ตอนที่ 468 ไม่เห็นหัวผู้ใด

เป็นเพราะมีผู้อาวุโสสามแห่งตระกูลลู่อยู่ด้วย เฮ่อเหลียนเวินเม่าจึงทำได้เพียงกดข่มความตั้งใจที่จะใช้กำลังพาตัวเสิ่นเยียนไปเอาไว้ก่อน

ไม่นาน พวกเขาก็เริ่มแย่งชิงตัวเซี่ยฉางเฟิงและคนอื่นๆ อีกครั้ง พร้อมกับเสนอเงื่อนไขอันเย้ายวนใจออกมาเช่นกัน

ผู้อาวุโสฉีแห่งสำนักเฉียนคุนนอกจากจะมอบโควตาให้แก่กลุ่มอสูรแล้ว เขายังถูกตาต้องใจเซี่ยฉางเฟิงและอิงฉีอีกด้วย

ผู้อาวุโสฉีกล่าวเกลี้ยกล่อมอิงฉีว่า

"เจ้าต้องมาที่สำนักเฉียนคุนของเรา เจ้าดูสิว่าสำนักเฉียนคุนของเรามีผู้ใดอยู่ มีกลุ่มอสูรอย่างไรเล่า!"

ผู้อาวุโสฉีรู้ดีว่ากลุ่มอสูรและอิงฉีล้วนมาจากสถานที่เดียวกัน ดังนั้นเขาจึงมั่นใจว่าอิงฉีจะต้องอยากอยู่กับพวกเขาอย่างแน่นอน!

ทางด้านอิงฉีก็รู้สึกสับสนว้าวุ่นใจเช่นกัน เขาหลุบตาลงพลางนึกถึงสิ่งใดบางอย่าง ก่อนจะตัดสินใจติดตามศิษย์พี่หญิงกงซุนอวิ้นเข้าร่วมสำนักสือฟาง

เมื่อผู้อาวุโสฉีได้ยินว่าอิงฉีเลือกสำนักสือฟาง หัวใจก็แทบสลาย

ในทางกลับกัน ผู้อาวุโสไป๋คังแห่งสำนักสือฟางกลับรู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่ง

เซี่ยฉางเฟิงและโม่ยวี่เอ๋อร์ก็เลือกสำนักสือฟางเช่นกัน

หนึ่งเค่อต่อมา ในที่สุดการเลือกสรรก็เสร็จสิ้น

สมาชิกกลุ่มอสูรทุกคนเข้าร่วมสำนักเฉียนคุน

อิงฉี กงซุนอวิ้น เซี่ยฉางเฟิง และโม่ยวี่เอ๋อร์เข้าร่วมสำนักสือฟาง

เปียนหยวนซิง จินไท่ และซือเหราเข้าร่วมเขาไท่ชู

ไป๋อู๋หมิงเข้าร่วมเกาะทะเลพรหม ตันอวี้เข้าร่วมตระกูลลู่ ซีเหมินเสวียนเข้าร่วมตระกูลเฮ่อเหลียน และหลานชิงอวี้เข้าร่วมตระกูลตงฟาง

นอกจากบรรดาอัจฉริยะที่ถูกหมายตาไว้ล่วงหน้าแล้ว ยังคงเหลือคนอีกหนึ่งร้อยสี่สิบเจ็ดคน

ในจำนวนนั้นก็มีโยวฮั่วจิงที่กลายเป็นหุ่นเชิดรวมอยู่ด้วย

ผู้อาวุโสไห่แห่งเกาะทะเลพรหมกล่าวด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

"เด็กหนุ่มเด็กสาวทั้งหลาย ต่อไปถึงคราวที่พวกเจ้าต้องตัดสินใจแล้ว พวกเจ้าจำเป็นต้องเลือกขุมกำลังที่ตนเองพึงพอใจ หากมีเป้าหมายชัดเจน ก็จงเดินไปเบื้องหน้าผู้อาวุโสของขุมกำลังนั้นแล้วรอคอยการตอบรับ หากพวกเจ้าไม่ถูกขุมกำลังใดเลือกเลย นั่นอาจหมายความว่าพวกเจ้าจะต้องเผชิญหน้ากับชะตากรรมการเป็นผู้ฝึกตนอิสระแห่งดินแดนฉางหมิง แต่ก็ใช่ว่าจะไม่มีขุมกำลังอื่นยื่นไมตรีมาให้พวกเจ้า ขอให้ทุกท่านพิจารณาอย่างรอบคอบ!"

