WOW : ราชันย์ต่างภพ ตอนที่ 69

"เจ้าคิดจะทำอะไร?" ลีอาสังหรณ์ได้ถึงลางร้าย

เซียวอวี๋หันไปหากรอม "กรอม ในรถม้าจะมีหีบสีดำอยู่ ไปนำมันมา"

กรอมกระโดดออกไปจากหน้าต่างอีกครั้งก่อนจะมุดเข้าไปภายในรถม้า ไม่นานเขาก็ออกมาพร้อมกับอุ้มหีบไว้ในอ้อมแขนก่อนจะกลับเข้ามาในห้อง

สีหน้าของลีอาเปลี่ยนไปทันทีที่เห็นแถวอักขระเวทย์และอักษรรูนที่ที่สลับซับซ้อนสลักไว้ด้านบนของหีบ ไอเท็มเวทย์มนต์เช่นนี้แน่นอนว่ามันย่อมไม่มาพร้อมเรื่องดี

เซียวอวี๋เปิดหีบออก มีปลอกคอหนังสองเส้นหนึ่งใหญ่หนึ่งเล็กวางอยู่ด้านใน ดูเหมือนว่าเส้นหนึ่งจะใช้สวมใส่ที่คอขณะที่อีกเส้นจะสวมที่ข้อมือ

"เจ้า....เจ้าจะทำอะไร? สิ่งนี้คืออะไร?" ลีอากรีดร้องออกมา

"ไม่มีอันใด มันเป็นเพียงไอเท็มเวทย์มนต์ที่เอาไว้ป้องกันเจ้าหลบหนี" เซียวอวี๋หยีตาลงขณะที่สวมใส่ปลอกคออันใหญ่ให้กับลีอา ลีอาต้องการที่จะขัดขืน แต่นางก็ไม่สามารถขยับตัวได้

"เจ้า!....เจ้า!....หากสิ่งนี้เป็นอันตรายต่อข้า ข้าจะฆ่าเจ้า!" ลีอาทำได้เพียงข่มขู่เซียวอวี๋อีกเที่ยวหนึ่ง

"สาวใช้ของข้ากลับกล้าข่มขู่ข้าหรือ! เรียกข้า 'นายท่านเจ้าขา' สิข้าต้องการจะฟัง" เซียวอวี๋หยีตาลง เขาสวมปลอกคออันใหญ่ให้กับลีอาก่อนที่จะสวมอันที่เล็กกว่าที่ข้อมือของเขาเอง

หีบดำใบนี้เป็นสิ่งของที่เขาได้รับมาจากค่ายโจร เขาเห็นว่ามันเป็นไอเท็มเวทย์มนต์ ดังนั้นเขาจึงเก็บไว้ข้างกาย ซึ่งความจริงแล้วเขาก็ไม่ทราบวิธีใช้งานของมัน แต่ว่ามันมีกระดาษแผ่นเล็กๆที่มีข้อความบอกว่า ปลอกคอขนาดใหญ่ใช้สวมใส่ให้ทาส ขณะที่ปลอกคออันเล็กสวมใส่ที่ข้อมือของผู้เป็นนาย มันจะเป็นการเชื่อมโยงคนทั้งสองด้วยพันธสัญญาเวทย์

เซียวอวี๋ก็ไม่รู้ว่าข้อความนี้เป็นของจริงหรือไม่ ยิ่งไปกว่านั้นเขายังไม่มีผู้ที่เหมาะสมจะเป็นหนูทดลอง ด้วยเหตุนี้เขาจึงนำกล่องมาด้วย เขาทราบว่าระหว่างทางต้องผ่านตระกูลใหญ่ไม่น้อย ดังนั้นอาจจะโชคดีพบพานผู้ที่รู้วิธีใช้งานของมัน ที่เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อนก็คือ เขาดันมาพบกับลีอาเสียก่อน ซึ่งสิ่งนี้ไม่แน่ว่าอาจจะมีประโยชน์

เซียวอวี๋รู้สึกเจ็บราวกับมีเข็มเล็กทิ่มแทงที่ข้อมือยามเขาสวมใส่ปลอกแขน

"โอ๊ะ มันทิ่มข้า" เซียวอวี๋ประหลาดใจ เขาพยายามจะถอดมันออกแต่มันก็ไม่หลุด มีแสงสีม่วงเรืองแสงขึ้น ในเวลาเดียวกัน ก็มีแสงสีม่วงส่องแสงออกมาจากปลอกคอของลีอา อักษรรูนนับไม่ถ้วนเริ่มหมุนวนรอบร่างของเซียวอวี๋และลีอา

"เจ้าสารเลว! เอามันออกเดี๋ยวนี้!" ลีอากรีดร้องออกมา

เซียวอวี๋ยกยิ้ม "นี่เป็นไอเท็มที่พิเศษ ตอนนี้เจ้าเป็นทาสของข้าแล้วและไม่อาจขัดขืนได้อีก มิฉะนั้นเข็มภายในปลอกคอจะทิ่มแทงเข้าไปในลำคอของเจ้า ดังนั้นจงเชื่อฟังหรือจะตกตาย!"

ที่จริงแล้วเซียวอวี๋ไม่ทราบเกี่ยวกับเข็มเลยจนกระทั่งเขาโดนมันทิ่มแทง ดังนั้นเขาจึงพูดไปส่งๆเพื่อสร้างความหวาดกลัวให้กับลีอา เขาเองก็เริ่มกังวลแล้วเช่นกันเมื่อพบว่าปลอกแขนนี้ไม่สามารถถอดออกได้

"เจ้า!.....สารเลว! เอามันออกไปนะ! ข้าจะฆ่าเจ้าถ้าเจ้าทำอะไรแปลกๆด้วยของสิ่งนี้!" ลีอากรีดร้องสุดเสียง

เซียวอวี๋ยิ้มแย้ม "อ้อ ตอนนี้เจ้าก็รู้จักกลัวเป็นเหมือนกันนี่! เจ้าทราบดีว่าจะเกิดอะไรขึ้นหากเจ้ากล้าเล่นลวดลายต่อข้า ทาสที่ซื่อสัตย์เอ๋ย"

"เจ้าจะปลดปล่อยข้าเมื่อใด?" ลีอาทราบว่านางคงได้แต่ต้องยอมรับชะตากรรม อย่างไรก็ตาม นางต้องการจะทราบวิธีทำลายไอเท็มชิ้นนี้

"อา ให้ข้าคิดก่อน.....ตบหน้าสองที....เตะอีกหนึ่งเท้า....ตบสองทีหมายถึงเวลาสองปี เตะอีกหนึ่งเท้าก็เท่ากับหนึ่งปี ดังนั้นเจ้าจะต้องเป็นทาสไปสามปี จากนั้นข้าจะพิจารณาความประพฤติของเจ้าหลังพ้นสามปีไปแล้ว หากข้าต้องเสียหน้าเนื่องด้วยความโอหังของเจ้า เช่นนั้นข้าก็คงต้องพิจารณาเพิ่มระยะเวลาขึ้นอีก" เซียวอวี๋คำนวณออกมาอย่างคร่าวๆ

อย่างไรก็ตาม เขายังคงไม่ทราบวิธีการควบคุมปลอกคอ ดังนั้นเขาจึงวางแผนเพิ่มเวลาเพื่อที่จะสามารถหาวิธีการนำมันออกไปได้

"ตกลง ข้าจะเป็นผู้คุ้มกันให้เจ้าเป็นเวลาสามปี แก้มัดข้าได้แล้ว" ลีอาตอบรับ

"ใครสั่งใครสอนให้เจ้ากล่าวกับข้าด้วยน้ำเสียงเช่นนั้น? เจ้าคือหญิงรับใช้ของข้า! เจ้ารู้หรือไม่ว่ามันหมายความว่าอย่างไร? เจ้าจะต้องรับใช้ข้าด้วยความนอบน้อม เจ้าจะต้องกล่าวคำว่า 'นายท่าน' ด้วยน้ำเสียงที่อ่อนหวาน เข้าใจหรือไม่? หากเจ้าไม่ทราบ เช่นนั้นเข็มเล็กๆ..."

เซียวอวี๋กล่าวข่มขู่ขณะที่เขาเองก็ไม่ทราบวิธีควบคุมมัน ใบหน้าของลีอากลายเป็นหน้าเกลียดทันที "ไม่ต้อง นั่นไม่จำเป็น....ข้าจะ....ปฏิบัติตามนั้น"

"ไหนเรียกนายท่านเจ้าขาซิ" เซียวอวี๋ฉีกยิ้ม

ลีอาทำใจอยู่เป็นนาน นางหน้าแดงขณะที่กล่าวออกมาด้วยเสียงที่เบาหวิว "นายท่านเจ้าขา" อย่างไรก็ตาม เสียงของนางนั้นเบาเสียยิ่งกว่ายุงบินผ่าน เซียวอวี๋ยกคิ้วขึ้นด้วยความไม่พอใจ เขาลูบปลอกแขนขณะที่กล่าว "ว่าอะไร ข้าไม่ได้ยินเลย..."

"อ๊า....นายท่านเจ้าขา..." ลีอาตะโกนออกมาเสียงดัง นางคิดว่านางกำลังสูญเสียอะไรบางอย่างไป ขณะที่นางจดบัญชีแค้นเอาไว้ภายใน

เซียวอวี๋ยิ้มออกมา "เจ้าช่างซื่อเสียจริง ข้าชอบนะ นี่เป็นครั้งแรกของเจ้า ดังนั้นจึงพอให้อภัยได้ แต่ข้าหวังว่าครั้งต่อไปเสียงยามเรียกหาข้าจะอ่อนหวานและนุ่มนวลกว่านี้ มิฉะนั้นเข็มหลายพันเล่มจะทิ่มแทงเข้าไปในลำคอของเจ้า ไม่สำคัญว่าเจ้าจะหลบหนีไปที่แห่งใด ข้าสามารถสังหารเจ้าได้อย่างง่ายดายเพียงกดเบาๆที่ปลอกแขนนี้"

ลีอาพยักหน้า "ตกลง รีบแก้มัดข้าสิ"

"อะไรนะ?" เซียวอวี๋จ้องไปที่ลีอา

"นายท่าน....." ลีอากัดฟันแน่น

เซียวอวี๋พยักหน้าด้วยความพึงพอใจ "อืม ถูกต้อง เจ้าจะต้องนวดฝ่าเท้าให้ข้า และซักกางเกงในให้ข้า..."

ลีอาไม่สามารถอดทนเชือกที่มัดแน่นได้อีกต่อไป

"ปล่อยนาง" เซียวอวี๋กล่าวกับกรอม

ดาบของกรอมตวัดผ่านเชือกทั้งหมดในดาบเดียว

ลีอาลุกขึ้นยืนทำให้เผยต้นขาที่ขาวเนียนออกมา

"ข้าต้องเปลี่ยนเสื้อผ้า" ลีอาเชิดหน้าขึ้นขณะกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงออกคำสั่ง

"เจ้ายังกล้าที่จะกล่าวด้วยน้ำเสียงเช่นนั้นอีกหรือ? เจ้าต้องการที่จะตาย?" เซียวอวี๋ไม่เข้าใจเรื่องของผู้หญิงมากนัก แต่เขาก็รู้สึกดีอย่างมากเนื่องจากเขาเพิ่งรับตัวหญิงรับใช้คนใหม่มา

ลีอาเข่นเขี้ยวขณะที่ก้มศีรษะลง

"ไปได้!' เซียวอวี๋โบกมือให้นางออกไป เขาวางแผนที่จะจัดหาเครื่องแบบเมดและผ้ากันเปื้อนสำหรับลีอา.....

------------------------------------------------

ติดตามได้ที่ Lazy Meow นิยายแปล