ตอนที่ 16 ทักษะคัดลอกงานศิลปะระดับปรมาจารย์

ตอนที่ 16 ทักษะคัดลอกงานศิลปะระดับปรมาจารย์

"ขอโทษครับ รบกวนหน่อย" หวังฮ่าวหรานมองไปทางซินเหลียงไฉ "ครูซินครับ ครูซ่งเห็นได้ชัดว่าไม่มีใจให้ครู ครูยังจะดันทุรังไปทำไมครับ?"

"นักเรียนหวัง นี่เป็นเรื่องระหว่างอาจารย์กับอาจารย์นะ ไม่เกี่ยวอะไรกับนักเรียนใช่ไหม?" ซินเหลียงไฉโดนขัดจังหวะเรื่องดีๆ ก็รู้สึกไม่พอใจ แต่ก็ไม่กล้าออกอาการ

"พูดดีๆ ด้วยแล้วดูเหมือนจะไม่ฟังสินะ?"

หวังฮ่าวหรานเดินเข้าไปตรงหน้าซินเหลียงไฉ คว้าช่อดอกไม้นั้นมา แล้วยัดใส่ถังขยะทันที

"ถ้ากล้ารบกวนครูซ่งอีก ไม่ใช่แค่จะทำให้ครูถูกไล่ออกจากโรงเรียน แต่ผมจะหาคนมาหักขาครูด้วย!"

"ไสหัวไป!"

คำพูดนั้นดูหนักแน่นและทรงอำนาจ

ซินเหลียงไฉในฐานะครู ถูกนักเรียนขู่แบบนี้ก็โกรธจัด แต่กลับไม่กล้าหือแม้แต่แอะเดียว ได้แต่ถอยหนีไปอย่างน่าสมเพช

เขาเป็นแค่ครูพละ ไม่มีเส้นสายอะไร

บ้านของหวังฮ่าวหรานรวยและมีอิทธิพล จะจัดการครูพละตัวเล็กๆ อย่างเขา เป็นเรื่องง่ายดายมาก

ถามว่าซินเหลียงไฉจะกล้ากำเริบเสิบสานได้ยังไง

[ติ๊ง โฮสต์จัดการตัวละครเบี้ยล่างที่คอยช่วยเหลือพระเอกได้สำเร็จ เปลี่ยนแปลงเส้นทางพล็อตเรื่องเดิม ได้รับแต้มตัวร้าย 100]

หวังฮ่าวหรานที่ได้รับแจ้งเตือนจากระบบรู้สึกไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่กับผลตอบแทนนี้

แต้มตัวร้าย 100 แต้ม นี่มันน้อยไปหน่อยไหม?

ตัวละครเบี้ยล่างธรรมดาๆ ราคาถูกขนาดนี้เลยเหรอ?

แถมตัวเองยังช่วยซ่งเจินอวี่ไล่คนที่มาตามจีบที่น่ารำคาญออกไป ทำไมความประทับใจของซ่งเจินอวี่ที่มีต่อเขาถึงไม่เพิ่มขึ้นล่ะ?

เป็นเพราะกลยุทธ์ในการพิชิตซ่งเจินอวี่ยาก หรือเป็นเพราะอิทธิพลของความสัมพันธ์ระหว่างครูกับนักเรียน?

หรือว่าเป็นเพราะคำพูดของเขาเมื่อกี้ ไม่เพียงแต่ทำให้ซินเหลียงไฉกลัว แต่ยังทำให้ซ่งเจินอวี่กลัวไปด้วย?

ซ่งเจินอวี่มองว่าเขาเป็นคนเลวหรือเปล่า?

หวังฮ่าวหรานคิดไม่ตกสักพัก จึงขี้เกียจคิดต่อ

แต่ที่แน่ๆ คือซินเหลียงไฉจะไม่มาตามจีบซ่งเจินอวี่อีกแล้ว

เรื่องนี้ทำให้หวังฮ่าวหรานอดถอนใจไม่ได้

ตัวร้ายก็ยังมีข้อดีของตัวร้ายอยู่สินะ ขู่ไปไม่กี่คำ อีกฝ่ายก็หงอไปเลย

ถ้าเป็นพระเอกมาจัดการ ต่อให้ไล่ซินเหลียงไฉไปได้ แต่อีกฝ่ายก็ต้องตามจีบซ่งเจินอวี่ต่อแน่ๆ

แถมยังจะทำตัวหนักข้อขึ้นกว่าเดิมอีก

แต่พอหวังฮ่าวหรานลงมือ ก็จัดการได้เบ็ดเสร็จเด็ดขาด!

