บทที่ 13 สถาบัน

บทที่ 13 สถาบัน

เมื่อก้าวเข้าสู่หอคอยผู้วิเศษ สภาพแวดล้อมภายในกลับแตกต่างไปอย่างสิ้นเชิง ที่นี่ดูราวกับห้องทรงอักษรของขุนนางผู้สูงศักดิ์ ตกแต่งอย่างหรูหรามีระดับแต่ไม่ดูฉูดฉาดบาดตา

ชายร่างเตี้ยคนหนึ่งนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ เขากำลังจดจ่ออยู่กับการอ่านตำราเวทมนตร์

อัลเลน ฟาคัส ไม่สามารถจำแนกตัวอักษรบนหน้าปกตำราเล่มนั้นได้ ส่วนบนโต๊ะมีปากกาขนนกตั้งตระหง่านและกำลังขีดเขียนบางอย่างลงบนกระดาษด้วยตัวเองอย่างต่อเนื่อง

หลังจากเห็นเคนเดินเข้ามา เขาก็เหลือบมองเพียงชั่วครู่ก่อนจะก้มหน้าลงตามเดิมแล้วเอ่ยอย่างเป็นกันเอง "นี่คือกลุ่มเลือดใหม่ของปีนี้อย่างนั้นรึ"

"ขอรับ ท่านผู้อำนวยการ"

"มีข่าวดีบ้างหรือไม่"

"คราวนี้มีอัจฉริยะที่มีพรสวรรค์ระดับ 5 มาด้วยคนหนึ่งขอรับ"

"ดูเหมือนโชคจะอยู่ข้างพวกเรา ข้าจะอนุมัติรางวัลพิเศษให้แก่เจ้า" นัยน์ตาของชายชราผู้นั้นเป็นประกายขึ้นมาทันทีเมื่อได้ยินเรื่องพรสวรรค์ระดับ 5 และรับปากจะให้รางวัล

"เจอร์รี่ มานี่สิ" เคนกวักมือเรียกเด็กหนุ่มที่ยืนอยู่ไม่ไกล เด็กหนุ่มผู้นั้นรีบเดินเข้ามาหาอย่างรวดเร็ว

"ท่านผู้อำนวยการ ข้าขอใช้สิทธิพิเศษในการเลือกก่อน ข้าตั้งใจจะรับเขาเป็นศิษย์" เคนกล่าวด้วยน้ำเสียงนอบน้อม

"เจอร์รี่ เจ้าเต็มใจที่จะเป็นศิษย์ของผู้วิเศษเคนหรือไม่" ชายชราจ้องมองเขาแล้วเอ่ยถาม

"ข้าเต็มใจครับ!" เด็กหนุ่มพยักหน้าและตกลงโดยไร้ซึ่งความลังเล

หลังจากนั้น ชายชราใช้ปากกาขนนกเขียนข้อความลงบนแผ่นหนังแกะต่อไป ก่อนจะหยิบห่อของส่งให้แก่เขา

จากนั้นเคนจึงพาเจอร์รี่เดินจากไป

"เอาละ! ต่อไปคือพวกเจ้าที่เหลือ ใครมีสิ่งของแทนใจจากเหล่าผู้วิเศษในสถาบันบ้าง ถ้ามีให้นำออกมา ถึงเวลาจัดหาอาจารย์ที่ปรึกษาแล้ว" ชายชราเคาะโต๊ะแล้วกล่าว

เด็กหนุ่มและเด็กสาวคู่หนึ่งเดินออกมาจากฝูงชน คนหนึ่งหยิบแหวนรูปใบโคลเวอร์ออกมา ส่วนอีกคนหยิบสร้อยคอทับทิมออกมา หลังจากรับมาตรวจสอบแล้ว ชายชราจึงกล่าวว่า "ดีมาก นี่คือหลักฐานยืนยันของสถาบันเรา พวกเจ้านั่งรออยู่ตรงนั้นสักครู่ ประเดี๋ยวจะมีผู้วิเศษมารับตัวไป" เขาชี้ไปยังม้านั่งที่อยู่ไม่ไกล

