ตอนที่ 9 หุ่นฝึกซ้อม

ซูหมิงไม่ได้สนใจทั้งสามคนที่กำลังยืนอึ้งอยู่อีกต่อไป เขาเดินตรงเข้าไปในห้องน้ำ แล้วจัดการล้างหน้าแปรงฟันอย่างรวดเร็ว

ไม่กี่นาทีต่อมา ซูหมิงก็นอนลงบนเตียง สายตาจับจ้องไปยังแผ่นไม้ใต้เตียงชั้นบน พลางครุ่นคิดถึงเรื่องที่จางไท่มาดักรอหาเรื่องตนเอง

พูดตามตรง เขาไม่แปลกใจเลยสักนิดที่จางไท่มาดักรอหาเรื่อง ถึงแม้ว่าบางครั้งคนเราจะไม่ได้ข้องแวะ หรือมีความแค้นเคืองอะไรกันมาก่อนเลยก็ตาม

แต่เมื่อคุณตัดสินใจที่จะทำอะไรสักอย่าง ก็ต้องคำนึงถึงผลประโยชน์ที่เข้ามาเกี่ยวข้องด้วย อย่างเรื่องของจางไท่เนี่ย เป็นเพราะเจ้าของร่างเดิมนี้ดันไปตามจีบหลินชูอวี่ ไม่ว่าจะจีบติดหรือไม่ เขาก็กลายเป็นก้างขวางคอของอีกฝ่ายไปเสียแล้ว

หากมองในมุมของจางไท่ การกระทำของเขาก็ถือเป็นการทำลายผลประโยชน์ของอีกฝ่าย ไม่ว่ามันจะสมเหตุสมผลหรือไม่ หมอนั่นก็ต้องมาหาเรื่องเขาอยู่ดี

เพราะฉะนั้น เมื่อคุณจะทำอะไรสักอย่าง ก็ต้องคาดการณ์ไว้ล่วงหน้าเลยว่าเรื่องนี้จะนำพาสิ่งใดตามมา ทั้งผลลัพธ์และความวุ่นวาย แล้วตัวคุณเองจะรับมือกับมันไหวไหม หากทำไม่ได้ นั่นก็คือความโง่เขลา

โลกใบนี้มันช่างอยู่บนพื้นฐานของความเป็นจริงและโหดร้ายเหลือเกิน หากจะใช้คำจำกัดความสั้นๆ ก็คงเป็น 'การคัดเลือกโดยธรรมชาติ ผู้อยู่รอดคือผู้ที่แข็งแกร่งที่สุด'

ไม่นานนัก ซูหมิงก็ค่อยๆ หลับตาลง แล้วเข้าสู่ห้วงนิทราไปอย่างช้าๆ

...

ช่วงพักเที่ยง

ณ ลานกว้างหน้าอาคารเรียนหมายเลข 1 นักเรียนห้องเมชา 3 ทยอยกันเดินทางมาถึง

เด็กหนุ่มหน้าตาหล่อเหลา คิ้วเข้มตาโต และดูมีชีวิตชีวาคนหนึ่ง เมื่อเห็นว่าเพื่อนๆ มากันเกือบครบแล้ว ก็ตะโกนขึ้นมา

"ทุกคนรีบมาเข้าแถวเร็วเข้า เดี๋ยวจะถึงเวลาเรียนแล้ว"

"หมิงเค่อ ถึงนายจะเป็นหัวหน้าห้อง แต่ตอนนี้ก็ยังไม่ถึงเวลาเรียนเลยนะ แถมครูถังก็ยังไม่มาเลย นายจะแหกปากโวยวายทำไมวะ"

เด็กหนุ่มผมเผ้ายุ่งเหยิง ผิวคล้ำ นัยน์ตาแฝงแววดูแคลนคนหนึ่ง ตอบกลับด้วยน้ำเสียงเหยียดหยาม

เด็กหนุ่มคนนี้ก็คือ เฉินถ่ง เพื่อนร่วมชั้นที่เคยพูดจาเยาะเย้ยซูหมิงในห้องเรียนเมื่อก่อนหน้านี้นั่นเอง

เมื่อหมิงเค่อได้ยินคำพูดของเฉินถ่ง เขาก็ตอกกลับไปอย่างไม่ไว้หน้า

"เฉินถ่ง ถ้านายไม่อยากเข้าแถว ก็อย่ามาทำตัวเป็นตัวถ่วงคนอื่นสิ"

"ชิ ไอ้พวกประจบสอพลอ!"

