WOW : ราชันย์ต่างภพ ตอนที่ 70

"โอ! ลีอา หนูน้อยของข้า มีใดหรือ เหตุใดวันนี้เจ้าถึงมาเยี่ยมเยือนเฒ่าชราผู้นี้ได้?" ชายชรายิ้มออกมาขณะมองดูลีอาที่อยู่เบื้องหน้า ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยริ้วรอยและหลงเหลือฟันหน้าเพียงสองซี่

ลีอาเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จแล้ว นางไม่ต้องการจะกลับไปอยู่ข้างกายของเซียวอวี๋อีก ตรงกันข้าม นางกลับมาหาจอมมนตราที่นางรู้จัก

ในเมืองเล็กๆแห่งนี้มีเพียงไม่กี่คนที่จะทราบตัวตนที่แท้จริงของชายชรา ผู้ที่จริงความจริงแล้วเป็นถึงจอมมนตราขั้นที่ 6 เป็นตัวตนที่เพียงแค่เอ่ยนามของเขาก็สามารถสั่นสะเทือนทั้งทวีปได้

"ยามข้าประสบปัญหาข้าย่อมต้องมาพบท่าน มิฉะนั้นแล้วข้าจะมาทำไม?" ลีอาไม่ได้สำรวมกริยาขณะกล่าวกับชายชรา

ชายชราไม่ได้ใส่ใจกับการแสดงออกที่ไม่สุภาพนี้ เขายิ้มออกมา "แม่นางน้อยมีโทสะแล้ว มีคนสร้างความขุ่นเคืองแก่เจ้าหรือ? นี่ค่อนข้างแปลก ความแข็งแกร่งของเจ้านั้นยอดเยี่ยม ดังนั้นจึงยากที่จะมีผู้ใดมารังควานเจ้าได้ ดูท่าครานี้เราผู้เฒ่าต้องออกไปดูสักหน่อยแล้ว"

"ข้าไม่จำเป็นต้องหยิบยืมความช่วยเหลือจากท่านในเรื่องนั้น ข้ามาเพื่อถามท่านเกี่ยวกับสิ่งหนึ่ง" ลีอากล่าวออกมา

"โอ้!? ดูเหมือนว่าลีอาน้อยของข้าได้เติบโตขึ้นแล้ว นางเรียนรู้ที่จะเอ่ยถามในสิ่งที่ไม่ทราบต่อผู้ชราแล้ว" ชายชรายิ้มออกมาขณะจิบสุรา

ลีอากลอกสายตา "ข้าไม่มีเวลามาพูดคุยเรื่องไร้สาระ ยิ่งไปกว่านั้นทั้งหมดที่ท่านทำก็มีเพียงการดื่มสุรา ซักวันท่านจะต้องตายเพราะมัน!"

ชายชราหัวเราะออกมา "อา ลีอาน้อยใส่ใจกับสุขภาพของข้าด้วย ทว่าข้านั้นไม่มีงานอดิเรกอื่นใดนอกจากการดื่มสุราอีก ชีวิตของข้าคงเหลืออยู่ไม่มากนัก ดังนั้นข้าก็คงดื่มได้อีกไม่นาน ลีอาน้อย ข้าเห็นเจ้ามาตั้งแต่เป็นทารกตัวน้อย เฝ้าดูเจ้าเติบใหญ่ขึ้นมา ข้าหวังว่าเจ้าจะคิดถึงเรื่องการแต่งงาน ข้าเฝ้ารอวันที่เจ้าจะคลอดทารกที่น่ารักน่าชังออกมา"

"ตาเฒ่า ท่านกำลังทำข้าประสาทเสีย! ข้าจะรื้อทำลายไหสุราของท่านทั้งหมดหากท่านยังคงเอ่ยถึงเรื่องนี้อีก! " ลีอาทุบฝ่ามือลงบนโต๊ะขณะที่มีรอยสีแดงจางๆปรากฏขึ้นบนแก้มของนาง

"โอ! ดูเหมือนว่าลีอาน้อยของข้าจะพบเจอชายคนรักแล้ว อย่าได้เขินอายเลย พาชายหนุ่มผู้นั้นมาที่นี่เสีย เราผู้เฒ่าสามารถตรวจสอบเขาได้" ชายชราแย้มยิ้มออกมา

"ข้าไม่ได้มีชายคนรักหรือว่าอะไรทั้งนั้น! ข้ามาที่นี่เพื่อให้ท่านถอดสิ่งนี้ออกไป" ลีอายกมือขึ้นปลดผ้าพันคอที่อยู่รอบคอออกและชี้ไปที่ปลอกคอ

