บทที่ 34 - เอาอุจจาระของข้าไปหลอมงั้นรึ?

บทที่ 34 - เอาอุจจาระของข้าไปหลอมงั้นรึ?

"หลงอวี่กำลังจะแพ้แล้ว!" เวินเหยียนที่นั่งอยู่ข้างกายกู้จื่อเยี่ยนผุดลุกขึ้นด้วยความตื่นตระหนก

หลี่ชุ่ยฮวาเป็นห่วงหลงอวี่มาตั้งแต่ตอนที่เขาก้าวขึ้นไปบนลานประลอง ยามนี้ใบหน้าของนางยิ่งซีดเผือดไร้สีเลือด ใจคออยากจะพุ่งทะยานขึ้นไปขวางหน้าหลงอวี่เอาไว้ให้รู้แล้วรู้รอด

ส่วนหลงฮ่าวเทียนกลับนั่งทอดพระเนตรอย่างสงบนิ่ง บางทีอาจเป็นเพราะไม่ว่าหลงอวี่จะแพ้หรือชนะ ท้ายที่สุดโอสถเก้าวัฏจักรคืนวิญญาณก็ตกเป็นของลูกชายพระองค์อยู่ดี พระองค์จึงไม่ได้ใส่พระทัยนัก

ทุกคนต่างคิดว่าหลงอวี่ย่อมต้องพ่ายแพ้ต่อศาสตราวุธอันคมกริบนี้อย่างแน่นอน ใครจะคาดคิดว่าเขาจะปากระบี่ขึ้นสนิมในมือออกไปสุดแรง พุ่งตรงทะลวงเข้าใส่กลางอกของหลงฉางเฟิง!

ในการต่อสู้ประลองยุทธ์ โดยเฉพาะการต่อสู้ที่เอาชีวิตเป็นเดิมพัน สิ่งที่ต้องห้ามที่สุดก็คือการปล่อยให้อาวุธหลุดจากมือ เพราะหากการโจมตีนั้นไม่อาจสร้างบาดแผลให้คู่ต่อสู้ได้ ตนเองก็จะตกอยู่ในสถานการณ์เสียเปรียบทันที!

หลงฉางเฟิงแค่นเสียงหัวเราะเย็นชา เพียงขยับกายเล็กน้อยก็สามารถหลบหลีกการขว้างกระบี่ขึ้นสนิมนั้นได้อย่างง่ายดาย

ใครจะคาดคิดว่ากระบี่ขึ้นสนิมเล่มนั้นหลังจากพุ่งทะยานออกไปแล้ว กลับวกร่างหวนกลับมาทิ่มแทงจากด้านหลัง นี่คือกระบวนท่าลับที่หลงอวี่ควบคุมด้วยกำลังภายใน หลงฉางเฟิงขมวดคิ้วมุ่น ต้องพลิกตัวหลบหลีกอีกครั้ง

ปราณกระบี่นั้นเบาหวิว ทว่ากระบี่เหล็กกลับหนักอึ้ง กระบี่เหล็กที่ถูกซัดออกไปทีหลังกลับพุ่งมาถึงตัวก่อน หลงฉางเฟิงจึงจำต้องเบี่ยงตัวหลบหลีกเป็นอันดับแรก

พริบตาที่หลงฉางเฟิงกำลังเบี่ยงตัวหลบ หลงอวี่ก็ฉวยโอกาสนั้นอาศัยท่าร่างอันพิสดารราวกับภาพลวงตา พุ่งตัวหลุดพ้นจากการครอบงำของตาข่ายปราณกระบี่ ซ้ำยังคว้าด้ามกระบี่หนักเอาไว้ได้อีกครั้ง ก่อนจะแทงกระบี่ออกไปด้วยองศาอันแปลกประหลาด

กระบี่เล่มนี้ พุ่งเป้าตรงไปยังลำคอของหลงฉางเฟิง!

ส่วนหลงฉางเฟิงก็ตวัดกระบี่แทงสวนกลับมายังหัวใจของหลงอวี่เช่นกัน!

นี่คือการต่อสู้แบบแลกชีวิตโดยแท้ ทั่วทั้งลานประลองตกอยู่ในความเงียบงัน!

กระบี่ของทั้งสองฝ่ายต่างหยุดชะงักห่างจากร่างกายของคู่ต่อสู้เพียงหนึ่งชุ่น แม้แต่โจวฉี่ผู้คุมกฎบนเวทีก็ยังมองไม่ออกว่าผู้ใดเป็นฝ่ายชนะ

ทว่าในท้ายที่สุด หลงฉางเฟิงกลับเป็นฝ่ายลดกระบี่ลงก่อน เอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา "ข้าไม่ต้องการให้เจ้าออมมือ!"

