ตอนที่ 488 เรื่องประหลาดใจ

เสิ่นเยียนชะงักไปเล็กน้อย

เจียงเสียนเยวี่ยและอวี๋ฉางอิงล้วนดูออกว่าผู้มาเยือนไม่ได้มาดี พวกนางขมวดคิ้วด้วยความกังวล พลางลอบคิดในใจ หรือว่าจะเป็นเพราะเรื่องของตระกูลเฮ่อเหลียน?

"ขอเรียนถาม เหตุใดประมุขสำนักจึงเรียกตัวศิษย์ไปหรือเจ้าคะ?"

เสิ่นเยียนที่มีแววตาคมกริบเอ่ยถามผู้ดูแลทั้งสองคนที่อยู่เบื้องหน้า

ช่วงหลายวันที่ผ่านมา นางและสหายต่างมุ่งมั่นอยู่กับการฝึกฝน จึงไม่ได้สนใจว่าเกิดเรื่องอันใดขึ้นในสำนักเฉียนคุนบ้าง

"เจ้าไปถึงเดี๋ยวก็รู้เอง"

หนึ่งในผู้ดูแลเอ่ยด้วยใบหน้าเย็นชา

เมื่อเจียงเสียนเยวี่ยเห็นท่าทีดูถูกเหยียดหยามเช่นนั้น นางก็เตรียมจะบันดาลโทสะ ทว่ากลับถูกเสิ่นเยียนที่อยู่ข้างกายยกมือขึ้นห้ามปรามไว้เสียก่อน

เสิ่นเยียนมีสีหน้าเรียบเฉย

"ข้าจะไปกับพวกท่านเดี๋ยวนี้"

กล่าวจบ นางก็หันไปเอ่ยกับเจียงเสียนเยวี่ยและอีกคนว่า

"พวกเจ้าไปที่หอฝึกฝนสายสนับสนุนก่อนเถิด ไม่ต้องเป็นห่วงข้า"

"แต่ว่า..."

เจียงเสียนเยวี่ยร้อนใจ วาจาที่เตรียมจะเอื้อนเอ่ยเมื่อได้สบเข้ากับแววตาสงบนิ่งของเสิ่นเยียนก็จำต้องกลืนกลับลงไปในลำคอ

อวี๋ฉางอิงขมวดคิ้วเล็กน้อย นางยื่นมือไปกุมมือของเสิ่นเยียนไว้ ทว่าเพียงชั่วพริบตานั้นประกายตาของนางก็วูบไหว

การสบตากันเพียงเสี้ยววินาที ราวกับว่าทั้งสองมีความรู้ใจกันอย่างลึกซึ้ง

เจียงเสียนเยวี่ยและอวี๋ฉางอิงมองดูเสิ่นเยียนถูกผู้ดูแลทั้งสองคนพาตัวไปต่อหน้าต่อตา

"เกิดเรื่องอันใดขึ้นหรือเปล่า? หรือว่าจะเกี่ยวข้องกับ..."

เจียงเสียนเยวี่ยอึกอัก สิ่งที่นางกังวลคือตระกูลเฮ่อเหลียนล่วงรู้ฐานะของเสิ่นเยียนแล้ว จึงจงใจส่งคนมาหาเรื่องนางถึงสำนักเฉียนคุน

"อย่าเพิ่งร้อนใจไป"

อวี๋ฉางอิงมีสีหน้าเยือกเย็น นางเอ่ยปลอบเจียงเสียนเยวี่ย จากนั้นสายตาก็กวาดมองผู้คนที่อยู่บริเวณนั้นทำทีราวกับอยากรู้เรื่องราว สุดท้ายสายตาของนางก็ไปหยุดอยู่ที่ศิษย์สายในหญิงสองคนที่ยืนอยู่ไม่ไกล จึงรีบสาวเท้าเข้าไปหา

"ศิษย์พี่หญิงทั้งสอง พวกท่านพอจะรู้อะไรบ้างหรือไม่เจ้าคะ? ช่วยบอกข้าทีได้หรือไม่?"