ครั้นแล้วเขาก็หันกลับมาทางเหล่าศิษย์ฝึกหัดที่เหลือแล้วกล่าวว่า "ไม่ต้องกังวลหากเจ้าไม่มีสิ่งของยืนยัน พวกเจ้าจ่ายค่าเล่าเรียนและทำสัญญาเรียบร้อยแล้ว ย่อมถือเป็นศิษย์ฝึกหัดของสถาบันเรา แม้จะยังไม่มีอาจารย์ท่านใดรับเป็นศิษย์สายตรง แต่พวกเจ้าก็จะได้รับสวัสดิการตามสมควร"

"แต่ละคนจะได้รับห่อของซึ่งประกอบไปด้วย ชุดคลุมผู้วิเศษ ไม้เท้า ตารางเรียน ตำราเทคนิคการทำสมาธิขั้นต้น ตราประจำตัว รวมถึงหมายเลขห้องและกุญแจ"

สิ้นคำเขาก็โยนห่อของสีดำให้แก่ศิษย์ฝึกหัดคนแรก พร้อมกับดีดนิ้วมือขวา พลันมีสิ่งมีชีวิตร่างจิ๋วสูงเพียงหนึ่งฟุตปรากฏขึ้นกลางอากาศ มันมีปีกคู่หนึ่งแต่ผิวหนังเป็นสีฟ้า และมีศีรษะรูปทรงหยดน้ำกลับด้าน ดูแปลกตายิ่งนัก

"จงตามภูตตนนี้ไป เขาจะนำพวกเจ้าไปยังหอพัก" หลังจากกล่าวจบเขาก็ไม่ได้สนใจเด็กหนุ่มคนนั้นอีก

"คนต่อไป!"

ศิษย์ฝึกหัดคนที่สองรีบก้าวเท้าออกมา เขาได้รับห่อของแบบเดียวกัน และมีภูตอีกตนปรากฏตัวขึ้นเพื่อนำทางไป

ไม่นานนักก็ถึงคราวของ อัลเลน ฟาคัส เขาได้รับห่อของสีดำก่อนจะเดินตามภูตตัวน้อยสีฟ้าออกไปจากหอคอยผู้วิเศษ

เมื่อเปิดห่อของออกดู เขาพบป้ายหมายเลขห้องและกุญแจซึ่งระบุไว้ว่า เขตดี ห้อง 305

ภูตตนนั้นนำทางอัลเลนมายังเขตหอพัก ซึ่งเป็นปราสาทเก่าแก่ที่มีป้ายเขียนไว้หน้าทางเข้าว่า หอพักเขตดี ห้องพักของเขาอยู่บนชั้นสาม ทางเดินภายในค่อนข้างมืดสลัว แต่ทันทีที่เขาเยื้องกรายเข้าไป ไฟตามทางเดินก็สว่างขึ้นโดยอัตโนมัติ เขาไม่ทราบว่าเหล่าผู้วิเศษใช้หลักการใดในการสร้างโคมไฟระบบสัมผัสเสียงเช่นนี้

หอคอยห้าวงแหวนได้ชื่อว่าเป็นองค์กรที่เป็นมิตรต่อเหล่าศิษย์ฝึกหัดมากที่สุดท่ามกลางกลุ่มผู้วิเศษขาว อย่างน้อยที่สุดก็เพราะที่นี่ไม่มีข้อกำหนดบังคับให้ศิษย์ฝึกหัดต้องเข้ารับการทดลองมนุษย์ร่วมกับอาจารย์ในทุกปี เนื่องจากการดัดแปลงร่างกายมนุษย์หลายอย่างนั้นไม่อาจย้อนกลับคืนมาได้ และมักจะจบลงด้วยการที่ร่างกายพังทลายจนต้องเสียชีวิตก่อนวัยอันควร

ทางเดินยาวไม่มากนัก ในที่สุดเขาก็มาถึงห้อง 305 ภูตตนนั้นโค้งคำนับให้ครั้งหนึ่งก่อนจะวูบไหวและหายวับไปทันที

อัลเลน ฟาคัส เปิดประตูเข้าไป ห้องพักมีขนาดไม่ใหญ่นัก และเนื่องจากไม่มีผู้อยู่อาศัยมาเป็นเวลานานจึงมีกลิ่นอับชื้นลอยมาเตะจมูก เครื่องเรือนนั้นเรียบง่าย มีเพียงโต๊ะ เตียง และห้องน้ำที่แยกออกไปด้านข้าง เขาเปิดประตูและหน้าต่างทิ้งไว้เพื่อระบายอากาศ วางสัมภาระลงแล้วเริ่มลงมือทำความสะอาด อีกไม่นานพวกรุ่นพี่ปีก่อนๆ คงจะมานำทางกลุ่มน้องใหม่ไปทำความคุ้นเคยกับสถานที่ ดังนั้นเขาจึงต้องเร่งมือ

ทันทีที่ทำความสะอาดเสร็จ เขาก็ได้ยินเสียงตะโกนก้องมาจากทางเดิน "เหล่านักเรียนใหม่ ออกมารวมตัวกันข้างล่างได้แล้ว"

อัลเลน ฟาคัส รีบวางมือจากอุปกรณ์ทำความสะอาดแล้วเดินลงไปข้างล่างพร้อมกับตราประจำตัว มีศิษย์ฝึกหัดหลายคนยืนรออยู่บนสนามหญ้าหน้าปราสาทหอพัก อัลเลนจึงเดินเข้าไปสมทบในกลุ่ม

"ข้าจะนำทางพวกเจ้าเพียงครั้งเดียวเท่านั้น ดังนั้นหวังว่าพวกเจ้าจะจดจำทุกสถานที่ให้แม่นยำ จำไว้ว่าห้ามเข้าไปในเขตหวงห้ามเด็ดขาด หากเกิดผลกระทบใดๆ ขึ้น พวกเจ้าต้องรับผิดชอบเอาเอง แม้ข้าจะเชื่อว่าพวกเจ้าไม่มีปัญญาจะรับผิดชอบไหวก็ตาม" ชายร่างสูงโปร่งคนหนึ่งยืนอยู่ด้านหน้าและกล่าวขึ้น

จากนั้น แผ่นกระดาษก็ถูกแจกจ่ายให้แก่ทุกคน มันคือแผนที่อย่างคร่าวของสถาบัน ซึ่งระบุเขตหวงห้าม รวมถึงกฎระเบียบ รายวิชา และข้อมูลอื่นๆ

"เอาละ ข้าจะพาไปดูเขตการเรียนการสอนก่อน ตามมาให้ทัน หากใครหลงทางข้าจะไม่ตามหา พวกเจ้าต้องเอาตัวรอดกันเอง" พูดจบเขาก็เดินนำออกไป

"นี่คือเขตการเรียนการสอน ห้องเรียนของพวกเจ้าอยู่ที่อาคารหลังที่สอง ในปีแรกจะมีการเปิดสอนวิชาพื้นฐานฟรีในทุกสัปดาห์ พวกเจ้าไม่จำเป็นต้องเสียศิลามานา แต่บรรดาอาจารย์ที่ปรึกษาจะไม่ตอบคำถามของพวกเจ้า โปรดจำข้อนี้ไว้ให้ดี"

"พวกเจ้าสามารถลงทะเบียนเรียนวิชาที่ต้องเสียค่าใช้จ่ายได้เช่นกัน แต่ข้าแนะนำให้เรียนวิชาฟรีให้ครบในช่วงสามเดือนแรกก่อนจะพิจารณาวิชาที่ต้องเสียเงิน"

"นี่คือเขตการค้า พวกเจ้าสามารถมาตั้งแผงลอยเพื่อแลกเปลี่ยนสิ่งของกันได้ที่นี่ พื้นที่นี้อยู่ในความคุ้มครองของสถาบัน ไม่มีใครกล้ามาก่อเรื่องแน่นอน แต่พวกเจ้าต้องเสียค่าเช่าสถานที่"

