ตอนที่ 473 บำเพ็ญทั้งสามสาย

"ไม่ใช่อย่างนั้น"

เสิ่นเยียนช้อนตาขึ้น นางยกมือขึ้นถอดหน้ากากออก

ส่วนกลุ่มของเจียงเสียนเยวี่ยก็ถอดหน้ากากตามนาง มีเพียงเวินอวี้ชูที่ไม่ขยับเขยื้อน

ผู้อาวุโสฉีเพิ่งเคยเห็นใบหน้าที่แท้จริงของพวกเขาเป็นครั้งแรก จึงอดไม่ได้ที่จะตกตะลึงและทอดถอนใจออกมา "ช่างหน้าตาดีกันเสียจริง"

จากนั้นเขาก็มองไปยังคนเพียงผู้เดียวที่ไม่ได้ถอดหน้ากากออก เอ่ยถามด้วยความสงสัย

"เวินอวี้ชู เหตุใดเจ้าจึงไม่ถอดหน้ากากเล่า?"

เวินอวี้ชูหลุบตาลง น้ำเสียงแฝงความอ้างว้าง

"เรียนผู้อาวุโสฉี อวี้ชูถูกไฟไหม้เสียโฉมมาตั้งแต่เด็ก ดังนั้นในยามนี้จึงทำได้เพียงสวมหน้ากาก ถึงจะกล้าพบปะผู้คนขอรับ"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ผู้อาวุโสฉีก็ชะงักไปเล็กน้อย เขาทอดถอนใจยาวออกมาก่อนจะยื่นมือไปตบไหล่ปลอบโยนเด็กหนุ่ม

หลังจากตงจู๋เสวี่ยเห็นใบหน้าของเสิ่นเยียน สีหน้าของนางก็ชะงักงัน ภายในหัวปรากฏเงาร่างอันหล่อเหลาไร้ผู้ใดเปรียบของคนผู้หนึ่งขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

นางจ้องมองเสิ่นเยียนพลางเอ่ยถามว่า

"เจ้ามีนามว่าอันใด?"

"เสิ่นเยียนเจ้าค่ะ"

เสิ่น...

แซ่เสิ่น!

ตงจู๋เสวี่ยรู้สึกอึดอัดในอก สีหน้าแปรเปลี่ยนไปมาอย่างคาดเดาไม่ได้

ทว่าเสิ่นเยียนย่อมไม่พลาดการเปลี่ยนแปลงทางอารมณ์ของนาง แววตาของเด็กสาวหม่นลงเล็กน้อย หรือว่าผู้อาวุโสตงท่านนี้จะเคยพบท่านพ่อของนางมาก่อน?

ปู่เฟิงสังเกตเห็นความผิดปกติของตงจู๋เสวี่ย สายตาของเขาก็ตกลงบนใบหน้าที่งดงามเย็นชาของเสิ่นเยียนเช่นกัน และมองเห็นเค้าโครงของสหายเก่าอย่างเลือนราง

ปู่เฟิงลอบส่งเสียงทางจิตบอกตงจู๋เสวี่ยโดยไม่ให้ผู้ใดล่วงรู้ เป็นถ้อยคำตักเตือนสั้นๆ ว่า

"อย่าถาม อย่าสืบสาว"

ตงจู๋เสวี่ยก้มหน้าลงเก็บซ่อนอารมณ์เอาไว้

ไม่นานนักนางก็กลับมามีท่าทีเย่อหยิ่งสูงส่งดั่งยอดฝีมือที่มิอาจเอื้อมถึง จากนั้นก็ไล่เลียงถามชื่อของเหล่าสหายกลุ่มอสูรทีละคน

ปู่เฟิงเผยรอยยิ้มอ่อนโยน

"ในหมู่พวกเจ้า ผู้ใดเป็นคนรู้แจ้งในวิถีกระบี่หรือ?"

ก่อนที่ผู้อาวุโสฉีจะกลับมา พวกเขาก็ได้รับข่าวสารบางอย่างเกี่ยวกับอัจฉริยะรุ่นเยาว์ทั้งแปดคนนี้แล้ว

"ข้าเองเจ้าค่ะ"

เสิ่นเยียนเอ่ยปาก

ปู่เฟิงชะงักไปเล็กน้อย ในใจเกิดความรู้สึกซับซ้อนบางอย่าง มุมปากของเขายกสูงขึ้นเรื่อยๆ

"เช่นนั้นพวกเจ้ายังมีผู้บำเพ็ญกระบี่อีกคนใช่หรือไม่? เป็นผู้ใดกัน?"