ขอบตาของนางแดงระเรื่อ หญิงงามสะอื้นไห้ด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

ศิษย์พี่หญิงทั้งสองชะงักไปเล็กน้อย เมื่อเห็นท่าทางร้อนใจจนแทบจะร้องไห้ของอวี๋ฉางอิง พวกนางก็รู้สึกตื่นตระหนกขึ้นมา รีบเอ่ยขึ้นว่า

"ศิษย์น้อง เจ้าอย่าเพิ่งร้อนใจไป"

จากนั้นพวกนางทั้งสองก็เล่าเรื่องราวที่ได้ยินมาให้อวี๋ฉางอิงฟัง

หลังจากที่อวี๋ฉางอิงได้ฟังเรื่องราวตั้งแต่ต้นจนจบ นางก็หลุบตาลงต่ำ แววตาลึกล้ำแฝงไปด้วยความเย็นเยียบ ภายในใจจดจำชื่อสามพยางค์นี้เอาไว้: อันต้าชิ่ง!

เจียงเสียนเยวี่ยเองก็ได้ยินเช่นกัน

ศิษย์พี่หญิงทั้งสองเห็นนางโศกเศร้าเช่นนี้ก็ไม่รู้จะปลอบโยนอย่างไรดี เพราะในยามนี้เสิ่นเยียนตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบ อีกทั้งยังมีผู้อาวุโสเก้าออกหน้าแทนอันต้าชิ่ง โอกาสที่เสิ่นเยียนจะพลิกสถานการณ์กลับมาได้นั้นยากยิ่งนัก

พวกนางล้วนรังเกียจอันต้าชิ่งเป็นอย่างมาก ทว่าก็ไม่อาจหาญกล้าไปตั้งตนเป็นศัตรูกับเขาได้

เมื่อหลายวันก่อน ตอนที่พวกนางได้ยินว่าอันต้าชิ่งถูกศิษย์หญิงที่เพิ่งเข้ามาใหม่เตะเข้าที่จุดสำคัญ ในใจของพวกนางล้วนเบิกบานยินดียิ่งนัก ทว่าหลังจากความดีใจผ่านพ้นไปก็กลายเป็นความกังวลว่าศิษย์หญิงคนใหม่ผู้นั้นจะถูกอันต้าชิ่งแก้แค้นหรือไม่

ไม่นึกเลยว่าเรื่องราวจะมาถึงรวดเร็วปานนี้

อวี๋ฉางอิงมีหยาดน้ำตาคลอเบ้า แววตาเปี่ยมไปด้วยความซาบซึ้งใจ เอ่ยเสียงเบาว่า

"ขอบคุณศิษย์พี่หญิงทั้งสองมากเจ้าค่ะ"

ในเวลาเดียวกัน ณ มุมหนึ่งของหอฝึกฝน

ผู้อาวุโสหลายท่านกำลังรวมตัวกันอยู่ที่นี่

ปู่เฟิงกำลังชงชาป้านใหม่ กลิ่นหอมของชาหอมกรุ่นอบอวลไปทั่ว เข้มข้นเป็นพิเศษ

ผู้อาวุโสห้าจี้หลิวเฟิงหัวเราะร่วน

"ปู่เฟิง ฝีมือชงชาของเจ้านับเป็นเลิศจริง ๆ!"

"เป็นเพราะใบชาดีต่างหาก"

ปู่เฟิงยิ้มรับอย่างถ่อมตน

จี้หลิวเฟิงเอ่ยถาม

"ผู้อาวุโสหกมาหรือยัง?"

"ใครกำลังนินทาข้าอยู่หรือ!"

เสียงของผู้อาวุโสหกดังแว่วมาจากนอกประตู

จี้หลิวเฟิงผุดลุกขึ้นทันที หัวเราะเสียงดังอย่างเบิกบาน

"มาได้จังหวะพอดีเลย ตงจู๋เสวี่ยบอกว่ามีเรื่องประหลาดใจจะให้พวกเราดู"

"เรื่องประหลาดใจรึ?"

ผู้อาวุโสหกเลิกคิ้วขึ้นพลางลูบเครา

"เหตุใดข้าถึงรู้สึกว่ามันจะเป็นเรื่องตกใจเสียมากกว่า"

ตงจู๋เสวี่ยนั่งอยู่บนเก้าอี้ เมื่อเห็นพวกเขาหันมามอง นางก็ค่อย ๆ หยัดกายลุกขึ้น รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้า "ครั้งนี้รับรองว่าไม่ใช่เรื่องตกใจแน่นอน"

ผู้อาวุโสหกหัวเราะ

"พอเจ้าพูดเช่นนี้ ข้าก็ยิ่งอยากรู้เข้าไปใหญ่"

ยามนี้ปู่เฟิงยิ้มอย่างอ่อนโยน เขารินชาพลางเอ่ยว่า

"ยังจำศิษย์ใหม่หลายคนที่ผู้อาวุโสฉีพาตัวกลับมาได้หรือไม่?"