หลงอวี่ดึงกระบี่ในมือกลับมา แย้มยิ้มบางๆ "ยอมรับความพ่ายแพ้เสียเถิด!"

"ข้าไม่ได้ออมมือให้เจ้า ข้าแพ้แล้ว!" หลงฉางเฟิงจ้องมองหลงอวี่ด้วยสายตาท้าทาย "หวังว่าหลังจากเจ้าได้โอสถเก้าวัฏจักรคืนวิญญาณไปแล้วจะสามารถเบิกปัญญาได้สำเร็จ ถึงเวลานั้นพวกเราค่อยมาประลองกันอีกครา นั่นสิถึงจะเรียกว่าการต่อสู้ที่แท้จริง!"

"เขาแพ้ที่ใดกัน เห็นชัดๆ ว่าเสมอกัน!" หลงเฉิงโย่วตะโกนขึ้นมาอย่างไม่ยอมรับ "ฉางเฟิง เหตุใดเจ้าจึงต้องยอมแพ้ด้วย"

"ปราณกระบี่ของข้าทะลวงผ่านร่างของเขาไปแล้ว ทว่าเขากลับไร้รอยขีดข่วน ส่วนปราณกระบี่ของเขากลับหยุดนิ่งอยู่ที่ลำคอของข้า! หากเขาปลดปล่อยปราณกระบี่ออกมา ข้าคงกลายเป็นศพไปแล้ว!" หลงฉางเฟิงกล่าวจบก็ก้าวลงจากลานประลอง แล้วเดินจากไปในทันที

นับเป็นโชคดีที่เมื่อวานหลงฮ่าวเทียนได้ประทานชุดคลุมเต๋าป้องกันภัยให้แก่เขา ทำให้ปราณกระบี่ไม่อาจทะลวงผ่านไปได้ มิเช่นนั้นหากหัวใจของเขาถูกแทงทะลุ ยามนี้คงได้ลงไปนอนคุยกับรากมะม่วงเสียแล้ว!

หลงฉางเฟิงผู้นี้ กล้าได้กล้าเสียเอาชีวิตเข้าแลกไม่ต่างจากเขาเลย หลงอวี่ชักจะรู้สึกชื่นชมความกล้าหาญไม่กลัวตายของอีกฝ่ายขึ้นมาเสียแล้ว!

หลังจากนั้น ก็ไม่มีผู้ใดที่มีคุณสมบัติและฝีมือเพียงพอจะขึ้นมาท้าประลองกับหลงอวี่อีก หลงฮ่าวเทียนจึงประกาศให้โอสถเก้าวัฏจักรคืนวิญญาณตกเป็นของหลงอวี่ในที่สุด!

หลงอวี่ตื่นเต้นดีใจเป็นอย่างยิ่ง นี่ย่อมหมายความว่าเขามีโอกาสได้กลายเป็นผู้บำเพ็ญเต๋าแล้ว!

และโอกาสนี้ ก็เป็นหลงฮ่าวเทียนที่มอบให้แก่เขา

เขารู้สึกขอบคุณหลงฮ่าวเทียนจากใจจริง หากต้องพึ่งพาเพียงร่างผู้ฝึกยุทธ์ของตนเอง อย่าว่าแต่ไขกระดูกมังกรหรือน้ำตาหงสาเลย ต่อให้อุจจาระมังกรหรือขนหงสาก็คงไม่ได้แตะต้องแม้แต่ปลายเส้นขน!

หลงฮ่าวเทียนนำกล่องใส่โอสถที่งดงามประณีตแบบเดียวกับที่เคยใส่โสมคนหมื่นปีออกมายื่นให้ เมื่อเปิดออกดูก็พบโอสถขนาดเท่าตากระทิงสีดำสนิท ดูคล้ายกับลูกตาของสิ่งมีชีวิตบางชนิด

เขาหยิบโอสถเม็ดนั้นขึ้นมา ท่ามกลางสายตาหลากอารมณ์ของผู้คนมากมาย เขาก็โยนมันเข้าปากตัวเองไป

รสชาติของโอสถนั้นเลวร้ายอย่างที่สุด ทั้งเผ็ดร้อน ขมฝาด ซ้ำยังมีกลิ่นคาวชวนคลื่นเหียน เขาเคี้ยวๆ แล้วกลืนลงคอไป ทว่ากลับแทบจะอาเจียนออกมา

"เหตุใดจึงได้รสชาติแย่ถึงเพียงนี้" หลงอวี่ทำหน้าเหยเก เริ่มสงสัยว่านี่อาจจะทำมาจากอุจจาระมังกรจริงๆ ก็เป็นได้!

เมื่อคนอื่นๆ เห็นท่าทางสำออยของเขา ก็แทบอยากจะลากตัวเขาไปกระทืบให้จมดิน นี่ถึงกับกล้าบ่นว่ารสชาติแย่งั้นรึ!

