บทที่ 35 - ไล่ล่าสังหารตลอดเส้นทาง

บทที่ 35 - ไล่ล่าสังหารตลอดเส้นทาง

"กรร... กรร..."

"กรร... กรร..."

เสียงคำรามต่ำในลำคอที่ชวนให้ขนหัวลุกดังสะท้อนมาจากความมืดมิด

จากนั้น

ดวงตาคู่แล้วคู่เล่าที่เปล่งประกายสีเขียวเยือกเย็นก็สว่างวาบขึ้น จำนวนของมันเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ ฝูงหมาป่าอัคคีรวมตัวกันอย่างเนืองแน่นจนเต็มพื้นที่หุบเขาแคบๆ แห่งนี้

"ตึง!"

"ตึง!"

หมาป่าอัคคีกระโจนลงมาจากชะง่อนผาทีละตัวๆ ประจันหน้ากับหลงเฟย

เขี้ยวอันแหลมคมสะท้อนประกายวาววับ พวกมันย่างก้าวเข้าหาหลงเฟยอย่างช้าๆ

"ฝูงหมาป่ารึ"

หลงเฟยมัวแต่เมามันส์กับการสังหาร กว่าจะรู้ตัวว่าโดนล้อมก็สายไปเสียแล้ว

ทว่า!

หลงเฟยกำหมัดแน่น แหงนหน้าขึ้นกลืน 'โอสถปราณวิญญาณแท้' ลงคอไปหนึ่งเม็ด ลมปราณ 500 แต้มฟื้นฟูขึ้นมาในพริบตา เขาพึมพำกับตัวเอง "ฝึกฝนเคล็ดวิชามาหนึ่งเดือนเต็ม วันนี้แหละจะได้ทดสอบของจริง"

ในจังหวะนั้นเอง

เสี่ยวไป๋โผล่หัวออกมาจากสาบเสื้อของเขา มือขยี้ตาป้อยๆ ท่าทางเหมือนยังตื่นไม่เต็มตา เอ่ยถามว่า "เจ้านาย จะให้ข้าจัดการไหม"

หลงเฟยตอบกลับ "เจ้านอนหลับต่อไปเถอะ ข้ารับมือไหว"

"อ้อ!" เสี่ยวไป๋หาวหวอดใหญ่ ไม่พูดพร่ำทำเพลง หมุนตัวกลับเข้าไปนอนหลับอุตุในมิติสัตว์เลี้ยงต่อทันที

หลงเฟยส่ายหัว "เจ้าช่างไม่เกรงใจกันบ้างเลยนะ"

"ฟู่!"

เขาสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสงบจิตใจ มือขวากระชับดาบเบิกพสุธาไว้แน่น ย่อตัวลงต่ำเล็กน้อย แล้วแหงนหน้าหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง "เข้ามาเลย!!"

"ฟุ่บ!"

ฝีเท้าขยับวูบ หลงเฟยพุ่งตัวออกไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว

...

"มันไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วหรือไง"

"มันคิดจะทำอะไรของมัน คิดว่าตัวเองจะสู้กับฝูงหมาป่าได้หรือไงกัน"

"ศิษย์พี่ใหญ่ พวกเราจะทำยังไงกันดีล่ะ"

เซียวเถียนเถียนร้อนรนจนนั่งไม่ติด

แม้นางจะชอบต่อปากต่อคำกับหลงเฟย แต่นางก็เป็นคนจิตใจดี

เยี่ยจื่อเยียนไม่ได้หยอกล้อเซียวเถียนเถียนเหมือนเคย นางเอ่ยถามด้วยสีหน้าจริงจัง "ศิษย์พี่ หากพวกเราไม่ออกไปช่วย เขามีสิทธิ์โดนหมาป่ารุมทึ้งจนร่างแหลกเป็นชิ้นๆ ได้นะ"

หลิ่วลั่วซีเองก็แอบหวั่นใจอยู่ลึกๆ แต่ก็พยายามข่มใจเอาไว้ "ขอดูลาดเลาก่อน!"