พอได้ยินเช่นนี้ จี้หลิวเฟิงและผู้อาวุโสหกก็ขมวดคิ้วเข้าหากัน สบตากันชั่วแวบหนึ่ง

จี้หลิวเฟิงเอ่ยถาม

"เรื่องประหลาดใจที่ว่าเกี่ยวข้องกับพวกเขางั้นรึ?"

"ใช่แล้ว"

มุมปากของตงจู๋เสวี่ยยกขึ้นเล็กน้อย

"วันแรกที่พวกเขาเพิ่งเข้ามาเรียนในหอฝึกฝน พวกเขาดูจะเกียจคร้านไปบ้าง ทว่าหลังจากนั้นพวกเขากลับทำผลงานได้อย่างยอดเยี่ยมยิ่งนัก"

จี้หลิวเฟิงและผู้อาวุโสหกรู้ดีว่าตงจู๋เสวี่ยไม่มีทางนำเรื่องนี้มาล้อเล่นอย่างแน่นอน ดังนั้นพวกเขาจึงเริ่มเกิดความสนใจขึ้นมาบ้างแล้ว

ผู้อาวุโสหกหัวเราะ

"ถ้าเช่นนั้น ก็แสดงว่าพวกเรามองคนผิดไปงั้นสิ?"

"เป็นเช่นนั้นจริง ๆ"

ปู่เฟิงวางป้านชาลงพลางเผยรอยยิ้มออกมา

ผู้อาวุโสหกเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย เขาไม่ได้รู้สึกโกรธเคืองแต่อย่างใด ตรงกันข้ามกลับรู้สึกอยากรู้อยากเห็นมากยิ่งขึ้นจึงเอ่ยถามว่า

"แล้วพวกเขาสอบผ่านบทเรียนไปได้กี่บทแล้วล่ะ?"

ในขณะเดียวกัน จี้หลิวเฟิงก็เดินเข้าไปใกล้โต๊ะ เตรียมจะเอื้อมมือไปหยิบถ้วยชา ทว่ากลับถูกปู่เฟิงยกมือขึ้นขวางไว้เสียก่อน

จี้หลิวเฟิงงุนงง นี่หมายความว่าอย่างไร? ชานี้ไม่ได้ชงมาให้พวกเขาดื่มหรอกหรือ?

ปู่เฟิงยิ้มตอบ

"รอให้พวกท่านดูคะแนนของพวกเขาก่อนแล้วค่อยดื่มชาเรียกขวัญก็ยังไม่สาย"

จี้หลิวเฟิงชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะออกมา

"ปู่เฟิง มันจะเกินจริงไปหน่อยหรือไม่? คลื่นลมอันใดบ้างที่พวกเรายังไม่เคยพานพบ?"

ตงจู๋เสวี่ยเอ่ยแทรกขึ้นมา

"ก็เกรงว่าพวกท่านจะไม่เคยพบน่ะสิ"

มาถึงตอนนี้จี้หลิวเฟิงและผู้อาวุโสหกก็ยิ่งทวีความอยากรู้อยากเห็นมากยิ่งขึ้น

"หวังว่าจะไม่ทำให้พวกเราต้องผิดหวังนะ"

ผู้อาวุโสหกหัวเราะเบา ๆ

"ตงจู๋เสวี่ย รีบเปิดผลคะแนนของพวกเขาให้พวกเราดูชัด ๆ เร็วเข้า"

ตงจู๋เสวี่ยแย้มยิ้มกว้าง

"ข้าก็ตั้งใจเช่นนั้นอยู่แล้ว"

นางสะบัดมือเบา ๆ ชั่วพริบตานั้น ภายในโถงตำหนักก็บังเกิดเสียงดังกังวาน ไม่นานภาพเงาจำลองก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าพวกเขา

เนื่องจากมีบทเรียนจากครั้งก่อน สายตาของจี้หลิวเฟิงและผู้อาวุโสหกจึงมองลงไปยังตำแหน่งรั้งท้ายสุดก่อนเป็นอันดับแรก

ทว่าพวกเขากลับไม่พบรายชื่อของคนทั้งแปด

"อยู่ที่ใดกัน?"