คำว่า 'ขุมกำลังอื่น' ในปากของเขานั้น ไม่ได้หมายถึงขุมกำลังชั้นยอดอย่างสำนักเฉียนคุน แต่หมายรวมถึงขุมกำลังธรรมดาที่มีความแข็งแกร่งด้อยลงมาระดับหนึ่ง

เมื่อได้ยินคำกล่าวนั้น ทุกคนต่างก็มองหน้ากันเลิ่กลั่ก

บนใบหน้าที่ยังดูอ่อนเยาว์ของพวกเขาปรากฏความรู้สึกสับสนว้าวุ่นใจ

ไม่นานเหล่าอัจฉริยะก็แยกย้ายกันไป เริ่มก้าวเดินไปยังเบื้องหน้าขุมกำลังที่ตนอยากเลือก

อินซือเยี่ยนและมู่เหวินเลือกสำนักเฉียนคุน

ส่วนเหยียนเหยาเลือกตระกูลลู่

สือจ้านเลือกตระกูลตงฟาง

เสิ่นเยียนย่อมมองเห็นร่างของอินซือเยี่ยนและพวก นางรู้สึกหวั่นไหวในใจ จึงกดเสียงต่ำกล่าวกับผู้อาวุโสฉีแห่งสำนักเฉียนคุนว่า

"ผู้อาวุโสฉี อินซือเยี่ยนและมู่เหวินเป็นศิษย์พี่ของพวกเรา พวกเขามีจิตใจบริสุทธิ์ดีงามแต่กำเนิด พรสวรรค์ก็ไม่เลว หากพวกเขามีวาสนาได้เข้าสู่สำนักเฉียนคุน จะต้องทุ่มเทแรงกายแรงใจรับใช้สำนักเฉียนคุนอย่างแน่นอนเจ้าค่ะ"

เมื่อผู้อาวุโสฉีแห่งสำนักเฉียนคุนได้ยินดังนั้น สีหน้าก็แปรเปลี่ยนเล็กน้อย

พูดตามตรง เขาเพียงแค่ถูกตาต้องใจอินซือเยี่ยน แต่ไม่ได้ถูกใจมู่เหวิน

ในสายตาของเขา ความแข็งแกร่งและพรสวรรค์ของมู่เหวินนั้นด้อยไปสักหน่อย ต่อให้ได้เข้าสู่สำนักเฉียนคุน อย่างมากที่สุดก็เป็นได้เพียงศิษย์สายนอก

ทว่าในเมื่อเสิ่นเยียนกล่าวออกมาเช่นนี้แล้ว เขาก็ยังสามารถรับมู่เหวินเข้ามาในสำนักเฉียนคุนได้เช่นกัน

ไม่นาน ผู้อาวุโสฉีแห่งสำนักเฉียนคุนก็เรียกอินซือเยี่ยนและมู่เหวินออกมา จากนั้นก็เลือกคนจากในแถวมาอีกแปดคน

ผู้อาวุโสฉีกล่าว

"เอาล่ะ ผู้อาวุโสผู้นี้เลือกเสร็จแล้ว"

คำกล่าวนั้นทำให้อัจฉริยะที่เหลืออยู่ในแถวมีสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย ความรู้สึกผิดหวังและไม่ยินยอมพร้อมใจผสานเข้าด้วยกันอยู่ลึกๆ

เหยียนเหยาประสบความสำเร็จในการถูกดึงตัวเข้าตระกูลลู่

ส่วนสือจ้านก็ได้เข้าสู่ตระกูลตงฟางสมดั่งปรารถนา

การแย่งชิงอัจฉริยะจากโลกเบื้องล่างในครั้งนี้ได้ดำเนินมาจนใกล้จะสิ้นสุดแล้ว

สำนักเฉียนคุนรับสมัครสิบแปดคน

สำนักสือฟางรับสมัครยี่สิบคน

เขาไท่ชูรับสมัครสิบสามคน

ตระกูลลู่รับสมัครสิบคน

ตระกูลเฮ่อเหลียนรับสมัครสิบเอ็ดคน

ตระกูลตงฟางรับสมัครสิบเก้าคน

เกาะทะเลพรหมรับสมัครสิบห้าคน

รวมทั้งหมดหนึ่งร้อยหกคน

ในบรรดาเก้าสิบสี่คนที่เหลือ มีทั้งผู้ที่ถูกขุมกำลังธรรมดาดึงตัวไป มีทั้งผู้ที่ไม่ยอมรับความธรรมดาสามัญจึงปฏิเสธการดึงตัว และมีทั้งผู้ที่ไม่ถูกขุมกำลังธรรมดาเลือกจนกลายเป็นผู้ฝึกตนอิสระ