หลงเฟยให้ความรู้สึกที่ไม่ธรรมดาแก่นางเลย

เผชิญหน้ากับฝูงหมาป่า หลงเฟยไม่มีทีท่าหวาดหวั่นลนลานเลยแม้แต่น้อย ในทางกลับกัน แววตาของเขากลับฉายแววตื่นเต้นฮึกเหิม นี่มันเพราะเหตุใดกัน

...

ลมปราณพลุ่งพล่าน

ฝีเท้าของหลงเฟยพลิ้วไหวดุจสายลมดุจเงาพราย ดาบเบิกพสุธาในมือฟาดฟันลงมาอย่างต่อเนื่อง "กระบวนท่าถลกหนัง, ตัดเส้นเอ็น, บดกระดูก, ตัดโลหิต, เบิกเทวะ, สะท้านวิญญาณ, สังหารทะลวง..."

เพลงดาบพิฆาตมังกรถูกใช้ออกมาทีละกระบวนท่า

รังสีดาบซ้อนทับกันอย่างต่อเนื่อง

ดาบเบิกพสุธาแทบจะทนรับรังสีดาบพิฆาตมังกรเอาไว้ไม่ไหว มันสั่นสะท้านอยู่ในมือของหลงเฟยอย่างรุนแรง

เจ็ดกระบวนท่าของเพลงดาบพิฆาตมังกรถูกฟาดฟันออกไปจนครบ

หลงเฟยถอยร่นกลับมาอย่างรวดเร็ว

ฝูงหมาป่าอัคคีกระโจนเข้าใส่พร้อมกัน หมาป่าหลายสิบตัวพุ่งถลาหมายจะฉีกทึ้งร่างของหลงเฟยให้เป็นชิ้นๆ

และในเสี้ยววินาทีนั้นเอง

หลงเฟยย่อตัวลงต่ำ เผยรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม "บ้าคลั่งพิฆาตมังกร!!"

"ฉัวะ!"

ดาบตวัดฟาดฟัน รังสีดาบระเบิดออกมาระลอกแล้วระลอกเล่า

"ฉัวะ ฉัวะ ฉัวะ ฉัวะ..."

รังสีดาบรูปจันทร์เสี้ยวสาดกระหน่ำออกไปอย่างบ้าคลั่ง สังหารหมาป่าอัคคีที่พุ่งเข้ามาดับดิ้นไปทีละตัวๆ ในพริบตา

"ชั้นที่หนึ่ง ชั้นที่สอง ชั้นที่สาม..." ทุกครั้งที่ปลดปล่อยรังสีดาบออกไป หลงเฟยก็จะนับตัวเลขในใจไปด้วย ในขณะที่เขานับเลขอยู่นั้น เสียงโหยหวนของหมาป่าก็ดังระงม ชิ้นส่วนอวัยวะปลิวว่อน เลือดสดๆ สาดกระเซ็น ราวกับพายุหมุนกวาดใบไม้ร่วง ช่างเป็นท่วงทำนองแห่งความตายที่งดงามยิ่งนัก

หมาป่าอัคคีถูกสังหารตายเกลื่อนไปทีละตัวๆ

เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง "ติง ติง ติง..." ราวกับเสียงจุดประทัดก็ไม่ปาน!

"ร้อยยี่สิบแปดชั้น!"

"ก้าวหน้าขึ้นมาอีกชั้นแล้ว!"

หลงเฟยแอบตื่นเต้นอยู่ลึกๆ เพลงดาบพิฆาตมังกรคือเคล็ดวิชาระดับศักดิ์สิทธิ์ การจะยกระดับขึ้นมาได้แม้เพียงนิดเดียวก็ถือเป็นเรื่องยากลำบากแสนสาหัส รังสีดาบที่เพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งชั้น ก็เท่ากับสร้างความเสียหายได้มากขึ้นอีกหนึ่งระดับ

ยิ่งเป็นรังสีดาบในช่วงท้ายๆ อานุภาพก็จะยิ่งรุนแรงทวีคูณ

"ติง!"

"ขอแสดงความยินดีกับผู้เล่น 'หลงเฟย' เลื่อนระดับ ปัจจุบันอยู่ระดับปรมาจารย์นักรบขั้นแปด!"

"ติง!"

