ตอนที่ 3 : บูกัตติ

ตอนที่ 3 : บูกัตติ

หลังจากเช็ดเสร็จแล้ว ไป่อี้หยุนก็มองดูผลงานของตัวเองด้วยความพึงพอใจ เธอเงยหน้าขึ้นยิ้มให้ฉู่หลิงแล้วพูดว่า “ยังดีที่เช็ดจนสะอาดได้นะคะ แต่ฉันก็ยังต้องขอโทษด้วยจริงๆ นะคะ”

ฉู่หลิงพิจารณาใบหน้าอันงดงามของไป่อี้หยุน เขารู้สึกชื่นชมทัศนคติที่สุภาพของหญิงสาวคนนี้มาก

โดยปกติแล้วผู้หญิงที่สวยขนาดนี้มักจะมีความหยิ่งยโสอยู่ในตัว การที่เธอยอมย่อตัวลงไปเช็ดรองเท้าให้คนอื่นได้นั้นก็ถือว่าหาได้ยากมากแล้วหรืออาจจะเรียกได้ว่าแทบจะไม่มีเลยก็ว่าได้

ในเมื่ออีกฝ่ายยอมรับผิดอย่างจริงใจขนาดนี้ ฉู่หลิงเองก็ต้องทำตัวให้กว้างเข้าไว้ เขาจึงตอบไปตรงๆ ว่า “ไม่เป็นไรครับ ที่เหลือเดี๋ยวผมจัดการเองได้”

ไป่อี้หยุนมองไปที่ชุดวอร์มของฉู่หลิงแล้วขมวดคิ้วเล็กน้อย คราบกาแฟนั้นทำความสะอาดได้ยากที่สุด โดยเฉพาะกับเสื้อผ้าที่ทำมาจากผ้าฝ้ายบริสุทธิ์แบบนี้ เกรงว่าคงจะซักไม่ออกแล้ว

“คราบกาแฟนี้ดูแล้วน่าจะซักไม่ออกแล้วนะคะ เอาอย่างนี้ไหมคะ พวกเราแอดวีแชทกันไว้ แล้วเดี๋ยวฉันจะชดใช้ค่าเสื้อผ้าให้คุณเอง แบบนี้คุณคิดว่ายังไงคะ?” ไป่อี้หยุนมองฉู่หลิงด้วยสายตาที่จริงจังพร้อมกับเสนอทางออก

ฉู่หลิงก็ยิ้มเล็กน้อยแล้วตอบไป่อี้หยุนไปว่า “ไม่ต้องหรอกครับ ไม่เป็นไรเลยจริงๆ”

ไป่อี้หยุนเห็นว่าฉู่หลิงไม่ได้พูดปฏิเสธตามมารยาท แต่ในใจของเธอก็ยังคงรู้สึกไม่สบายใจอยู่ดี เธอจึงขอโทษอีกครั้ง “ไม่ว่ายังไง ฉันก็เป็นคนสร้างปัญหาให้คุณ ยังไงฉันก็ต้องขอโทษคุณด้วยจริงนะคะ”

หลังจากนั้นไป่อี้หยุนก็พูดอีกสองสามประโยค ก่อนจะเดินแยกไปอีกทางหนึ่ง

ฉู่หลิงก็มองตามหลังเธอไป

ทักษะรองของทักษะเงินคืนจากเทพธิดาเริ่มทำงาน

แล้วหน้าจอโปร่งแสงก็ปรากฏขึ้น

【ชื่อ : ไป่อี้หยุน】

【ความสูง : 168 เซนติเมตร】

【ค่าความสวย : 97】

【หน้าอก : 36D】

【ค่าความประทับใจ : 65】

ให้ตายเถอะ ฉันก็ว่าแล้วว่าเธอจะต้องซ่อนรูปแน่ๆ

ฉู่หลิงคิดในใจว่า ถ้ารู้อย่างนี้เมื่อกี้เขาน่าจะแอดวีแชทกับเธอไว้ เพราะทักษะนี้จะทำงานก็ต่อเมื่อเขาใช้จ่ายเงินให้กับผู้หญิงที่มีค่าความสวย 95 คะแนนขึ้นไปเท่านั้นถึงจะได้รับเงินคืนแบบสุ่ม