เผยซู่ขานรับ

ตงจู๋เสวี่ยปรับสภาพอารมณ์ได้แล้ว นางกล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึมว่า

"สำนักเฉียนคุนของพวกเราแบ่งออกเป็นสามสายเท่านั้น หนึ่งคือสายยุทธ์ สองคือสายสนับสนุน สามคือสายกายา ดังนั้นพวกเจ้าจงเลือกเข้าสู่หอฝึกฝนที่เหมาะสมกับตนเองตามสามสายนี้ เนื่องจากพวกเจ้าเพิ่งมาใหม่ แต่ละคนจึงต้องเข้าเรียนให้ครบสามร้อยคาบเรียนเสียก่อน ถึงจะสามารถออกไปฝึกฝนหาประสบการณ์ภายนอกได้"

"ข้าและผู้อาวุโสปู่รับผิดชอบดูแลหอฝึกฝนคนละแห่ง ข้ารับผิดชอบหอฝึกฝนสายสนับสนุน ส่วนผู้อาวุโสปู่รับผิดชอบหอฝึกฝนสายยุทธ์ ก่อนที่พวกเจ้าจะมา ผู้อาวุโสฉีได้เล่าสถานการณ์ของพวกเจ้าให้พวกเราฟังคร่าวๆ แล้ว ในหมู่พวกเจ้าไม่น่าจะมีผู้บำเพ็ญกายา ดังนั้นผู้อาวุโสห้าที่รับผิดชอบหอฝึกฝนสายกายาจึงไม่ได้มาที่นี่"

นางหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกล่าวต่อว่า

"หอฝึกฝนสายยุทธ์มุ่งเน้นการฝึกฝนวรยุทธ์ เป็นห้องเรียนที่ผู้บำเพ็ญเพียรสายอาวุธและสายเวทมนตร์จะเลือกเรียน ส่วนหอฝึกฝนสายสนับสนุนจะครอบคลุมเนื้อหาค่อนข้างมาก เป็นห้องเรียนที่นักปรุงโอสถ นักหลอมอาวุธ ผู้อัญเชิญ ผู้ควบคุมสัตว์อสูร นักพฤกษาวิญญาณ ผู้ใช้อักขระ ผู้บำเพ็ญดนตรี และผู้บำเพ็ญเพียรสายอาชีพอื่นๆ จะเลือกเรียน"

จูเก๋อโย่วหลินเอ่ยถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น

"แล้วหอฝึกฝนสายกายาล่ะขอรับ?"

ตงจู๋เสวี่ยกล่าวว่า

"เป็นห้องเรียนที่ผู้บำเพ็ญกายามุ่งเน้นโดยเฉพาะ อีกทั้งก็จะมีศิษย์ส่วนหนึ่งเลือกหอฝึกฝนสายกายาเช่นกัน เพราะมันสามารถช่วยพวกเจ้าหลอมกายาและชุบวิญญาณได้"

ปู่เฟิงยิ้มแย้มพลางกล่าวว่า "ผู้อาวุโสตงอธิบายมามากแล้ว ยามนี้ถึงตาพวกเจ้าเลือกแล้ว เมื่อเลือกเสร็จก็จะมีศิษย์พาพวกเจ้าไปที่หอภารกิจจิปาถะ เพื่อรับป้ายหยกประจำตัว เสื้อผ้า และสิ่งของอื่นๆ"

เมื่อจูเก๋อโย่วหลินได้ยินดังนั้นก็หันขวับไปมองพวกเขาทันที "พวกเจ้าคิดว่าข้าควรเลือกสิ่งใดดี?"

ยังไม่ทันที่พวกเขาจะได้เอ่ยปาก ผู้อาวุโสฉีก็หัวเราะร่วน เขายื่นมือไปคว้าคอเสื้อด้านหลังของจูเก๋อโย่วหลินเอาไว้ "เจ้าน่ะหรือ ย่อมต้องให้ข้าเป็นผู้สอนด้วยตนเองอยู่แล้ว!"

