บทที่ 462 เจ้าทึ่มเริ่มรู้ประสีประสาแล้ว

บทที่ 462 เจ้าทึ่มเริ่มรู้ประสีประสาแล้ว

ตกเย็น เจียงชิ่นเป็นเจ้ามือจัดเลี้ยงที่ห้องส่วนตัวที่หรูหราที่สุดในโรงแรมหวงเฉิง

เธอพาเจียงหังและเซิงฉิงขึ้นรถประจำตำแหน่งของเธอมุ่งหน้าไปยังโรงแรม

เมื่อไปถึง ผู้ช่วยของเธอก็รออยู่แล้ว

ผู้ช่วยพาพวกเขาไปยังห้องส่วนตัว จากนั้นก็กำชับให้พนักงานโรงแรมดูแลกลุ่มของเจียงชิ่นให้เป็นอย่างดี ก่อนจะขอตัวกลับไป ผู้ช่วยได้สอบถามจำนวนคนที่จะมาทานอาหารกับเจียงชิ่นอย่างชัดเจน จึงไม่ได้จองห้องส่วนตัวที่ใหญ่เกินไป แต่เลือกเป็นห้องสำหรับหกคนพอดี ทำให้ไม่ดูโล่งจนเกินไป ขนาดกำลังอบอุ่นพอเหมาะ

เจียงชิ่นเรียกพนักงานเสิร์ฟเข้ามา รับเมนูมาแล้วยื่นให้เจียงหังกับเซิงฉิง

"พวกเธอสองคนเลือกสั่งอาหารกันตามสบายเลยนะ คืนนี้ต้องกินให้อิ่มหนำสำราญกันไปเลย"

ทั้งสองคนก็ไม่เกรงใจ รับเมนูมาแล้วเริ่มสั่งอาหารทันที

เพิ่งจะสั่งอาหารเสร็จ ประตูห้องส่วนตัวก็ถูกผลักเปิดออกอีกครั้ง

อวี๋เฟิ่งเจียเดินพรวดพราดเข้ามาจากข้างนอกด้วยท่าทางเร่งรีบ

"โอ๊ย ฉันมาสายไปหรือเปล่าเนี่ย วันนี้ทำโอทีไปแป๊บเดียว แถมยังมาเจอรถติดอีก"

พอเจียงหังเห็นเธอ สีหน้าของเขาก็แสดงความประหลาดใจอย่างเห็นได้ชัด

"แม่ ทำไมแม่ถึงมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะครับ ? "

อวี๋เฟิ่งเจียบ่นอย่างไม่พอใจ "แกพูดแบบนี้หมายความว่ายังไง ฉันเป็นแม่แก จะมากินข้าวกับลูกตัวเองไม่ได้เชียวเหรอ ? "

"ผมไม่ได้หมายความว่าแบบนั้นครับ"

แต่อวี๋เฟิ่งเจียไม่ได้สนใจจะต่อล้อต่อเถียงกับเขาอีก เธอหันไปมองเซิงฉิงที่นั่งอยู่ข้างเจียงหังแทน

พอเห็นหญิงสาวหน้าตาจิ้มลิ้มผิวพรรณขาวสะอาด ท่าทีของอวี๋เฟิ่งเจียก็อ่อนโยนลงทันตาเห็น

"หนูคือเซิงฉิงใช่ไหมจ๊ะ ? "

เซิงฉิงลุกขึ้นยืนอย่างมีมารยาท และกล่าวทักทายอวี๋เฟิ่งเจีย

"สวัสดีค่ะคุณป้าอวี๋"

จากบทสนทนาระหว่างอวี๋เฟิ่งเจียกับเจียงหังเมื่อครู่ เธอเดาสถานะของอวี๋เฟิ่งเจียออกได้ทันที การที่เธอติดตามเจียงชิ่นมานาน ย่อมเคยได้ยินเรื่องราวของคนในครอบครัวอาจารย์มาบ้าง จึงสามารถเรียกแซ่ของอวี๋เฟิ่งเจียออกมาได้อย่างถูกต้อง

อวี๋เฟิ่งเจียรับคำด้วยรอยยิ้มร่าเริง รู้สึกว่าแม่หนูคนนี้ช่างมีออร่าความฉลาดเฉลียว หน้าตาก็จิ้มลิ้มน่าเอ็นดู มองมุมไหนก็ถูกใจไปเสียหมด

"รีบนั่งลงเถอะจ้ะ ไม่ต้องเกร็งนะ"

อวี๋เฟิ่งเจียพูดพลางนั่งลงก่อน

เซิงฉิงจึงนั่งลงตาม พร้อมกับเหลือบมองเจียงชิ่นแวบหนึ่ง ในใจนึกสงสัยว่านี่มันเป็นการทานข้าวรวมญาติของครอบครัวอาจารย์เจียงชัด ๆ แล้วทำไมอาจารย์ถึงพาเธอมาด้วยล่ะเนี่ย