ซ่งเจินอวี่อึ้งไปครู่ใหญ่ กว่าจะตั้งสติได้

ซินเหลียงไฉตามรังควานเธอมานานแล้ว เธอแสดงท่าทีชัดเจนว่าไม่มีใจให้ แต่ฝ่ายนั้นยังตื๊อไม่เลิก ชอบมาทำให้รำคาญตอนเลิกงานบ่อยๆ ครั้งนี้ถือว่ากล้ามากที่ตามมาถึงห้องทำงาน

แต่หลังจากโดนหวังฮ่าวหรานขู่ไปเมื่อกี้ คิดว่าต่อไปคงไม่กล้าตามจีบเธออีกแล้ว

"หวังฮ่าวหราน ขอบใจเธอมากนะ" ซ่งเจินอวี่กล่าวขอบคุณอย่างสุดซึ้ง

"ไม่ต้องเกรงใจครับ ผมเป็นผู้ชาย ปกป้องผู้หญิงเป็นเรื่องที่ควรทำอยู่แล้ว" หวังฮ่าวหรานหัวเราะ

"ผู้ชายอะไรล่ะ เธอก็แค่เด็กน้อยเท่านั้นแหละ" ซ่งเจินอวี่เอามือป้องปากหัวเราะ พูดด้วยน้ำเสียงผู้ใหญ่

"ผมไม่เล็กแล้วนะ สิบแปดแล้ว ไม่ใช่เด็กน้อยแล้ว" หวังฮ่าวหรานเลิกคิ้ว

ซ่งเจินอวี่ชะงักไปแวบหนึ่ง เผลอจ้องมองหวังฮ่าวหรานอย่างละเอียด

เด็กหนุ่มตรงหน้าหล่อเหลาจริงๆ โดยเฉพาะดวงตาคู่นั้น

ในส่วนลึกของดวงตาคู่นั้น ดูเหมือนจะมีความผ่านโลกที่ไม่ได้มีในวัยสิบแปดปี

มีเสน่ห์มากจริงๆ

ซ่งเจินอวี่จ้องหวังฮ่าวหรานตาไม่กะพริบอยู่พักใหญ่

นานครู่หนึ่ง ก็ตกใจที่ตัวเองเสียอาการ รีบเบือนหน้าหนี

ตัวเองเป็นครู ทำไมถึงจ้องนักเรียนตัวเองแบบนี้ ดูไม่เหมาะสมเลย

ซ่งเจินอวี่ตำหนิตัวเองในใจ แล้วกระแอมไอแก้เก้อ "เอาล่ะๆ ไม่พูดว่าเธอเป็นเด็กน้อยแล้ว เป็นผู้ชายก็ได้ พอใจหรือยัง"

หลังจากหัวเราะเบาๆ ซ่งเจินอวี่ก็มองหวังฮ่าวหรานอย่างแปลกใจ "คำพูดที่เธอพูดกับครูซินเมื่อกี้ แม้แต่ครูยังตกใจเลย"

ปกติหวังฮ่าวหรานให้ความรู้สึกกับเธอเหมือนเป็นเด็กเรียนดีคนหนึ่ง

"ครูซ่งครับ ผมเป็นแค่นักเรียน จะไปทำเรื่องเลวร้ายอย่างจ้างวานทำร้ายคนได้ยังไง ก็แค่ขู่ๆ ไปงั้นแหละครับ" หวังฮ่าวหรานทำหน้าไร้เดียงสา

"งั้นก็ดีแล้ว" ซ่งเจินอวี่พยักหน้าอย่างพอใจ

เธอยังหวังอยากให้นักเรียนทุกคนของเธอเป็นเด็กดี

"ครูซ่งครับ ผมสังเกตว่าตอนครูซินจากไป สายตาที่เขามองครูยังดูหื่นกระหายมากเลยครับ"

"เขาต้องไม่ยอมแพ้ และต้องตามรังควานครูต่อแน่ๆ ไม่แน่ว่าพอครูเลิกงานกลับบ้าน อาจจะมาดักรังควานครูระหว่างทาง ถ้าถึงขั้นหน้ามืดตามัว อาจจะถึงขั้น..." หวังฮ่าวหรานเป่าหู

ซ่งเจินอวี่ได้ยินแบบนั้น สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที

ก่อนหน้านี้ซินเหลียงไฉเคยตามรังควานเธอระหว่างทางกลับบ้านหลายครั้งจริงๆ

แม้จะไม่ได้ทำอะไรเกินเลย แต่ในสายตาเธอ สถานการณ์ที่หวังฮ่าวหรานพูดก็มีโอกาสเกิดขึ้นได้จริงๆ

