บทที่ 24: คำสารภาพรักครั้งแรก

จี้ยินสงบลงครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยอย่างท้อแท้ "ฉันจะทำยังไงดีคะหลี่หลี่ ตัวเมียที่เราเก็บมาได้คนนั้นดูเหมือนจะชอบพี่ใหญ่ของฉันเข้าแล้วละ"

"เอ๊ะ?"

นางเอกชอบพี่ชายของจี้ยินงั้นเหรอ?

"จริงๆ นะคะ สายตาที่หล่อนมองพี่ใหญ่ของฉันมันโจ่งแจ้งมาก มีแค่เจ้าตัวนั่นแหละที่ยังไม่รู้ตัว"

ไป๋ลี่นิ่งคิด ซึ่งมันก็ดูสมเหตุสมผลอยู่

หรือว่า "พี่ชาย" ในตำนานที่นางเอกใช้ข่มขู่คนอื่นในภายหลังก็คือจี้ไป๋งั้นเหรอ?

เมื่อนึกถึงชายหนุ่มชุดดำผู้หล่อเหลาและอ่อนโยนคนนั้น ไป๋ลี่ก็ได้แต่รู้สึกเสียดาย

การถูกนางเอกหมายตาเนี่ย มันคือคราวซวยชัดๆ

"แล้วพี่จี้ไป๋ชอบเธอไหมคะ?"

จี้ยินส่ายหน้า "จะเป็นไปได้ยังไง? พี่ชายทั้งสองของฉันไม่มีความสนใจในตัวเมียเลยสักนิด ไม่อย่างนั้นฉันคงไม่คิดจะให้เธอเหมาพวกเขาทั้งคู่หรอกค่ะ"

พูดไปจี้ยินก็เอาแก้มถูไถกับหน้าของไป๋ลี่ "ก็แหม เธอสวยขนาดนี้ ขนาดฉันยังชอบเลย ฮิๆ"

ท่านงูขาวที่ยืนเฝ้าดูอยู่ข้างหลัง: ...

ดีมาก

แม้จะคุยกันเล่นๆ แต่ในใจไป๋ลี่ก็ยังแอบกังวล

"ยินยิน ฟังฉันนะ ต่อไปพยายามอยู่ห่างๆ ลั่วเหลียนเหลียนไว้หน่อยนะคะ"

ป่านนี้นางอาจจะเริ่มผูกใจเจ็บคุณไปแล้วก็ได้

"รับทราบค่ะ" จี้ยินตอบตกลงอย่างรวดเร็ว

ไป๋ลี่ถอนหายใจ เห็นท่าทางของจี้ยินแล้วเธอก็รู้ว่าอีกฝ่ายไม่ได้เก็บคำเตือนนี้ไปคิดจริงจังเลย

เธอคงต้องคอยจับตาดูลั่วเหลียนเหลียนให้มากขึ้นเองเสียแล้ว

ตายยากชะมัด

เสียงหวานแหววดูบอบบางของตัวเมียดังขึ้นจากข้างหลัง "สวัสดีค่ะ ฉันขออนุญาตนั่งข้างๆ ด้วยคนได้ไหมคะ?"

ไป๋ลี่หันไปตามเสียง เห็นลั่วเหลียนเหลียนในชุดนักเรียนที่สกปรกมอมแมม เส้นผมยาวรุงรัง เธอกำลังมองมาด้วยสายตาหวาดระแวง

ไป๋ลี่ไม่ได้ตอบอะไรแต่ลอบสำรวจอีกฝ่ายตั้งแต่หัวจรดเท้า

นี่น่ะเหรอนางเอก?

ดวงตาโต ริมฝีปากจิ้มลิ้ม รับกับใบหน้ารูปไข่ตามมาตรฐาน ก็ถือว่าเป็นคนสวยคนหนึ่ง แต่...