แต่ว่าถ้าจู่ๆ มีคนแปลกหน้าเข้าไปให้เงินเธอ มีหวังเธอคงตกใจจนวิ่งหนีไปแน่ๆ

งั้นช่างมันก่อนก็แล้วกัน

ครู่ต่อมา ไป่อี้หยุนก็เดินมาหยุดอยู่ที่รถมาเซราติ ควอโตรปอร์เต้ของเธอ

ในขณะเดียวกัน ฉู่หลิงก็เดินมาถึงรถบูกัตติและกำลังพิจารณารถหรูคันนี้อยู่

การไล่เฉดสีที่ถูกประสานเข้าด้วยกันนั้นดูสะดุดตามาก สีโลหะของรถหรูระดับท็อปที่ผสมผสานกับผงทองคำ ส่องประกายแวววาวเป็นพิเศษภายใต้แสงไฟของลานจอดรถ

สัตว์ร้ายที่สวยงามขนาดนี้ ใครบ้างล่ะที่จะไม่ชอบ?

เครื่องยนต์ W16 ซึ่งเป็นเครื่องยนต์แบบหัวฉีดตรง 16 สูบ พร้อมขุมพลัง 8.0 ลิตรที่ให้กำลังขับเคลื่อนที่มากเพียงพอสำหรับรถคันนี้

อัตราเร่งจาก 0 ถึง 100 กิโลเมตรต่อชั่วโมงใช้เวลาเพียง 2.7 วินาทีและมีแรงม้าสูงสุดถึง 1,000 แรงม้า อีกทั้งยังได้ชื่อว่าเป็นรถสปอร์ตที่เร็วที่สุดในโลกโดยไม่มีใครเทียบได้

ฉู่หลิงยิ่งมองก็ยิ่งชอบ รางวัลที่ระบบมอบให้เขานั้นช่างยิ่งใหญ่และสมบูรณ์แบบจริงๆ

ติ๊ด!

ฉู่หลิงกดกุญแจรถบูกัตติ เวย์รอน แล้วมันก็ส่งเสียงตอบรับเขาเบาๆ พร้อมกับปลดล็อคประตู

เขาเปิดประตูรถและมองดูการตกแต่งภายในระดับพรีเมี่ยมด้วยโทนสีแดง

จากนั้นฉู่หลิงก็ก้าวเข้าไปนั่งข้างใน

เบาะนั่งของรถซูเปอร์คาร์แบบนี้จะค่อนข้างอยู่ต่ำ แต่พอนั่งลงไปแล้วกลับรู้สึกสบายมาก มันให้ความรู้สึกสบายแบบที่ไม่ได้ด้อยไปกว่าที่นั่งชั้นเฟิร์สคลาสบนเครื่องบินเลยแม้แต่น้อย

ตรงกลางของพวงมาลัยนั้นทำมาจากปลอกโลหะ ส่วนบริเวณรอบๆ นั้นก็ถูกหุ้มด้วยหนังแท้สีแดงและสีดำ ซึ่งดูแล้วสวยงามมาก

ส่วนคอนโซลกลางนั้นก็ยิ่งสวยงามจนแทบจะหยุดหายใจ

รายละเอียดการตกแต่งภายในนั้นเต็มเปี่ยมไปด้วยคุณภาพ ทุกจุดผ่านกระบวนการคิดที่ประณีตของช่างฝีมือ แสดงให้เห็นถึงความใส่ใจกับรถสปอร์ตหรูระดับท็อปคันนี้

ฉู่หลิงลูบไล้พวงมาลัยหนัง เขาสัมผัสได้ถึงความนุ่มนวลของหนังแท้และรู้สึกพอใจกับรถคันนี้มาก

จากนั้น ฉู่หลิงก็สตาร์ทรถ เสียงคำรามเหมือนสัตว์ร้ายที่เพิ่งตื่นจากการหลับใหลก็ดังสนั่นไปทั่วลานจอดรถ จนทำให้ผู้คนที่ได้ยินถึงกับใจสั่น

เพียงแค่เหยียบคันเร่งเบาๆ รถก็พุ่งออกไป

แม้ความเร็วจะไม่สูงนัก แต่พละกำลังมหาศาลนั้นกลับทำให้คนที่อยู่บนนั้นสัมผัสได้ถึงแรงกระชากหลังติดเบาะได้อย่างชัดเจน

นี่คือความรู้สึกที่รถยนต์ทั่วไปไม่มีวันให้ได้

ขับออกมาได้ไม่ไกล เขาก็เห็นไป่อี้หยุนที่กำลังเตรียมจะขับรถออกไปพอดี

ไป่อี้หยุนนั่งอยู่ในรถมาเซราติ ควอโตรปอร์เต้ของเธอ เธอเองก็ไม่คิดเลยว่าเธอจะได้เจอกับเจ้าของรถบูกัตติ เวย์รอนคันเมื่อกี้

เอ๊ะ รถคันนี้อยู่ดีๆ ทำไมถึงมาจอดข้างหน้าเธอได้ล่ะ?