มาอยู่ในสถานการณ์แบบนี้ เธอดูจะเป็นส่วนเกินจนทำให้บรรยากาศอึดอัดไปหน่อยหรือเปล่านะ

มองเห็นความกังวลของเธอ เจียงชิ่นจึงยิ้มอธิบาย "วันนี้ไม่มีคนอื่นหรอกจ้ะ มีแค่พวกเราสี่คน แล้วก็มีพี่ชายใหญ่ของอาจารย์ หรือก็คือพ่อของเจียงหังนั่นแหละ แต่คืนนี้เขามีงานเลี้ยงอื่น อาจจะมาไม่ได้ พวกเราสี่คนกินกันไปก่อนเลย ไม่ต้องรอเขาหรอก"

เซิงฉิงพยักหน้ารับ โดยไม่ได้คิดอะไรให้วุ่นวายใจ

คนที่สามารถก้าวขึ้นมาเป็นบุคลากรด้านการวิจัยระดับหัวกะทิได้นั้น ในแง่หนึ่งพวกเขาล้วนมีจิตใจที่บริสุทธิ์และมุ่งมั่น มักจะไม่ค่อยคิดอะไรซับซ้อนอ้อมค้อมนัก ทว่าเจียงหังในเวลานี้กลับสัมผัสได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง คืนนี้คุณอาเจาะจงเรียกเซิงฉิงและแม่ของเขามาทานข้าวด้วยกันอย่างพร้อมหน้า รู้สึกยังไงเรื่องนี้มันก็ทะแม่ง ๆ ชอบกล

อีกอย่าง... สายตาที่แม่เขามองเซิงฉิง ทำไมมันถึงดูเหมือน "แม่สามีมองลูกสะใภ้" ขนาดนั้นกันล่ะเนี่ย...

เจียงหังแอบคิดว่า ตัวเองเป็นผู้ชายอกสามศอกแท้ ๆ จะมาคิดเล็กคิดน้อยเกินไปหรือเปล่านะ

จังหวะนั้นอาหารเริ่มทยอยยกมาเสิร์ฟ เจียงชิ่นชวนทุกคนเริ่มทาน เจียงหังจึงปัดความคิดประหลาด ๆ เมื่อครู่ทิ้งไปและตั้งหน้าตั้งตาทานข้าว

อวี๋เฟิ่งเจียหยิบตะเกียบกลางที่ยังไม่ได้ใช้ คีบกระดูกหมูชิ้นหนึ่งไปวางไว้ในจานตรงหน้าเซิงฉิง

"กินเยอะ ๆ นะจ๊ะ เสี่ยวหัง แกต้องดูแลน้องเขาให้ดี ๆ ล่ะ"

เจียงหัง: "..."

ความรู้สึกทะแม่ง ๆ ยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ

ทว่าเซิงฉิงที่อยู่ข้าง ๆ กลับยิ้มขอบคุณอวี๋เฟิ่งเจียอย่างใสซื่อ แล้วก็เริ่มลงมือกินอย่างเอร็ดอร่อยโดยไม่ระแคะระคายอะไรเลยสักนิด

เจียงหังได้แต่บอกตัวเองในใจว่า เขาคงจะคิดมากไปเองจริง ๆ นั่นแหละ

เจียงชิ่นทานข้าวไปพลาง คุยกับอวี๋เฟิ่งเจียไปพลาง

อวี๋เฟิ่งเจียใส่ใจเรื่องโครงการเครื่องยนต์ที่เจียงหังเข้าร่วมมาก เจียงชิ่นจึงอธิบายบทบาทของเจียงหังในโครงการนั้นให้ฟังแบบเข้าใจง่าย ๆ แล้วก็เล่าเชื่อมโยงไปถึงโครงการที่เจียงหังกำลังทำร่วมกับเซิงฉิงในปัจจุบัน

"ถ้าสองคนนี้ปิดโครงการนี้ได้อย่างราบรื่นล่ะก็ การคว้า 'รางวัลผลงานวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งชาติระดับ 1' ย่อมไม่ใช่ปัญหาแน่นอนค่ะ"

เจียงหังนั่งฟังอยู่เงียบ ๆ พลางทานข้าวของตัวเองไป

ทว่าปฏิกิริยาของอวี๋เฟิ่งเจียนั้นรุนแรงที่สุด เธอดีใจจนเนื้อเต้น

พอได้ยินเจียงชิ่นบอกว่าเซิงฉิงคอยช่วยเหลือเจียงหังเยอะมาก เธอก็ยกแก้วขึ้นมาหมายจะดื่มชนแก้วกับเซิงฉิงทันที เซิงฉิงคออ่อนมาก แต่พอผู้ใหญ่อย่างอวี๋เฟิ่งเจียชวนดื่ม เธอจึงรู้สึกลำบากใจที่จะปฏิเสธ เลยยกแก้วขึ้นมาเตรียมจะดื่มด้วย