"ขอแสดงความยินดีกับผู้เล่น 'หลงเฟย' สังหารหมาป่าอัคคีครบ 1,000 ตัว ได้รับฉายา 'วีรบุรุษผู้พิชิตหมาป่า' ได้รับค่าประสบการณ์ 1,000 แต้ม ค่าลมปราณ 100 แต้ม ค่าพลังงาน 10 แต้ม คะแนนสะสม 10 แต้ม พลังโจมตีเมื่อเผชิญหน้ากับหมาป่าอัคคีเพิ่มขึ้น 10%!"

"เอ๊ะ"

"ได้ฉายามาด้วยแฮะ!" หลงเฟยแอบดีใจในใจ เขากวาดสายตามองไปรอบๆ ที่เต็มไปด้วยซากศพเกลื่อนกลาด ก่อนจะหันไปมองฝูงหมาป่าอัคคีที่กำลังถอยร่นหนี "หึหึ... กลัวแล้วล่ะสิ"

"คิดจะหนีรึ"

"ข้ายังไม่อนุญาต พวกเจ้าหน้าไหนก็หนีไม่พ้นทั้งนั้น!"

ว่าแล้ว

หลงเฟยก็กระชับดาบเบิกพสุธาในมือ พุ่งทะยานเข้าใส่ฝูงหมาป่าอัคคีกว่าสามร้อยตัวที่กำลังวิ่งหนีหัวซุกหัวซุนราวกับโดนมัจจุราชไล่ล่า

พลังรบของฝูงหมาป่าอาจจะดุร้ายป่าเถื่อน แต่หลงเฟยนั้นดุร้ายป่าเถื่อนยิ่งกว่าพวกมันหลายเท่านัก

ความโหดเหี้ยมของเพลงดาบพิฆาตมังกรทำให้หมาป่าอัคคีทุกตัวเกิดความหวาดหวั่นพรั่นพรึง รังสีดาบที่พร้อมจะสับทุกอย่างให้แหลกละเอียดนั้น มันช่างบ้าคลั่งและดุดันเกินกว่าที่พวกมันจะรับมือไหว

...

"ข้าเคยได้ยินแต่หมาป่าไล่ตามคน เพิ่งจะเคยเห็นคนวิ่งไล่ตามฝูงหมาป่าก็วันนี้แหละ ศิษย์พี่ใหญ่ หรือว่าตาข้าฝาดไปจนเห็นภาพหลอนกันนะ" เซียวเถียนเถียนขยี้ตาตัวเองแทบไม่เชื่อสายตา

เยี่ยจื่อเยียนเองก็ตื่นตะลึงไม่แพ้กัน "หมอนี่มันจะวิปริตเกินมนุษย์มนาไปหน่อยมั้ง"

หลิ่วลั่วซีตื่นตะลึงจนพูดไม่ออก พึมพำว่า "ระดับปรมาจารย์นักรบแต่กลับปลดปล่อยพลังทำลายล้างได้รุนแรงยิ่งกว่ายอดฝีมือระดับวิญญาณนักรบเสียอีก เพลงดาบที่เขาฝึกฝนจะต้องอยู่ในระดับนภาขึ้นไปเป็นแน่ ดูท่าอาจารย์ลึกลับของเขาจะมีเบื้องหลังที่ไม่ธรรมดาเสียแล้ว"

"ทั้งหลอมโอสถ สร้างอักขระยันต์ แถมยังมีเคล็ดวิชาที่ทรงพลังอีก ในเมืองหั่วหลีมียอดฝีมือระดับนี้อยู่ด้วยหรือ"

"หรือว่า จะเป็นท่านทวดตระกูลหลงกันนะ"

พวกนางสามคนยิ่งมองหลงเฟยก็ยิ่งเดาทางไม่ถูก

เซียวเถียนเถียนมองดูหลงเฟยที่กำลังไล่ต้อนฝูงหมาป่า นางหัวเราะคิกคัก "เท่ชะมัดเลย!"

เยี่ยจื่อเยียนยิ้มแซว "ใครกันนะที่บอกว่าเขาหน้าตาดูงั้นๆ"

เซียวเถียนเถียนยื่นปากเถียง "ข้าไม่ได้พูดแบบนั้นเสียหน่อย อีกอย่าง ข้าก็ไม่ได้หมายถึงหน้าตาของเขา ข้าหมายถึงกลิ่นอายที่แผ่ออกมาจากตัวเขาต่างหากล่ะ"

"โอ้โห!"