กฎกติกานั้นโหดร้าย การเลือกสรรคนก็โหดร้ายเช่นกัน

นับตั้งแต่ก้าวเข้าสู่ดินแดนฉางหมิง ทิศทางโชคชะตาของอัจฉริยะกลุ่มนี้ก็เริ่มแยกทางกัน

ในโลกเบื้องล่าง พวกเขาคือบุตรแห่งสวรรค์อย่างแท้จริง แต่ในดินแดนฉางหมิง บางคนยังคงเป็นบุตรแห่งสวรรค์ ทว่าบางคนกลับถูกลดทอนให้กลายเป็นเพียงคนธรรมดาสามัญ

"ได้เวลาไปแล้ว"

เมื่อแสงอันงดงามตระการตาสายแล้วสายเล่าพุ่งขึ้นจากมือของตัวแทนขุมกำลังต่างๆ เรือวิญญาณรูปร่างแปลกตาและดูยิ่งใหญ่อลังการลำแล้วลำเล่าก็ปรากฏขึ้นบนผืนทะเล เรือเหล่านี้เปล่งประกายแสงโลหะแวววาวภายใต้แสงแดดสาดส่อง ราวกับเกาะลึกลับที่ล่องลอยอยู่บนผืนสมุทร

ในบรรดาเรือทั้งหมดนั้น สิ่งที่ดึงดูดสายตาผู้คนมากที่สุดก็คือเรือวิญญาณของตระกูลตงฟาง ขนาดของมันใหญ่กว่าเรือลำอื่นถึงหลายเท่าตัว ราวกับปราสาทเคลื่อนที่ การออกแบบรูปลักษณ์ภายนอกของเรือวิญญาณลำนี้ช่างโดดเด่นไม่เหมือนใคร ตัวเรือถูกแกะสลักเป็นรูปหงส์ที่กำลังสยายปีกเตรียมโบยบิน เผยให้เห็นท่วงท่าของหงส์ที่กำลังโผบินไปบนท้องนภาได้อย่างสมจริง

นอกจากนี้ บนเรือวิญญาณยังประดับประดาไปด้วยลวดลายอันวิจิตรบรรจงหลากหลายรูปแบบ บ่งบอกถึงความหรูหราและสง่างามของตระกูลตงฟาง

แม้จะเป็นอัจฉริยะที่เคยพบเห็นฉากใหญ่โตมามาก แต่เมื่อได้เห็นเรือวิญญาณของตระกูลตงฟาง ก็ยังอดไม่ได้ที่จะตกตะลึงกับความหรูหราของมัน

ส่วนอัจฉริยะที่ถูกตระกูลตงฟางดึงตัวไปก็กระโดดลอยตัวขึ้นไปบนเรือวิญญาณตามหลังผู้อาวุโสของตระกูลตงฟางอย่างตื่นเต้น เมื่อขึ้นไปถึงก็สัมผัสได้ว่ามีไอวิญญาณจำนวนมหาศาลกำลังรวมตัวเข้ามาหาพวกเขา ทำให้รู้สึกสดชื่นกระปรี้กระเปร่าเป็นอย่างยิ่ง

"มันคือค่ายกลรวมวิญญาณ!"

"ช่างใจป้ำเสียนี่กระไร!"

"ให้ตายเถอะ ร่ำรวยเกินไปแล้ว!"

และในยามนี้ จูเก่อโย่วหลินกำลังมองเรือวิญญาณของตระกูลตงฟางด้วยความรู้สึกเจ็บปวดรวดร้าวใจ เขากุมหน้าอกไว้แน่นราวกับได้สูญเสียสิ่งใดไป

จากนั้นเขาก็เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงน้อยอกน้อยใจ

"ผู้อาวุโสฉี เหตุใดเรือวิญญาณของพวกเขาถึงลำใหญ่เช่นนี้? ตระกูลตงฟางของพวกเขามีทองคำมากมายเลยใช่หรือไม่?"