จูเก๋อโย่วหลิน "?"

ผู้อาวุโสฉีเลิกคิ้วขึ้น

"ไม่เต็มใจหรือ? ศิษย์ในสำนักเฉียนคุนแห่งนี้มีตั้งเท่าใดที่อยากจะมาเป็นศิษย์ของข้า เจ้ายังจะไม่เต็มใจอีก หากเจ้าไม่ใช่คนของเผ่ากลืนทอง ข้าก็คร้านจะสนใจเจ้าเช่นกัน"

เจ้าเด็กคนนี้ช่างอยู่ไม่นิ่งเอาเสียเลย เป็นตัวก่อเรื่องชัดๆ

ทำให้ผู้คนปวดหัวยิ่งนัก

ทว่าจะทำอย่างไรได้เล่า ในเมื่อเจ้าเด็กคนนี้เป็นสายเลือดของเผ่ากลืนทองที่หลงเหลืออยู่เพียงไม่กี่คนแล้ว?

"ผู้อาวุโสฉี ท่านจะรับศิษย์งั้นหรือ?"

ปู่เฟิงแสดงสีหน้าประหลาดใจเล็กน้อย

ผู้อาวุโสฉีพยักหน้ายิ้มรับ

"ใช่แล้ว"

เขาหมายตาเจ้าเด็กนี่เอาไว้นานแล้ว หากผู้ใดกล้ามาแย่งกับเขา เขาก็จะโกรธเป็นฟืนเป็นไฟกับผู้นั้น

ความจริงแล้วจูเก๋อโย่วหลินก็รู้สึกสนิทสนมกับผู้อาวุโสฉีเช่นกัน เขาไม่ได้รังเกียจผู้อาวุโสฉี ทว่าในใจยังมีเรื่องหนึ่งที่ปล่อยวางไม่ได้

"ผู้อาวุโสฉี หากข้าบำเพ็ญเพียรกับท่าน ข้าจะยังมีอิสระหรือไม่? ข้ายังสามารถไปพบปะกับพวกเขาบ่อยๆ ได้หรือไม่?"

"แน่นอนสิ"

ผู้อาวุโสฉีเลิกคิ้ว

เมื่อจูเก๋อโย่วหลินได้ยินดังนั้นก็หันไปมองพวกเขา

"พวกเจ้าคิดเห็นเช่นไร?"

เสิ่นเยียนยิ้มพลางกล่าวว่า

"เจ้าก็ติดตามผู้อาวุโสฉีบำเพ็ญเพียรเถิด"

เจียงเสียนเยวี่ยช้อนตามองเขา

"อย่างไรก็อยู่ในสำนักเดียวกัน กลัวอันใดเล่า?"

เหล่าสหายกลุ่มอสูรต่างก็แสดงท่าทีสนับสนุน

เมื่อจูเก๋อโย่วหลินได้รับการสนับสนุนจากพวกเขาก็ยิงฟันยิ้มแฉ่ง

"ตกลงเลย"

ตงจู๋เสวี่ยเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

"แล้วพวกเจ้าเล่า?"

เสิ่นเยียนเงียบไปชั่วขณะ นางอยากฝึกฝนวิถีกระบี่ ทว่าก็ไม่ต้องการล้มเลิกเส้นทางผู้อัญเชิญ ยิ่งไปกว่านั้นนางยังอยากหลอมกายาเพื่อยกระดับสมรรถภาพร่างกายให้สูงขึ้น

นางเงยหน้าขึ้น

"ผู้อาวุโสตง สามารถบำเพ็ญครบทั้งสามสายได้หรือไม่เจ้าคะ?"

คำกล่าวนี้ทำให้ตงจู๋เสวี่ย ปู่เฟิง และผู้อาวุโสฉี ต่างก็ตกตะลึงไปตามๆ กัน

ผู้อาวุโสฉีชะงักงัน ลองขบคิดดู เพราะวิถีกระบี่ของแม่หนูเสิ่นเยียนผู้นี้โดดเด่นจนเกินไป เขาจึงเผลอมองข้ามไปเสียสนิทว่านางก็เป็นผู้อัญเชิญเช่นกัน!