"เจ้าก็เหมือนกับศิษย์พี่ใหญ่เลย สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายที่แผ่ออกมาจากตัวเขาด้วย" เยี่ยจื่อเยียนเย้าแหย่

เซียวเถียนเถียนยกมือขึ้นเท้าเอว "ศิษย์พี่จื่อเยียน อย่าคิดว่าหน้าอกใหญ่แล้วจะมารังแกข้าได้นะ ถ้าแน่จริงก็ไปวัดขนาดกับศิษย์พี่ใหญ่สิ"

เยี่ยจื่อเยียนปรายตามองหน้าอกของหลิ่วลั่วซีแวบหนึ่ง ก่อนจะแหวใส่ "นังเด็กบ้า กล้ามายุแยงตะแคงรั่วนักนะ เดี๋ยวแม่จะจัดการให้เข็ด!"

เซียวเถียนเถียนรีบไปหลบหลังหลิ่วลั่วซี ร้องขอความช่วยเหลือ "ศิษย์พี่ใหญ่ ช่วยข้าด้วย"

หลิ่วลั่วซีทำเสียงดุ "เลิกเล่นได้แล้ว พวกเราไปกันเถอะ!"

เยี่ยจื่อเยียนเอ่ยถาม "จะไปไหนล่ะ ไม่ปกป้องหลงเฟยแล้วหรือ"

หลิ่วลั่วซีสวนกลับ "ตอนนี้เจ้าเห็นเงาหลงเฟยไหมล่ะ"

เซียวเถียนเถียนชะเง้อคอมอง ก็พบว่าหลงเฟยหายลับไปจากสายตาแล้ว นางรีบวิ่งพรวดออกไปทันที "พวกท่านมัวรออะไรกันอยู่ รีบตามไปเร็วเข้า"

"ศิษย์พี่ เร็วเข้าสิ"

"ถ้าเกิดไอ้บัดซบนั่นเป็นอะไรขึ้นมา ข้าจะเอาหน้าไปสู้ญาติผู้พี่ได้ยังไงล่ะ"

เยี่ยจื่อเยียนหัวเราะร่วน "นายหญิงฝูไม่ได้ขอให้เจ้ามาช่วยเสียหน่อย เจ้าจะต้องไปอธิบายอะไรให้นางฟัง ข้าว่าเจ้ากลัวคนรักของเจ้าจะได้รับบาดเจ็บมากกว่ามั้ง ฮี่ๆๆ..."

...

ไล่ล่า สังหาร

ค่าประสบการณ์พุ่งกระฉูด

ความรู้สึกนี้มันโคตรสะใจ!

จนกระทั่งรุ่งสาง

ฝูงหมาป่าอัคคีกว่าสามร้อยตัวไม่เหลือรอดแม้แต่ตัวเดียว ทั้งหมดถูกหลงเฟยสังหารเรียบ ค่าประสบการณ์พุ่งพรวดขึ้นมาเกือบหนึ่งแสนแต้ม ขาดอีกไม่ถึงสองแสนแต้มก็จะสามารถอัปเลเวลได้อีกครั้ง

ในขณะที่เขากำลังอัปเลเวลอย่างเมามันส์นั้น

ตลอดทั้งคืนที่ผ่านมา มีศิษย์ตระกูลหลงถูกลอบสังหารไปกว่าสิบชีวิต วิธีการนั้นโหดเหี้ยมอำมหิตยิ่งนัก ศิษย์ตระกูลหลงทุกคนถูกฟันเส้นเอ็นขาดสะบั้น และถูกสูบเอาโลหิตแก่นแท้ไปจนหมดสิ้น!

หน่วยกล้าตายของตระกูลจูเก๋อ!

นักฆ่าของราชวงศ์หนานกง

นักรบของหนานกงเหลย

ศิษย์ตระกูลหลงเหล่านี้ล้วนเป็นหัวกะทิของตระกูลทั้งสิ้น ทว่าตระกูลหลงกลับไม่ระแคะระคายถึงการสูญเสียครั้งนี้เลยแม้แต่น้อย!

[จบแล้ว]