ทว่าในตอนนั้นเอง แก้วในมือกลับถูกดึงออกไป

วินาทีต่อมา เซิงฉิงก็พบว่าแก้วของตัวเองไปอยู่ในมือของเจียงหังเสียแล้ว

"แม่ครับ เธอดื่มเหล้าไม่เก่ง เดี๋ยวผมดื่มแทนเธอเอง"

อวี๋เฟิ่งเจียเห็นดังนั้นก็ปลาบปลื้มใจสุด ๆ นึกในใจว่าเจ้าลูกชายจอมทึ่มของตัวเองในที่สุดก็ 'รู้ประสีประสา' เสียที รู้จักช่วยออกรับหน้าบังเหล้าให้สาวแล้วด้วย ใช้ได้ ๆ แผนนี้ใช้ได้ !

เพียงชั่วพริบตาเดียว เธอถึงขั้นคิดไปไกลแล้วว่าจะจัดงานแต่งงานให้ทั้งคู่ที่ไหน และหลานชายจะให้ชื่ออะไรดี

แต่ปากกลับพูดออกไปว่า "ฉันจะดื่มกับเสี่ยวเซิง ใครจะไปดื่มกับแกล่ะ"

ทว่าเจียงหังไม่สนใจคำท้วงของแม่ เขากระดกไวน์แดงในแก้วรวดเดียวจนหมดเกลี้ยง

เซิงฉิงกะพริบตาปริบ ๆ พอเขาดื่มเสร็จ เธอก็คีบหมั่นโถวนมสดชิ้นหนึ่งไปให้เขา

"กินอะไรลองท้องหน่อยนะคะ" จากนั้นเธอก็กระซิบเสียงเบา "ขอบคุณนะคะ"

ตอนที่พูด ทั้งสองคนขยับเข้าไปใกล้กันมาก พวกเขาสนิทกันมากเสียจนเซิงฉิงไม่ทันตระหนักเลยว่า ระยะห่างแค่นี้มันดูใกล้ชิดเกินไปแล้ว

เจียงชิ่นและอวี๋เฟิ่งเจียเก็บภาพฉากนี้ไว้ในสายตาทั้งหมด ทั้งสองคนสบตากันอย่างรู้ใจ

จนกระทั่งทานมื้อค่ำเสร็จ เจียงเต๋อเว่ยก็ไม่ได้ปรากฏตัวที่โรงแรม

ระหว่างนั้นเขาโทรศัพท์มาหาเจียงชิ่น บอกว่าเขาปลีกตัวมาไม่ได้จริง ๆ วันนี้คงไปร่วมด้วยไม่ได้แล้ว

เจียงชิ่นไม่ได้ใส่ใจอะไร เพราะพี่ใหญ่จะมาหรือไม่มาก็ไม่สำคัญ จุดประสงค์หลักของการกินข้าววันนี้ก็คือการให้อวี๋เฟิ่งเจียได้มาเจอเซิงฉิง พี่สะใภ้ใหญ่จะได้เลิกบ่นกรอกหูเรื่องหาคู่ให้เจียงหังเสียที จนหูเธอแทบจะขึ้นตาปลาอยู่แล้ว

ดูจากสีหน้าของพี่สะใภ้ใหญ่ ก็รู้ได้เลยว่าเธอถูกใจเซิงฉิงเอามาก ๆ

เจียงชิ่นเองก็เอ็นดูเซิงฉิงมาก ด้วยคติที่ว่า 'น้ำปุ๋ยไม่ให้ไหลไปนาอื่น' (ของดีต้องเก็บไว้ให้คนกันเอง) ในใจลึก ๆ เธอก็อยากให้เซิงฉิงแต่งงานเข้ามาอยู่ในตระกูลเจียง

แต่นั่นก็มีข้อแม้สำคัญว่า เจียงหังต้องชอบเซิงฉิงด้วย

ถ้าเจียงหังเอาแต่ฝังใจลืมชุยไห่เยี่ยนไม่ได้ และไม่สามารถเปิดใจให้เซิงฉิง เจียงชิ่นก็จะไม่ดันทุรังเป็นแม่สื่อจับคู่ให้เด็ดขาด เซิงฉิงเป็นเด็กผู้หญิงที่ดีมาก เธอคู่ควรกับคนที่รักเธอจากใจจริงและปฏิบัติต่อเธออย่างดีที่สุด

ก็ต้องดูแล้วล่ะว่าเจียงหังจะสามารถคว้าโอกาสทองนี้ไว้ได้หรือไม่

ทว่า... จากท่าทางที่เขาออกรับบังเหล้าให้เซิงฉิงเมื่อกี้ ดูเหมือนว่าเจ้าทึ่มนี่จะเริ่มรู้ใจตัวเองขึ้นมาบ้างแล้วล่ะ