"ครูซ่งครับ ต่อไปเลิกเรียนรอบเย็นผมไปส่งครูเอง ไม่ต้องกลัวนะครับ!" หวังฮ่าวหรานตบหน้าอกรับประกัน

"อ้าว นี่... ก็ได้จ้ะ"

แม้การให้นักเรียนไปส่งบ้านจะดูไม่เหมาะสมนัก แต่ซ่งเจินอวี่กลัวว่าจะโดนซินเหลียงไฉตามรังควานมากกว่า

ซ่งเจินอวี่ต่อหน้านักเรียน แม้จะมีอารมณ์ดุร้ายผิดปกติ ชอบตบโต๊ะโครมคราม

นั่นเป็นเพราะเธอแกล้งทำเพื่อปราบพวกนักเรียนที่อายุไล่เลี่ยกับเธอเท่านั้น

ในความเป็นจริง เธอเป็นผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่นิสัยอ่อนโยนคนหนึ่ง

---

หวังฮ่าวหรานเดินกลับห้องเรียนอย่างสบายอารมณ์

เขาหยิบหนังสือเรียนขึ้นมาเปิดสุ่มๆ หน้าหนึ่ง แสร้งทำเป็นเตรียมตัวอ่านหนังสือ

แต่ลึกๆ กลับเปิดระบบร้านค้าขึ้นมา

แต้มตัวร้ายของเขาสะสมครบ 900 แล้ว ถึงเวลาสุ่มรางวัลสักรอบแล้ว

มองดูวงล้อสุ่มของระบบที่กำลังหมุน เขาก็รู้สึกตื่นเต้นนิดหน่อย

ไม่กี่วินาทีต่อมา ผลการสุ่มก็ออกมา

[ติ๊ง ยินดีด้วย โฮสต์ดวงดีสุดๆ สุ่มได้ "ทักษะคัดลอกงานศิลปะระดับปรมาจารย์" มูลค่า 1,000 แต้มตัวร้าย จะใช้งานทันทีหรือไม่?]

"ทักษะคัดลอกงานศิลปะระดับปรมาจารย์?"

พอเห็นของที่สุ่มได้ ก็ทำให้หวังฮ่าวหรานอึ้งไปเล็กน้อย แล้วตอบรับกับระบบไปว่า "ใช่"

ในวินาทีถัดมา หวังฮ่าวหรานรู้สึกเหมือนมีกระแสไฟฟ้าไหลผ่านไปทั่วร่างกาย แต่ไม่นานก็กลับสู่ปกติ

เขาพบว่าในสมองมีความทรงจำเกี่ยวกับงานศิลปะเพิ่มเข้ามาบางอย่าง นอกจากนี้ ในกล้ามเนื้อยังมีหน่วยความจำจำเพาะเพิ่มขึ้นมาด้วย

เห็นได้ชัดว่าเป็นผลจากการใช้ "ทักษะคัดลอกงานศิลปะระดับปรมาจารย์"

ตอนนี้หวังฮ่าวหรานก็เข้าใจแล้วว่าทักษะพวกนี้มีประโยชน์อะไร

พูดง่ายๆ ก็คือ ตอนนี้ไม่ว่าเขาจะเห็นภาพเขียนหรืออักษรจีนแบบไหน ก็สามารถคัดลอกออกมาได้ ระดับความเหมือนสูงถึงเก้าสิบเก้าเปอร์เซ็นต์

"คัดลอกภาพเขียนของปรมาจารย์โบราณมาขายหาเงิน?"

ความคิดนี้ผุดขึ้นมาในหัวของหวังฮ่าวหรานทันที

พวกภาพเขียนโบราณของสะสมอะไรพวกนั้น มูลค่าสูงที่สุดเลย

แค่คัดลอกมาสักนิด แล้วเอาไปขายว่าเป็นของจริง ก็หาเงินง่ายสุดๆ

แต่พอคิดอีกที เขาก็ไม่ได้ขาดเงิน

ทำแบบนั้นไปก็ไม่มีความหมายอะไร

แถมของปลอมที่ความเหมือนเก้าสิบเก้าเปอร์เซ็นต์ ก็ยังคงเป็นของปลอมอยู่ดี

ถ้าเอาไปขายเป็นของจริง ยังมีความเสี่ยงเล็กๆ น้อยๆ อยู่

ทักษะนี้มันดูไร้ประโยชน์จังเลยนะ?

สิ่งที่ผมต้องการคือทักษะที่ใช้จัดการกับพระเอกต่างหาก!

