ตอนที่ 474 ความวิเศษของป้ายหยกประจำตัว

เด็กหนุ่มชุดขาวกล่าวจบก็ถือกระบี่พุ่งเข้ามา เพียงการตวัดกระบี่ครั้งเดียวก็ซัดทั้งพวกเขารวมถึงศัตรูจนกระเด็นลอยไป! พื้นดินปริแตกออกเป็นรอยแยกลึกขนาดใหญ่

ทุกคนต่างตกตะลึง มองดูเด็กหนุ่มที่ไม่ทราบที่มาผู้นี้ด้วยสายตาหวาดระแวง

มุมปากของเด็กหนุ่มชุดขาวยกขึ้นเล็กน้อย เผยให้เห็นรอยยิ้มดื้อรั้นและจองหอง ในปากของเขายังคงคาบหญ้าหางสุนัขเส้นนั้นเอาไว้ ดูสบายๆ และไร้กฎเกณฑ์เป็นอย่างยิ่ง มือของเขากำกระบี่ยาวคมกริบ ตัวกระบี่ทอประกายเย็นเยียบแผ่ซ่านกลิ่นอายดุดันออกมา

รูปร่างของเขาสูงโปร่งเพรียวยาว ไหล่กว้างเอวสอบ สัดส่วนสมบูรณ์แบบจนน่าทึ่ง ชุดคลุมยาวสีขาวของเขาพลิ้วไหวไปตามสายลม รับกับกระบี่ยาวในมือ ก่อเกิดเป็นภาพที่งดงามตระการตา

ในห้วงเวลานี้ เงาร่างของเขาได้ประทับลึกลงไปในใจของทุกคน กลายเป็นความทรงจำที่ไม่อาจลบเลือน

แน่นอนว่ารวมถึงตงจู๋เสวี่ยและปู่เฟิงด้วย

เด็กหนุ่มชุดขาวเดินเข้าไปใกล้

"ต้องการให้ข้าช่วยพวกเจ้าหรือไม่?"

"ต้องการ"

ปู่เฟิงเอ่ยตอบออกไปราวกับถูกผีผลัก

และด้วยเหตุนี้ เด็กหนุ่มชุดขาวจึงช่วยพวกเขาจัดการกับศัตรู

ขณะที่เขากำลังจะจากไป ปู่เฟิงและตงจู๋เสวี่ยก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามชื่อของเขา

เขาดูเหมือนจะเงียบไปราวสองอึดใจ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า มุมปากปรากฏรอยยิ้มขึ้นมา

เขาถามกลับว่า

"หากสวรรค์ถูกทำลาย จะปรากฏประตูบานหนึ่งขึ้นมาหรือไม่?"

ตงจู๋เสวี่ยและปู่เฟิงไม่เข้าใจความหมาย ทว่าไม่นานเขาก็กล่าวขึ้นมาประโยคหนึ่งว่า

"ข้าน้อยมีนามว่า เสิ่นเทียนเหมิน"

ประโยคนี้ทำให้พวกเขาประทับใจฝังลึกมาจนถึงทุกวันนี้

นับตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา พวกเขาก็มักจะบังเอิญพบกับเสิ่นเทียนเหมินตามสถานที่ต่างๆ อยู่บ่อยครั้ง นานวันเข้า ความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาก็ยิ่งดีขึ้นเรื่อยๆ และมักจะจับกลุ่มออกไปฝึกฝนหาประสบการณ์ด้วยกันเสมอ

ท้ายที่สุด พวกเขากับเสิ่นเทียนเหมินก็ได้สาบานตนเป็นพี่น้องต่างแซ่กัน

นอกเหนือจากเสิ่นเทียนเหมิน นาง และปู่เฟิงแล้ว ยังมีอีกสี่คน

ตงจู๋เสวี่ยมีอายุมากกว่าเสิ่นเทียนเหมินและปู่เฟิง นางจึงเป็นพี่รองของพวกเขา

เสิ่นเทียนเหมินมีอายุเป็นลำดับที่หก จึงเป็นน้องหก

ปู่เฟิงมีอายุเป็นลำดับที่สาม จึงเป็นพี่สาม

ตงจู๋เสวี่ยหลุบตาลง ขอบตาแดงเรื่อเล็กน้อย เอ่ยถามว่า

"หากพวกเขารู้ว่าน้องหกยังมีชีวิตอยู่..."

