ตอนที่ 15 หนุ่มผู้ตามจีบคุณครูสาวสวย

ตอนที่ 15 หนุ่มผู้ตามจีบคุณครูสาวสวย

ใกล้ถึงเวลาเรียนรอบเย็นแล้ว นักเรียนส่วนใหญ่ต่างกลับเข้าห้องเรียน

ความห่อเหี่ยวบนใบหน้าของฉู่ไป๋ก่อนหน้านี้หายไปหมดสิ้น กลายเป็นดูภูมิฐานและมั่นใจ

ซ่งเจินอวี่ ครูประจำชั้น จู่ๆ ก็เดินเข้ามาในห้องเรียน เอ่ยชื่อให้ฉู่ไป๋ไปที่ห้องพักครู

เพื่อความปลอดภัยของฉู่ไป๋ แม้อาจารย์ใหญ่จะไม่ได้ประกาศชื่อออกมา

แต่ในฐานะครูประจำชั้น ซ่งเจินอวี่ต้องทราบเรื่องภายในแน่นอน

ตอนนี้จู่ๆ ก็เรียกฉู่ไป๋ไปที่ห้องพักครู ส่วนใหญ่ก็คงจะเพื่อยกย่องชมเชยเขา

หวังฮ่าวหรานเริ่มนั่งไม่ติดที่แล้ว

แม้จะไม่ได้ใช้แต้มตัวร้ายตรวจสอบข้อมูลของซ่งเจินอวี่ แต่สัญชาตญาณของหวังฮ่าวหรานบอกเขาว่าซ่งเจินอวี่คือนางเอก และตามกฎของนิยายออนไลน์ ตัวเอกกับนางเอกเจอกันสองต่อสอง ต้องมีเรื่องราวเกิดขึ้นแน่นอน

หวังฮ่าวหรานหยิบข้อสอบภาษาอังกฤษขึ้นมา แล้วเดินออกจากห้องเรียนไป

ภายในห้องพักครู

ซ่งเจินอวี่เพิ่งนั่งลง พูดชมฉู่ไป๋ได้ไม่กี่คำ ก็เห็นคนเดินเข้ามา

หวังฮ่าวหรานกวาดสายตามองไปรอบห้องพักครู สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของพล็อตเรื่องที่คุ้นเคยทันที

นี่คือห้องทำงานรวมของอาจารย์สิบคน แต่ตอนนี้กลับมีเพียงซ่งเจินอวี่อยู่คนเดียว

ถ้าหวังฮ่าวหรานไม่เดินเข้ามา ซ่งเจินอวี่กับฉู่ไป๋ก็คงต้องอยู่กันสองต่อสองในห้องทำงานแล้วไม่ใช่หรือไง?

พลังตัวเอกนี่มันสุดยอดจริงๆ

สร้างสภาพแวดล้อมที่เอื้อต่อการจีบสาวให้กับตัวเอกได้อย่างแนบเนียน

ซ่งเจินอวี่พูดชื่นชมเสร็จแล้ว พอเห็นนักเรียนดีเด่นอย่างหวังฮ่าวหรานเข้ามาถามโจทย์ภาษาอังกฤษ ก็ย่อมตอบคำถามอย่างเต็มใจ

ฉู่ไป๋ยืนมองอยู่ข้างๆ

ถ้าสายตาสามารถฆ่าคนได้ หวังฮ่าวหรานคงตายไปเป็นพันครั้งแล้ว

เมื่อเทียบกับสวีมู่เหยียนสาวน้อยไร้เดียงสา ซ่งเจินอวี่ที่มีความสวยเซ็กซี่น่าดึงดูดมีเสน่ห์ไปอีกแบบ

ครั้งนี้กว่าจะได้โอกาสอยู่กับครูสาวสวยตามลำพัง กลับถูกหวังฮ่าวหรานวิ่งมาถามโจทย์ตัดหน้าเสียได้

ฉู่ไป๋จะไม่อารมณ์เสียได้อย่างไร

หวังฮ่าวหรานจงใจถ่วงเวลา ลากยาวไปจนถึงเสียงกริ่งเข้าเรียนรอบเย็นดังขึ้น

เขาก็ยังคงถามต่อไป

การเรียนรอบเย็นก็คือการเรียน การถามโจทย์ภาษาอังกฤษก็คือการเรียนเหมือนกัน

ฉู่ไป๋ยังคงยืนอยู่ตรงนั้น ซึ่งมันดูไม่เหมาะสมเท่าไหร่

เขาจึงเดินออกจากห้องพักครูมุ่งหน้ากลับไปที่ห้องเรียน

แต่ผ่านไปไม่กี่นาที ฉู่ไป๋ก็ถือข้อสอบภาษาอังกฤษกลับมาอีกครั้ง

เห็นได้ชัดว่าเขาไม่ยอมแพ้ ไม่ยอมปล่อยโอกาสที่จะได้อยู่กับซ่งเจินอวี่ตามลำพังไปง่ายๆ

