เรื่อง

"เฮ้ยๆ นี่พวกแกสามคนคุยกันพอหรือยังวะ? เห็นพวกฉันเป็นหัวหลักหัวตอหรือไง?"

หวังเฉียงถ่มก้นบุหรี่ในปากทิ้ง ก่อนจะยกไม้กระบองในมือชี้หน้าซูหมิง

"ลุยพร้อมกันเลย!"

ซูหมิงสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วพุ่งนำหน้าเข้าใส่หวังเฉียง

หมิงเค่อและเฉินถ่งก็พุ่งตามไปโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย

"รนหาที่ตาย!"

หวังเฉียงพาพวกลูกน้องพุ่งเข้าใส่เช่นกัน

ลูกน้องคนหนึ่งเงื้อไม้กระบองฟาดใส่เฉินถ่ง เฉินถ่งเอี้ยวตัวหลบไปทางขวา ก่อนจะสวนหมัดเข้าที่จมูกของอีกฝ่ายอย่างจัง

ทว่าวินาทีต่อมา เขากลับโดนฟาดเข้าที่เอวอย่างแรง

ความเจ็บปวดแปลบปลาบทำให้เฉินถ่งต้องสูดปากด้วยความเจ็บปวด เขาฝืนทนหันกลับไปเตะสวนไอ้คนที่ลอบกัดเขา

แต่อนิจจา วินาทีต่อมา ไม้กระบองสองท่อนก็ฟาดเข้าที่กลางหลังของเขาอย่างจัง

เฉินถ่งล้มลงไปกองกับพื้น สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความไม่เข้าใจ ทำไมถึงรู้สึกเหมือนตัวเองโดนรุมกระทืบอยู่คนเดียวเลยวะ?

เมื่อคิดได้ดังนั้น เฉินถ่งก็เงยหน้าขึ้นกวาดสายตามองหาซูหมิงกับหมิงเค่อ

ผลปรากฏว่า ทั้งสองคนลงไปนอนหมอบอยู่บนพื้น และกำลังโดนรุมกระทืบอยู่ก่อนแล้ว

"เวรเอ๊ย!"

สิบกว่านาทีต่อมา ซูหมิง หมิงเค่อ และเฉินถ่ง ก็นั่งพิงกำแพงตึกริมถนน

สภาพของทั้งสามคนโดนซ้อมจนหน้าตาปูดโปนเขียวช้ำ ดูสะบักสะบอมสุดๆ

"ซูหมิง นายไม่เป็นไรนะ?"

หมิงเค่อฝืนทนความเจ็บปวดตามร่างกายเอ่ยถาม

"ไม่เป็นไร ฉันอ้วน ไขมันเยอะ ทนมือทนตีนได้"

ซูหมิงตอบกลับด้วยรอยยิ้มขื่นๆ

"พวกนายนี่มันไม่ได้เรื่องจริงๆ ทะเลาะวิวาทก็ยังทำไม่เป็น ถ้าพวกนายทนมือทนตีนได้นานกว่านี้อีกหน่อย ฉันก็คงซัดพวกมันร่วงไปได้สักคนสองคนแล้ว"

เฉินถ่งบ่นอุบด้วยความหงุดหงิด

"พวกเราเป็นเด็กดี ไม่ค่อยมีเรื่องชกต่อยกับใครหรอก การใช้กำลังมันเป็นเรื่องไม่ดีนี่นา"

หมิงเค่ออึกอักตอบกลับไป

"ไม่ดีกะผีอะไรล่ะ"

เฉินถ่งแทบจะหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออกกับคำตอบของหมิงเค่อ

ซูหมิงทำหน้าบอกบุญไม่รับ ไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากสู้ แต่ร่างกายนี้มันไม่ไหวจริงๆ

ตอนที่มีเรื่องกันเมื่อกี้ ซูหมิงเห็นไม้กระบองฟาดลงมาจะจะ เขาพยายามจะขยับตัวหลบตั้งแต่แรกแล้ว แต่ร่างกายกลับไม่ขยับตามใจคิด ชักช้ายืดยาดเป็นเต่าคลาน

แถมหมัดของเขาก็อวบอูมขาวผ่อง พอชกใส่อีกฝ่ายก็เบาหวิวเหมือนปุยนุ่น เหมือนไปนวดให้มันซะมากกว่า ไม่มีความรุนแรงอะไรเลย หนำซ้ำมือของเขาเองนี่แหละที่เจ็บจนแทบจะร้องไห้

ถึงแม้เขาจะเริ่มควบคุมอาหารและออกกำลังกายแล้ว แต่มันก็ไม่ใช่เรื่องที่จะเห็นผลได้ในวันสองวัน

"ช่างเถอะ ฉันนี่มันสมองกลับจริงๆ ที่ไปคาดหวังอะไรกับพวกนาย ไม่น่าเชื่อใจพวกนายเลย"

เฉินถ่งพูดเสียงอ่อย หมดเรี่ยวหมดแรง

"อย่าโกรธไปเลยน่า คราวนี้พวกเราเป็นตัวถ่วงนายเอง ว่าแต่ซูหมิง ไอ้พวกนั้นมันจะมาดักตีนายทำไม? นายไปขัดแข้งขัดขาใครเข้าล่ะ?"

