WOW : ราชันย์ต่างภพ ตอนที่ 68

เซียวอวี๋สามารถจับกุมมือสังหารสาวได้ แต่ทั้งโรงเตี๊ยมก็พังจนไม่เหลือชิ้นดี เถ้าแก่ของร้านมักพบเจอสถานการณ์เช่นนี้เนื่องจากลูกค้าส่วนใหญ่มักจะเป็นนักผจญภัย มันจึงเป็นเรื่องปกติที่พวกเขามักจะต่อยตีกัน อย่างไรก็ตาม ส่วนใหญ่ก็มีเพียงโต๊ะเก้าอี้ไม่กี่ตัวที่เสียหายไป ส่วนในครั้งนี้พวกออร์คแทบจะรื้อที่นี่ทิ้งเลยทีเดียว

เถ้าแก่ร้านตัวลีบลงยามมองไปที่พวกออร์คซึ่งมีความสูงกว่าสองเมตร

"นี่....นายน้อย เมื่อสถานการณ์เป็นเช่นนี้....ผู้ใดจะชดใช้ค่าเสียหายหรือขอรับ?" เถ้าแก่ร้านยิ้มเจื่อนขณะที่กล่าวออกไป

เซียวอวี๋ไม่ได้หน้านิ่วคิ้วขมวด ในเมื่อเขาเรียกตัวเองเป็นอันธพาล เขาย่อมมีวิธีแก้ปัญหาเช่นนี้ เขามองลอดหน้าต่างของร้านออกไปและชี้ไปยังธงที่โบกสะบัดอยู่ด้านบนของรถม้า "รู้จักตราสัญลักษณ์นั่นหรือไม่?"

เถ้าแก่ร้านชะโงกหน้าออกไปมอง "ขอรับ ข้าทราบ นั่นคือตราของตระกูลหวัง ผู้คนของพวกเขามักจะผ่านมาที่นี่อยู่บ่อยครั้ง"

เซียวอวี๋พยักหน้าและยิ้มออกมา "ดี เมื่อพ่อบ้านอาวุโสโม่กลับมาก็ถามหาค่าเสียหายจากเขา เขาจะจัดการทุกอย่างเอง"

เซียวอวี๋ส่งสัญญาณให้กรอมคุมตัวลีอาไปที่ห้องของเขา

เจ้าของร้านต้องการจะรั้งตัวเซียวอวี๋เพื่อสอบถามอีก ทว่าเขาก็หุบปากสนิทยามมองเห็นกรอมคร่ากุมตัวลีอาไว้ราวกับคร่ากุมไก่

..................................

..................................

กรอมและออร์คอีกสี่ตัวต่างเฝ้าคุมเชิงอยู่ภายในห้อง ร่างของลีอาถูกเชือกมัดเอาไว้อย่างแน่นหนาราวกับเกี๊ยวชิ้นหนึ่งเพื่อให้แน่ใจว่านางจะไม่สามารถหลบหนีไปไหนได้

"สาวน้อยผู้ตบหน้าข้า...." เซียวอวี๋เอียงคอและยิ้มแย้ม เขาต้องการจะเลียนแบบท่าทางของตัวโกงจากภาพยนตร์ที่เขาได้ชมมาในโลกก่อนขณะมองจ้องมองไปยังลีอา

เซียวอวี๋มั่นใจท่าทางของเขาอย่างมาก เขาจะต้องได้รับรางวัลนักแสดงชายยอดเยี่ยมในงานเทศกาลหนังของฮ่องกงอย่างแน่นอนหากเขายังอยู่ในโลกเก่า

"เจ้าควรจะปล่อยข้าไปในขณะที่ยังมีโอกาศ" ลีอาไม่ได้หวาดหวั่นกับท่าทางของเซียวอวี๋ นางกระทั่งกล้าที่จะข่มขู่

"ปลดปล่อยเจ้าหรือ? เจ้าทุบตีข้าถึงสองหน เตะข้าและพยายามที่จะชิงตัวมังกรน้อย! เจ้าคิดว่าเจ้าเป็นผู้ใดกัน?"