ปู่เฟิงเอ่ยห้าม

"พวกเรายังไม่แน่ใจนัก ตอนนี้อย่าเพิ่งพูดถึงเรื่องนี้กับพวกเขาเลย"

"อืม"

ตงจู๋เสวี่ยรู้สึกแสบจมูก

"หากพี่ใหญ่ไม่หายตัวไปก็คงจะดี พี่ใหญ่รักและเอ็นดูน้องหกมากที่สุด"

คำกล่าวนี้ทำให้ปู่เฟิงนิ่งเงียบไป ไม่เพียงแต่พี่ใหญ่ที่เอ็นดูน้องหก พวกเขาทุกคนล้วนลำเอียงรักใคร่น้องหกผู้มีนิสัยอิสระเสรีและไม่ยึดติดกับสิ่งใดผู้นี้เป็นอย่างมาก

สีหน้าของปู่เฟิงเพิ่มความจริงจังขึ้นมา เขาเอ่ยกล่าวว่า

"หากเสิ่นเยียนเป็นบุตรสาวของน้องหกจริงๆ พวกเราจะต้องปกป้องนางให้ดี"

"ห้ามเปิดเผยฐานะของนางเด็ดขาด"

ตงจู๋เสวี่ยได้สติกลับคืนมาเล็กน้อย นางกล่าวด้วยสีหน้าเรียบเฉยว่า

"ก่อนที่นางจะแข็งแกร่งขึ้น พวกเราไม่อาจยอมรับการเป็นสายเลือดกับนางได้ เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้ส่งผลกระทบต่อการบำเพ็ญเพียรของนาง"

ปู่เฟิงพยักหน้าเห็นด้วย

"เจ้ากล่าวได้ถูกต้อง"

เขาพลันนึกบางสิ่งขึ้นมาได้ จึงทอดถอนใจกล่าวว่า

"ยังไม่ต้องพูดถึงเรื่องที่เสิ่นเยียนใช่บุตรสาวของน้องหกหรือไม่ หากนางเป็นอย่างที่ผู้อาวุโสฉีกล่าวไว้จริงๆ ว่านางรู้แจ้งในวิถีกระบี่แขนงใหม่ ทั้งยังเรียนรู้ทักษะหลอมรวมอัญเชิญได้ เช่นนั้นพรสวรรค์ในการบำเพ็ญเพียรของนางจะต้องแข็งแกร่งมากอย่างแน่นอน!"

"เป็นต้นกล้าชั้นยอดเลยทีเดียว"

หว่างคิ้วของตงจู๋เสวี่ยประดับด้วยรอยยิ้มบางเบา

อีกด้านหนึ่ง

หลังจากผู้อาวุโสฉีพาพวกเขาไปรับสิ่งของด้วยตนเองแล้ว ก็ให้ผู้ดูแลเขตสายในพาพวกเขาไปยังที่พักของศิษย์เขตสายใน

ส่วนจูเก๋อโย่วหลินนั้นถูกผู้อาวุโสฉีลากตัวไปแล้ว

ผู้ดูแลเขตสายในรูปร่างอ้วนท้วนสมบูรณ์ มองดูแล้วเป็นที่น่าชื่นชอบอย่างยิ่ง อีกทั้งนิสัยของเขาก็เป็นคนมองโลกในแง่ดี ในระหว่างทางที่เขาพากลุ่มของเสิ่นเยียนมุ่งหน้าไปยังที่พัก เขาได้แนะนำกฎระเบียบและข้อควรระวังของสำนักให้พวกเขารู้

จากนั้นยังพาพวกเขาไปเยี่ยมชมสถานที่สำคัญบางแห่งในเขตสายในของสำนักเฉียนคุน อย่างเช่น หอคัมภีร์ ลานฝึกยุทธ์ และอื่นๆ