"ที่นี่คือหอสมุด ตราประจำตัวของพวกเจ้าคือบัตรผ่านเข้าออก น้องใหม่สามารถอ่านตำราในชั้นที่หนึ่งได้ฟรี หากต้องการขึ้นไปยังชั้นที่สองต้องจ่ายด้วยศิลามานา"

"การใช้ชีวิตในสถาบันต้องใช้เหรียญทอง เหรียญทองผู้วิเศษเหล่านี้ถูกหลอมขึ้นจากทองคำที่มีความบริสุทธิ์สูง ไม่ยอมรับเหรียญทองจากภูมิภาคอื่น แต่สามารถนำมาแลกเปลี่ยนได้ที่นี่ โดยทั่วไปเหรียญทองผู้วิเศษ 1 เหรียญต้องใช้เหรียญทองธรรมดา 3 ถึง 5 เหรียญในการแลก" ขณะที่พูดเขาก็ชี้ไปยังห้องแห่งหนึ่ง ใบหน้าของเขาฉายแววปวดใจอยู่ไม่น้อย

"นี่คือเขตภารกิจ การทำภารกิจให้สำเร็จจะทำให้เจ้าได้รับเหรียญทองหรือศิลามานาเป็นรางวัล และบางภารกิจอาจได้รับความรู้ที่หาได้ยาก ที่นี่ความรู้จำเป็นต้องแลกมาด้วยศิลามานาและเป็นสิ่งที่มีค่ามหาศาล" ในเขตภารกิจมีกระดานดำขนาดใหญ่ตั้งอยู่ตรงกลาง เต็มไปด้วยข้อความที่เขียนด้วยเวทมนตร์ดูมีสีสันละลานตา

"ที่นี่คือโรงอาหาร บอกตามตรงข้าคิดว่าสถานที่ที่ดีที่สุดในหอคอยห้าวงแหวนคือที่นี่ อาหารที่ปรุงภายในนี้รสชาติเลิศรสเป็นอย่างยิ่ง พวกเจ้าจะต้องติดใจแน่นอน ชั้นแรกเป็นเขตธรรมดา และชั้นที่สองคือเขตวีไอพี อาหารในเขตวีไอพีนั้นไม่ธรรมดา เพราะปรุงขึ้นจากวัตถุดิบเวทมนตร์และสามารถเพิ่มสมรรถภาพทางกายได้ แต่ราคานั้นน่าสยดสยองยิ่งนัก" เมื่อยืนอยู่บริเวณรอบนอกโรงอาหาร ทุกคนต่างก็ได้กลิ่นหอมอบอวล ดูท่าว่าอาหารที่นี่จะดีจริงดังว่า

"นี่คือลานฝึกซ้อม ใครก็ตามที่ต้องการทดสอบคาถาเวทมนตร์สามารถมาที่นี่ได้ ตราบเท่าที่เจ้าจ่ายเงิน เจ้าก็สามารถฝึกฝนเวทมนตร์ภายในนี้ได้ อย่างไรก็ตาม สถานที่แห่งนี้สามารถรองรับพลังทำลายล้างของเวทมนตร์ได้ถึงระดับผู้วิเศษเต็มตัวเท่านั้น แต่สำหรับพวกเจ้าที่เป็นมือใหม่ เท่านี้ก็เพียงพอแล้ว"

ศิษย์ฝึกหัดร่างสูงโปร่งผู้นั้นพาทุกคนเดินวนรอบสถาบันและสุดท้ายก็กลับมาส่งที่ปราสาทหอพัก "เอาละ หน้าที่ของข้าเสร็จสิ้นแล้ว การเรียนจะเริ่มพรุ่งนี้ตอน 8 นาฬิกา หวังว่าพวกเจ้าจะไม่มาสาย" หลังจากกล่าวจบเขาก็เดินจากไปทันที