ตอนที่ 10 นักเรียนฝึกพิเศษ

"เห็นแล้วใช่ไหม เดี๋ยวครูจะแนะนำให้รู้จัก นี่คือหุ่นฝึกซ้อมรุ่นแรก 'ไอรอนเฮด' แต่ละเครื่องมีมูลค่าหลายล้านเหรียญสหพันธ์เลยนะ แพงหูฉี่เลยล่ะ! เพราะงั้นตอนที่พวกนายฝึกซ้อมก็เบามือกันหน่อยล่ะ ถนอมมันให้ดีๆ ด้วย"

ถังเหยี่ยนกล่าวแนะนำนักเรียนทุกคนด้วยความภาคภูมิใจ

"หลายล้านเหรียญสหพันธ์? ครูหลอกพวกเราเล่นหรือเปล่าครับ หุ่นฝึกซ้อมพวกนี้ดูเก่ากึ้กขนาดนี้ เหมือนของมือสองชัดๆ จะไปแพงขนาดนั้นได้ยังไง?"

เฉินถ่งและคนอื่นๆ พูดขึ้นอย่างไม่ค่อยอยากจะเชื่อ

"พวกนายจะไปรู้อะไร หุ่นรบเมชาน่ะมันแพงอยู่แล้ว แถมกระบวนการผลิตก็ซับซ้อน กำลังการผลิตก็ผลิตไม่ค่อยจะทันความต้องการ นี่ถือว่าถูกมากแล้วนะ เอาล่ะ เลิกพูดเรื่องนี้กันได้แล้ว เวลาของเรามีจำกัด รีบมาสลับกันขับคนละรอบเร็วเข้า"

ถังเหยี่ยนกระแอมเบาๆ ก่อนจะปั้นหน้าขรึมตอบกลับไป

"ได้เลยครับ"

ทุกคนตอบรับอย่างกระตือรือร้น

"หมิงเค่อ เฉินถ่ง พวกนายขึ้นไปก่อนเลย ไม่ต้องตื่นเต้นนะ บังคับมันเหมือนตอนอยู่ในแคปซูลจำลองนั่นแหละ ไม่ได้ต่างกันมากหรอก"

ถังเหยี่ยนเรียกชื่อหัวหน้าห้องและคนอื่นๆ ให้ไปลองเครื่องก่อนทันที ผลการเรียนของทั้งห้าคนนี้จัดว่าดีที่สุด การที่พวกเขาได้ขึ้นไปขับก่อนจะได้เป็นตัวอย่างให้กับเพื่อนๆ คนอื่นได้

"ครับ!"

หมิงเค่อและอีกสี่คนตอบรับด้วยความตื่นเต้น

ในขณะเดียวกัน ร่างหลายร่างที่ได้ยินเสียงความเคลื่อนไหว ก็เดินออกมาจากห้องพักผ่อน มายืนพิงราวเหล็กที่ระเบียงชมการฝึกซ้อมแล้วมองลงมา

"ทุกคน รีบดูบนระเบียงนั่นเร็ว!"

ไอ้หัวเหลืองตะโกนบอกเพื่อนๆ รอบข้างอย่างตื่นเต้น

พวกซูหมิงเงยหน้าขึ้นไปมองตามสัญชาตญาณ แต่เมื่อเห็นผู้คนที่อยู่บนระเบียง สีหน้าของพวกเขาก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย

ภาพที่เห็นคือหลินชูอวี่ในชุดนักเรียนยืนอยู่นั่น กำลังทอดสายตามองพวกเขาอย่างเงียบๆ นอกจากเธอแล้ว ข้างกายเธอยังมีชายหนุ่มอีกสามคนและหญิงสาวอีกหนึ่งคนยืนอยู่ด้วย

แม้ซูหมิงจะไม่ได้รู้จักพวกเขาทั้งหมด แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเพื่อนคนอื่นจะไม่รู้จัก

ตอนนั้นเอง นักเรียนหญิงในห้องก็พากันกรี๊ดกร๊าดอย่างตื่นเต้น

"หลี่ฟู่ป๋อ เป็นเขาจริงๆ ด้วย!"

เมื่อซูหมิงได้ยินชื่อนี้ เขาก็มองตามสายตาของเด็กผู้หญิงเหล่านั้นไป ท้ายที่สุด สายตาของเขาก็ไปหยุดอยู่ที่เด็กหนุ่มร่างผอมสูง ผิวขาวสะอาดตา สวมแว่นตา ซึ่งยืนอยู่ทางซ้ายมือของหลินชูอวี่ แววตาของเด็กหนุ่มคนนั้นแฝงไปด้วยความร้ายกาจบางอย่าง

เขาอดไม่ได้ที่จะจ้องมองอีกฝ่ายให้ชัดๆ เพราะตามที่ไอ้หัวเหลืองบอก หลี่ฟู่ป๋อก็อยากจะหาเรื่องเขาเหมือนกัน

"แหม น่าสนใจจังแฮะ ที่นี่ไม่เคยคึกคักขนาดนี้มาก่อนเลยนะเนี่ย"

ตอนนั้นเอง ชายหนุ่มรูปร่างสมส่วน หน้าตาธรรมดาๆ ที่ยืนพิงราวเหล็กด้วยท่าทางเกียจคร้าน ก็พูดขึ้นด้วยความสนใจ

"โจวเว่ย สมองนายถูกลากระทืบมาหรือไง ถึงได้มองว่ามันน่าสนใจน่ะ? ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่ลานฝึกซ้อมเครื่องจริงกลายเป็นที่รวมพวกสวะ ใครหน้าไหนก็เข้ามาฝึกได้"

จางไท่ตอบกลับอย่างหัวเสีย ยิ่งพอเขาเห็นไอ้หน้าโง่อ้วนฉุอยู่ในกลุ่มคนพวกนั้น เขาก็ยิ่งรู้สึกขยะแขยง

"เรื่องของฉัน ฉันคิดว่ามันน่าสนใจก็พอแล้ว ถ้านายไม่พอใจก็ไปไล่พวกนั้นออกไปสิ"

โจวเว่ยเองก็ไม่ยอมลงให้จางไท่เหมือนกัน

"แก..."

จางไท่โกรธจนเลือดขึ้นหน้าทันที

"ใจเย็นๆ ก่อน อย่าเพิ่งโมโหสิ"

ในขณะที่เขากำลังจะระเบิดอารมณ์ หญิงสาวท่าทางเรียบร้อย สวมแว่นตากรอบดำ หน้าตาจิ้มลิ้มที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็เอ่ยปากห้าม

"ซุนเยวี่ยพูดถูกแล้ว อย่าทะเลาะกันเลย"

หลินชูอวี่กล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

"หึ!"

จางไท่สะกดกลั้นความโกรธเอาไว้ และเลิกต่อล้อต่อเถียงกับโจวเว่ย แน่นอนว่าเหตุผลหลักก็คือเขาไม่อยากเสียหน้าต่อหน้าหลินชูอวี่

จังหวะนั้นเอง ถังเหยี่ยนก็หันไปเห็นหลินชูอวี่และคนอื่นๆ สีหน้าของเขาแปรเปลี่ยนเป็นซับซ้อน นักเรียนรุ่นที่เขารับผิดชอบอยู่ในปีนี้ จัดว่าผลการเรียนธรรมดาสามัญมากๆ ทั้งห้องไม่มีใครได้รับเลือกให้เข้าร่วมการฝึกพิเศษเลยแม้แต่คนเดียว

แต่ถึงกระนั้น เขาก็ยังคงตั้งความหวังไว้กับนักเรียนของตัวเองสูงมาก ทว่าพอเห็นสภาพของพวกเด็กๆ ที่กำลังส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าววุ่นวาย ไม่สามารถนำไปเปรียบเทียบกับนักเรียนกลุ่มนั้นได้เลย เขาก็อดโมโหไม่ได้ จึงตวาดเสียงแข็ง

"เงียบกันให้หมด วุ่นวายอะไรกันนักหนา? ตอนนี้เป็นเวลาเรียนแล้ว ดึงสติและสมาธิมาจดจ่อกับการฝึกซ้อมได้แล้ว"

นักเรียนทุกคนเมื่อเห็นว่าคุณครูเริ่มมีน้ำโห ต่างก็เงียบกริบลงทันที

"ถอยไปอยู่ด้านข้างกันให้หมด"

ถังเหยี่ยนหันไปสั่งการพวกซูหมิง

"ครับคุณครู"

พวกซูหมิงรีบถอยไปอยู่ด้านข้างทันที

ถังเหยี่ยนหันไปกำชับหมิงเค่อและเพื่อนอีกสี่คน

"ตรงหน้าหุ่นรบมีแผ่นกระเบื้องสี่เหลี่ยมยกตัวอยู่ มันจะพาพวกนายขึ้นไปที่ห้องนักบินได้ และเวลาที่พวกนายบังคับหุ่น ก็ต้องระวังให้มากๆ อย่ารุนแรงนักล่ะ!"

"เข้าใจแล้วครับ!"

หมิงเค่อและอีกสี่คนพยักหน้ารับคำ ก่อนจะรีบเดินจ้ำอ้าวไปที่หุ่นฝึกซ้อมอย่างรอไม่ไหว

ไม่นานพวกเขาก็มาถึงหน้าหุ่นฝึกซ้อม จากนั้นก็ก้าวขึ้นไปยืนบนแผ่นโลหะสี่เหลี่ยมที่มีสัญลักษณ์วาดไว้

แกรก~

สิ้นเสียงกลไกที่ดังกังวาน แผ่นโลหะสี่เหลี่ยมก็ค่อยๆ เลื่อนขึ้นไปด้านบน นำพาร่างของพวกเขาขึ้นไปยังตำแหน่งของห้องนักบิน

พวกหมิงเค่อเปิดห้องนักบินบริเวณส่วนท้องของหุ่นฝึกซ้อมออก แล้วทยอยปีนเข้าไปทีละคน ก่อนจะปิดประตูห้องนักบินลง

วินาทีต่อมา แผงหน้าปัดแสดงผลรูปกากบาทบนส่วนหัวทรงกลมของหุ่นฝึกซ้อมทั้งห้าเครื่อง ก็ปรากฏจุดสีแดงขนาดใหญ่สว่างวาบขึ้นมาทีละเครื่อง

หุ่นฝึกซ้อมทั้งห้าเครื่องเริ่มเดินเครื่องทีละตัว ส่งเสียงคำรามแสบแก้วหูออกมา

"เครื่องทำงานแล้ว พยายามเข้าล่ะ!"

เพื่อนๆ รอบข้างตะโกนส่งเสียงเชียร์ด้วยความตื่นเต้น

ตอนนั้นเอง หุ่นฝึกซ้อมแต่ละเครื่องก็เริ่มขยับเขยื้อน พวกมันทยอยยกขาซ้ายที่เป็นเครื่องจักรขึ้น แต่ผลปรากฏว่าหุ่นฝึกซ้อมแต่ละเครื่องกลับเริ่มเสียศูนย์ โครงสร้างลำตัวเริ่มเอนเอียงไปมาในระดับที่แตกต่างกันไป

เมื่อถังเหยี่ยนเห็นภาพนั้น หัวใจของเขาก็หล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม เขารีบตะโกนขึ้นมา

"ทรงตัวไว้ อย่าเพิ่งลนลาน!"

พวกหมิงเค่อรีบดึงคันบังคับเพื่อปรับสมดุลลำตัวหุ่นอย่างลุกลี้ลุกลน ในชั่วพริบตาเดียว หุ่นฝึกซ้อมทั้งห้าเครื่องก็โอนเอนไปมา ราวกับคนที่ยืนด้วยขาข้างเดียว

"จะล้มแล้ว!"