หวังฮ่าวหรานบ่นในใจ แต่ไม่นานความคิดก็เปลี่ยนไป

ทักษะคัดลอกนี้ ไม่จำเป็นต้องคัดลอกงานของปรมาจารย์เสมอไป คัดลอกลายมือของคนอื่นก็ได้

ความเหมือนเก้าสิบเก้าเปอร์เซ็นต์นั้น เพียงพอที่จะทำให้คนเชื่อว่าเป็นของจริง

ถ้าใช้ให้เป็น อาจจะเห็นผลลัพธ์ที่คาดไม่ถึงก็ได้

หวังฮ่าวหรานเริ่มคิดถึงการประยุกต์ใช้ทักษะคัดลอกงานศิลปะ พร้อมกับเช็กสถานะที่หน้าต่าง

[โฮสต์ หวังฮ่าวหราน]

[ค่าต่อสู้ 89]

[ค่าเสน่ห์ 268]

[พลังตัวร้าย 179]

[แต้มตัวร้าย 400]

[ทักษะ ทักษะคัดลอกงานศิลปะระดับปรมาจารย์]

ในส่วนของทักษะ ในที่สุดก็ไม่ใช่ "ไม่มี" อีกต่อไปแล้ว

---

ฉู่ไป๋ได้เงินรางวัลสี่หมื่นหยวน คืนเงินหนึ่งพันหยวนให้เฉินจื่อสือแล้ว

ความสัมพันธ์ระหว่างฉู่ไป๋กับเฉินจื่อสือดีขึ้นมาก แต่ก็แค่ดีขึ้นนิดเดียวเท่านั้น

"เจ้าอ้วน ก่อนหน้านี้โทษทีนะ ตอนนี้คงไม่โกรธเราแล้วใช่ไหม?" ฉู่ไป๋กระซิบถามเฉินจื่อสือเพื่อนร่วมโต๊ะ

เฉินจื่อสือมองฉู่ไป๋แวบหนึ่ง ไม่ได้พูดอะไร

วันนี้เขาทะเลาะกับฉู่ไป๋ ถูกฉู่ไป๋ผลักจนไหล่กระแทกกำแพง ถึงตอนนี้ยังเจ็บอยู่เลย ในใจย่อมมีความโกรธเคืองอยู่บ้าง

ตอนนั้นสถานการณ์นั้น เฉินจื่อสือดูออกว่าถ้าไม่ใช่เพราะฉู่ไป๋เพิ่งโดนบันทึกความผิดไป ตามนิสัยอย่างเขา ไม่ใช่แค่ผลักตัวเองแบบนี้ง่ายๆ หรอก แต่คงจะซัดตัวเองน่วมไปแล้ว

ฉู่ไป๋มักจะชกต่อยกับพวกวัยรุ่นนอกโรงเรียนบ่อยๆ และมือหนักมาก

เฉินจื่อสือรู้ตัวว่าไม่ใช่คู่ต่อสู้ของฉู่ไป๋แน่ๆ ถ้าชกกันจริงๆ เขาก็เหมือนกระสอบทรายดีๆ นี่เอง

ฉู่ไป๋เห็นท่าทีของเฉินจื่อสือแบบนั้น ก็เริ่มรู้สึกหงุดหงิดนิดหน่อยขึ้นมา

ตัวเองยอมลดตัวมาพูดจาดีๆ แล้ว นายยังจะมางอนเป็นตุ๊ดเป็นแต๋วเพราะผู้หญิงคนเดียวอีกเหรอ?

ช่างเถอะ ขี้เกียจสนใจเจ้าคนซื่อบื้อนี่แล้ว

สายตาของฉู่ไป๋มองไปที่แผ่นหลังของสวีมู่เหยียนที่นั่งอยู่ไม่ไกล

ดาวโรงเรียนก็คือดาวโรงเรียน ขนาดแผ่นหลังยังสวยขนาดนี้

ฉู่ไป๋รู้สึกคันไม้คันมือในใจ

ไม่นานก็นั่งไม่ติดที่แล้ว อยากจะแสร้งไปถามเรื่องเรียนกับสวีมู่เหยียน เพื่อจะได้ใกล้ชิดกับดาวโรงเรียนสักหน่อย

ฉู่ไป๋อยากจะไปขอสลับที่นั่งกับเพื่อนร่วมโต๊ะของสวีมู่เหยียน ซึ่งก็คือเหวินจิง

พอคิดได้ดังนั้น ฉู่ไป๋ก็ตบไหล่เฉินจื่อสือ แล้วพูดว่า "ฉันจะไปขอสลับที่นั่งกับเหวินจิง ให้เขาสลับมานั่งตรงนี้ นายจะได้มีโอกาสจีบสาวไง“

…….