ในช่วงเรียนรอบเย็น นักเรียนสามารถเรียนด้วยตัวเอง หรือจะมาถามโจทย์อาจารย์ที่ห้องพักครูได้

แต่คนที่มาถามโจทย์ส่วนใหญ่ก็คือพวกเด็กเรียน

พวกที่เรียนอ่อนหรือเรียนปานกลาง ไม่ค่อยมีหน้ามาหรอก

ฉู่ไป๋ที่คราวที่แล้วโกงข้อสอบจนได้คะแนนระดับกลางค่อนข้างแย่ แต่ตอนนี้กลับกล้าเดินมา หน้าต้องหนามากจริงๆ

คำถามจากข้อสอบภาษาอังกฤษแผ่นหนึ่ง ต่อให้ยาวแค่ไหนก็มีขีดจำกัด

ผ่านไปครู่หนึ่ง หวังฮ่าวหรานก็ถามต่อไม่ไหว จึงต้องหยุด

ฉู่ไป๋สบโอกาสแทรกตัวเข้ามาเพื่อจะถามซ่งเจินอวี่

"เพื่อนฉู่ไป๋ครับ ครูซ่งเหนื่อยแล้ว ข้อสอบใบนี้เราทำใบเดียวกัน ผมทำได้หมดแล้ว มีตรงไหนที่ไม่เข้าใจ เดี๋ยวผมสอนให้เองเอาไหมครับ?" หวังฮ่าวหรานพูดอย่างกระตือรือร้น

ฉู่ไป๋ย่อมไม่พอใจแน่นอน กำลังจะพูดว่า ไม่ต้องลำบากหรอก

แต่คำพูดนั้นยังไม่ทันหลุดออกมา ซ่งเจินอวี่ก็ชิงพูดขึ้นก่อนว่า "หวังฮ่าวหรานพูดถูกแล้ว โจทย์พวกนี้เขาก็ทำได้หมดแล้ว ฉู่ไป๋ ในเมื่อหวังฮ่าวหรานเสนอตัวขนาดนี้ ก็ให้เขาสอนเธอเถอะ"

ซ่งเจินอวี่คุยกับหวังฮ่าวหรานมาตั้งยี่สิบกว่านาที ปากคอแห้งไปหมด อยากจะพักผ่อนจริงๆ

ในเมื่อหวังฮ่าวหรานอาสามาจัดการแทน เธอย่อมยินดีอย่างยิ่ง

ฉู่ไป๋ไม่อยากทำเลยสักนิด แต่ต่อหน้าซ่งเจินอวี่ก็ไม่อาจชักสีหน้าใส่ได้ จึงกัดฟันพูดกับหวังฮ่าวหรานว่า "ขอบใจมากนะ!!!"

"ไม่ต้องเกรงใจ!" หวังฮ่าวหรานตอบกลับอย่างกวนๆ

ในมุมที่ซ่งเจินอวี่มองไม่เห็น สายตาของทั้งคู่ปะทะกัน ราวกับมีประกายไฟแวบขึ้นมา

ทั้งสองเดินออกจากห้องพักครู

ฉู่ไป๋โกรธจัด เดินเร็วกลับห้องเรียนไป

ท่าทางแบบนั้น เห็นได้ชัดว่าคงไม่มาให้หวังฮ่าวหรานสอนโจทย์แน่

แน่นอนว่าหวังฮ่าวหรานก็ไม่ได้คิดจะตอบโจทย์ให้เขาเหมือนกัน

[ติ๊ง โฮสต์ทำลายโอกาสของตัวเอกฉู่ไป๋กับนางเอกซ่งเจินอวี่ในการอยู่กันตามลำพังได้สำเร็จ ได้รับแต้มตัวร้าย 200]

ได้ยินเสียงแจ้งเตือนของระบบ หวังฮ่าวหรานก็ยิ้มออกมา สมแล้ว ซ่งเจินอวี่คือนางเอกจริงๆ

เขาเดินทอดน่องไปทางห้องเรียนอย่างช้าๆ

แต่ตอนเดินผ่านมุมตึก เกือบจะชนกับครูพละ

ครูพละคนนี้ชื่อซินเหลียงไฉ อายุประมาณสามสิบ เป็นหนุ่มกล้ามโต

ในมือถือถุงใบใหญ่ที่ไม่โปร่งใสอยู่ เกือบจะทำตกพื้น

ซินเหลียงไฉหวงถุงใบใหญ่นี้มาก จึงโกรธจัด กำลังจะด่ากราดว่านักเรียนคนไหนไม่มีตา

แต่พอเห็นว่าเป็นหวังฮ่าวหราน ก็รีบกลืนคำพูดลงคอทันที

นักเรียนคนนี้ เขาหาเรื่องไม่ได้

ครูพละฝืนยิ้มให้หวังฮ่าวหราน แล้วรีบเดินสวนไป

ในอากาศมีกลิ่นหอมหลงเหลืออยู่

หวังฮ่าวหรานสูดดมดูก็แยกแยะได้ทันทีว่าเป็นกลิ่นกุหลาบ

เดาได้ไม่ยาก

ในถุงที่ไม่โปร่งใสที่ซินเหลียงไฉถืออยู่ คงมีดอกกุหลาบอยู่ข้างใน

หวังฮ่าวหรานหันไปมองซินเหลียงไฉเห็นเขาเดินเข้าไปในห้องพักครูพอดี แล้วยังปิดประตูห้องพักครูด้วย

ในห้องพักครูมีซ่งเจินอวี่อยู่คนเดียว

ซินเหลียงไฉคนนี้คงกำลังตามจีบซ่งเจินอวี่อยู่

ด้วยความสวยของซ่งเจินอวี่ คงไม่สนใจหนุ่มกล้ามโตอย่างซินเหลียงไฉแน่นอน

ดังนั้น ข้อพิพาทจึงเกิดขึ้น

เมื่อคิดถึงตรงนี้ หวังฮ่าวหรานก็รู้สึกได้ถึงกลิ่นอายของพล็อตเรื่องที่อัดแน่นอีกครั้ง

หากไม่ใช่เพราะเขาทำลายโอกาสที่ฉู่ไป๋จะได้อยู่กับซ่งเจินอวี่ตามลำพัง เรื่องที่ซินเหลียงไฉตามจีบซ่งเจินอวี่ ฉู่ไป๋ต้องปรากฏตัวอยู่ด้วยแน่นอน

จากนั้นฉู่ไป๋ก็จะช่วยไล่คู่แข่งที่น่ารำคาญคนนี้ออกไป เพื่อคว้าคะแนนความประทับใจจากซ่งเจินอวี่

หวังฮ่าวหรานยังจินตนาการไปถึงเนื้อเรื่องต่อจากนั้นได้อีก

ซินเหลียงไฉแม้จะจากไปชั่วคราว แต่ก่อนไปต้องขู่ฉู่ไป๋แน่นอน

ฉู่ไป๋ก็เป็นแค่นักเรียนธรรมดา ส่วนซินเหลียงไฉเป็นครู จะกลัวทำไม?

ครูซ่งเจินอวี่ผู้มีความรับผิดชอบสูง คงเสนอให้เดินกลับบ้านด้วยกันหลังเลิกเรียนรอบเย็น

และในตอนนั้นเอง พวกนักเลงที่ซินเหลียงไฉไปดึงมาร่วมก็ปรากฏตัว

ซินเหลียงไฉเกิดเลือดขึ้นหน้า เลยกะว่าทำทั้งทีต้องทำให้สุด ไม่เพียงแต่สั่งสอนฉู่ไป๋ แต่ยังจะบังคับให้ซ่งเจินอวี่ตกลงเป็นแฟนอีก

แต่น่าเสียดายที่ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของฉู่ไป๋

ฉู่ไป๋ช่วยซ่งเจินอวี่ไว้อีกครั้ง

วีรบุรุษช่วยสาวงาม

แบบนี้ความสัมพันธ์ของทั้งคู่จะไม่ก้าวกระโดดได้ยังไง?

ซินเหลียงไฉนั่นพูดง่ายๆ ก็คือตัวละครเบี้ยล่างที่คอย "แอสซิส" ให้พระนางนั่นเอง

หวังฮ่าวหรานไม่กลับเข้าห้องเรียนแล้ว เดินย้อนกลับไปที่ห้องพักครูทันที

พอเปิดประตูห้องพักครู เขาก็เห็นภาพซินเหลียงไฉคุกเข่าลงข้างหนึ่งอย่างจริงใจ ในมือถือช่อดอกกุหลาบเพื่อขอความรักจากซ่งเจินอวี่

ซ่งเจินอวี่คิ้วขมวดมุ่น แววตาเต็มไปด้วยความรังเกียจ สองมือทำท่าผลักไปทางช่อดอกกุหลาบนั้น เห็นได้ชัดว่ากำลังปฏิเสธซินเหลียงไฉ

หวังฮ่าวหรานเดาไว้อยู่แล้ว จึงไม่ได้รู้สึกประหลาดใจกับภาพที่เห็นเลยแม้แต่น้อย

---