ในขณะที่ไป่อี้หยุนกำลังสงสัย ทันใดนั้นดวงตาคู่สวยของเธอก็เบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจ เมื่อเธอเห็นกระจกรถฝั่งตรงข้ามค่อยๆ เลื่อนลงมา

เพราะมันเผยให้เห็นใบหน้าของคนที่เธอเพิ่งจะเจอไปเมื่อครู่นี้

นั่นก็คือฉู่หลิง คนที่เธอเพิ่งทำกาแฟหกใส่นั่นเอง

ไป่อี้หยุนถึงกับอึ้งไปเลยทีเดียว ไม่จริงน่า เจ้าของรถบูกัตติ เวย์รอนคันนั้นคือเขางั้นเหรอ?!

ไป่อี้หยุนมองใบหน้าที่หล่อเหลาของฉู่หลิง อายุยังน้อยขนาดนี้ แต่กลับสามารถซื้อรถราคาแพงขนาดนี้ได้!

เขาเป็นลูกชายจากตระกูลไหนกันนะ?

ในขณะที่ไป่อี้หยุนกำลังครุ่นคิด ฉู่หลิงที่กำลังมองใบหน้าอันจิ้มลิ้มของเธอก็หวนนึกถึงนิสัยที่ค่อนข้างดีของหญิงสาวคนนี้ เขาจึงค่อยๆ เอ่ยปากออกมาว่า “ฉันคิดๆ ดูแล้ว ฉันเลยอยากจะเตือนเธอหน่อยน่ะ เมื่อกี้ตอนที่เธอย่อตัวลงไป กระดุมตรงหน้าอกของเธอมันปริออกน่ะ รีบกลับไปเปลี่ยนเสื้อด้วยนะ”

หลังจากพูดจบ ฉู่หลิงก็เลื่อนกระจกรถขึ้นทันทีและเหยียบคันเร่งจากไป ทิ้งให้ไป่อี้หยุนนั่งสับสนอยู่ในรถคนเดียว

หมายความว่ายังไงนะ?

หน้าอก... กระดุมงั้นเหรอ?

ใบหน้าของไป่อี้หยุนก็เริ่มมีสีแดงระเรื่อขึ้นมา เธอค่อยๆ ก้มลงมองและก็พบว่ากระดุมตรงหน้าอกของเธอนั้นมันหลุดหายไปไหนแล้วก็ไม่รู้ จนเผยให้เห็นร่องอกที่ยาวลึกและผิวที่ขาวนวลสว่างวาบจนแทบแสบตา

“ว๊าย!”

ไป่อี้หยุนร้องออกมาด้วยความตกใจ แล้วใบหน้าเล็กๆ ของเธอก็แดงก่ำยิ่งกว่าเดิมทันที

แต่ทว่า หลังจากนั้นเธอก็กำหมัดแน่น ในวินาทีนั้นเธอก็เข้าใจความหมายที่ฉู่หลิงพูดก่อนหน้านี้ว่า น้องสาว เธอทำการใหญ่ได้แน่

ว๊ายยย!

ไป่อี้หยุนที่พยายามรักษาการแต่งตัวให้ดูเรียบร้อยมาตลอดหลายปี แม้แต่ชุดสูททำงานเธอก็จะติดกระดุมเม็ดบนสุดไว้เสมอเพื่อป้องกันเหตุไม่คาดฝัน ไม่คิดเลย ไม่คิดเลยจริงๆ.......

วันนี้ กลับมีคนมองเห็นมันเข้าอย่างจัง แถมยังมองมาจากมุมสูงอีกด้วย.......

นี่มันเป็นชุดสั่งตัดระดับไฮเอนด์เลยนะ คุณภาพมีแค่นี้เองเหรอ?

