บทที่ 5 เล่นแร่แปรธาตุ ต้นกำเนิดแห่งอุปกรณ์เวทมนตร์

บทที่ 5 เล่นแร่แปรธาตุ ต้นกำเนิดแห่งอุปกรณ์เวทมนตร์

"นอกจากลูกอมรสแมลงสาบแล้ว ขอรับอย่างละสามชิ้นเลยครับ!"

ลินน์มองเห็นสถานการณ์ที่น่าลำบากใจของฝาแฝดวีสลีย์ และการกระทำของพวกเขาก็ทำให้เขาประทับใจ

เขาจึงหยิบเหรียญเกลเลียนกำมือหนึ่งออกมาจากถุงที่ขยายพื้นที่ด้วยเวทมนตร์อย่างใจปล้ำ ตั้งใจจะสวมรอยเป็นแฮร์รี่ พอตเตอร์ ในปีหน้าด้วยการเหมาขนมอย่างเต็มที่

หญิงเจ้าเนื้อพ่วงพีมองลินน์ด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย ก่อนจะหยิบขนมทุกอย่างออกมาอย่างละสามส่วนยกเว้นลูกอมรสแมลงสาบแล้วส่งให้ลินน์ พร้อมกับยื่นกบช็อกโกแลตสามชิ้นให้กับฝาแฝดวีสลีย์ด้วย

"มากินด้วยกันเถอะ! ฉันกินคนเดียวไม่หมดหรอก"

หลังจากมองส่งหญิงเจ้าเนื้อเดินออกจากห้องผู้โดยสารไป ลินน์ก็เอ่ยกับฝาแฝดวีสลีย์ด้วยรอยยิ้ม

เฟรดและจอร์จสบตากัน

เฟรดหยิบลูกอมฟิซซิ่ง วิซบี้จากกองขนมเข้าปากแล้วเคี้ยวพลางอุทานว่า "ฮื่อ หวานชะมัด! ฉันพนันได้เลยว่าศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์ต้องชอบเจ้านี่แน่ๆ!"

ในขณะเดียวกัน จอร์จก็ยื่นกบช็อกโกแลตของพวกเขาชิ้นหนึ่งให้ลินน์

ลินน์ไม่ได้เกรงใจ เขาฉีกซองออกแล้วตะปบขาหลังของกบช็อกโกแลตที่พยายามจะหนี ก่อนจะโยนมันเข้าปาก

หลังจากกินกบช็อกโกแลตเข้าไป ลินน์ก็ดึงการ์ดใบหนึ่งออกมาจากซอง

ภาพบนการ์ดปรากฏชายคนหนึ่งที่มีดวงตาสีฟ้าอ่อนและผมสีดำตัดสั้น

แว่นตาของชายคนนั้นสะท้อนแสงสีขาวออกมาสองสายทำให้เขาดูเคร่งขรึมมาก ทว่าดวงตาที่ลุ่มลึกของเขากลับแฝงไปด้วยความหม่นหมองเล็กน้อย

ลินน์พลิกการ์ดกลับมาและอ่านข้อความที่ด้านหลัง:

'วอลลิสัน กรีน นักเล่นแร่แปรธาตุชื่อดังจากฝรั่งเศส และเป็นศิษย์สายตรงของนิโคลัส แฟลมเมล ปรมาจารย์นักเล่นแร่แปรธาตุผู้ยิ่งใหญ่

ผลงานที่เป็นที่รู้จักอย่างกว้างขวางของคุณกรีน ได้แก่:

มีส่วนร่วมในการจับกุมกรินเดลวัลด์ พ่อมดศาสตร์มืดในปี 1945

ประดิษฐ์อุปกรณ์เล่นแร่แปรธาตุ "หินสะกดเวท"

บรรลุความสำเร็จในการบุกเบิกการเล่นแร่แปรธาตุร่วมกับอาจารย์ของเขา นิโคลัส แฟลมเมล...'

หลังจากอ่านข้อความนี้ ดวงตาของลินน์ก็หรี่เล็กลง

วอลลิสัน กรีน ผู้นี้เป็นตัวละครที่ไม่อยู่ในเนื้อเรื่องดั้งเดิม และการมีส่วนร่วมในการจับกุมกรินเดลวัลด์ พ่อมดศาสตร์มืด ก็ไม่สอดคล้องกับความเข้าใจในเนื้อหาเดิมของลินน์

แน่นอนว่าโลกเวทมนตร์นั้นเป็นโลกที่สมบูรณ์ ไม่ใช่สิ่งที่นิยายเพียงเล่มเดียวจะครอบคลุมได้ทั้งหมด จึงไม่ใช่เรื่องแปลกที่จะมีพ่อมดที่ทรงพลังในโลกเวทมนตร์ซึ่งไม่ถูกบันทึกไว้ในหนังสือ