เฉินถ่งแค่นเสียงฮึดฮัดอย่างเย็นชา พลางบ่นอุบอิบ

ตอนนั้นเอง ซูหมิงก็หาวหวอดๆ เดินเข้ามาด้วยท่าทางเกียจคร้าน สภาพดูอิดโรยเล็กน้อย

เมื่อคืนเขานอนดึกเกินไป แถมตอนเช้าก็ตื่นมาทบทวนบทเรียนที่หอพักตั้งแต่แปดโมงครึ่ง ร่างกายนี้เลยยังไม่ค่อยชินเท่าไหร่นัก

จู่ๆ ซูหมิงก็รู้สึกว่าบรรยากาศรอบตัวมันแปลกๆ เขาจึงเพ่งตามองอย่างละเอียด

ผลก็คือเขาเห็นหมิงเค่อผู้เป็นหัวหน้าห้องกับเฉินถ่งกำลังจ้องหน้ากันอย่างเอาเป็นเอาตาย เพื่อนๆ รอบข้างต่างพากันถอยห่างอย่างรู้หน้าที่

ใบหน้าของซูหมิงปรากฏรอยยิ้มแปลกๆ ขึ้นมา คึกคักกันขนาดนี้เชียว? หรือเป็นเพราะอากาศเริ่มร้อนขึ้น ทุกคนเลยหัวฟัดหัวเหวี่ยงกันง่ายขนาดนี้?

แต่โชคดีที่ตอนนั้นเอง ครูถังก็เดินจ้ำอ้าวเข้ามาด้วยความเร่งรีบ

เมื่อนักเรียนในบริเวณนั้นเห็นเข้า ต่างก็รีบจัดแถวอย่างเป็นระเบียบ

เฉินถ่งทำเสียงฮึดฮัดในลำคอ ก่อนจะเดินไปต่อท้ายแถว

ส่วนซูหมิงก็หาที่ว่างแทรกตัวเข้าไปยืน

"หมิงเค่อ มากันครบหรือยัง?"

ถังเหยี่ยนหันไปถามหมิงเค่อ

"ครบแล้วครับครู"

หมิงเค่อกวาดสายตานับจำนวนคร่าวๆ ก่อนจะตอบ

"เอาล่ะ ตามครูมาได้เลย!"

ถังเหยี่ยนไม่มัวชักช้าให้เสียเวลา เขารีบพานักเรียนเดินมุ่งหน้าไปยังอาคารเรียนภาคปฏิบัติการฝึกซ้อมทันที

อาคารเรียนภาคปฏิบัติการฝึกซ้อมตั้งอยู่มุมทิศเหนือของโรงเรียน เป็นหนึ่งในอาคารที่สำคัญที่สุดของวิทยาลัย มองจากที่ไกลๆ จะเห็นนักเรียนจำนวนมากมารวมตัวกันอยู่ใต้อาคารรูปทรงตารางขนาดยักษ์

ถังเหยี่ยนพาพวกซูหมิงเดินเข้าไปในอาคารเรียน มาถึงห้องฝึกซ้อมหมายเลข 3 ชั้น 1

ห้องฝึกซ้อมนี้มีพื้นที่กว้างขวางถึงห้าร้อยตารางเมตร ดูคล้ายกับสตูดิโอขนาดใหญ่ ภายในห้องมีแคปซูลจำลองการฝึกซ้อมสีเทาตั้งเรียงรายอยู่อย่างเป็นระเบียบ

ซูหมิงมองดูแคปซูลฝึกซ้อมเหล่านี้ด้วยความสนใจ แคปซูลพวกนี้มีรูปร่างคล้ายดักแด้ แต่ละเครื่องจะมีหมายเลขกำกับไว้ชัดเจน บริเวณฐานของแคปซูลมีสายเคเบิลโยงใยเชื่อมต่อกัน

ตอนนั้นเอง ถังเหยี่ยนก็หันไปพูดกับนักเรียนทุกคน

"ทุกคนหาแคปซูลฝึกซ้อมที่ตรงกับหมายเลขประจำตัวของตัวเองซะ"

ในขณะที่นักเรียนทุกคนกำลังจะแยกย้ายกันไป จู่ๆ เฉินถ่งก็บ่นอุบขึ้นมา

"โธ่! ครูครับ ทำไมต้องเป็นแคปซูลจำลองการฝึกซ้อมอีกแล้วล่ะครับ น่าเบื่อชะมัดเลย!"

"แล้วแบบไหนล่ะถึงจะน่าสนุก?"

ถังเหยี่ยนเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ปรายตามองเฉินถ่งจอมสร้างปัญหา

เฉินถ่งยักไหล่ ตอบด้วยน้ำเสียงกวนๆ

"วันๆ เอาแต่ฝึกในแคปซูลจำลองจะไปมีประโยชน์อะไรล่ะครับ ครูเอาของจริงมาให้พวกเราลองขับบ้างไม่ได้เหรอครับ?"

"พูดจาเหลวไหล แคปซูลจำลองจะไม่มีประโยชน์ได้ยังไง? ตอนสอบเข้าเมือง เขาก็ใช้แคปซูลจำลองสอบกันทั้งนั้นแหละ จะเอาของจริงไปทำไม?"

ถังเหยี่ยนอธิบายอย่างใจเย็น

"ก็ถ้าได้จับของจริง พวกเราก็จะได้มีกำลังใจมากขึ้นไงครับ เผลอๆ อาจจะเรียนรู้ได้เร็วขึ้นด้วยซ้ำ หรือว่าโรงเรียนไม่มีล่ะครับ?"

เฉินถ่งหัวเราะหึๆ ก่อนจะพูดท้าทายถังเหยี่ยน

ตอนนั้นเอง นักเรียนหลายคนที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างก็พากันส่งเสียงสนับสนุน

"ใช่ครับ! ครู ให้พวกเราลองจับของจริงหน่อยเถอะครับ!"

"ใช่แล้ว พวกเรายังไม่เคยจับของจริงเลยนะ!"

เมื่อซูหมิงได้ยินดังนั้น เขาก็มองไปที่ถังเหยี่ยนด้วยความคาดหวังอย่างเต็มเปี่ยม ถ้าได้ลงมือขับของจริงล่ะก็ นั่นคงเป็นเรื่องเซอร์ไพรส์ที่ไม่คาดคิดสุดๆ

ถังเหยี่ยนเห็นนักเรียนต่างพากันตั้งตารอคอย แถมคำพูดของเฉินถ่งก็บีบคั้นเสียจนเขาปฏิเสธไม่ออก อีกอย่างผลการเรียนของนักเรียนห้องนี้ในปีนี้ก็ย่ำแย่เหลือเกิน เขาเองก็แอบร้อนใจอยู่เหมือนกัน จึงกัดฟันพูดออกไปว่า

"ครูติดหนี้พวกนายจริงๆ เลยไอ้พวกเด็กแสบ! ตามมาให้หมดเลยนะ!"

"โอ้เย้!"

"ครูถังสุดยอดไปเลย!"

พวกนักเรียนต่างพากันส่งเสียงโห่ร้องด้วยความดีใจ

ถังเหยี่ยนพาทุกคนออกจากอาคารเรียนภาคปฏิบัติการฝึกซ้อม แล้วเดินตรงไปยังด้านหลัง

บริเวณด้านหลังของอาคารเรียนภาคปฏิบัติการ มีสิ่งปลูกสร้างโครงเหล็กขนาดใหญ่คล้ายโกดังสี่เหลี่ยมผืนผ้า กินพื้นที่กว่าหลายหมื่นตารางเมตรตั้งตระหง่านอยู่

ที่นี่มียามคอยเดินตรวจตราอยู่ไม่น้อย ปกติแล้วจะไม่อนุญาตให้นักเรียนเข้าใกล้ ด้วยเหตุนี้พวกซูหมิงจึงไม่เคยย่างกรายมาที่นี่เลย