ตงจู๋เสวี่ยขมวดคิ้วเล็กน้อย

"เหตุใดจึงอยากเข้าหอฝึกฝนสายสนับสนุนเล่า? เจ้าไม่ได้เป็นผู้บำเพ็ญกระบี่หรอกหรือ?"

เสิ่นเยียนกล่าวว่า

"ข้าก็เป็นผู้อัญเชิญด้วยเจ้าค่ะ"

ผู้อัญเชิญงั้นหรือ?!

สีหน้าของตงจู๋เสวี่ยเปลี่ยนแปลงเล็กน้อย นางนึกขึ้นได้ว่าคนผู้นั้นก็เป็นผู้อัญเชิญเช่นกัน ขอบตาของนางเริ่มชื้นรื้น ทว่ากลับไม่มีผู้ใดสังเกตเห็น

ผู้อาวุโสฉีหัวเราะ กล่าวด้วยความภาคภูมิใจเป็นอย่างยิ่งว่า

"จู๋เสวี่ย ข้าลืมบอกพวกเจ้าไป เสิ่นเยียนไม่เพียงแต่เป็นผู้บำเพ็ญกระบี่ ทว่านางยังเป็นผู้อัญเชิญอีกด้วย! นางสามารถใช้ทักษะหลอมรวมอัญเชิญได้แล้ว!"

เมื่อตงจู๋เสวี่ยได้ยินดังนั้น แววตาก็ฉายแววจริงจังขึ้นมาหลายส่วน

แม้ว่าผู้อัญเชิญในสำนักเฉียนคุนจะมีอยู่ไม่น้อย ทว่าผู้ที่สามารถเรียนรู้ทักษะหลอมรวมอัญเชิญได้กลับมีเพียงห้าหกคนเท่านั้น นี่ก็เพียงพอที่จะพิสูจน์ได้แล้วว่า พรสวรรค์ในการอัญเชิญของเสิ่นเยียนนั้นยอดเยี่ยมไม่เบาทีเดียว

ตงจู๋เสวี่ยพยักหน้า "หากเจ้าไม่กลัวความเหนื่อยยาก ก็ย่อมได้"

ในหมู่ศิษย์เขตสายในของสำนักเฉียนคุน ก็มีศิษย์ส่วนหนึ่งที่เลือกบำเพ็ญเพียรสองสายหรือสามสายเช่นกัน

เมื่อเจียงเสียนเยวี่ยเห็นเช่นนั้นก็เอ่ยขึ้นว่า

"ผู้อาวุโส ข้าก็ขอเลือกบำเพ็ญครบทั้งสามสายเจ้าค่ะ"

เมื่อผู้อาวุโสฉีได้ยินดังนั้น สีหน้าก็เคร่งขรึมลง

"นี่ไม่ใช่เรื่องล้อเล่นนะ พวกเจ้าจงเลือกให้ดีเถิด! การบำเพ็ญครบทั้งสามสายจะเหน็ดเหนื่อยเป็นอย่างมาก พวกเจ้าจะทนรับไหวจริงๆ หรือ?"

ยังไม่ทันที่เจียงเสียนเยวี่ยจะได้เอ่ยปาก จูเก๋อโย่วหลินก็ชิงกล่าวขึ้นมาก่อน

"ผู้อาวุโสฉี เยวี่ยเยวี่ยเป็นนักปรุงโอสถ! นางจะต้องทำได้อย่างแน่นอนขอรับ!"

นักปรุงโอสถงั้นหรือ?

ผู้อาวุโสฉีชะงักงัน เมื่อได้สติกลับมาก็แสดงสีหน้าตกตะลึงเล็กน้อย

ตงจู๋เสวี่ยพยักหน้า

"ได้สิ"

ถัดจากนั้นอวี๋ฉางอิงก็เลือกบำเพ็ญครบทั้งสามสายเช่นกัน

ส่วนเผยซู่และเซียวเจ๋อชวนเลือกหอฝึกฝนสายยุทธ์และหอฝึกฝนสายกายา

สำหรับฉือเยว่และเวินอวี้ชูเลือกหอฝึกฝนสายสนับสนุนและหอฝึกฝนสายกายา

ในบรรดาหอฝึกฝนทั้งสามสาย มีเพียงหอฝึกฝนสายกายาเท่านั้นที่พวกเขาทุกคนล้วนเลือกตรงกัน