ใบหน้าของชายชราแข็งค้างขณะที่รอยยิ้มจางหายไปจากใบหน้าของเขา การแสดงออกของชายชราเปลี่ยนไปในทันที จากปู่ที่เอ็นดูหลานกลับกลายเป็นปีศาจจากขุมนรก ลีอาขนลุกชันไปทั่วร่างเมื่อสัมผัสได้ถึงจิตสังหารอันรุนแรง

"เป็นผู้ใดสวมใส่สิ่งนี้ให้กับเจ้า?" ชายชราค่อยๆสงบหลังจากผ่านไปพักหนึ่ง

ลีอาตระหนักได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติแล้วจากใบหน้าที่เคร่งขรึมของชายชรา "ทำไมหรือ? หรือท่านไม่สามารถทำลายอักขระบนปลอกคอนี้?"

ชายชราส่ายหน้าอย่างอับจนขณะพึมพำโดยไม่ตอบคำถามของลีอา "สิ่งนี้มาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร? นี่เป็นสิ่งของในตำนาน....."

"สิ่งนี้คืออะไร?" ลีอารู้สึกไม่ดีขณะเอ่ยถามชายชรา

ชายชราส่ายศีรษะ "ข้าอาจจะสามารถช่วยเจ้านำปลอกคอออกได้หากมันเป็นเวทมนตร์บทอื่นๆ ต่อให้ข้าไม่สามารถ ข้าก็ยังรู้จักผู้ที่สามารถ ทว่ากับปลอกคอเส้นนี้แล้ว ข้าเกรงว่าจะไม่มีผู้ใดจัดการกับมันได้ ไม่มีผู้ใดในโลกใบนี้ที่จะสามารถลบล้างมันได้"

"อะไรนะ!?" ลีอาตกตะลึง "ไม่มีผู้ใดในโลกที่สามารถ?! สิ่งนี้คืออะไร?"

ชายชราจ้องมองไปที่ปลอกคอก่อนจะกล่าวออกมา "สิ่งนี้เรียกว่า ปลอกคอทาส จอมมนตราที่ชั่วร้ายได้สร้างมันขึ้นมาเพื่อใช้มันบังคับเหล่านักรบที่ทรงพลังให้ตกเป็นทาสของเขา คุณสมบัติที่สำคัญที่สุดของมันก็คือ ทาสจะไม่อาจหลุดพ้นจากพันธสัญญาได้ จอมมนตราที่ชั่วร้ายนั้นได้ใช้พันธสัญญาโลหิตในการสร้างข้อผูกมัด สิ่งนี้ไม่อาจแก้ไขได้ แม้ว่าเจ้าจะชุบชีวิตให้กับผู้ที่สร้างสิ่งนี้ขึ้นมาก็ตาม"

"ท่านหมายความกระทั่งผู้สร้างเองก็ไม่อาจทำอย่างไรกับมันได้หรือ?" ลีอากล่าวถามเสียงสั่น นี่หมายความว่านางจะต้องติดตามรับใช้เซียวอวี๋ไปชั่วชีวิต

ชายชราผงกศีรษะ "ลีอาน้อย หากเป็นสิ่งอื่นข้าย่อมช่วยได้ ทว่าสิ่งนี้แม้แต่ข้าเองก็จนปัญญา อีกอย่าง แม้ว่าพวกเราจะสังหารผู้สวมสิ่งนี้ให้กับเจ้า มันก็ยังคงไร้ผล เจ้ากับคนผู้นั้นถูกเชื่อมโยงกันเอาไว้ด้วยสัญญาโลหิตแล้ว ดังนั้น หากว่าคนผู้นั้นตกตาย เช่นนั้นเจ้าก็จะต้องตกตายตามไปด้วย"

"นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน? หากเขาตายข้าก็จะต้องตายด้วย!?" ลีอากรีดร้องออกมา

"ลีอาเอ๋ย อย่าได้กังวล มันอาจจะยังมีหนทางในการแก้ไขอยู่ เจ้าค่อยๆบอกเล่ารายละเอียดมาว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง ผู้ใดสวมใส่สิ่งนี้ให้กับเจ้า?" ชายชราเปลี่ยนเป็นอ่อนโยนยามมองเห็นลีอาร้องไห้สะอึกสะอื้น เจตนาฆ่าอันรุนแรงวูบผ่านแววตาของเขา นัยต์ตาที่ขุ่นมัวก่อนหน้ากลายเป็นแหลมคมขึ้นมา

ลีอาจมอยู่ในความสิ้นหวังไปพักหนึ่ง หลังจากนั้นนางก็ค่อยๆเล่าเรื่องราวออกมาอย่างช้าๆ นางอธิบายว่านางได้ตบหน้าของเซียวอวี๋สองหน เตะเขาจนปลิวกระเด็น หลังจากนั้นเขาก็จับนางใส่ปลอกคอเส้นนี้ อย่างไรก็ตาม นางไม่ได้เล่าเรื่องที่เซียวอวี๋คุกคามนางหรือกรีดกางเกงของนางออกไป นั่นเป็นเรื่องที่น่าอาย นางต้องการจะสะสางความแค้นนี้ด้วยตนเองหลังจากหาวิธีถอดปลอกคอนี้ออกได้แล้ว

คิ้วของชายชราขมวดมุ่นขณะที่รับฟังเรื่องราว "ผู้คุ้มกันที่เป็นออร์คและเอลฟ์....ช่างเป็นคนที่น่าสนใจยิ่ง....มันไม่ได้มีอยู่เพียงในตำนาน.....นี่เป็นเรื่องจริงงั้นหรือ?"

"ตำนานอะไร?" ลีอากล่าวถาม นางเป็นมือสังหาร และงานอดิเรกของนางก็คือการออกสำรวจโบราณสถานหรือตามหาตำนานต่างๆ เหตุผลที่ทำให้นางกลายมาเป็นมือสังหารก็เนื่องจากตำนานและเรื่องเล่าจากชายชราผู้นี้ นางต้องการที่จะออกเดินทางสำรวจไปทั่วทั้งทวีป

"ดูเหมือนเจ้าหนูนั่นจะไม่ได้ตั้งใจทำให้เจ้าตกเป็นทาส....เขากระทั่งไม่ทราบเสียด้วยซ้ำว่าปลอกคอทาสทำงานอย่างไร"

"มันไม่สำคัญว่าตั้งใจหรือไม่ตั้งใจ....เขาขู่ว่าจะใช้เข็มด้านในปลอกคอทิ่มแทงสังหารข้าหากว่าไม่เชื่อฟังวาจาของเขา!" ลีอาเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันขณะกล่าวออกมา

ชายชราเผยรอยยิ้ม "สิ่งนี้เป็นอาคมต้องห้ามที่ทรงพลังที่สุดในยุคโบราณ เจ้าคิดว่ามันจะใช้เพียงเข็มเพื่อบังคับผู้คนให้เป็นทาสหรือ? หลังจากพันธสัญญาโลหิตถูกร่างขึ้นแล้วทาสก็จะไม่อาจฝ่าฝืนเจตจำนงของผู้เป็นนายได้อีก! ผู้เป็นนายสามารถควบคุมกระทั่งความคิดและการกระทำของทาสได้เพียงเอ่ยออกมา! ปลอกคอเส้นนี้จะทำให้ทาสตกเป็นหุ่นเชิดโดยสมบูรณ์ ชะตากรรมของเจ้าจะขึ้นอยู่กับเขา ทว่าชายหนุ่มผู้นี้กลับข่มขู่เจ้าด้วยเข็ม! นี่ช่างไร้เดียงสานัก! เขากระทั่งไม่เข้าใจว่าเข็มมีไว้ก็เพื่อใช้ร่างพันธสัญญาโลหิตเท่านั้น พวกมันจะหายไปพร้อมกับร่างสัญญาและจะไม่ปรากฏออกมาอีก พวกมันไม่มีความจำเป็นอีกต่อไป!"

"อะไรนะ? กระทั่งเข็มก็ไม่จำเป็น? เขาสามารถควบคุมกระทั่งการกระทำของข้า.....นี่มันเลวร้ายเกินไปแล้ว! ข้าจะต้องฆ่าเจ้าสารเลวนั่นแม้ว่าข้าจะต้องตกตายตามไปด้วยก็ตาม!" หัวใจของลีอาเต็มไปด้วยความโกรธเมื่อฟังคำอธิบายของชายชรา

นี่หมายความว่าเซียวอวี๋จะสามารถบงการนางได้ทุกอย่างแม้ว่านางจะไม่ยินยอมก็ตาม ยิ่งไปกว่านั้นนางยังไม่อาจต่อต้านได้!

ชายชราวางมือบนไหล่ของลีอาและจิบสุรา "อย่าเพิ่งด่วนตัดสินเร็วไป ลีอาน้อยของข้า สิ่งต่างๆอาจไม่ได้เลวร้ายอย่างที่เจ้าคิด เห็นทีข้าต้องไปพบเด็กหนุ่มผู้นั้นเสียแล้ว....ข้าไม่คาดคิดว่าก่อนเลยว่าจะมีชีวิตอยู่จนถึงวันนี้..."

---------------------------------

ติดตามได้ที่ Lazy Meow นิยายแปล