หลงฮ่าวเทียนตวัดสายตามองเขาอย่างขัดใจ "ถ้ารู้สึกว่ารสชาติมันแย่นัก ก็คายออกมาเสีย!"

"แฮะๆ ขอหินลูกปัดสวรรค์มาให้ข้าทดสอบดูหน่อยได้หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ"

หลงฮ่าวเทียนพยักหน้ารับ สั่งให้คนนำหินลูกปัดสวรรค์มาวางไว้ที่จุดไป่ฮุ่ยบนกระหม่อมของหลงอวี่

สายตาทุกคู่ต่างจับจ้องไปที่หินลูกปัดสวรรค์ ทั่วทั้งบริเวณตกอยู่ในความเงียบกริบ

ทว่าหินลูกปัดสวรรค์กลับสว่างขึ้นเพียงสี่ส่วน ไม่ได้มีสิ่งใดเปลี่ยนแปลงไปจากเดิมเลยแม้แต่น้อย

"เป็นอย่างไรบ้าง เป็นอย่างไรบ้าง" หลงอวี่มองไม่เห็นเอง จึงได้แต่เร่งเร้าถามหลงฮ่าวเทียน

หลงฮ่าวเทียนขมวดคิ้ว "หลังจากเจ้ากลืนโอสถลงไปแล้ว รู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงอันใดบ้างหรือไม่"

"ก็แค่รู้สึกว่ามันไม่อร่อยเอาเสียเลยพ่ะย่ะค่ะ"

"ไม่มีความรู้สึกอื่นใดอีกเลยรึ"

หลงอวี่เดาะลิ้นจั๊บๆ ก่อนจะส่ายหน้าปฏิเสธ

"ดูท่าทางแล้ว ตำรับยาโบราณนี้คงเชื่อถือไม่ได้กระมัง" หลงอวิ้นเทียนเอ่ยขึ้น "เสียแรงเปล่าเสียแล้ว!"

หลงฮ่าวเทียนถอนหายใจยาว คิ้วขมวดเข้าหากันจนเป็นปม

หัวใจของหลงอวี่ที่เคยมั่นใจเต็มเปี่ยมร่วงหล่นลงสู่ก้นเหวในพริบตา เขารู้สึกราวกับว่าค่ำคืนนี้ไร้ซึ่งแสงสว่าง ชีิวิตไร้ซึ่งความหวัง จมดิ่งลงสู่ห้วงแห่งความหดหู่ซึมเศร้าอย่างหนักหน่วง

"เสด็จพ่อ ลูกก็เคยผ่านตาตำรับยาโบราณนั้นมาบ้าง ในนั้นระบุไว้ว่าไขกระดูกมังกรก็คือแก่นแท้แห่งรากปราณของมังกร เมื่อมังกรสิ้นใจ รากปราณจะแปรสภาพเป็นหยาดไขกระดูก ซ่อนเร้นอยู่ภายในกระดูก น้ำตาหงสาก็เช่นเดียวกัน เดิมทีหงสาย่อมไม่หลั่งน้ำตา ทว่าสิ่งที่เรียกว่าน้ำตาหงสาก็คือแก่นแท้แห่งรากปราณของหงสา เมื่อใกล้สิ้นใจมันจะหลั่งออกมาทางดวงตา มีรูปลักษณ์คล้ายคลึงกับหยาดน้ำตา เมื่อนำทั้งสองสิ่งมาผสานเข้าด้วยกัน พร้อมกับปรุงแต่งด้วยตัวยาอื่นๆ ไม่เพียงแต่จะสามารถปลุกเร้ารากปราณแฝงเร้นได้เท่านั้น ทว่าในภายภาคหน้าเมื่อบำเพ็ญเต๋า พลังเต๋าที่ก่อกำเนิดขึ้นก็จะแฝงไว้ด้วยพลังแห่งมังกรและหงสาด้วยพ่ะย่ะค่ะ" ผู้ที่เอ่ยอธิบายก็คือหลงเฉิงหรง

"ไม่ผิด!" หลงฮ่าวเทียนพยักหน้ารับ

"ของวิเศษที่หาได้ยากยิ่งอย่างไขกระดูกมังกรและน้ำตาหงสา กลับไม่ส่งผลอันใดต่อหลงอวี่เลยแม้แต่น้อย ลูกเห็นว่า บางทีอาจจะเป็นปัญหาที่ตัวหลงอวี่เองก็เป็นได้พ่ะย่ะค่ะ" หลงเฉิงหรงเอ่ยต่อ "หากลองเปลี่ยนเป็นผู้อื่น บางทีผลลัพธ์อาจจะแตกต่างออกไป"