แท้จริงแล้วภายในใจของจี้หลิวเฟิงและผู้อาวุโสหกต่างก็พอจะกะเกณฑ์ตัวเลขเอาไว้บ้างแล้ว เวลาเพียงสามวัน อย่างมากที่สุดพวกเขาก็คงจะผ่านบทเรียนไปได้แค่ยี่สิบกว่าบทเท่านั้น

ปู่เฟิงเดินเข้ามาใกล้ ชี้นิ้วไปยังจุดหนึ่งบนภาพเงาจำลองพลางยิ้มกล่าว

"นี่คือผลคะแนนของหอฝึกฝนสายยุทธ์ พวกท่านดูสิ นี่คือหนึ่งในศิษย์ใหม่ที่เพิ่งเข้ามา เจียงเสียนเยวี่ย นางใช้เวลาเพียงสามวันสอบผ่านบทเรียนไปได้ถึงสามสิบบท"

จี้หลิวเฟิงและผู้อาวุโสหกมีสีหน้าตกตะลึงเล็กน้อย ทว่าก็ยังอยู่ในความคาดหมายจึงไม่ได้รู้สึกประหลาดใจจนเกินไปนัก ทว่าหลังจากนั้นพวกเขาก็ต้องเผยสีหน้าเหลือเชื่อออกมา

"เจียงเสียนเยวี่ยเลือกเรียนทั้งสามสาย นางเรียนจบไปสามสิบสองบทในหอฝึกฝนสายสนับสนุน และเรียนถึงบทที่ 'เจ็ดสิบเอ็ดถึงแปดสิบ' ในหอฝึกฝนสายกายา"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ รูม่านตาของจี้หลิวเฟิงและผู้อาวุโสหกก็หดเกร็งลง

"เรียนทั้งสามสายเชียวหรือ?!"

พวกเขาคิดว่านางเลือกเรียนเพียงสายเดียวเสียอีก ผลปรากฏว่านางเรียนถึงสามสายเลยหรือนี่! วันหนึ่งมีเวลามากมายเพียงใดกันเชียว?!

นางถึงขั้นแบ่งเวลาออกเป็นสามส่วนเพื่อใช้มัน! นางสามารถสอบผ่านบทเรียนมากมายถึงเพียงนี้ได้ในระยะเวลาอันสั้นเชียวหรือ! ช่างเหลือเชื่อเกินไปแล้ว!

จี้หลิวเฟิงหัวเราะอย่างตื่นเต้น

"อัจฉริยะ! นี่มันอัจฉริยะชัด ๆ! ฮ่าฮ่าฮ่า!"

ผู้อาวุโสหกเองก็หัวเราะเช่นกัน เขาดีใจจนแทบจะดึงเคราตัวเองหลุด

"ไม่นึกเลยว่าสำนักเฉียนคุนของพวกเราจะรับยอดอัจฉริยะเข้ามาได้! ต้องอบรมสั่งสอนให้ดี! ไม่แน่ว่าสำนักเฉียนคุนของพวกเราอาจจะมีเหวินเหรินจี้ปรากฏขึ้นมาอีกคนก็เป็นได้!"

"ตงจู๋เสวี่ย ปู่เฟิง เรื่องประหลาดใจที่พวกเจ้าอยากจะบอกพวกเราก็คือเรื่องนี้ใช่หรือไม่? ช่างน่าตื่นตาตื่นใจเสียจริง ข้าขอดื่มชาสักอึกเพื่อเรียกขวัญหน่อยเถอะ!" ใบหน้าของจี้หลิวเฟิงไม่อาจซ่อนเร้นความตื่นเต้นเอาไว้ได้ ขณะที่เอ่ยปาก เขาก็เตรียมจะเอื้อมมือไปหยิบถ้วยชา ทว่ากลับถูกตงจู๋เสวี่ยขวางเอาไว้อีกครั้ง

จี้หลิวเฟิงช้อนสายตาขึ้นมองนางด้วยความตกตะลึง

ตงจู๋เสวี่ยยิ้มอย่างมีเลศนัย "ยังไม่ถึงเวลาหรอก"