ไอ้หัวเหลืองและเพื่อนๆ ตะโกนลั่นด้วยความตื่นตระหนก

โครม~

เสียงกระแทกดังสนั่นหวั่นไหวติดต่อกัน หุ่นรบทั้งสี่เครื่องล้มครืนลงกระแทกพื้นทีละเครื่อง แม้แต่เฉินถ่งเองก็ยังทรงตัวไม่อยู่ เหลือเพียงหมิงเค่อคนเดียวที่ยังคงดิ้นรนอย่างหนัก พยายามควบคุมหุ่นรบที่โอนเอนไปมาอย่างยากลำบาก

"ฮ่าๆๆ! ขำชะมัดเลย ตอนแรกก็กะจะดูฝีมือของพวกนั้นสักหน่อย แต่ผลออกมาก็คือแค่ยืนยังยืนไม่อยู่เลย"

โจวเว่ยมองภาพเหตุการณ์ตรงหน้าแล้วระเบิดเสียงหัวเราะออกมาจนน้ำตาแทบเล็ด

ในความเป็นจริง การบังคับเครื่องจริงกับแคปซูลจำลองการฝึกซ้อมนั้นมีความแตกต่างกันมาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งแคปซูลจำลองการฝึกซ้อมของวิทยาลัยก็ไม่ได้เป็นรุ่นท็อป ความสมจริงอยู่ที่ร้อยละแปดสิบเท่านั้น ความรู้สึกในการควบคุมและประสาทสัมผัสของร่างกายจึงแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง

บวกกับการได้ขับหุ่นรบของจริงเป็นครั้งแรก สภาพจิตใจก็ย่อมต้องตื่นเต้นตระหนกตกใจเป็นธรรมดา ดังนั้นการที่พวกเขาจะล้มหน้าคะมำกันไปทีละคน จึงไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรเลย

"โจวเว่ย เลิกหัวเราะได้แล้ว"

หลินชูอวี่เอ่ยเตือนเสียงเบา

"ฮ่าๆ โทษทีๆ ฉันไม่ได้อยากหัวเราะหรอก แต่มันกลั้นไม่อยู่น่ะ"

โจวเว่ยตอบกลับกลั้วเสียงหัวเราะ

ในตอนนี้ หุ่นรบที่หมิงเค่อควบคุมอยู่ก็เริ่มเอียงวูบไปอย่างรุนแรง หัวใจของถังเหยี่ยนก็หล่นวูบตามไปด้วย

แต่โชคดีที่ในจังหวะที่หุ่นฝึกซ้อมกำลังจะล้มลง หมิงเค่อก็ดึงคันบังคับขึ้นสุดแรง และสามารถทรงตัวได้อย่างหวุดหวิด

"หัวหน้าห้องทรงตัวได้แล้ว สุดยอดไปเลย!"

นักเรียนหญิงหลายคนปรบมือกันเกรียวกราวด้วยความดีใจ

ถังเหยี่ยนเองก็ผ่อนลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก

ตอนนี้หุ่นรบที่ล้มคะมำไป ต่างก็ค่อยๆ พยุงตัวลุกขึ้นมาอย่างโซเซ แต่บางเครื่องพอเพิ่งจะยืนได้ก็ล้มแผละลงไปอีกครั้ง

ถังเหยี่ยนมองภาพตรงหน้าแล้วแทบจะกระอักเลือด ถึงแม้ว่าหุ่นฝึกซ้อมพวกนี้จะถึกทนทาน รองรับแรงกระแทกได้ดีเยี่ยมก็ตาม

แต่มันก็คงจะทนการใช้งานหนักหน่วงแบบนี้ไม่ไหวหรอกนะ ในเมื่อมีนักเรียนตั้งมากมายรอคิวขึ้นไปลองขับอยู่ ถ้าเกิดความเสียหายเกินกว่าที่โรงเรียนรับประกันไว้ล่ะก็ เขาคงต้องควักเนื้อจ่ายค่าซ่อมบานตะไทแน่ๆ

ทว่าถึงแม้ในใจจะปวดร้าวสักแค่ไหน ถังเหยี่ยนก็ไม่ได้มีความคิดที่จะสั่งให้พวกเขาหยุดเลยแม้แต่น้อย

(จบตอน)