บทที่ 9 วิธีการแสดง

บทที่ 9 วิธีการแสดง

"คือผม..." แฮร์รี่ลังเลที่จะพูด เขาไม่รู้จริงๆ ว่าควรจะเริ่มต้นจากตรงไหน

"นั่งลงก่อนสิ มีอะไรค่อยๆ คุยกัน"

ดัดลีย์กล่าวด้วยรอยยิ้ม

แฮร์รี่ค่อยๆ ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ที่อยู่ใกล้ๆ หลังจากนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง เขาก็เอ่ยขึ้นว่า "ผมเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมกระจกบานนั้นถึงหายไปได้ มันแค่... แค่ว่าทุกครั้งที่ผมตกอยู่ในอันตราย หรือเวลาที่ผมโกรธจัดๆ มักจะมีเรื่องประหลาดเกิดขึ้นเสมอ"

"โอ้? แล้วยังมีเรื่องแปลกๆ อย่างอื่นอีกไหม" ดัดลีย์ถามอย่างใช้ความคิด

แฮร์รี่สูดลมหายใจเข้าลึกและเหลือบมองดัดลีย์

"ก็อย่างเช่นก่อนหน้านี้ ลุงเวอร์นอนไม่ชอบที่ผมปล่อยให้ผมยุ่งเหยิง ท่านเลยจัดการตัดผมของผมจนสั้นกุด แต่พอวันรุ่งขึ้น ผมของผมกลับยาวออกมาเท่าเดิม นายก็น่าจะจำเรื่องพวกนี้ได้ใช่ไหม" แฮร์รี่กล่าวอย่างช้าๆ

ดัดลีย์พยักหน้า เรื่องนี้เป็นความจริง ไม่ว่าพวกเขาจะตัดผมของแฮร์รี่ให้สั้นแค่ไหน วันรุ่งขึ้นมันก็จะยาวกลับมาเหมือนเดิมเสมอ

"เพราะฉะนั้น ผมเองก็สงสัยมากเหมือนกันว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่"

แฮร์รี่ยักไหล่

เขากำลังพูดความจริง แม้ว่าเขาจะเคยจินตนาการอยู่บ่อยครั้งว่าตนเองมีพลังวิเศษ แต่เขาก็รู้ดีว่านั่นอาจจะเป็นเพียงแค่เรื่องเพ้อฝันของเขาเท่านั้น

ดัดลีย์ไม่ได้พูดอะไรต่อ

เขาดูออกว่าแฮร์รี่ไม่ได้โกหก ซึ่งหมายความว่าแฮร์รี่ไม่รู้ความหมายของปรากฏการณ์เหล่านี้จริงๆ

"เอาเถอะ"

ดัดลีย์ไม่ได้ซักไซ้ไล่เลียงเรื่องนี้ต่อและค่อยๆ ลุกขึ้นยืน

ในเมื่อถามอะไรไม่ได้ ดัดลีย์ก็ไม่คิดจะบีบคั้น

สิ่งที่สำคัญที่สุดสำหรับเขาในตอนนี้คือการปรับตัวให้เข้ากับร่างกายนี้ และย่อยตะกอนพลังผู้วิเศษภายในร่างให้หมดไป

แน่นอนว่ารวมไปถึงการกำจัดไขมันส่วนเกินนี้ด้วย

ในขณะที่เดินผ่านแฮร์รี่ ดัดลีย์ยกมือขึ้นตบไหล่แฮร์รี่เบาๆ การกระทำนั้นทำให้แฮร์รี่สะดุ้งโหยงตามสัญชาตญาณ แต่ฝ่ามือของดัดลีย์ก็ยังคงวางลงบนไหล่ของเขาอยู่ดี

สิ่งที่ทำให้แฮร์รี่แปลกใจก็คือ ดัดลีย์ไม่ได้ใช้แรงเลยแม้แต่น้อย เขาเพียงแค่ตบไหล่เบาๆ เท่านั้น