ในเวลานี้ ฉู่หลิงก็ได้ขับรถตามป้ายบอกทางไปเพื่อที่จะมุ่งหน้าออกจากลานจอดรถ

คนขับรถหญิงคนหนึ่งก็เพิ่งจะจ่ายค่าจอดรถเสร็จและกำลังจะขับรถออกไป สามีที่นั่งอยู่ข้างๆ เธอเมื่อเห็นรถบูกัตติ เวย์รอนที่อยู่ข้างหน้า ก็ถึงกับตาค้างไปเลยทีเดียว

เชี่ย รถสปอร์ตหรูระดับท็อป!

ชายคนนั้นถึงกับเหงื่อตกตรงหน้าผาก เขาหันไปตะโกนบอกภรรยาว่า “หยุดๆๆ! เมียจ๋า หยุดรถเดี๋ยวนี้เลย!”

คนขับรถหญิงรีบเหยียบเบรคทันทีและมองสามีด้วยความงุนงง พร้อมถามว่า “เป็นอะไรไป ทำไมถึงตะโกนเสียงดังขนาดนี้! นี่มันหน้าประตูทางออกลานจอดรถนะ คุณทำให้ฉันตกใจหมดแล้ว ถ้าไปชนรถคันอื่นขึ้นมาจะทำยังไง!”

“ชนรถคันอื่นน่ะไม่เท่าไหร่หรอก แต่อย่าไปชนรถหรูคันนั้นก็พอ!” เหงื่อของชายคนนั้นแทบจะไหลพราก “ถ้าเธอไปสะกิดเข้าแค่ทีเดียวละก็ บ้านของพวกเราได้หายวับไปกับตาเลยนะ!”

เมื่อเห็นสามีที่ตื่นตระหนกขนาดนั้น คนขับรถหญิงก็ตระหนักได้ถึงความรุนแรงของสถานการณ์ในตอนนี้ เธอรีบเปลี่ยนตำแหน่งที่นั่งกับสามีทันที

ชายคนนั้นก็ขับรถหักพวงมาลัยอย่างรวดเร็วและรีบขับจากไปทันที จนกระทั่งขึ้นไปบนถนนหลักได้แล้วเขาถึงได้ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก

รถคันอื่นๆ ก็มีสภาพไม่ต่างกัน พวกเขาต่างก็พยายามอยู่ให้ห่างจากบูกัตติ เวย์รอนคันนี้ให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้

ฉู่หลิงไม่คิดเลยว่ารถคันนี้จะสร้างความแตกตื่นบนท้องถนนได้ขนาดนี้ เขาก็ได้แต่นั่งยิ้มอยู่ในรถ

หลังจากออกจากลานจอดรถบูกัตติ เวย์รอนที่วิ่งอยู่บนถนนก็ได้ดึงดูดสายตาของผู้คนจำนวนนับไม่ถ้วน

จนถึงขั้นมีคนที่ไม่สนใจความปลอดภัยบนท้องถนน ยื่นมือถือออกมานอกรถเพียงเพื่อที่จะถ่ายรูปให้ได้ชัดขึ้น

“พวกเธอดูสิ นั่นมันบูกัตติ เวย์รอนนี่นา! การจับคู่สีแบบนี้มันสวยเกินไปแล้ว! ฉันต้องถ่ายเก็บไว้ทำเป็นวอลเปเปอร์แล้ว!”

“ทำวอลเปเปอร์แล้วจะไปมีประโยชน์อะไร? สู้ทำแบบฉันไม่ได้หรอก ถ่ายแล้วโพสต์ลงเวยป๋อจะได้มีผู้ติดตามเพิ่ม!”

“เจ้าของรถบูกัตติคันนั้น ดูเหมือนจะเป็นหนุ่มหล่อด้วยนะ! อยากจะแลกคอนแทคกับเขาจังเลย ใครก็ได้ช่วยตามหาข้อมูลของเขาให้หน่อย!”