เมื่อผู้อาวุโสฉีได้ยินเช่นนั้นก็เงียบไป

"ใช่แล้ว"

บางครั้งเขาก็เคยคิดเช่นกันว่า หากเขาเป็นคนของตระกูลตงฟาง เขาก็คงจะมีทองคำมากมายก่ายกอง ไม่จำเป็นต้องมาประหยัดมัธยัสถ์เช่นนี้เลย!

ผู้อาวุโสฉีไม่ได้รู้สึกขุ่นเคืองที่จูเก่อโย่วหลินปรารถนาในความมั่งคั่งของตระกูลตงฟาง แต่เขากลับยกมือขึ้นตบแขนเด็กหนุ่มเบาๆ แล้วถอนหายใจเฮือกใหญ่

"ข้าเข้าใจเจ้า"

เขาเองก็เป็นเผ่ากลืนทอง ย่อมเข้าใจดีถึงความยึดติดในทรัพย์สินเงินทองของเผ่ากลืนทอง

ส่วนผู้อาวุโสของตระกูลตงฟางดูเหมือนจะสังเกตเห็นบทสนทนาของพวกเขา จึงเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า

"ตอนนี้กลุ่มอสูรของพวกเจ้ายังสามารถเข้าร่วมกับตระกูลตงฟางของเราได้อยู่นะ ตระกูลตงฟางของเราอาจมีสิ่งอื่นไม่มาก แต่เรามีทรัพยากรสำหรับการบำเพ็ญเพียรมากมาย"

เมื่อผู้อาวุโสฉีแห่งสำนักเฉียนคุนได้ยินดังนั้นก็เกิดความระแวดระวังตัวขึ้นมาทันที

"ตงฟางผิง พวกเขาเป็นศิษย์ของสำนักเฉียนคุนเราแล้ว เจ้าอย่ามาใช้ไม้นี้หน่อยเลย!"

ตงฟางผิงยิ้มบางๆ

"ตระกูลตงฟางของเรากระหายผู้มีพรสวรรค์ หากในวันหน้าพวกเจ้าออกจากสำนักเฉียนคุนเมื่อใด ยินดีต้อนรับสู่ตระกูลตงฟางของเราเสมอ"

"ไม่ต้องไปสนใจเขา!"

ผู้อาวุโสฉีแห่งสำนักเฉียนคุนรีบดึงกลุ่มของเสิ่นเยียนขึ้นไปบนเรือวิญญาณด้วยความเกรงกลัวว่าพวกเขาจะถูกตระกูลตงฟางล่อลวง

เขาพูดพลางเดินพลาง

"คนของตระกูลตงฟางล้วนมีเล่ห์เหลี่ยมแพรวพราว พวกเขาถนัดการหลอกลวงผู้คนเป็นที่สุด ห้ามหลงเชื่อคำพูดของพวกเขาเด็ดขาด!"

เมื่อเสิ่นเยียนและพวกได้ยินเช่นนั้นก็อดไม่ได้ที่จะอมยิ้มออกมา

ในขณะนั้นเอง เสิ่นเยียนก็สัมผัสได้ว่ามีสายตาคู่หนึ่งกำลังจ้องมองนางมาจากที่ไม่ไกลนัก นางมองตามสายตานั้นไป และก็เป็นอย่างที่คิด นางเห็นผู้อาวุโสแปดแห่งตระกูลเฮ่อเหลียน

สีหน้าของเฮ่อเหลียนเวินเม่าดูไม่ได้เอาเสียเลย ขณะที่เขากำลังจะส่งเสียงผ่านปราณเพื่อข่มขู่นางอีกครั้ง กลับเห็นนางหันศีรษะหนี ไม่สนใจเขาอีก

เป็นการเมินเฉยต่อเขาอย่างถึงที่สุด

เฮ่อเหลียนเวินเม่ากำหมัดแน่นด้วยความโกรธเกรี้ยว เสิ่นเยียนผู้นี้นับเป็นตัวอันใดกัน? ต่อให้น้องชายของนางอย่างเฮ่อเหลียนหวยมายืนอยู่ตรงหน้าเขา ก็ยังไม่กล้าทำตัวไม่เห็นหัวผู้ใดถึงเพียงนี้!