"สิ่งที่ฉันเคยทำในอดีตมันผิด ต่อไปนี้ฉันจะไม่รังแกนายอีกแล้ว"

หลังจากพูดจบ ดัดลีย์ก็เดินเข้าไปในความมืดและหายลับไปตรงหัวบันได

"เขา... สติฟั่นเฟือนไปแล้วหรือเปล่านะ"

ใช้เวลานานทีเดียวกว่าแฮร์รี่จะดึงสติกลับมาได้

นี่ใช่ดัดลีย์คนที่เขารู้จักจริงๆ หรือ

เขารู้สึกเพียงว่าดัดลีย์ในวันนี้ช่างแปลกประหลาด ราวกับกลายเป็นคนละคนไปเลย

"ช่างเถอะ ถ้าเขาจะบ้าไปจริงๆ ผมก็หวังว่าเขาจะเป็นแบบนี้ตลอดไปนะ"

แฮร์รี่ส่ายหัว ลุกขึ้นไปรินน้ำดื่มหนึ่งแก้ว ก่อนจะกลับเข้าไปนอนในห้องใต้บันไดของตนเอง

ช่วงวันหยุดสุดสัปดาห์ และวันเกิดของดัดลีย์ผ่านพ้นไปเช่นนั้นเอง

และสิ่งที่ทั้งสองคนต้องเผชิญต่อไปคือช่วงเวลาที่เหลือของเทอมการศึกษาและการเลื่อนชั้นขึ้นสู่ระดับปีถัดไป

สิ่งที่ทำให้แฮร์รี่ประหลาดใจเป็นอย่างมากก็คือ ดัดลีย์ทำตามที่พูดไว้จริงๆ ตลอดช่วงเดือนกว่าๆ หลังจากนั้น เขาไม่เคยรังแกแฮร์รี่อีกเลย

ไม่เพียงเท่านั้น ดัดลีย์ยังเริ่มตระหนักได้ว่าตนเองเป็นโรคอ้วนและเริ่มลดน้ำหนักอย่างจริงจัง

เรื่องนี้สร้างความตกตะลึงให้กับลุงเวอร์นอนและป้าเพ็ตทูเนียเป็นอย่างมาก พวกเขาไม่รู้ว่าดัดลีย์ใช้สิธีการใดที่ทำให้พวกเขายอมรับเรื่องทั้งหมดนี้ได้ และภายใต้การหว่านล้อมของดัดลีย์ ชีวิตของแฮร์รี่ก็เริ่มสะดวกสบายขึ้นมาก

ตลอดเดือนกว่าที่ผ่านมา ลุงเวอร์นอนและป้าเพ็ตทูเนียอาจจะไม่ได้ใจดีกับแฮร์รี่มากนัก แต่พวกเขาก็ไม่ได้ใช้ถ้อยคำรุนแรงด่าว่าเขาเหมือนแต่ก่อน

ชีวิตแบบนี้ทำให้แฮร์รี่รู้สึกว่ามันช่างเหมือนกับความฝันที่ไม่เป็นความจริงเอาเสียเลย

วันหยุดปิดภาคเรียนฤดูร้อนมาถึงอย่างรวดเร็ว

"ผ่านไปเดือนกว่าแล้วสินะหลังจากที่ฉันกลับมาจากโลกที่แปลกประหลาดนั่น มันช่างเป็นชีวิตที่สะดวกสบายจริงๆ"

ดัดลีย์กลิ้งตัวลุกจากเตียง ดึงผ้าม่านให้เปิดออกแล้วมองไปยังโลกภายนอกที่เต็มไปด้วยแสงแดดสดใส มุมปากของเขาหยักลึกเป็นรอยยิ้มที่สว่างไสว

ตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมา เขาปรับตัวเข้ากับชีวิตปัจจุบันได้แล้ว นี่คือชีวิตที่ควรจะเป็นของเขาตั้งแต่แรก