ฉู่หลิงไม่ได้รับรู้ถึงความบ้าคลั่งของผู้คนข้างนอกเลย เขาขับรถตรงไปยังโรงแรมจื่อหยุนทันที

โรงแรมจื่อหยุน เป็นหนึ่งในโรงแรม 5 ดาวของเมืองจินหลิง เรียกได้ว่าหรูหราเป็นอย่างมาก

ตัวอาคารหลักของโรงแรมใช้การออกแบบภายนอกให้ดูเหมือนหัวกระสุนปืน ซึ่งดูอลังการมาก โดยเฉพาะในตอนกลางคืน เมื่อไฟภายนอกโรงแรมเปิดครบทุกดวง มันจะดูเหมือนหัวกระสุนปืนที่ส่องประกายแวววาว ให้ความรู้สึกที่ยอดเยี่ยมมาก

และด้วยการออกแบบที่เป็นเอกลักษณ์นี้เอง ก็ทำให้โรงแรมจื่อหยุนได้รับความสนใจอย่างมากตั้งแต่เริ่มก่อสร้าง และในช่วงไม่กี่ปีมานี้ธุรกิจของโรมแรมแห่งนี้ก็รุ่งเรืองมาก จนกลายเป็นโรงแรมอันดับหนึ่งที่ต้องมาเยือนให้ได้ในจินหลิง

ยามที่หน้าประตูก็สวมเครื่องแบบที่รีดจนเรียบกริบ ดูหนุ่มและหล่อเหลามาก

ฉู่หลิงนั่งอยู่ในรถและมองเข้าไปในโรงแรมจื่อหยุน เขาก็เห็นรถหรูจอดอยู่เต็มไปหมด ซึ่งมันก็แสดงให้เห็นว่าที่นี่มีแขกมาใช้บริการเป็นจำนวนมาก

แม้แต่ทางเข้าที่จอดรถ ก็มีรถหลายคันจอดรออยู่

ในตอนนั้นเอง ก็มีผู้จัดการสาวสวยคนหนึ่งกำลังยืนอยู่ข้างรถเบนซ์ เอส-คลาส เธอกำลังโน้มตัวลงพูดคุยกับเจ้าของรถคันนั้น

“ต้องขออภัยจริงๆ ค่ะคุณลูกค้า! วันนี้แขกของทางโรงแรมเราเต็มแล้ว ที่จอดรถทั้งบนดินและใต้ดินเต็มหมดแล้วค่ะ ทางเราต้องรบกวนขอความกรุณาให้คุณไปจอดรถไว้ที่ริมถนนด้านนอกแทนนะคะ แต่ทางเราขอรับรองค่ะว่าจะจัดพนักงานไปคอยดูแลรถให้คุณเป็นพิเศษและจะไม่ให้รถของคุณได้รับความเสียหายใดๆ แน่นอนค่ะ ไม่ทราบว่าโอเคไหมคะ?”

ผู้จัดการสาวสวยกล่าวขอโทษด้วยความจริงใจและเสนอทางออกที่สมเหตุสมผล

อีกทั้งน้ำเสียงและคำพูดที่ใช้ก็ยังสุภาพมาก จนทำให้คนฟังรู้สึกสบายใจ

แต่เจ้าของรถเบนซ์คันนั้นกลับดูเหมือนจะไม่พอใจ ใบหน้าของเขาก็เริ่มเคร่งขรึมลงและพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “นี่เหรอทัศนคติการบริการของโรงแรมพวกคุณ? ปฏิบัติกับแขกของตัวเองแบบนี้เหรอ? ถึงกับจะให้ฉันเอารถไปจอดทิ้งไว้ริมถนนส่งเดชเนี่ยนะ? นี่มันเบนซ์ เอส-คลาสเลยนะ มองให้ชัดๆ หน่อยได้ไหม? ลำพังแค่ รปภ. หน้าประตูของพวกคุณเนี่ย แค่รับรองแขกที่เดินผ่านไปมาก็แทบจะไม่พอแล้ว แล้วจะเอาอะไรมารับประกันว่าจะดูแลรถของฉันได้? ถ้ามีคนมาเฉี่ยวชนจะทำยังไง โรงแรมของพวกคุณจะรับผิดชอบไหวไหม?”

เจ้าของรถเบนซ์ถามออกมารัวๆ

คำถามที่มากมายนั้นทำให้ผู้จัดการสาวสวยถึงกับไปไม่เป็น

เธอทำงานเป็นผู้จัดการมาหลายปีแล้ว แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เธอเจอแขกแบบนี้