ทว่า อุปกรณ์เล่นแร่แปรธาตุที่ชื่อว่า "หินสะกดเวท" ซึ่งประดิษฐ์โดยวอลลิสัน กรีน กลับทำให้ลินน์รู้สึกระแวดระวัง

ในตอนนั้นเอง เฟรดและจอร์จก็ฉีกซองกบช็อกโกแลตของตนเองออกเช่นกัน และต่างพากันครวญครางว่าการ์ดของพวกเขามีแต่ดัมเบิลดอร์ทั้งนั้น

เมื่อเห็นการ์ดในมือของลินน์ จอร์จก็เอ่ยขึ้นด้วยความสนใจว่า "คุณวอลลิสัน กรีนงั้นเหรอ? การ์ดใบนี้นับว่าหายากใบหนึ่งเลยนะลินน์ นายโชคดีชะมัด!"

เห็นพวกเขามองมา ลินน์จึงถามออกไปตรงๆ "พวกนายรู้จักคุณกรีนไหม? ฉันอยากรู้ว่าไอ้อุปกรณ์เล่นแร่แปรธาตุที่ชื่อ 'หินสะกดเวท' ในผลงานของเขามันคืออะไรน่ะ"

เมื่อเห็นสีหน้าที่ดูเคร่งเครียดของลินน์ ฝาแฝดวีสลีย์ก็ระเบิดหัวเราะออกมา

ครู่หนึ่ง เฟรดก็ตบหน้าอกตัวเองแล้วอธิบายให้ลินน์ที่กำลังงงงวยฟังว่า "อุปกรณ์เล่นแร่แปรธาตุ 'หินสะกดเวท' ที่คุณวอลลิสัน กรีนประดิษฐ์ขึ้นน่ะ มีความสามารถในการสะกดพลังเวทมนตร์ได้ระดับหนึ่ง

หลังจากมันถูกเปิดตัว อุปกรณ์เล่นแร่แปรธาตุชิ้นนี้ก็เป็นที่ต้องการอย่างมากจากกระทรวงเวทมนตร์หลายแห่ง และถูกนำไปใช้คุ้มกันสถานที่สำคัญในกระทรวงเวทมนตร์ อย่างเช่นกองปริศนาในกระทรวงเวทมนตร์อังกฤษของเรานี่ไง"

"แต่ว่านะ ความสามารถในการสะกดพลังเวทมนตร์ของ 'หินสะกดเวท' มันไม่ได้รุนแรงอย่างที่จินตนาการไว้หรอก

หินสะกดเวทขนาดเท่าลูกควัฟเฟิลน่ะ สามารถลดความสามารถในการร่ายเวทมนตร์ของพ่อมดในรัศมีสิบเมตรลงได้ไม่ถึงหนึ่งในสิบด้วยซ้ำ และมันไม่มีผลอะไรเลยกับพ่อมดระดับกึ่งเจ้าได้อย่างศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์!"

เมื่อได้รับคำอธิบาย ลินน์ก็เข้าใจในทันที

จริงด้วย หากประสิทธิภาพของสิ่งที่เรียกว่า "หินสะกดเวท" นี้ทรงพลังเกินไป มันคงไม่ได้รับการยอมรับจากกระทรวงเวทมนตร์ต่างๆ หรอก แต่น่าจะถูกกำจัดทิ้งเสียมากกว่า!

ในตอนนั้นเอง จอร์จก็ยิ้มแล้วเอ่ยกับลินน์ว่า "นายก็ได้เห็นพลังของอุปกรณ์เล่นแร่แปรธาตุแล้วใช่ไหมล่ะ! ทั้งหมดนี้ต้องยกความดีความชอบให้กับการเล่นแร่แปรธาตุเลย

ปากกาขนนกจดด่วนที่พวกนักข่าวชอบใช้กัน หรือระเบิดโคลนจากร้านซองโก้ ทั้งหมดล้วนเป็นผลิตภัณฑ์เวทมนตร์ที่สร้างขึ้นผ่านการเล่นแร่แปรธาตุทั้งนั้น!"

ลินน์พยักหน้าเล็กน้อย

เขาพอจะจำสิ่งเหล่านี้ได้บ้าง เขาจำได้ว่าในภายหลังฝาแฝดวีสลีย์ดูเหมือนจะเปิดร้านเกมกลวิเศษวีสลีย์ขึ้นมา

ทว่าเฟรดกลับเอ่ยด้วยน้ำเสียงเซ็งๆ ว่า "พวกเราอยากเรียนการเล่นแร่แปรธาตุมานานแล้ว แต่วิชานี้มันเป็นวิชาเลือกที่มีให้เฉพาะนักเรียนปีหกและปีเจ็ดเท่านั้น ส่วนวิชาอักษรรูนโบราณก็เริ่มเรียนได้ตอนปีสาม"

จอร์จเสริมขึ้นว่า "พวกเราก็เลยใช้ลูกอมฟิซซิ่ง วิซบี้หนึ่งกระป๋องไปขอยืมหนังสือ 'พื้นฐานอักษรรูนโบราณแบบง่าย', 'พจนานุกรมอักษรรูน' และ 'ตารางสัทอักษรเวทมนตร์' จากรุ่นพี่ปีหกบ้านเรเวนคลอมา กะว่าจะศึกษาอักษรรูนโบราณล่วงหน้าด้วยตัวเองก่อน แล้วค่อยไปเรียนการเล่นแร่แปรธาตุ!"