ไม่มีพระเจ้าที่วิปริต ไม่มีสัตว์ประหลาดที่ชั่วร้าย มีเพียงการกระทบกระทั่งกันเล็กๆ น้อยๆ ระหว่างเพื่อนนักเรียน นี่แหละคือความหมายของคำว่าวัยเด็ก

ดัดลีย์มองดูตัวเองในกระจก การลดน้ำหนักตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมาได้ผลดีเยี่ยม เขาสามารถสลัดไขมันส่วนเกินออกจากร่างกายได้สำเร็จ

ตอนนี้เขาดูมีพละกำลังมากขึ้น ผมสีทอง ดวงตาสีฟ้า และโหนกแก้มที่เริ่มชัดเจนดูดีกว่าภาพลักษณ์เจ้าหมูอ้วนเมื่อก่อนมาก และอาจเรียกได้ว่าเขาเริ่มจะหล่อเหลาขึ้นมาบ้างแล้ว

"อืม ต่อไปฉันต้องวางแผนว่าจะย่อยตะกอนพลังผู้วิเศษอย่างไรดี"

ดัดลีย์ครุ่นคิดกับตัวเอง

การย่อยตะกอนพลังผู้วิเศษนั้นต้องอาศัยวิธีการแสดง นั่นคือการสวมบทบาทตามชื่อลำดับเพื่อกระทำการใดๆ ให้สอดคล้องกับชื่อของลำดับนั้น

พลังลำดับ 9 สองสายที่เขาครอบครองอยู่ในตอนนี้คือ นักกฎหมาย และ ผู้ตัดสิน

การแสดงบทบาทสำหรับสองลำดับนี้ถือว่าค่อนข้างยากสำหรับเด็กในวัยอย่างดัดลีย์

การแสดงเป็นนักกฎหมายนั้น ตามชื่อเลยคือวิธีที่ดีที่สุดคือการได้เป็นนักกฎหมายจริงๆ เพื่อสวมบทบาทและย่อยตะกอนพลังภายในร่างอย่างรวดเร็ว

แต่สำหรับเด็กชายวัยสิบเอ็ดปีอย่างดัดลีย์ เรื่องนี้ย่อมเป็นไปไม่ได้อย่างแน่นอน

ส่วนผู้ตัดสินก็เช่นกัน วิธีที่ดีที่สุดคือการมีอาชีพที่เกี่ยวข้องกับการตัดสินชี้ขาด ซึ่งจะช่วยเร่งความเร็วในการย่อยตะกอนพลังได้

แต่ตอนนี้ดัดลีย์ไม่มีเงื่อนไขใดๆ ที่จะทำเช่นนั้นได้เลย

สิ่งที่เขาทำได้มีเพียงการสวมบทบาทเป็นนักกฎหมายและผู้ตัดสินในโรงเรียน โดยทำเรื่องที่คล้ายคลึงกันท่ามกลางกลุ่มเพื่อนนักเรียน

ทว่าการแสดงเช่นนั้นยังตื้นเขินเกินไปและเป็นเพียงแค่เปลือกนอก ทำให้หลังจากผ่านไปเดือนกว่า ดัดลีย์ก็ยังไม่สามารถย่อยตะกอนพลังทั้งสองสายในตัวได้ทั้งหมด

สำหรับดัดลีย์ที่เคยขึ้นไปถึงลำดับสูงในโลกที่บิดเบี้ยวนั่นมาแล้ว ความเร็วขนาดนี้ถือว่าช้าเกินไปสำหรับเขา

ดังนั้นเขาจึงวางแผนที่จะลองหางานพิเศษทำในช่วงปิดเทอมฤดูร้อน เพื่อทำการแสดงให้สมบูรณ์และย่อยตะกอนพลังผู้วิเศษให้หมดสิ้น