เมื่อจูเก๋อโย่วหลินเห็นเช่นนั้น เขาก็เลือกหอฝึกฝนสายกายาเช่นกัน! ส่วนผู้อาวุโสฉีขัดใจเขาไม่ได้จึงทำได้เพียงปล่อยเลยตามเลย

การหลอมกายาสำหรับผู้บำเพ็ญเพียรแล้ว นับว่าเป็นเรื่องที่ดีอย่างยิ่ง

ทว่าแท้จริงแล้ว การเรียนรู้ที่จะหลอมกายานั้นถือเป็นเรื่องที่แสนจะทุกข์ทรมานอย่างถึงที่สุด

ตงจู๋เสวี่ยเอามือไพล่หลังยืนนิ่ง อายุของนางใกล้จะสี่สิบสามปีแล้ว ทว่านางกลับดูอ่อนเยาว์เป็นอย่างมาก นอกเหนือจากริ้วรอยจางๆ ที่หางตาแล้ว ก็ไม่ทำให้ผู้คนมองออกถึงร่องรอยแห่งความชราเลยแม้แต่น้อย

นางกล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึมว่า

"ข้าได้ลงนามพวกเจ้าไว้ในบันทึกเรียบร้อยแล้ว รอให้พวกเจ้าไปรับป้ายหยกประจำตัวแล้ว เมื่อใส่พลังวิญญาณเข้าไป ก็จะสามารถมองเห็นตารางเรียนในหอฝึกฝนที่พวกเจ้าต้องเข้าเรียนในแต่ละวันได้ จงจำเอาไว้ ห้ามมาสายเด็ดขาด! ตั้งแต่วันพรุ่งนี้เป็นต้นไปให้เข้าไปในหอฝึกฝนอย่างเป็นทางการ"

"รับทราบเจ้าค่ะ/ขอรับ ผู้อาวุโส!"

หลายคนขานรับ

หลังจากพวกเขาทั้งหมดถูกผู้อาวุโสฉีพาตัวออกไปแล้ว ภายในโถงผู้อาวุโสก็เหลือเพียงตงจู๋เสวี่ยและปู่เฟิง

ตงจู๋เสวี่ยเงยหน้าขึ้นมองปู่เฟิง แววตาเริ่มสั่นไหว ริมฝีปากเผยอออกเล็กน้อย

"เขายังไม่ตายใช่หรือไม่? เช่นนั้นเหตุใดเขาจึงไม่มาหาพวกเราเล่า?"

ปู่เฟิงหลุบตาลง

"จู๋เสวี่ย บางทีเขาอาจจะกลัวทำให้พวกเราพลอยเดือดร้อนไปด้วยกระมัง"

"เป็นเพราะพวกเราไร้ความสามารถเอง!"

ตงจู๋เสวี่ยกำหมัดแน่นอย่างแรง หายใจหอบถี่

เป็นเพราะพวกเราช่วยอาฮ่าวไม่ได้!

ยังจำได้ว่าเมื่อยี่สิบกว่าปีก่อน พวกเขาได้รู้จักกับเด็กหนุ่มในชุดสีขาวผู้นั้น เขามีหน้าตาหล่อเหลายิ่งนัก อีกทั้งยังอยู่ในวัยหนุ่มแน่นและสง่างาม

ยามแรกพบ พวกเขาตกอยู่ในสถานการณ์กลืนไม่เข้าคายไม่ออก ทันใดนั้นก็มีความเคลื่อนไหวแผ่วเบาดังแว่วมา พวกเขาเงยหน้าขึ้นมองด้วยความระแวดระวัง ก็เห็นเพียงเด็กหนุ่มในชุดสีขาวคาบหญ้าหางสุนัขไว้ในปาก ท่าทางเป็นอิสระไร้กฎเกณฑ์ เด็กหนุ่มมีเรือนร่างแผ่วพลิ้ว เท้าเหยียบอยู่บนกิ่งไม้พลางหัวเราะเบาๆ ออกมา

"ให้ข้าเข้าร่วมด้วยได้หรือไม่?"