เฟรดกล่าวว่า "ฉันกับจอร์จตัดสินใจกันแล้วว่า ทันทีที่เรียนรู้อักษรรูนพวกนี้ เราจะต้องปรับปรุงระเบิดโคลนเป็นอย่างแรก เพื่อทำให้อาร์กัส ฟิลช์ ตกใจเล่นสักหน่อย! โอ๊ะ จริงด้วย ฟิลช์คือภารโรงของฮอกวอตส์น่ะ"

ลินน์นึกไม่ถึงว่าฝาแฝดวีสลีย์จะเริ่มแตะต้องศาสตร์การเล่นแร่แปรธาตุเร็วขนาดนี้

แต่นี่ก็ไม่ใช่เรื่องน่าประหลาดใจ เพราะตอนที่แฮร์รี่ พอตเตอร์ เข้าเรียน ฝาแฝดวีสลีย์ก็สามารถปรับปรุงระเบิดโคลนได้แล้ว ซึ่งตอนนั้นพวกเขาก็อยู่แค่ปีสามเท่านั้น

หลังจากได้รับคำแนะนำจากฝาแฝดวีสลีย์ ลินน์ก็พบว่าตนเองเริ่มสนใจในการเล่นแร่แปรธาตุขึ้นมาเช่นกัน

ลินน์จึงถามว่า "ฉันขอดูหนังสือที่พวกนายยืมมาบ้างได้ไหม? ฉันเองก็อยากจะเริ่มศึกษาอักษรรูนโบราณล่วงหน้าเหมือนกัน"

ฝาแฝดวีสลีย์ตกลงโดยไม่ลังเล

เฟรดเดินไปที่มุมห้องและรื้อกองสัมภาระเพื่อหาหนังสือเวทมนตร์ที่ดูเยินเล็กน้อยสามเล่ม

นั่นคือหนังสือ 'พื้นฐานอักษรรูนโบราณแบบง่าย', 'พจนานุกรมอักษรรูน' และ 'ตารางสัทอักษรเวทมนตร์' ที่จอร์จเพิ่งจะพูดถึงไปนั่นเอง

ลินน์รับหนังสือเวทมนตร์เหล่านั้นมาจากเขา และเพื่อเป็นการขอบคุณ ลินน์จึงให้พวกเขายืมสมุดบันทึกที่รวบรวมความเข้าใจเกี่ยวกับคาถาไฟของแม่เขาเป็นการแลกเปลี่ยน

"นี่คือความเข้าใจบางส่วนของแม่ฉันเกี่ยวกับคาถาไฟ ตอนที่ท่านยังเรียนอยู่ที่ฮอกวอตส์น่ะ"

ลินน์อธิบายให้ฝาแฝดวีสลีย์ฟัง

เฟรดรับสมุดบันทึกไปแล้วเอ่ยแซวว่า "ลินน์ มีสมุดบันทึกเล่มนี้ช่วย คาถาไฟของนายคงจะร้ายกาจมากเลยใช่ไหมล่ะ?"

ลินน์พยักหน้า เขาหยิบไม้กายสิทธิ์ออกมาจากกระเป๋าแล้วสะบัดมันเบาๆ

ด้วย 'การร่ายเวทไร้เสียง' อันงดงาม ลูกไฟทรงกลมก็ปรากฏขึ้นกลางอากาศระหว่างพวกเขา มันขยับเต้นไปมาอย่างมีจังหวะ

เมื่อสัมผัสได้ถึงความร้อนแรงที่แผ่ออกมา มุมปากของทั้งคู่ก็กระตุกพร้อมกัน

เฟรดไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลยว่าคาถาไฟของลินน์จะทรงพลังได้ถึงขนาดนี้

ให้ตายเถอะ เมื่อกี้เขาแค่พูดเล่นจริงๆ นะ!

ร่ายเวทไร้เสียง นี่มันคือการร่ายเวทไร้เสียงชัดๆ!

แม้แต่พ่อมดผู้ใหญ่ที่เรียนจบจากฮอกวอตส์ไปแล้ว ก็น้อยคนนักที่จะทำแบบนี้ได้ เขาคิดในใจ!

เฟรดและจอร์จต่างหวีดร้องอยู่ในใจพร้อมกันอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตา