WOW : ราชันย์ต่างภพ ตอนที่ 67

"เจ้ากล้าทุบตีนายน้อยผู้นี้?" เซียวอวี๋ลุกขึ้นจากเก้าอี้ ตั้งแต่ที่เขายกตัวขึ้นเป็นอันธพาลใหญ่การกระทำเช่นนี้นับว่าอุกอาจและหยามหยันอย่างมาก "เจ้ากล้าตบหน้าข้า? ขนาดมารดาข้ายังไม่เคยตบหน้าข้าเลย!"

สาวงามยกยิ้มขึ้น "เจ็บงั้นหรือ? โอ้หนูน้อยของแม่!"

เซียวอวี๋ไม่อาจเข้าใจได้ว่าเหตุใดสาวงามที่เบื้องหน้าถึงได้จองหองนัก เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเหตุใดจู่ๆนางถึงเข้ามาตบหน้าเขา นอกจากนี้การตบยังรวดเร็วเกินกว่าที่เขาจะทันตอบสนองใดๆ

"ข้าสามารถช่วยตบได้อีกครั้ง หากว่าครั้งแรกทำเจ้าเจ็บ ซึ่งครั้งนี้จะไม่เป็นเช่นนั้น" สาวงามหรี่ตาสีฟ้าของนางลง นางดูราวกับแมวเปอร์เซียตัวหนึ่ง

นักผจญภัยโดยรอบที่ดื่มกินอยู่ในโรงเตี๊ยมเริ่มส่งเสียงหัวเราะขึ้นมา

"เจ้าสมควรจะมีความสุขที่ได้รับการตบจากลีอาโฉมงาม"

"มีไม่กี่คนที่จะได้รับฝ่ามือจากแม่นางลีอาหรอกนะ"

"เจ้าหนู ระวังหน่อย! อย่าได้รุกรานสาวงามด้วยสายตามากเกินไป กุหลาบงามย่อมต้องมีหนามที่แหลมคม!"

พวกนักผจญภัยต่างพูดคุยกันอย่างสนุกสนานขณะมองดูเหตุการณ์ราวกับว่ามีเรื่องเช่นนี้ให้เห็นจนชินตา

"อะฮ่า~ รอดูว่าลูกแมวจะถูกเสือตัวนี้จัดการอย่างไร เจ้าจะได้เห็นว่าผู้ใดคือ อันธพาลใหญ่ที่แท้!" เซียวอวี๋พับแขนเสื้อขึ้น แต่ในเวลานั้นเองเขาก็รู้สึกเจ็บปวดที่ท่อนล่างขณะที่ร่างของเขาลอยคว้างออกไป

"อันธพาลงั้นหรือ! ข้าก็พบเจออันธพาลเช่นเจ้าอยู่ทุกวัน! ลืมเรื่องการคุกคามด้วยสายตาของเจ้าไปซะ! และบอกมาว่าลูกมังกรตัวนี้เจ้าจะเรียกราคาเท่าใด?!" ลีอาลูบหัวมังกรน้อยหลังจากเตะเซียวอวี๋จนลอยกระเด็นออกไป

เซียวอวี๋ลุกขึ้นขณะที่มีเปลวเพลิงลุกไหม้อยู่ในดวงตาของเขา ไม่เคยต้องเสียหน้าเช่นนี้มาเนิ่นนานมากแล้ว เขานั้นมีค่าสถานะที่ไม่เลว ทว่าเมื่อมาอยู่เบื้องหน้าผู้เชี่ยวชาญเช่นลีอาเขากลับกลายเป็นตัวไร้ค่าในทันที

"เจ้าทำให้ข้ามีโทสะและผลที่ตามมาย่อมไม่ใช่เรื่องล้อเล่น!" เซียวอวี๋ตะโกนออกมาด้วยความโกรธ "กรอม พวกเจ้าเข้ามา! ข้าจะทำลายหนามของกุหลาบให้หมดแม้ว่ามันจะเป็นเหล็กกล้าก็ตาม!"

ประตูของโรงเตี๊ยมเปิดออกก่อนที่ร่างในผ้าคลุมสีดำขนาดใหญ่หลายร่างจะก้าวเข้ามา

"คนของเจ้าก็ไม่มากนักนี่ น่าเสียดายที่ครั้งนี้ก็ยังจะลงเอยดังเช่นทุกครั้ง!" ลีอาไม่แม้แต่จะเหลือบแลไปยังเหล่าผู้คุ้มกันของเซียวอวี๋ นางผ่านคลื่นลมคลื่นฝนมามาก เพียงผู้คุ้มกันไม่กี่สิบคนย่อมไม่อาจคุกคามนางได้

"วันนี้ข้าจะให้เจ้าได้รู้ซึ้งถึงคำว่าอันธพาลที่แท้! ข้าจะสั่งสอนและทำให้เจ้าเข้าใจว่าอันธพาลจะจัดการกับผู้หญิงอย่างไร!" เซียวอวี๋โบกมือ ขณะที่เหล่าออร์คก้าวออกไป

เหล่าออร์คและกรอมกลายเป็นโกรธเกรี้ยวอย่างมากเมื่อเห็นเซียวอวี๋ถูกทำร้าย เซียวอวี๋คือนายเหนือของพวกมันและการลงมือต่อเซียวอวี๋ก็เท่ากับเป็นการตบหน้าพวกมันทั้งหมด

กรอมและเหล่าออร์คกระชากผ้าคลุมทิ้งไปเผยผิวกายสีเขียวและเขี้ยวแหลมคมที่งอกเงยออกจากมุมปาก

เซียวอวี๋ได้สั่งให้พวกออร์คสวมผ้าคลุมเอาไว้ยามเข้ามาในเมืองเพื่อไม่เป็นการเตะตาผู้คนเกินไป แต่เนื่องจากครั้งนี้ย่อมหลีกเลี่ยงการปะทะไม่ได้แล้ว ดังนั้นการสวมผ้าคลุมเอาไว้ย่อมเป็นภาระเสียเปล่า

"ออร์ค!" เหล้าผู้คนในโรงเตี๊ยมลุกยืนขึ้นทันที พวกเขาจะไม่มีปฏิกริยาเช่นนี้หากเหตุการณ์นี้เกิดขึ้นเมื่อหลายร้อยปีก่อน อย่างไรก็ตาม นานมากแล้วที่ไม่มีผู้ใดพบการคงอยู่ของพวกออร์ค ทุกคนย่อมกลายเป็นตื่นตระหนกเมื่อเห็นพวกมันปรากฏกายออกมาพร้อมกันนับสิบตน

"ออร์ค?" ลีอาไม่เคยคาดคิดเลยว่าเจ้าอันธพาลน้อยที่เบื้องหน้าจะมีผู้คุ้มกันเป็นเหล่าออร์ค คนผู้นี้มีความเป็นมาอย่างไรกันแน่? นางทราบดีว่าไม่มีทางที่คนทั่วไปจะสามารถมีออร์คเป็นผู้คุ้มกันได้ อย่างไรก็ตาม นางไม่ใช่คนที่จะยอมก้มหัวให้ใครแม้จะเป็นถึงเจ้าชายก็ตาม! นางไม่ได้ใส่ใจกับตัวตนของเซียวอวี๋

พวกออร์คนั้นรูปร่างสูง ทว่าพวกมันกลับมีความคล่องตัว ออร์คพุ่งเข้าไปที่ตำแหน่งที่หญิงสาวยืนอยู่ก่อนจะคว้าจับ ทว่ามันกลับคว้าได้เพียงอากาศธาตุ

ลีอาคล้ายกลายร่างเป็นมัจฉาที่แหวกว่ายอยู่ในนทีด้วยความพริ้วไหว นางเคลื่อนร่างหลบฝ่ามือของออร์คที่พุ่งเข้าหา พวกออร์คไล่ตามนางไป แต่ภายในโรงเตี๊ยมแห่งนี้นั้นเต็มไปด้วยโต๊ะและเก้าอี้คอยขัดขวาง พวกมันไม่อาจจับตัวนางได้ เทียบกันแล้วนางกลับเป็นมัจฉาที่แหวกว่ายอยู่ในน้ำ ต่อให้พวกออร์คและกรอมลงมือร่วมกันพวกมันก็ยังไม่อาจจับกุมนางได้

กรอมเรียกใช้ทักษะตีฝ่า ทว่าลีอากลับหลุดรอดไปได้เสียทุกครั้ง

ฮ๊ากกกก!

พวกออร์คกลายเป็นเกรี้ยวกราดขณะที่พวกมันทำลายทุกอย่างที่ขวางทาง ที่แห่งนี้กลายเป็นวุ่นวายอย่างที่สุดขณะที่พวกออร์คไล่ตามจับลีอา

ดูเหมือนว่าลีอาเหนื่อยที่จะเล่นไล่จับอีกต่อไป นางหัวเราะออกมาขณะที่กระโดดขึ้นไปบนเสา นางปราดเปรียวราวกับแมวป่า นอกจากนี้นางยังกอดเสาเอาไว้อย่างมั่นคงและไต่ขึ้นไปราวกับแมงมุม

"คิดว่าพวกออร์คที่เชื่องช้าเหล่านี้จะจับตัวข้าได้หรือ? ฝันไปเถอะ! เมื่อเจ้าไม่บอกราคามา เช่นนั้นข้าก็จะฉกตัวมันไป ถือเสียว่าเป็นค่าทำขวัญ!" ร่างของลีอาเริ่มพร่าเลือนขณะที่ผู้คนไม่อาจแยกแยะตำแหน่งของนางได้

"มือสังหาร!" ถ้อยคำนี้ผุดขึ้นมาในใจของเซียวอวี๋ทันที มีเพียงเหล่ามือสังหารเท่านั้นที่มีเทคนิคเช่นนี้

"ไม่แปลกใจที่นางไม่ได้กังวลอะไรเลย! แม้แต่อาณาจักรที่เข้มแข็งก็ยังยากที่จับกุมมือสังหารชั้นยอด! คนเหล่านี้ถนัดในการพรางตัว ซ่อนตัวและหลบหนี!" ดวงตาของเซียวอวี๋มีประกายปรากฏออกมาขณะที่สงสัยว่าทักษะของมือสังหารในโลกนี้ทำงานอย่างไร

"น่าสนใจ......นี่ยิ่งทำให้ต้องจับนางมาให้ได้!" เซียวอวี๋พึมพำ เซียวอวี๋ไม่ได้เป็นกังวลมากนัก เขาทราบดีว่าลูกมังกรที่เขาฟูมฟักมาย่อมไม่ใสซื่อจนปล่อยให้หัวขโมยจับตัวไปได้!

ผู้คนต่างมองไปยังตำแหน่งของลีอายามที่เปลวเพลิงปรากฏออกมาที่บันไดทางขึ้นชั้นสอง ร่างของลีอาปรากฏขึ้นมาอีกครั้งแล้ว

"เจ้ามังกรน้อย! ข้าจะจับเจ้าไปทำมื้อค่ำ ใยเจ้าต้องสร้างปัญหาด้วย?" ลีอาพยายามจะลอบออกทางหน้าต่าง ทว่านางกลับไม่คาดว่าลูกมังกรจะเผยตำแหน่งของนางออกมา

"คงไม่ง่ายเช่นนั้น ทิรันด้า!" เซียวอวี๋ตะโกนขึ้น

เซียวอวี๋ทราบดีว่าพวกออร์คนั้นเปรียบเสมือนราชันย์แห่งทุ่งสังหาร ทว่าโรงเตี๊ยมแห่งนี้ไม่มีพื้นที่มากนัก ดังนั้นจึงเป็นธรรมดาที่มือสังหารจะได้เปรียบกว่ามาก อย่างไรก็ตาม เซียวอวี๋ย่อมมีหนทางรับมือกับมือสังหาร นักล่าจากโบราณนั้นย่อมเป็นศัตรูทางธรรมชาติของมือสังหาร และทิรันด้าก็เป็นราชินีแห่งนักล่า!

ทิรันด้ามีทักษะตาเหยี่ยว อีกทั้งนางยังเป็นเอลฟ์ สายตาของนางย่อมต้องแหลมคมยิ่งกว่าผู้ใด ต่อให้ล่องหนอยู่ก็ยังไม่อาจหลบรอดสายตาของนางไปได้ แต่แน่นอนว่ามือสังหารระดับสูงอาจสามารถ อย่างไรก็ตาม ภายในโรงเตี๊ยมแห่งนี้นั้นมีพื้นที่จำกัด ดังนั้นจึงยากที่จะมีผู้ใดซ่อนตัวจากทิรันด้า

ทิรันด้ากำลังเดินหมากอยู่กับแอนโทนีดาส แต่นางก็วิ่งถลาลงมาทันทีที่ได้ยินเสียงของเซียวอวี๋ นางไม่เคยขัดคำสั่งของเซียวอวี๋มาก่อนตั้งแต่ถูกอัญเชิญมา

ทิรันด้าเองก็ห่อหุ้มร่างด้วยผ้าคลุมผืนดำเช่นกัน อย่างไรก็ตาม ลีอากลายเป็นประหลาดใจเมื่อสบประสานกับแสงสีม่วงที่วูบผ่านแววตาของทิรันด้า นางคาดเดาได้ถึงต้นกำเนิดทิรันด้าอย่างเลือนราง

"ทิรันด้าา! หญิงสาวนางนั้นทำร้ายข้าและชิงตัวมังกรน้อยไป! นี่ไม่อาจยกโทษได้! เราต้องจับกุมนางมาลงโทษเสีย!' เซียวอวี๋เน้นย้ำคำว่าชิงตัวและถูกทุบตีเพราะเขารู้ว่าทิรันด้านั้นฉลาดมาก หากนางทราบว่าเขากำลังข่มเหงหญิงสาวนางหนึ่ง ทิรันด้าย่อมไม่ลงมือช่วย อย่างไรก็ตาม มันจะเป็นงานของนางทันทีหากเซียวอวี๋ถูกทำร้าย ทั้งยังฉกชิงลูกมังกรไป นางปลดธนูลงมาจากกลางหลังและพาดศรทันทีเมื่อได้ยินว่าลีอากำลังพยายามจะลักพาตัวมังกรน้อยที่นางชื่นชอบไป

ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว

ลีอากลายเป็นตื่นตะลึงเมื่อมองเห็นทิรันด้ายิงศรออกมาคราเดียว 7 ดอกเพื่อผลึกหนทางหลบหนีของนาง ถึงกระนั้นนางก็ยังเป็นถึงมือสังหารชั้นยอด ร่างของนางบิดงอขณะหลบไปยังช่องว่างของศร 2 ดอก

"ไม่เลว" เซียวอวี๋อดชื่นชมออกมาไม่ได้ยามเมื่อเห็นฉากนี้ เขายิ่งต้องการจับนางมากขึ้นไปอีก!

ลีอากระโดดขึ้น แต่กรอมก็ใช้ตีฝ่ากระโดดตามขึ้นไปพยายามจะคว้าตัวนางกลางอากาศ

อย่างไรก็ตาม ลีอาบิดเอวกลางอากาศขณะจับมีดสั้นที่เอาออกมาจากที่ใดก็ไม่ทราบไว้ในมือ นางเสือกแทงมีดนั้นออกไปจนทะลุแขนของกรอม เวลาเดียวกันนั้นพวกออร์คต่างพุ่งตัวมาและปิดกั้นหนทางหลบหนีเอาไว้ทุกทาง พวกมันไม่อาจคร่ากุมลีอาเอาไว้ได้ แต่ร่างกายที่ใหญ่โตของพวกมันย่อมสามารถบดบังประตูหรือหน้าต่างที่นางจะใช้หลบหนีได้

ลีอากระโดดไปมาเพื่อหลบหลีกลูกธนูของทิรันด้าและฝ่ามือของกรอม

กรอมเรียกใช้วินด์วอร์ค แม้ว่าเขาจะไม่คล่องตัวเช่นลีอาทว่าความเร็วของเขาไม่ได้ด้อยไปกว่านาง กรอมพบเจออุปสรรคมากมายแต่เขาก็ทำเพียงพุ่งไปข้างหน้าทะลวงผ่านพวกมันทั้งหมด ลีอาถูกกดดันอย่างหนักเมื่อเผชิญการลงมือพร้อมกันจากกรอมและทิรันด้า นางไม่เคยพบพานมือธนูที่ร้ายกาจถึงเพียงนี้มาก่อน ศรแต่ละดอกทั้งรวดเร็วและแม่นยำ! นางจะคงถูกศรทะลวงไปแล้วหากไม่เป็นเพราะความคล่องตัวที่มี

นางไม่อาจสลัดหลุดจากกรอมได้ นางตระหนักดีว่ามันเป็นเพียงเรื่องของเวลาก่อนที่นางจะถูกจับกุม

"โฮะโฮ้~ ช่างคึกคักนัก! ถึงกระนั้นชายชราผู้นี้ก็ต้องการเดินหมากมากกว่า" แอนโทนีดาสปรากฏกายขึ้นที่บันได

"เด็กหญิงนางนี้ช่างปราดเปรียวนัก เช่นนั้นก็ควรลดมันลงเสียหน่อย" แอนโทนีดาสขยับมือ ขณะที่น้ำแข็งเริ่มจับตัวบริเวณที่ตำแหน่งของลีอา

ขาของนางติดอยู่ในขอบเขตคาถาและไม่อาจสลัดหลุดออกมาได้ ขณะเดียวกันกรอมก็เข้ามาถึงข้างกายของนางแล้ว

"อะไรกัน?!"

ลีอากรีดร้องออกมายามฝ่ามือขนาดใหญ่ที่หยาบกร้านของกรอมทั้งสองยึดจับสะโพกของนางเอาไว้ นางไม่อาจดิ้นหลุดได้ราวกับนี่เป็นมือเหล็กกล้าคู่หนึ่ง

"เจ้ากล้าตบหน้าข้าหรือ? เจ้ากล้าเตะข้าหรือ? เจ้ากล้าชิงตัวมังกรน้อยหรือ? ข้าคงไม่อาจเรียกตัวเองเป็นอันธพาลได้อีกต่อไป หากไม่สั่งสอนมารยาทให้กับเจ้าเสียวันนี้!" เซียวอวี๋แย้มยิ้มอย่างชั่วร้ายออกมาขณะสาวเท้าเข้าหาลีอา

มีความรู้สึกไม่ดีปรากฏขึ้นภายในจิตใจของลีอายามมองเห็นแววตาของเซียวอวี๋.......

-----------------------------------------------------------

ติดตามได้ที่ Lazy Meow นิยายแปล