คนอื่นๆอาจจะหวาดกลัวเบื้องหลังของนาง แต่เซียวอวี๋กลับไม่ใส่ใจแม้แต่น้อย "นายน้อยผู้นี้คือลอร์ด! ลอร์ดผู้ปกครองดินแดน! ข้าคือดยุคของอาณาจักร! ไม่ว่าใครหน้าไหนข้าก็ไม่เกรงกลัวทั้งนั้น!"

"เจ้าจะต้องเสียใจ หากเจ้าไม่ปลดปล่อยข้า!" ลีอายังคงกล่าวข่มขู่เซียวอวี๋

"ฝันไปเถอะ!" การแสดงออกบนใบหน้าของเซียวอวี๋เปลี่ยนไปขณะยกเท้าถีบไปที่เก้าอี้ซึ่งอยู่ข้างๆลีอา "บุคคลที่สามารถคุกคามข้าได้ยังไม่เกิดเสียด้วยซ้ำ! ข้าจะเสียใจงั้นหรือ? ข้าจะทำให้เจ้าได้รับรู้ความหมายที่แท้ของคำว่าเสียใจเอง กรอม ส่งมีดสั้นของนางมา"

ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนถูกริบออกไปยามเมื่อนางถูกจับกุมตัว มีดสั้นของนางสามารถแทงทุละผิวที่หยาบหนาของกรอมเข้าไปได้ กระทั่งยังเรียกเลือดออกไป แต่ไม่นานมันก็ถูกรักษาด้วยน้ำยาฟื้นฟูจนหายสนิท

เซียวอวี๋จ่อมีดสั้นห่างจากใบหน้าของนางราว 2 - 3 นิ้ว "ที่จริงแล้ว ข้าก็ไม่ค่อยรู้เรื่องของมันมากนัก แต่ข้ามีงานอดิเรกลับอยู่อย่างหนึ่ง ข้าเป็นนักแกะสลัก อีกทั้งข้ายังชื่นชอบที่จะสลักมันบนเรือนร่างของผู้คน ข้ามักจะพยายามสลักลงไปยังเนื้อส่วนที่นุ่มที่สุด ซึ่งมันก็จะมีอยู่สองแห่ง แห่งแรกก็คือใบหน้าและแห่งที่สองก็คือก้น อา แต่ยังมีแห่งที่สามสำหรับร่างกายของผู้หญิง" เซียวอวี๋จ้องมองไปยังภูเขาทั้งสองลูกของลีอา

"ข้าไม่ใช่คนเลวร้ายอะไร ดังนั้นข้าจะมอบโอกาศให้แก่เจ้า บอกข้ามาว่าควรจะเริ่มที่จุดไหนดี ส่วนบน ส่วนล่างหรือว่า...ตรงกลาง? ข้าจะให้โอกาศเจ้าเลือกมัน"

เซียวอวี๋ฉีกยิ้มขณะที่ใบหน้าของเขาไม่ได้แสดงท่าทีคุกคามอะไร ทว่าในสายตาของลีอารอยยิ้มของเซียวอวี๋กลับคล้ายรอยยิ้มของปีศาจร้าย

"เจ้า.....เจ้ามันปีศาจ!" ลีอาจ้องมองเซียวอวี๋ นางเห็นแววตาที่หนักแน่นของเซียวอวี๋ นางไม่ได้คิดว่าเซียวอวี๋จะกล่าวล้อเล่นหรือกลั่นแกล้งนาง ความกลัวเริ่มเกาะกุมจิตใจของนางแล้ว

"ไม่จำเป็นต้องชื่นชม ข้ายังคงดีไม่เท่ากับปีศาจ เอาล่ะ ข้าจะนับถึง 3 ซึ่งหากเจ้าไม่เลือกมัน เช่นนั้นข้าจะเป็นผู้ตัดสินใจเอง" เซียวอวี๋ก้าวเดินไปรอบร่างของลีอา ก่อนจะมาหยุดยิ้มอยู่ที่เบื้องหน้า

"จะต้องมีคนมาช่วยข้าแน่! เจ้าจะถูกฆ่า! ศพของเจ้าจะเป็นอาหารของสุนัข! เขาจะสับเจ้าเป็นชิ้นๆหากว่าเจ้ากล้าแตะต้องข้า!" ลีอากล่าวออกมาอย่างเฉยเมยเพื่อแสดงให้เห็นว่านางไม่ได้เกรงกลัวเขาเลย

เซียวอวี๋แสร้งแสดงท่าทางหวาดกลัว "โอ้....ข้าตัวสั่นไปหมดแล้ว....แต่ในเมื่อกำลังมีคนมาช่วยเจ้า เช่นนั้นข้ายิ่งต้องรีบลงมือ มิฉะนั้นข้าคงไม่อาจสร้างสรรค์ผลงานชิ้นใหม่ได้สมบูรณ์ก่อนที่เขาจะมาถึง ข้าอายที่จะแสดงผลงานครึ่งๆกลางๆที่ยังไม่แล้วเสร็จแก่แขกเหรื่อ อา ดูเหมือนว่าข้าจะต้องเลือกให้เจ้าเองแล้ว เช่นนั้นข้าจะเริ่มจากส่วนที่ข้ากระทำได้ดีที่สุด"

เซียวอวี๋ก้มลงมองดูเรียวขาที่ถูกห่อหุ้มไว้ด้วยกางเกงหนังสีดำของลีอา เขากลืนน้ำลายลงคอ

"เอาล่ะ พวกเราจำเป็นต้องถอดกางเกงของเจ้าออกก่อนจึงจะเริ่มได้ อืม เนื่องจากเจ้าถูกมัดอยู่ ดังนั้นเจ้าย่อมไม่สะดวก ข้าจะตัดกางเกงของเจ้าออก อ้ะ อ้ะ ไม่จำเป็นต้องกล่าวขอบคุณจ้าหรอกนะ ในฐานะที่ข้าเป็นคนแสนดีแล้ว ข้าจึงชอบยื่นมือเข้าช่วยเหลือผู้คนที่กำลังลำบาก....โดยเฉพาะการถอดกางเกง..."

เซียวอวี๋พึมพำและหัวเราะขณะที่เขาจ่อมีดสั้นไปยังกางเกงของนางและจรดปลายมีดลงบนกางเกง มีดที่คมกริบค่อยๆลากกรีดเป็นเส้นตรงจนแหวกออกเผยผิวที่ขาวราวกับหิมะออกมา

"ไม่นะ!" ลีอากรีดร้อง "ปล่อยข้านะเจ้าคนชั่ว! ข้าสาบานว่าจะทำให้เจ้าต้องสำนึกเสียใจไปตลอดชีวิตหากเจ้ายังกล้าจะขยับมีดอีก!"

"ขอบคุณสำหรับความห่วงใย ทว่ามันจะเป็นเรื่องที่น่าเศร้าที่สุดในชีวิตของข้าหากไม่สานต่อผลงานชิ้นนี้จนเสร็จ....ข้าคงจะเศร้าเสียจนไม่เป็นอันกินอันนอน" เซียวอวี๋เริ่มขยับมีดอีกครั้ง เสียงผ้าถูกกรีดคล้ายเป็นเสียงดนตรีอันน่ารื่นรมย์สำหรับเซียวอวี๋

ต้นขาส่วนใหญ่ของลีอาค่อยๆเผยออกมา!

"อา...เจ้าสารเลว! เมื่อเจ้าตายเจ้าจะต้องทุกข์ทรมาณอยู่ในนรก!..." ลีอารู้สึกเย็นวาบที่ต้นขา นางรู้สึกได้ว่าต้นขาของนางถูกเผยให้เซียวอวี๋เห็นจนหมดแล้ว

เซียวอวี๋กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากขณะพยายามควบคุม 'อวี๋น้อย' เอาไว้ "ลงนรกงั้นหรือ? นั่นเป็นที่ที่ดีที่สุดเลยนะ ว่ากันว่าเหล่าสาวงามที่ร่วงหล่นลงไปที่นั่นล้วนกำลังเดินเปลือยกายใช้ชีวิตในแต่ละวัน ข้าเองก็อยากไปชมดูเหมือนกัน อา มีดเล่มนี้ค่อนข้างคมทีเดียว เพียงการกรีดเล็กน้อยกลับสามารถสร้างพื้นที่ขนาดใหญ่ได้ ใช้งานง่ายเสียจริง! ข้าคงต้องกรีดส่วนอื่นๆออกเพื่อเชยชมก้นที่ขาวเนียนของเจ้าเสียแล้ว"

เซียวอวี๋ลุกขึ้นยืนก่อนจะอ้อมไปยังอีกฝั่ง

"เจ้า....เจ้า...เจ้าสารเลว!" หยดน้ำไหลออกมาจากดวงตาของลีอา

เซียวอวี๋พบว่าการลงมือของเขาประสบผลแล้ว เขาสามารถบดขยี้ความมุ่งมั่นของลีอาลงได้สำเร็จ เขาลุกขึ้นยืนและปาดเช็ดน้ำตาให้กับลีอาอย่างนุ่มนวล "เจ้าตบหน้าถึงสองหน เตะข้าและพยายามจะปล้นชิงมังกรของข้า เจ้าคิดว่าข้าควรจะจัดการกับเจ้าอย่างไรดี?"

ลีอาฮึดฮัดในลำคอ "ตบข้าสองหน เตะข้าและข้าจะคืนลูกมังกรให้กับเจ้า"

เซียวอวี่รู้สึกไม่พอใจกับคำตอบของนาง "เจ้าตบข้าสองหน ทว่าข้านั้นเป็นชาวอารย สง่างามและสูงส่ง ข้าไม่อาจลงมือต่อผู้หญิง ข้านั้นเป็นผู้ปกครองดินแดน! ข้าจะกระทำตัวหยาบช้าเช่นนั้นได้อย่างไร? ข้าคิดว่ามันจำต้องใช้วิธีการอื่นเพื่อชดเชยนะ!"

"ชดเชย?" ลีอาทราบว่าเซียวอวี๋ละทิ้งความคิดที่จะตัดกางเกงของนางแล้ว

"อืม เรื่องนี้เป็นเรื่องใหญ่ และข้าก็ไม่ค่อยจะฉลาดสักเท่าใด อีกทั้งข้ายังเป็นศัตรูคู่ฟ้ากับการคำนวณ ดังนั้นข้าจึงไม่อาจหาวิธีมาชดเชยสำหรับการตบถึงสองหนได้ เอาแบบนี้เป็นอย่างไร เจ้าลองคิดหาทางชดเชยด้วยตัวเจ้าเองดู หากเจ้าสามารถสร้างความพึงพอใจให้กับข้าได้ เช่นนั้นข้าจะปลดปล่อยเจ้าไป หากไม่แล้ว....เช่นนั้นเราคงต้องมาสลักผลงานกันต่อไป..."

เซียวอวี๋แตะมีดลงบนกางเกงอีกข้างของลีอา

"อา...เจ้าสารเลว! เจ้าต้องการอะไร? ข้า..."

"รีบหน่อย! ข้าสามารถสลักได้รวดเร็วยิ่ง ดังนั้นหากเจ้าเชื่องช้า ข้าจะสานต่อสานแล้วนะ" เซียวอวี๋เริ่มลงมือกรีดกางเกงอีกครั้ง ต้นขาอีกข้างของลีอาค่อยเผยออกสู่สายตาของเซียวอวี๋

หัวใจของเซียวอวี๋เต้นระรัวขณะจ้องมองต้นขาขาวเรียวที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้าสายตาของเขา

"อ๊า....หยุดตัดเสีย!....ข้ากำลังคิดอยู่!.."

"รีบเข้า! ข้าไม่ถนัดในการอดทนสักเท่าใด" เซียวอวี๋เริ่มขยับมีดต่อ

"ข้าร่ำรวยยิ่ง! ข้าจะมอบเงินทองมหาศาลให้แก่เจ้า!" ลีอารีบกล่าวออกมาอย่างเร่งร้อน

เซียวอวี๋ส่ายหัว "เสียใจด้วย ข้าไม่ได้ต้องการเงินทอง มีอย่างอื่นอีกหรือไม่?"

เซียวอวี๋ยังคงลงมือต่อไปจนเผยต้นขาส่วนใหญ่ออกมา

"อา...ช่างน่าตื่นเต้นยิ่งนัก....กำเดาข้าแทบจะไหลออกมาแล้ว.." เซียวอวี๋ยกมือขึ้นกุมจมูก

"อ๊าา...หยุด....ตระ...ตระกูลของข้าทรงอำนาจอย่างยิ่ง พวกเราสัญญาว่าจะช่วยเหลือเจ้าหนึ่งครั้งในอนาคต" ลีอากล่าวออกมาอย่างสะอึกสะอื้น

เซียวอวี๋ส่ายหัว "ข้าไม่จำเป็นต้องรับการช่วยเหลือจากผู้อื่น....อา โถ่ เชือกงี่เง่านี่กลับขวางมีดของข้า....ข้าต้องตัดมันออกเสียแล้ว"

"อ๊า....ข้า...ข้าขโมยสิ่งของมามากมาย ข้ามีสมบัติล้ำค่าจากยุคโบราณ ข้ามีชุดเกราะส่วนบนที่จัดสร้างโดยช่างตีเหล็กในตำนาน ผู้คนล้วนต้องการมัน เจ้าสามารถจัดสร้างเลียนแบบได้! พวกมันจะมีประโยชน์สำหรับสงครามของเจ้า!" ลีอาพยายามล่อลวงเซียวอวี๋ด้วยสมบัติ

"กรอม ชุดเกราะที่เจ้าสวมใส่ ชุดเกราะเซ็ตที-หนึ่ง นำมันมาให้นางชม นั่นสิจึงเป็นเกราะในตำนานที่แท้....โอ้ การตัดเชือกนี่จำต้องใช้กำลังไม่น้อย" เซียวอวี๋เริ่มต้นตัดเชือก

"ขอรับ นายท่าน" กรอมกระโดดออกจากทางหน้าต่างและนำชุดเกราะออกมาจากรถม้า เขากลับเข้ามาขณะที่สวมใส่มันไว้บนร่าง

"นั่นคือครบชุดงั้นหรือ? เจ้าไปหามันมาจากที่ใด?!" ลีอาตกตะลึงขณะมองกรอมที่สวมใส่ชุดเกราะเซ็ตที-หนึ่ง นางกระทั่งหลงลืมว่าต้นขาของนางถูกเปิดเผยอยู่ และอีกไม่นานท่อนล่างทั้งหมดของนางก็จะถูกเผยออกมา

"เจ้าเชือกงี่เง่า!" เซียวอวี๋บ่นออกมาราวกับเขาเกลียดเชือกเส้นนี้อย่างยิ่ง

"อ๊า.....หยุดตัดเสียที!....ข้าจะมอบ....ทุกสิ่งที่เจ้าต้องการ" ลีอาพบว่าร่างกายท่อนล่างของนางจะต้องเผยออกมาในไม่ช้าหากเซียวอวี๋ยังคงลงมือตัดเชือกต่อไป นางเคยเผชิญกับสถานการณ์ที่สุ่มเสี่ยงมามาก ทว่ายังไม่มีครั้งใดเทียบเท่าครั้งนี้มาก่อน

"ข้าคือลอร์ดผู้ปกครองดินแดน! เงินตรา ชุดเกราะและอาวุธล้วนไร้ความหมายในสายตาข้า"

เซียวอวี๋ยังคงก้มหน้าก้มตาตัดเชือกต่อไป.....

"เจ้าต้องการสิ่งใด? เจ้าต้องการให้ข้าทำอะไร? บอกความต้องการของเจ้ามา!" ลีอากล่าวออกมาขณะที่หยาดน้ำไหลอาบแก้ม

เซียวอวี๋พยักหน้าด้วยความพอใจ "โอ๊ะ! ตกลง พักการลงมือไว้ก่อน เจ้าจะทำทุกสิ่งเลยงั้นหรือ?" เซียวอวี๋ถามออกมาขณะยกยิ้ม

หน้าอกของลีอาขยับขึ้นลงอย่างรุนแรง "ข้าจะทำทุกสิ่งยกเว้นงานสกปรก"

"เจ้าคิดว่าข้าจะให้เจ้าทำอะไรหยาบช้างั้นหรือ? เจ้าเคยเห็นทิรันด้าหรือไม่? นางเป็นหญิงชาวเอลฟ์! นางคือโฉมงามอันดับหนึ่งของเผ่าพันธุ์เอลฟ์! เจ้าเคยเห็นพี่สะใภ้ห้าของข้าหรือไม่? เจ้าเห็นความงดงามของนางหรือไม่? เจ้าคิดว่าข้ายังจะเหลือบแลเจ้าอีกหรือเมื่อมีพวกนางอยู่? เจ้าช่างประเมินค่าตัวเองสูงเกินไปแล้ว" เซียวอวี๋กล่าวออกมาให้นางฟัง

อย่างไรก็ตาม ลีอาไม่ได้โกรธ แต่กลับรู้สึกโล่งใจ นางคิดว่าหากเซียวอวี๋ต้องการจะทำอะไร นางคงได้แต่ยอมรับชะตากรรม

"ถ้างั้นบอกสิ่งที่เจ้าต้องการมา ข้าจะทำมันตราบใดที่ข้าสามารถ" ลีอากล่าวออกมา

"เจ้าทำอะไรได้บ้าง? แม้ว่าข้าจะไม่ขาดแคลน ทว่า....ข้ายังขาดหญิงรับใช้ส่วนตัวที่มีนิสัยดื้อรั้นอยู่ เจ้ากล่าวว่าอะไรนะ? เจ้ายินดีที่จะทำทุกอย่างใช่หรือไม่? อา..นี่เป็นโอกาศครั้งสุดท้ายของเจ้าแล้ว" เซียวอวี๋หยีตาลงขณะแกว่งมีดในมีดที่เบื้องหน้าของลีอา

"หญิงรับใช้?" ลีอาขมวดคิ้ว

"ถูกต้อง เจ้าจะกลายเป็นหญิงรับใช้ของข้าและตะโกนคำว่า 'นายท่านเจ้าขา' " เซียวอวี๋ได้ชมภาพยนตร์ที่เกี่ยวกับเมดมาบ้างในชีวิตก่อน นั่นทำให้เขามีความต้องการที่จะมีหญิงรับใช้ส่วนตัว

มันคงจะเป็นเรื่องที่ยอดเยี่ยมมากหากได้สาวงามที่แข็งแกร่งมาเป็นหญิงรับใช้

"สิ่งที่ข้าต้องทำล่ะ?" ลีอากล่าวขณะขมวดคิ้วมุ่น

เซียวอวี๋กล่าวตอบ "เจ้าจะทำทุกอย่างดังเช่นหญิงรับใช้ยกเว้นหลับนอนกับข้า ทว่า ข้าสามารถมอบความสุขสบายแก่เจ้าได้หากเจ้ามาค้างคืนกับนายน้อยผู้นี้!"

เซียวอวี๋มีความรู้สึกราวกับตนเองเป็นจักรพรรดิขณะที่กล่าวถ้อยคำเหล่านี้ออกมา

"ก็ได้ ข้าตกลง" ลีอากล่าวตกลงโดยไม่คิดมาก

"เจ้าตกปากรับคำรวดเร็วเกินไป นี่ไม่ใช่นิสัยของเจ้า เจ้าคงคิดว่าข้าจะแกะเชือกให้กับเจ้าและเจ้าก็จะสามารถหลบหนี หลังจากนั้นเจ้าค่อยกลับมาลอบสังหารข้าสินะ" เซียวอวี๋ไม่ใช่คนสมองน้อยที่จะถูกถ้อยคำของลีอาหลอกล่อเอาได้

"เจ้าต้องการให้ข้าทำสิ่งใด?" ลีอาหน้าบึ้ง

"ฮ่าฮ่าฮ่า....ข้าคิดว่าข้าค้นพบวิธีที่จะทำให้เจ้าไม่อาจบิดพริ้วสัญญาได้แล้ว" มีรอยยิ้มที่ดูชั่วร้ายประดับอยู่บนใบหน้าของเซียวอวี๋......

----------------------------------------------------------

ติดตามได้ที่ Lazy Meow นิยายแปล