หลงฮ่าวเทียนพยักหน้าเห็นด้วยอีกครั้ง

"ฝ่าบาท เช่นนั้นพวกเราใช้เลือดขององค์ชายเก้ามาสกัดเอาแก่นแท้แห่งรากปราณออกมาใหม่ เพื่อให้ผู้อื่นได้ทดลองดูดีหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ" หลงเหยี่ยแห่งสำนักพระราชวงศ์เสนอความคิดเห็น "มิเช่นนั้นก็คงน่าเสียดายแย่"

"เลือดรึ" หลงอวี่สะดุ้งสุดตัว หลุดพ้นจากภวังค์แห่งความหดหู่ในทันที เลือดของเขานั้นมีความพิเศษยิ่งนัก หากตกไปอยู่ในมือของผู้บำเพ็ญเต๋าจริงๆ ไม่แน่อาจจะเกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้นก็เป็นได้

หลงฮ่าวเทียนนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง กำลังจะอ้าปากตรัส ทว่าหลงอวี่กลับค้อมตัวคารวะหลงเหยี่ยด้วยความนบนอบแล้วเอ่ยถามขึ้นว่า "ท่านปู่ใหญ่ ในตำรับยาโบราณระบุไว้ด้วยหรือพ่ะย่ะค่ะ ว่าหลังจากกินโอสถเก้าวัฏจักรคืนวิญญาณเข้าไปแล้ว สรรพคุณยาจะซึมซาบเข้าสู่กระแสเลือด"

"เรื่องนี้..." สีหน้าของหลงเหยี่ยดูไม่ค่อยสู้ดีนัก "ข้าเองก็ไม่เคยเห็นตำรับยาโบราณนั้นหรอก"

"หากท่านปู่ใหญ่กล้ารับประกันว่า สรรพคุณยาของโอสถเก้าวัฏจักรคืนวิญญาณได้แทรกซึมเข้าสู่สายเลือดของข้าแล้วจริงๆ ซ้ำยังสามารถสกัดออกมาได้ใหม่ ข้าก็ยินดีกรีดเลือดตัวเองเดี๋ยวนี้เลยพ่ะย่ะค่ะ" หลงอวี่เอ่ยด้วยสีหน้าจริงจังจริงใจ

"หากไม่ลองดูแล้วจะรู้ได้อย่างไรเล่าว่าทำไม่ได้" หลงเหยี่ยโต้แย้งอย่างมีเหตุผล

"ท่านพูดมีเหตุผล! ทว่าอาหารที่กินลงท้องไป สารอาหารย่อมหล่อเลี้ยงไปทั่วร่าง ทว่าส่วนใหญ่ก็ล้วนกลายเป็นอุจจาระขับถ่ายออกมา! โอสถเก้าวัฏจักรคืนวิญญาณเม็ดนี้กินเข้าไปแล้ว แก่นแท้ของมันจะซึมเข้าสู่สายเลือดของข้างั้นรึ หรือว่าแทรกซึมเข้าไปในเนื้อเยื่อ หรือในกระดูกกันแน่ ไม่มีผู้ใดล่วงรู้! ทว่ามีสิ่งหนึ่งที่มั่นใจได้ นั่นก็คือส่วนหนึ่งของมันจะต้องกลายเป็นอุจจาระขับถ่ายออกมาอย่างแน่นอน! ท่านปู่ใหญ่ หรือว่าท่านจะลองเอาอุจจาระของข้าไปหลอมดูก่อนดีหรือไม่"

สีหน้าของหลงเหยี่ยแปรเปลี่ยนไปในทันที "เจ้าว่ากระไรนะ!"

"ข้าบอกว่า หากท่านรับประกันได้ว่าใช้เลือดของข้าแล้วจะสามารถหลอมโอสถเก้าวัฏจักรคืนวิญญาณขึ้นมาได้ใหม่อีกเม็ด ข้าก็ยินดีกรีดเลือด! แต่หากท่านไม่อาจรับประกันได้ ข้อเสนอของท่านย่อมถือเป็นการมุ่งร้ายต่อเชื้อพระวงศ์!" หลงอวี่ตอกกลับด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าวปนอ่อนโยน

"พอได้แล้ว!" หลงฮ่าวเทียนออกโรงห้ามปรามก่อนที่หลงอวี่จะพูดพล่ามไปมากกว่านี้ "ผู้อาวุโสเพียงแค่เสนอแนะเท่านั้น ไม่ได้หมายความว่าจะเอาชีวิตเจ้าเสียหน่อย! เหตุใดเจ้าจึงได้มีข้ออ้างสารพัดเช่นนี้"

"พ่ะย่ะค่ะ" หลงอวี่ก้มหน้าตอบรับอย่างว่าง่าย

[จบแล้ว]