แต่ถึงจะยังไง อีกฝ่ายก็คือแขกของโรงแรมและแขกก็คือพระเจ้า

ผู้จัดการสาวสวยพยายามปรับอารมณ์ของตัวเอง เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วพูดว่า “คุณลูกค้าคะ ฉันขออธิบายให้ฟังนะคะ ในกรณีที่ลานจอดรถเต็มแบบนี้ ทางโรงแรมของเราก็เคยเจอมาสองสามครั้งแล้วค่ะ และเราก็จะให้แขกนำรถไปจอดที่ด้านนอกชั่วคราวและเมื่อมีที่จอดรถว่าง ทางเราก็จะรีบนำรถเข้ามาจอดข้างในทันทีค่ะ และเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยข้างหลังฉัน พวกเขาก็มีหน้าที่ดูแลรักษารถยนต์โดยเฉพาะค่ะ หากมีปัญหาอะไรเกิดขึ้น ทางโรงแรมจะรีบติดต่อคุณทันทีและจะไม่ปล่อยให้คุณต้องได้รับความเสียหายใดๆ อย่างแน่นอนค่ะ”

เจ้าของรถเบนซ์ก็ยังคงไม่ยอมจบ

เขายังคงบ่นอยู่ตรงนั้นด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความโกรธ “พวกเรายืนรออยู่ที่หน้าประตูตั้งนาน ผลสุดท้ายคุณกลับมาบอกว่าไม่มีที่จอดรถเนี่ยนะ มันน่าโมโหจริงๆ!”

รอบตัวผู้จัดการสาวสวยก็ยังมีเจ้าของรถคนอื่นๆ ยืนล้อมรอบอยู่ด้วย เมื่อได้ยินเจ้าของรถเบนซ์พูดเช่นนั้น พวกเขาต่างก็ถอนหายใจและเริ่มส่งเสียงสนับสนุนทันที

“นั่นสิ! พวกเราอุตส่าห์ขับรถมาตั้งไกล แถมยังนัดลูกค้าไว้ที่นี่ด้วย แต่กลับไม่มีที่จอดรถซะงั้น!”

“โรงแรมจื่อหยุนในช่วงหลายปีมานี้ทำเงินไปได้ตั้งเท่าไหร่แล้ว? ไม่คิดจะทำที่จอดรถเพิ่มบ้างหรือไง? มันน่าหงุดหงิดจริงๆ!”

“เห็นพวกคุณยืนรอกันแบบนี้ ฉันก็ไม่อยากไปจอดข้างนอกเหมือนกัน! ขืนเกิดอุบัติเหตุขึ้นมาจริงๆ มันจะยุ่งยากเอาเปล่าๆ!”

เดิมทีมีเจ้าของรถบางคนเริ่มจะใจอ่อนและตั้งใจจะไปจอดข้างนอกแล้ว แต่พอได้ยินเจ้าของรถเบนซ์พูดเช่นนั้น พวกเขาก็เปลี่ยนใจทันที

ในขณะที่พวกเขากำลังวิพากษ์วิจารณ์กันอยู่ อีกด้านหนึ่ง เสียงคำรามของเครื่องยนต์ก็ดังขึ้นและเสียงนั้นก็ดึงดูดสายตาของทุกคนให้หันไปมองทันที

เมื่อทุกคนเห็นรถบูกัตติ เวย์รอน พวกเขาต่างก็เบิกตากว้างด้วยความตกใจ

รถหรูขนาดนี้ถึงกับกล้าเอาออกมาวิ่งบนถนนเชียวเหรอ หาดูได้ยากจริงๆ!

เมื่อผู้จัดการสาวสวยเห็นรถของฉู่หลิง เธอก็รีบเข้าไปต้อนรับทันที

ตอนนี้ในใจของเธอก็เต็มไปด้วยความขมขื่น ที่จอดรถของโรงแรมดันมาเต็มเอาวันนี้ แถมเธอยังต้องมาต้อนรับรถสปอร์ตระดับท็อปแบบนี้อีก ครั้งนี้คงจะลำบากจริงๆ แล้ว

“มีอะไรงั้นเหรอครับ?” ฉู่หลิงเห็นคนมารวมตัวกันอยู่ที่นี่เยอะมาก เขาจึงเอ่ยปากถามออกมา

ผู้จัดการสาวสวยก็รีบบอกเรื่องที่จอดรถเต็มทันที จากนั้นเธอก็มองดูรถบูกัตติ เวย์รอน คันตรงหน้าด้วยสายตาที่เป็นกังวล แล้วจึงเสนอทางออกให้เขาฟัง

เธอไม่ได้คาดหวังอะไรเลย

ขนาดรถเบนซ์ยังไม่อยากไปจอดข้างนอกเลย แล้วรถสปอร์ตระดับท็อปแบบนี้จะเหลือเหรอ?