หมิงเค่อถามซูหมิงด้วยความสงสัย

ยังไม่ทันที่ซูหมิงจะตอบ เฉินถ่งก็พูดแทรกขึ้นมาอย่างหงุดหงิด

"ไอ้หัวหน้าแก๊งนั่นชื่อหวังเฉียง เป็นหัวหน้าพวกอันธพาลชื่อดังในแถบนี้ นอกจากจางไท่แล้วจะเป็นใครไปได้อีกล่ะ?"

"เกินไปแล้วนะ ฉันจะเอาเรื่องมันไปฟ้องครู"

เมื่อหมิงเค่อรู้ว่าเป็นฝีมือของจางไท่ ก็พูดด้วยความโกรธ

ทว่าซูหมิงกลับมองโลกในแง่ดี เขาฝืนยันตัวลุกขึ้นยืนแล้วบอกว่า

"ป่วยการน่า พวกเราโดนกระทืบนอกโรงเรียน แถมยังไม่มีหลักฐานอะไรเลย จะไปเอาผิดมันได้ยังไง พวกเราไปโรงพยาบาลแถวนี้ตรวจดูอาการกันก่อนเถอะ เดี๋ยวฉันจ่ายค่ารักษาให้เอง"

"ก็ได้"

หมิงเค่อลุกขึ้นยืนตาม

ส่วนเฉินถ่งเอาแต่จ้องหน้าซูหมิงนิ่ง เขารู้สึกเหมือนซูหมิงเปลี่ยนไปเป็นคนละคน

ถ้าเป็นซูหมิงคนเก่า พอเห็นพวกที่มาดักทำร้าย คงจะฉี่ราดกางเกงไปแล้ว ไม่มีทางกล้าฮึดสู้แบบนี้หรอก ถึงผลลัพธ์จะลงเอยด้วยการโดนกระทืบเละเหมือนเดิมก็เถอะ แต่มันให้ความรู้สึกที่ต่างกันอย่างสิ้นเชิง

ตอนนั้นเอง ซูหมิงก็หันไปมองเฉินถ่ง เห็นอีกฝ่ายยังคงนั่งจุมปุ๊กอยู่กับพื้น นึกว่าโดนซ้อมจนพิการไปแล้ว จึงยื่นมือไปให้

เฉินถ่งแค่นเสียงเย็นชา ก่อนจะจับมือซูหมิงแล้วลุกขึ้นยืน

ทั้งสามคนเดินกระโผลกกระเผลกจากไปด้วยสภาพสะบักสะบอม

...

กลางดึก

วิทยาลัยระดับกลางมิเอ็นเต้ อาคารหอพักหมายเลข 1 ห้อง 316

เด็กหนุ่มรูปร่างสูงโปร่ง ใบหน้ามีรอยสิวประปราย กำลังอุ้มกะละมังสแตนเลสที่ใส่เสื้อผ้าจนเต็มเดินออกมาจากห้องน้ำ

"โจวคัง นี่มันดึกป่านนี้แล้ว นายยังจะไปซักผ้าอีกเหรอ? ถ้าพรุ่งนี้มันไม่แห้งจะใส่อะไรล่ะ"

เด็กหนุ่มสวมแว่นตาที่อยู่ในห้องเอ่ยถาม

"ไม่เห็นเป็นไรเลย ครูถังคงช็อกหนักไปหน่อย พรุ่งนี้คงยังไม่หายดีหรอกมั้ง สงสัยคงต้องเรียนรู้ด้วยตัวเองอีกนั่นแหละ จะใส่อะไรก็เหมือนกันแหละน่า"

โจวคังตอบกลับอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะเดินถือถังซักผ้าออกจากห้องไป เขาฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดีเดินไปตามระเบียงมุ่งหน้าไปยังบันได เพื่อลงไปซักผ้าที่ห้องซักล้างชั้นล่าง

ในจังหวะนั้นเอง ดวงตาสีแดงก่ำคู่หนึ่งก็สว่างวาบขึ้นที่ด้านหลังของเขา สายตาสีแดงฉานคู่นั้นจ้องเขม็งไปที่แผ่นหลังของโจวคังอย่างไม่วางตา

วินาทีต่อมา ร่างนั้นก็พุ่งเข้าหาโจวคังด้วยความเร็วเหนือแสง เลียบไปกับพื้นทางเดิน

โจวคังฮัมเพลงเดินไปเรื่อยเปื่อย ทว่าในเสี้ยววินาทีที่ร่างนั้นพุ่งเข้ามาประชิดแผ่นหลัง สัญชาตญาณของเขาก็ร้องเตือนว่ามีบางสิ่งพุ่งเป้ามาที่เขา เขาจึงกระโดดหลบตามสัญชาตญาณ

ทันใดนั้น หนูประหลาดที่มีตุ่มสีดำน่าเกลียดผุดขึ้นเต็มตัวก็พุ่งทะยานลอดใต้ขาของโจวคังไป

โจวคังตกใจจนแทบสิ้นสติ ทันทีที่สองเท้าแตะพื้น เขาก็คว้ากะละมังสแตนเลสฟาดใส่หนูประหลาดตัวนั้นอย่างเต็มแรงด้วยความหวาดกลัว

เพล้ง~

เสียงดังกึกก้องกัมปนาทสะท้อนไปทั่วทั้งอาคารหอพัก

"เฮ้ย บ้าไปแล้วหรือไงวะ! นี่มันกี่โมงกี่ยามแล้ว!"

เสียงก่นด่าดังระงมออกมาจากหลายห้อง

โจวคังไม่ได้สนใจเสียงด่าเหล่านั้น เขาค่อยๆ ยกกะละมังสแตนเลสที่บุบบี้ขึ้นอย่างกล้าๆ กลัวๆ หวังจะดูว่าหนูน่าขยะแขยงตัวนั้นตายหรือยัง

ภาพที่เห็นคือหนูประหลาดที่แบนแต๊ดแต๋กำลังตะเกียกตะกายลุกขึ้นมา ก่อนจะพุ่งเข้าใส่โจวคังด้วยความรวดเร็ว

โจวคังตกใจสุดขีด ยื่นมือออกไปคว้าหนูประหลาดตัวนั้นไว้ตามสัญชาตญาณ

จังหวะนั้นเอง หนูประหลาดก็อ้าปากงับเข้าที่มือของเขา พร้อมกับปลดปล่อยเซลล์สีดำทะมึนจำนวนมหาศาลแทรกซึมเข้าสู่ร่างกาย

"อ๊าก!"

เสียงกรีดร้องโหยหวนดังสะท้อนไปทั่วทั้งอาคารหอพักในทันที

ตรงบันได พวกซูหมิงทั้งสามคนที่เพิ่งจัดการแผลเสร็จกำลังเดินลากขากลับขึ้นมาอย่างเหนื่อยล้า พวกเขาเพิ่งจะวุ่นวายอยู่ที่โรงพยาบาลอยู่นานสองนานกว่าจะทำแผลเสร็จ

ในขณะที่กำลังจะเดินถึงชั้น 3

จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงกรีดร้องโหยหวนดังขึ้น ทั้งสามคนสะดุ้งสุดตัว รีบวิ่งขึ้นไปดูทันที

เมื่อมาถึงทางเดินชั้น 3 พวกเขาก็พบกับโจวคังยืนนิ่งก้มหน้าอยู่ตรงทางเดิน

"เกิดอะไรขึ้นน่ะ?"

ในเวลานี้ นักเรียนหลายคนก็พากันวิ่งออกมาจากห้องด้วยความตื่นตระหนก

เมื่อพวกเขาเห็นโจวคังยืนนิ่งเป็นหุ่นกระบอก นักเรียนหลายคนก็เดินเข้าไปใกล้และเอ่ยถาม

"โจวคัง?"

ทันใดนั้น โจวคังก็เงยหน้าขึ้นมา ใบหน้าของเขาบิดเบี้ยวจนดูน่ากลัว มีเส้นริ้วสีดำปูดโปนขึ้นมาเต็มหน้า และดวงตาก็เปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ

รูม่านตาของซูหมิงหดเล็กลง เขารีบตะโกนบอกนักเรียนคนอื่นๆ ที่ยังไม่รู้เรื่องรู้ราว

"ถอยห่างจากโจวคังเดี๋ยวนี้!"

แต่มันสายไปเสียแล้ว โจวคังหันขวับไปคว้าตัวนักเรียนคนหนึ่ง อ้าปากกว้างและฝังเขี้ยวลงบนเส้นเลือดใหญ่ที่ลำคอของนักเรียนโชคร้ายคนนั้น

"อ๊าก~"

พร้อมกับเลือดสดๆ ที่พุ่งกระฉูด นักเรียนคนนั้นก็แผดเสียงร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด

"หนีเร็ว~"

นักเรียนรอบๆ วิ่งหนีเตลิดเปิดเปิงด้วยความหวาดกลัวสุดขีด

เมื่อเฉินถ่งเห็นภาพนั้น เขาก็พุ่งเข้าใส่ทันที ยกเท้าถีบโจวคังอย่างแรง

โจวคังกระเด็นล้มลงไปกองกับพื้น แต่เพียงเสี้ยววินาทีต่อมา มันก็ลุกขึ้นยืนได้อีกครั้ง

เฉินถ่งง้างหมัดเตรียมจะพุ่งเข้าไปซัดต่อ

แต่ซูหมิงรีบพุ่งเข้าไปคว้าคอเสื้อเฉินถ่งจากด้านหลัง ลากตัวเขาถอยหลังกลับมา

"ทำบ้าอะไรของนายวะ?"

เฉินถ่งตวาดใส่ด้วยความโมโห

(จบตอน)