"ที่นี่ก็คือหอคัมภีร์ ภายในเก็บรวบรวมเคล็ดวิชาและคัมภีร์ลับอันล้ำค่าเอาไว้มากมาย ทว่าจำเป็นต้องใช้คะแนนสมทบจำนวนหนึ่งจึงจะสามารถยืมอ่านได้"

ผู้ดูแลเขตสายในกล่าวด้วยรอยยิ้มแย้ม พลางชี้ไปที่หอคัมภีร์รูปทรงเก่าแก่โบราณ

เวินอวี้ชูยิ้มบางๆ เอ่ยถามอย่างสุภาพ

"คะแนนสมทบก็คือแต้มคะแนนใช่หรือไม่ขอรับ?"

ผู้ดูแลเขตสายในพยักหน้า

"ในทางทฤษฎีแล้วก็เหมือนกันนั่นแหละ เพียงแต่เรียกต่างกันเท่านั้น โดยปกติแล้วคะแนนสมทบจะต้องออกไปทำภารกิจด้านนอกจึงจะได้รับมา ทว่าหากพวกเจ้าทำผลงานได้ดีในหอฝึกฝน ก็สามารถรับคะแนนสมทบจากผู้อาวุโสได้เช่นกัน สำหรับศิษย์ของสำนักเฉียนคุนแล้ว คะแนนสมทบถือเป็นสิ่งที่มีค่าเป็นอย่างยิ่ง ซึ่งนั่นหมายถึงการแย่งชิงทรัพยากร"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ กลุ่มของเสิ่นเยียนก็จมอยู่ในห้วงความคิด

ไม่นานนัก พวกเขาก็มาถึงที่พักของศิษย์เขตสายใน

สภาพแวดล้อมของที่นี่เงียบสงบและงดงามร่มรื่น ต้นไม้เขียวขจีแผ่กิ่งก้านสาขา ดอกไม้บานสะพรั่งราวกับผ้าแพรพรรณ ราวกับเป็นดินแดนสุขาวดีที่ตัดขาดจากโลกภายนอก

ผู้ดูแลเขตสายในชี้ไปยังหนึ่งในเรือนพักเหล่านั้นพลางหัวเราะร่วนกล่าวว่า

"ในเรือนพักหลังนี้มีห้องพักอยู่สี่ห้อง พอดีเมื่อหนึ่งเดือนก่อนมีศิษย์เขตสายนอกสองสามคนเลื่อนขั้นเป็นศิษย์เขตสายใน ด้านในจึงมีศิษย์หญิงพักอยู่พอดี พวกเจ้าทั้งสามคนสามารถพักอยู่ด้วยกันได้"

เสิ่นเยียนพยักหน้าเล็กน้อย

"ขอบคุณผู้ดูแลเจ้าค่ะ"

"ไม่ต้องเกรงใจ"

ผู้ดูแลเขตสายในโบกมือ เขามองไปยังกลุ่มของเวินอวี้ชูทั้งสี่คน

"พวกเจ้าทั้งสี่คนก็พักอยู่ด้วยกันได้พอดี อยู่ที่เรือนพักฝั่งตรงข้ามนี่เอง"

"รบกวนผู้ดูแลแล้วขอรับ"

เวินอวี้ชูตอบกลับด้วยรอยยิ้ม

พวกเขาเดินตามผู้ดูแลเขตสายในมาที่เรือนพักฝั่งตรงข้าม ซึ่งเป็นที่พักที่เงียบสงบและงดงามเช่นเดียวกัน เรือนพักทั้งสองหลังอยู่ห่างกันไม่ไกลนัก ตรงกลางมีทางเดินปูด้วยหินกรวดเชื่อมถึงกัน

ผู้ดูแลเขตสายในระบายลมหายใจออกมา

"ภารกิจของข้าเสร็จสิ้นแล้ว หากมีเรื่องอันใดก็สามารถไปหาข้าได้ ข้าอยู่ที่หอภารกิจจิปาถะ"

"ตกลงขอรับ/เจ้าค่ะ"

พวกเขาขานรับ

ก่อนที่ผู้ดูแลเขตสายในจะจากไป เขาได้กำชับให้พวกเขาพักผ่อนให้ดี เพราะพรุ่งนี้พวกเขาจะต้องเริ่มต้นเข้าเรียนหลักสูตรการบำเพ็ญเพียรของศิษย์เขตสายในอย่างเป็นทางการ