เมื่อถังเหยี่ยนพาพวกซูหมิงเดินเข้าไปใกล้ ชายร่างกำยำใบหน้ามีรอยแผลเป็น ซึ่งเป็นหัวหน้ายามก็เดินตรงเข้ามาหา

"ครูถัง มาทำอะไรที่นี่เหรอครับ? แล้วพานักเรียนมาด้วยตั้งเยอะแยะ"

"หัวหน้ายามเฉียนเฟิง ผมพาไอ้พวกเด็กแสบนี่มาลองสัมผัสเครื่องจริงดูน่ะครับ วันนี้ลานฝึกซ้อมหมายเลข 2 ว่างอยู่ไม่ใช่เหรอครับ?"

ถังเหยี่ยนล้วงกระเป๋าหยิบบุหรี่ออกมาซองหนึ่ง แล้วดึงบุหรี่สังเคราะห์ยื่นให้หัวหน้ายามเฉียนเฟิงมวนหนึ่ง

เฉียนเฟิงรับบุหรี่จากถังเหยี่ยนไป พลางยกนิ้วหัวแม่มือให้เขา

"ครูถังนี่ใจป้ำจริงๆ เลยนะครับ หุ่นรบของจริงเขามีไว้ให้นักเรียนหัวกะทิใช้ฝึกซ้อมพิเศษเท่านั้น แต่ครูกลับพานักเรียนมาฝึกกันยกชั้นเลย"

"ก็ไม่ขนาดนั้นหรอกครับ"

สีหน้าของถังเหยี่ยนดูแข็งทื่อไปเล็กน้อย

"งั้นผมไม่รบกวนเวลาเรียนของพวกคุณแล้วล่ะครับ"

เฉียนเฟิงยิ้มบางๆ ก่อนจะเบี่ยงตัวหลบทางให้

ถังเหยี่ยนพาซูหมิงและเพื่อนๆ เดินตรงไปยังลานฝึกซ้อม

ไม่กี่นาทีต่อมา เสียงกลไกดังแกรกอย่างชัดเจน ประตูโลหะผสมบานหนาหนักก็ค่อยๆ เปิดออก

ทุกคนเดินตามครูถังเหยี่ยนเข้าไปด้านใน

ในไม่ช้า ลานฝึกซ้อมอันกว้างขวางและโอ่โถงก็ปรากฏแก่สายตาของทุกคน

ซูหมิงเองก็กวาดสายตามองไปรอบๆ ด้วยความตื่นตาตื่นใจ

ลานฝึกซ้อมแห่งนี้มีความสูงถึงสามสิบกว่าเมตร โครงสร้างหลังคาด้านบนล้วนทำจากโครงเหล็ก พื้นทั้งหมดปูด้วยแผ่นโลหะสี่เหลี่ยมจัตุรัส ผนังโดยรอบมีระเบียงชมการฝึกซ้อมล้อมรอบเป็นวงกลม และมีห้องพักผ่อนขนาดเล็กอยู่ด้วย บริเวณกึ่งกลางของลานฝึกซ้อม มีหุ่นฝึกซ้อมสภาพเก่าแก่ตั้งตระหง่านอยู่ห้าเครื่อง

"ว้าว หุ่นรบเมชาล่ะ!"

พวกไอ้หัวเหลืองตะโกนขึ้นด้วยความตื่นเต้น นี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขาได้เห็นหุ่นรบของจริง

ซูหมิงสำรวจหุ่นรบฝึกซ้อมทั้งห้าเครื่องนี้อย่างสนใจ ความสูงของพวกมันน่าจะประมาณแปดเมตร ทั่วทั้งร่างถูกห่อหุ้มด้วยเกราะเหล็กสีเทาหนาเตอะ โครงสร้างลำตัวเป็นแบบมนุษย์ ส่วนหัวเป็นรูปทรงกลม แผงหน้าปัดแสดงผลเป็นรูปกากบาท มือขวาที่เป็นเครื่องจักรขนาดใหญ่กำลังถือดาบยางจำลองอยู่

(จบตอน)