ดัดลีย์ตรวจสอบเวลาพลางเดินลงบันไดมาข้างล่าง

ภายในห้องครัว

"ไปทอดไข่ซะ"

ป้าเพ็ตทูเนียสั่งแฮร์รี่

"ครับ ป้าเพ็ตทูเนีย"

แฮร์รี่รับคำอย่างว่าง่าย

ช่วงนี้ชีวิตในบ้านของดัดลีย์ถือว่าค่อนข้างดี และเขาก็พยายามอย่างเต็มที่ที่จะทำตามคำสั่งทุกอย่างที่ป้าเพ็ตทูเนียมอบหมายให้

"โอ้ ช่างเป็นเช้าที่สดใสจริงๆ ดัดดี้ตัวน้อยของแม่ตื่นเช้าจังเลยจ้ะ"

เมื่อเห็นดัดลีย์เดินเข้ามา เพ็ตทูเนียก็รีบเอ่ยทักทายด้วยรอยยิ้มทันที

"ลูกรัก ลูกอยากจะไปวิ่งออกกำลังกายก่อน หรือว่าจะรับประทานอาหารเช้าเลยจ๊ะ"

เพ็ตทูเนียถาม

"ทานอาหารเช้าครับ"

ดัดลีย์ตอบพลางพยักหน้าไปทางแฮร์รี่

"ได้จ้ะ" เพ็ตทูเนียจุมพิตที่หน้าผากของดัดลีย์

"พ่อครับ แม่ครับ ผมกำลังคิดว่าแฮร์รี่โตขึ้นมากแล้ว และห้องใต้บันไดนั่นก็ดูจะไม่เหมาะที่จะให้เขาอยู่ต่อไปแล้วนะคัรบ ให้เขาย้ายไปนอนห้องนอนเล็กที่ชั้นสองดีไหมครับ"

ดัดลีย์พูดขึ้นอย่างไม่ใส่ใจนัก

เวอร์นอนที่กำลังอ่านข่าวอยู่ขมวดคิ้วทันทีที่ได้ยินเช่นนั้น

ใบหน้าของเพ็ตทูเนียก็เริ่มบึ้งตึงขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด

ส่วนแฮร์รี่มองดัดลีย์ด้วยความตกตะลึง จนไข่ที่เขากำลังทอดอยู่ในกระทะเริ่มมีควันสีดำลอยออกมา

"ก็เพื่อป้องกันไม่ให้เขาทำห้องใต้บันไดพังโดยไม่ตั้งใจไงครับ"

ดัดลีย์ยักไหล่และกล่าวด้วยท่าทีราบเรียบ

"เรื่องนี้... อืม ขอพ่อรอดูพฤติกรรมของเขาหลังจากนี้ก่อนแล้วกัน"

เวอร์นอนลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เขารู้สึกว่าสิ่งที่ดัดลีย์พูดมาก็ฟังดูมีเหตุผลอยู่บ้าง

"เหอะ ถ้าก่อนจะสิ้นสุดวันหยุดฤดูร้อนนี้ เขาไม่ก่อเรื่องอะไรผิดพลาด ฉันอาจจะยอมให้เขาย้ายขึ้นไปข้างบนก็ได้" เพ็ตทูเนียกล่าวด้วยสีหน้าบึ้งตึง

"ดีมากครับ"

ดัดลีย์พยักหน้า

มีเสียงดังคลิกมาจากนอกประตู ดูเหมือนจะเป็นเสียงของกล่องรับจดหมาย

"แฮร์รี่ ไปเก็บจดหมายสิ"

ดัดลีย์ขยิบตาให้แฮร์รี่แล้วส่งเสียงบอกเสียงดัง

"ได้เลย!"

แฮร์รี่รีบวางตะหลิวและไข่ที่เริ่มไหม้ในมือลงทันที แล้วรีบวิ่งไปที่ประตูบ้านอย่างรวดเร็ว