เจียงเสียนเยวี่ยยิ้มตาหยี

"ดีจังเลย ที่พวกเราได้พักอยู่ด้วยกัน"

พวกเขาพึงพอใจกับการจัดสรรที่พักเช่นนี้เป็นอย่างยิ่ง

เสิ่นเยียนหยิบป้ายหยกประจำตัวอันใหม่ออกมา บนนั้นสลักตัวอักษรสามตัวว่า สำนักเฉียนคุน นางลองถ่ายทอดพลังวิญญาณเข้าไป กลับพบว่าป้ายหยกประจำตัวเปล่งแสงออกมาเป็นเส้นสายสามสีที่แตกต่างกัน ได้แก่ สีขาว สีเงิน และสีทอง

"เอ๊ะ นี่คือสิ่งใดกัน?"

อวี๋ฉางอิงสงสัย

กลุ่มของเวินอวี้ชูก็ขยับเข้ามาใกล้เช่นกัน

เสิ่นเยียนลองใช้พลังจิตถ่ายทอดเข้าไปในป้ายหยกประจำตัวและผสานเข้ากับเส้นแสงสีขาว ไม่นานนักก็มีตัวอักษรเรียงรายปรากฏขึ้นมา บนนั้นเขียนเอาไว้ว่า:

ศิษย์เขตสายใน: เสิ่นเยียน

จำนวนคาบเรียนในหอฝึกฝนสายยุทธ์: สามร้อย

จำนวนคาบเรียนในหอฝึกฝนสายสนับสนุน: สามร้อย

จำนวนคาบเรียนในหอฝึกฝนสายกายา: สามร้อย

คาบเรียนวันพรุ่งนี้มี ช่วงเช้าเรียนในหอฝึกฝนสายยุทธ์ ช่วงบ่ายเรียนในหอฝึกฝนสายสนับสนุน ช่วงค่ำเรียนในหอฝึกฝนสายกายา

เซียวเจ๋อชวนถอนหายใจเบาๆ

"ถึงกับแสดงข้อมูลเหล่านี้ออกมาเลยงั้นหรือ? ดูเหมือนว่าพวกเราจะหูตาคับแคบเกินไปแล้ว!"

เวินอวี้ชูก็เกิดความสนใจขึ้นมาเช่นกัน

"หัวหน้า ลองใช้พลังจิตผสานเข้ากับเส้นแสงอีกสองสีที่เหลือดูสิขอรับ ลองดูว่ามันคือสิ่งใด?"

เสิ่นเยียนขานรับเบาๆ แล้วจึงทำตาม

ไม่นานนักก็เห็นเนื้อหาที่ลอยขึ้นมาจากเส้นแสงสีเงิน นั่นคือ: คะแนนสมทบและกระดานภารกิจ

ส่วนเส้นแสงสีทองกลับไม่มีเนื้อหาใดๆ ปรากฏขึ้นมาเลย

เจียงเสียนเยวี่ยขมวดคิ้วกล่าวว่า

"เหตุใดผู้อาวุโสฉีและผู้ดูแลจึงไม่บอกพวกเราเล่า ว่าป้ายหยกประจำตัวนี้สามารถดูเนื้อหาข้อมูลได้เช่นนี้ด้วย?"

เผยซู่ลังเลไปชั่วครู่

"อาจเป็นเพราะพวกเขาคิดว่าพวกเราทุกคนล้วนทำเป็นอยู่แล้วกระมัง"

เหล่าสหายกลุ่มอสูร: "..."

เป็นเพราะพวกเขาความรู้น้อยเกินไปจริงๆ

ในความเป็นจริงก็เป็นไปตามที่เผยซู่กล่าวเอาไว้ สาเหตุที่ผู้อาวุโสฉีและผู้ดูแลเขตสายในไม่ได้เอ่ยถึงเรื่องนี้ ก็เป็นเพราะคิดว่าพวกเขาต่างก็รู้วิธีใช้อยู่แล้ว