แต่ไม่คิดเลยว่า พอฉู่หลิงได้ยินเช่นนั้นเขากลับพยักหน้าทันที “ได้สิครับ ก็แค่จอดริมถนนเอง ไม่เห็นเป็นไรเลย”

ผู้จัดการสาวสวยอึ้งไปทันที เขาตกลงงั้นเหรอ?

“ขอบคุณมากจริงๆ ค่ะ ถ้ามีที่จอดรถว่างข้างใน เราจะรีบแจ้งให้คุณทราบทันทีเลยค่ะ”

หลังจากฉู่หลิงจอดรถไว้ที่ริมถนนแล้ว เขาก็ยื่นกุญแจรถให้ผู้จัดการสาว “พวกคุณไม่ต้องแจ้งผมหรอกครับ หาพนักงานรับรถมาช่วยขับเข้าไปจอดให้ผมก็พอ”

ผู้จัดการสาวสวยรับกุญแจรถไว้ด้วยมือทั้งสองข้าง ในใจของเธอก็รู้สึกตื่นเต้นอย่างมาก

การได้เห็นรถหรูแบบนี้ด้วยตาของตัวเองก็นับว่าเป็นโชคดีมากแล้ว แต่เจ้าของรถกลับมอบกุญแจให้เธออย่างง่ายดายแบบนี้......

นี่คือความไว้วางใจอย่างมากที่มีต่อโรงแรม!

เมื่อคิดได้ดังนั้น ผู้จัดการสาวสวยจึงรีบสั่งให้เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยในสังกัดเข้าไปช่วยดูแลรถบูกัตติ เวย์รอนคันนี้ทันที

สายตาของผู้จัดการสาวสวยก็มองไปยังเจ้าของรถคนอื่นๆ ที่ยังยืนอยู่รอบๆ

ใบหน้าของเจ้าของรถเหล่านั้นต่างก็ดูเจื่อนๆ ลง พวกเขาหันมามองหน้ากันแล้วยิ้มแห้งๆ ในดวงตาของแต่ละคนก็เต็มไปด้วยความกระอักกระอ่วน

จะไม่ให้กระอักกระอ่วนได้ยังไงล่ะ?

พวกเขาขับแค่รถยุโรปทั่วไป กลับทำท่าทางตื่นตระหนกตกใจขนาดนั้น

แต่ลองดูมหาเศรษฐีตัวจริงคนนั้นสิ รถหรูราคา 50-60 ล้านหยวนเชียวนะ นั่นมันบูกัตติ เวย์รอนเลยนะ!

แต่เขากลับยอมจอดข้างนอก โดยไม่ได้ใส่ใจอะไรเลยแม้แต่น้อย

กุญแจรถก็ยังโยนให้ผู้จัดการสาวโดยตรง ส่วนคนก็เดินมุ่งหน้าเข้าไปในล็อบบี้โรงแรมตั้งนานแล้ว

ความสง่างามและทัศนคติแบบนี้ ใครจะไปเทียบได้!

คนแบบนี้แหละ ถึงจะเรียกได้ว่าเป็นคนรวยตัวจริง!

เจ้าของรถคนนั้นดูท่าทางอายุเพิ่งจะ 20 ต้นๆ ด้วยซ้ำ แต่กลับมีกลิ่นอายที่สูงส่งจริงๆ

รถจะหรูแค่ไหน สำหรับเขาก็เป็นเพียงแค่พาหนะที่ใช้ในการเดินทางเท่านั้น

ไม่เหมือนกับพวกเขาเลย ที่ยอมให้รถมาเป็นเจ้านาย ดูแล้วช่างน่าสมเพชจริงๆ

เมื่อคิดได้ดังนั้น พวกเขาจะกล้าดื้อดึงต่อไปได้ยังไง?

รถของพวกเขาจะแพงแค่ไหน ก็ไม่มีทางแพงไปกว่าบูกัตติ เวย์รอนคันนั้นแน่ๆ

แต่ละคนจึงค่อยๆ มุดกลับเข้าไปในรถของตัวเองและขับรถไปจอดที่ริมถนนด้านนอกกันตามระเบียบ

และในที่สุดพื้นที่หน้าโรงแรมก็ว่างลง ผู้จัดการสาวสวยก็ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก