WOW : ราชันย์ต่างภพ ตอนที่ 10

"มัวยืนมองทำอะไร! เข้าไปฆ่ามันสิ!" เซียวอวี๋ตะโกนไปยังเหล่านักรบออร์คที่ยืนนิ่งและเฝ้าดูการต่อสู้ระหว่างกรอมและโฮ่วถง

พวกมันทุกตัวคำรามออกมาและพุ่งเข้าหาโฮ่วถง

โฮ่วถงเห็นว่าสถานการณ์ของเขานั้นย่ำแย่อย่างยิ่ง เขาต้องการที่จะหลบหนีแต่ก็ไม่สามารถสลัดหลุดกรอมที่ใช้วินด์วอร์คได้ เหล่านักรบออร์คบีบวงล้อมเข้ามา ขวานยักษ์หลายสิบเล่มถูกเหวี่ยงเข้าหาร่างของเขา โฮ่วถงถูกสับเป็นชิ้นๆ ท้ายที่สุดเขาก็กลายเป็นเลือดเนื้อเลอะเลือน

"พวกมันยังคงคิดถึงเกียรติและศักดิ์ศรี! เหอะ! เจ้าพวกโง่! จงฆ่าศัตรู! สิ่งเดียวที่สำคัญคือการมีชีวิตอยู่! มาช่วยข้าตรงนี้!" เซียวอวี๋ออกคำสั่ง

"เวรเอ๊ย! ฉันเคยเห็นพวกอัศวินในทีวียืนโพสเท่ๆหลังสงครามอยู่นี่หว่า......แล้วทำไมฉันถึงทำตามไม่ได้เนี่ย ปัดโธ่!" เซียวอวี๋บ่นออกมา เขาบ่นราวกับหมีกินผึ้งหลังสงครามจบลง

เหล่านักรบออร์คต่างเข้ามาช่วยเซียวอวี๋จัดท่าทาง จากนั้นพวกเขาก็มุ่งหน้ากลับไปที่ค่ายโจรอีกครั้ง

เซียวอวี๋คาดหวังว่าจะไม่มีคนที่แข็งแกร่งอยู่ภายในค่ายอีก ซึ่งมันก็เป็นไปตามที่เขาหวัง ที่นี่หลงเหลือเพียงพวกโจรธรรมดาทั่วไปและพวกมันย่อมไม่ใช่คู่มือของเหล่านักรบออร์ค

"ฆ่าพวกมันให้หมด!" เซียวอวี๋ออกคำสั่งให้นักรบออร์คกวาดล้างค่ายแห่งนี้

พวกออร์คส่งเสียงคำรามและพุ่งตรงไปยังค่าย

พวกนักรบออร์คนั้นไร้ซึ่งความหวาดกลัวใดๆยามเมื่อเข้าสู่สนามรบ พวกมันไม่รู้สึกเหนื่อยล้า ไม่รู้จักความกลัว......พวกมันรู้จักเพียงการสู้จนตัวตาย! นี่เป็นเอกลักษณ์ของเผ่าพันธุ์ออร์คที่ทำให้พวกมันเป็นเหล่านักรบที่ไร้ผู้ต่อต้าน!

สิ่งที่พวกยามลาดตระเวนมองเห็นก็คือคลื่นสีเขียวที่กำลังสาดซัดเข้าใส่พวกมัน พวกมันหวาดกลัวและต้องการจะกรีดร้องออกมาแต่ก็ถูกสังหารเสียก่อนที่จะได้ส่งสัญญาณเตือนใดๆ

พวกนักรบออร์คบุกเข้าไปในค่ายโดยไม่สัญญาณเตือนใดๆดังขึ้น

ขวัญกำลังใจของเหล่าโจรพังทลายลงทันที พวกมันส่วนใหญ่ละทิ้งอาวุธและออกวิ่งทันที อย่างไรก็ตาม ชะตากรรมของพวกมันมีเพียงความตาย เพียงกองทัพทหารของเผ่ามนุษย์ก็เพียงพอจะกวาดล้างค่ายแห่งนี้แล้ว ไม่ต้องกล่าวถึงกองทัพนักรบออร์คที่ราวกับมัจจุราชคร่าวิญญาณ

การสู้รบจบลงภายในเวลาไม่ถึง 10 นาที เหล่าโจรส่วนใหญ่ถูกสังหาร มีเพียงส่วนน้อยที่โชคดีหลุดรอดไปได้

เซียวอวี๋กลอกตาขณะที่เขานั่งมองจากด้านบนของหินก้อนยักษ์ ถึงแม้จะหงุดหงิดนิดหน่อยแต่เขาก็ยังพึงพอใจ โจรพวกนี้ไม่สามารถต้านทานเหล่านักรบออร์คชั้นยอดได้ แม้ว่าจะมีโจรบางคนที่กล้าหาญและหยิบอาวุธขึ้นสู้ แต่นักรบออร์คเพียงตนเดียวก็เพียงพอที่จะจัดการพวกมันได้ 3 - 4 คนแล้ว

อย่างไรก็ตาม เซียวอวี๋เริ่มไตร่ตรองอย่างจริงจัง ค่าคุณความดีและค่าประสบการณ์ของเขากลับไม่ได้รับมากขึ้น เกิดอะไรขึ้นกันแน่? พวกเขาได้รับพวกมันอย่างมหาศาลเมื่อตอนที่ถล่มค่ายของกลุ่มโจรเขี้ยวมังกรนี่นา?

ในเวลาเดียวกันก็มีนักรบออร์คเดินเข้ามาเพื่อรายงาน มีโจรกลุ่มหนึ่งกำลังมุ่งหน้ามาทางค่ายแห่งนี้

เซียวอวี๋สั่งให้พวกนักรบออร์คเก็บซ่อนตัวให้มิดชิด ส่วนตัวเขาและกรอมจะอยู่รอ

ไม่นานก็มีกลุ่มคนขี่ม้าเข้ามาในค่าย ชายที่ดูป่าเถื่อนคำรามอย่างโกรธแค้นเมื่อเห็นเลือดเจิ่งนองอยู่ทั่วทั้งค่าย "ไอ้ลูกเต่าบัดซบตัวไหนกันที่มันกล้ามาบุกค่ายของข้า!"

สายตาของชายผู้นั้นกวาดผ่านไปทั่วทั้งค่ายและพบเข้ากับเซียวอวี๋ที่กำลังยิ้มขณะนั่งอยู่บนหินก้อนใหญ่ "แกเป็นใคร? แกเป็นคนที่สังหารเหล่าสมุนของข้างั้นรึ?"

เซียวอวี๋ยังคงยิ้ม "ใช่แล้ว เป็นข้าเอง แล้วจะทำไมรึ?"

"ไอ้บัดซบ!.....รนหาที่ตาย!" ชายผู้นั้นโกรธจนตัวสั่น

เซียวอวี๋มองดูกลุ่มโจรที่มีอย่างมากก็ 100 คนที่อยู่ด้านหลังของชายป่าเถื่อน "ข้าไม่ค่อยแน่ใจนักว่าผู้ใดกันแน่ที่กำลังรนหาที่ อา...แต่มีสิ่งหนึ่งที่ข้าแน่ใจ...ตอนนี้ข้ากำลังต้องการค่าคุณความดี!"

เซียวอวี๋โบกมือ เหล่านักรบออร์คที่เตรียมพร้อมอยู่แล้วก็พุ่งตัวออกมาจากที่ซ่อนทันที

ชายป่าเถื่อนทราบทันทีว่านี่เป็นกับดัก อย่างไรก็ตาม ที่นี่นั้นเป็นฐานที่มั่นของเขา เขาไม่เชื่อว่าทุกคนจะถูกฆ่าตายไปหมดแล้ว นั่นเป็นเหตุผลหลักที่เขารีบกลับเข้ามาโดยไม่ลังเลใดๆ

แต่เขากลับไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่ากองกำลังที่เข้าโจมตีค่ายของเขาก็คือ พวกออร์ค!

"..พวกออร์ค...." พวกโจรตกอยู่ในความกลัว

แม้แต่ชายที่ดูป่าเถื่อนก็ยังตกตะลึง เซียวอวี๋ย่อมไม่เสียเวลามองดูพวกมันตกตะลึง เขาสั่งการให้กรอมไปจัดการทันที

อ๊ากกก!

กรอมคำรามและพุ่งออกไปพร้อมใช้อมนิชแสลชควบคู่ไปกับวินด์วอร์ค

ผู้นำโจรนั้นคำรามและชักดาบออกมา เขายกดาบขึ้นต้าบรับการโจมตีของกรอม มีพลังงานเยือกแข็งสีน้ำเงินระเบิดออกมาจากดาบของเขา

เซียวอวี๋ตระหนักได้ทันทีว่าคนผู้นี้ยังแข็งแกร่งยิ่งกว่าโฮ่วถงเสียอีก!

กรอมต้องลำบากไม่น้อยยามเมื่อต้องปะมือกับโฮ่วถง เซียวอวี๋เกรงว่ากรอมจะตกเป็นรองยามเมื่อต้องปะทะกับผู้นำโจร

ซึ่งก็เป็นไปตามนั้น หลังจากผ่านไปสักพัก กรอมก็ได้รับบาดแผลหลายแห่ง แม้จะเป็นเพียงบาดแผลเล็กน้อย แต่นั่นก็พิสูจน์ได้ว่ากรอมไม่ใช่คู่มือของผู้นำโจร

ดูเหมือนว่าชายคนนั้นจะเป็นผู้ฝึกยุทธ์ที่มีระดับสูงกว่า ผู้ฝึกยุทธ์นั้นเป็นตัวตนที่แข็งแกร่งที่สุดภายในโลกแห่งนี้ แม้ว่ากรอมจะมีความมุ่งมั่น แต่เขาก็ยังอยู่เพียงระดับที่ 3

ทว่ากรอมนั้นเป็นจ้าวแห่งดาบ นั่นหมายความว่า ในสนามรบยิ่งมีเลือดมากขึ้นเท่าใด ความรุนแรงของเขาก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้นตามไปด้วย

เซียวอวี๋เปิดใช้วินด์วอร์คทันที เขากำลังรอคอยโอกาศที่จะโจมตีฝ่ายตรงข้าม ไม่นานเขาก็พบว่าผู้นำโจรนั้นยังคงใช้สมาธิไปกับการรับมือกรอม ดังนั้นเขาจึงไม่ได้ระมัดระวังตัวจากโดยรอบ เซียวอวี๋ค่อยๆมุ่งตรงไปที่ด้านหลังของเขาและใช้ดาบแทงเข้าไปในก้นของผู้นำโจรจนมิดด้าม

"อ๊ากกก...." ผู้นำโจรกรีดร้องโหยหวนและใช้มือกุมก้นของเขาเอาไว้

ที่เซียวอวี๋ตัดสินใจโจมตีก้นของเขา นั่นก็เพราะว่า คนป่าเถื่อนผู้นี้อาจจะไม่สะดุ้งสะเทือนหากว่าเขาโจมตีไปยังจุดอื่นๆ แต่ก้นของเขาจะเป็นจุดอ่อนที่ร่างกายจะตอบสนองทันที

กรอมย่อมไม่ละทิ้งโอกาศดีๆเช่นนี้ เขาใช้ดาบฟาดฟันติดต่อกันทันที

ชายผู้นั้นต้องการจะสังหารเซียวอวี๋ แต่เซียวอวี๋ก็ทิ้งตัวลงกลิ้งกลับหลังเล็ดลอดออกไป

เขากำลังรอเป็นเวลา 5 วินาทีเพื่อให้ทักษะคูลดาวน์ จากนั้นเขาจึงเปิดใช้วินด์วอร์คอีกครั้ง และเขาก็ยังคงใช้ลูกไม้เช่นเดิม

ผู้นำโจรตะโกนออกมาทันที "ไอ้ลูกต่าบัดซบ! ไสหัวมาให้กับบิดา! อย่าได้ทำตัวต่ำช้าลอบโจมตีเช่นนี้!"

เซียวอวี๋หัวเราะขึ้นจากระยะไกล "ไม่เอาน่า เหตุผลที่ข้าจำต้องใช้ลูกไม้นี่น่ะหรือ? นั่นก็เพราะว่าเจ้ามันไร้ยางอาย! กลับวางท่าซะสูงส่ง คิดว่าตัวเองเป็นพระเจ้าหรือ? บัดซบ! เจ้าเป็นเพียงโจรร้ายผู้หนึ่ง กลับวางตัวสูงส่งนัก!"

เซียวอวี๋ออกคำสั่งให้เหล่าออร์คไล่สังหารพวกโจร ในตอนนี้เขาเริ่มคุ้นเคยกับการควบคุมพวกนักรบออร์คแล้ว มันดีขึ้นกว่าครั้งที่ผ่านมาอย่างมาก จากนั้นเขาจึงออกคำสั่งให้นักรบออร์คเข้าโจมตีผู้นำโจร

แม้ว่าผู้นำโจรจะแข็งแกร่งสักเพียงใด เขาก็ย่อมไม่สามารถต้านทานการกลุ้มรุมของนักรบออร์คจากทุกทิศทุกทางได้ กรอมวาดดาบฟันศีรษะของเขาลงมา เป็นการจบชีวิตผู้นำโจรลง

ในขณะเดียกันนั้นก็ปรากฏแสงขึ้นห่อหุ้มร่างของกรอม ระดับของกรอมเพิ่มขึ้นเป็น 4 แล้ว เซียวอวี๋เองก็ได้รับค่าคุณความดี 500 แต้มและเลื่อนขึ้นเป็นระดับ 3

"ฮ่าฮ่าฮ่า! เลเวลอัพแล้ว! ความแข็งแกร่งของฉันตอนนี้เพียงพอจะจัดการกับพี่สะใภ้สี่ได้ไหมนะ?"