มันไม่ได้ดูเลอเลิศเกินจริงเหมือนที่บรรยายไว้ในเนื้อเรื่องเดิมเลยสักนิด

ไป๋ลี่ใช้เวลาคิดครู่หนึ่งก่อนจะชี้ไปยังที่ว่างข้างตัว "มานั่งข้างฉันนี่ค่ะ"

แค่อย่านั่งข้างยินยินก็พอ

"ขอบคุณค่ะ" ลั่วเหลียนเหลียนก้มหน้าลง เส้นผมยาวปรกหน้าจนมองไม่เห็นอารมณ์บนใบหน้า

หลังจากลั่วเหลียนเหลียนนั่งลงข้างๆ ไป๋ลี่ก็เมินเธอโดยสิ้นเชิง

เธอยังคงชวนจี้ยินคุยต่อไปเรื่อยๆ

ตอนนี้ลั่วเหลียนเหลียนรู้สึกแย่มาก

ความเหนียวเหนอะหนะบนตัวทำให้เธออยากจะบ้าตายตรงนั้น

บวกกับการถูกพวกอสูรรอบข้างเมินเฉย อารมณ์ของลั่วเหลียนเหลียนก็แทบจะระเบิดออกมา

แสงไฟจากกองไฟสาดส่องลงบนใบหน้าของลั่วเหลียนเหลียน ทำให้หน้าของเธอดูบิดเบี้ยวไปวูบหนึ่ง

ไม่สิ มันไม่ควรเป็นแบบนี้!

เธอเป็นคนทะลุมิติมานะ!

เธอคือนางเอก!

เธอควรจะเป็นผู้หญิงที่งดงามที่สุดในโลกอสูรแห่งนี้สิ!

มันต้องมีอะไรผิดพลาดแน่ๆ!

ใบหน้าที่งดงามราวกับเอลฟ์แวบเข้ามาในหัว...

ใช่แล้ว! ต้องเป็นยัยนั่นแน่ๆ!

ลั่วเหลียนเหลียนหันไปมองแผ่นหลังของเด็กสาวชุดขาวด้วยสายตาที่มืดหม่น ความริษยาอย่างล้ำลึกพลุ่งพล่านอยู่ในดวงตา

ไป๋ลี่รู้สึกเย็นสันหลังขึ้นมาวูบหนึ่ง เธอเกาหูจิ้งจอกพลางทำหน้างง

เกิดอะไรขึ้นเนี่ย?

ก่อนจะได้ทันคิดอะไรต่อ มื้อค่ำก็เสร็จเรียบร้อย

อสูรเผ่าพยัคฆ์แล่เนื้อวัวย่างใส่จานแล้วยื่นให้ทั้งสามคน

"แม่นาง ได้เวลากินข้าวแล้วครับ"

ไป๋ลี่และจี้ยินรับมาด้วยรอยยิ้ม ส่วนลั่วเหลียนเหลียนยังคงก้มหน้าก้มตาไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่

ไป๋ลี่ชำเลืองมองลั่วเหลียนเหลียนอย่างนึกสงสัย

นางเอกเป็นอะไรไปน่ะ? คอหักหรือเปล่า?

เอาแต่ก้มหน้าอยู่ได้

ถึงจะประหลาดใจแต่ไป๋ลี่ก็ไม่ได้เข้าไปยุ่ง

มื้อค่ำผ่านพ้นไปอย่างสงบสุข

หลังกินอิ่ม ไป๋ลี่ก็เดินไปหาโม่เหยียนที่มุมหนึ่ง

"ท่านงูขาวคะ~"

"อืม"

โม่เหยียนยกมือขึ้นช่วยเช็ดคราบมันที่มุมปากของไป๋ลี่ แววตาเต็มไปด้วยความรักและเอ็นดู

เขารวบตัวจิ้งจอกน้อยเข้ามาไว้ในอ้อมกอดอย่างเคยชิน

ไป๋ลี่ลูบพุงที่เริ่มกลมของตัวเอง "อีกนานไหมคะกว่าจะถึงเมืองราชสีห์ทองคำ?"

นี่เราเดินกันมาเดือนกว่าแล้วนะ

โม่เหยียนแนบแก้มกับหน้าอวบๆ ของไป๋ลี่เบาๆ "ใกล้แล้วล่ะ"

ถ้าเดินทางด้วยความเร็วระดับนี้ อย่างมากไม่เกินเจ็ดวันก็ถึง

"อื้อ... งั้นก็ดี..."

"ไป๋... ไป๋ลี่!"

ก่อนที่ไป๋ลี่จะทันพูดจบ เสียงใสๆ ของเด็กหนุ่มก็ขัดขึ้นเสียก่อน

ไป๋ลี่หันไปมอง เห็นเด็กหนุ่มสันจมูกโด่งคม ใบหน้าคมเข้ม ผมสั้นสีดำตัดทรงเรียบร้อย สวมชุดหนังสัตว์ขาวดำที่เผยให้เห็นแผงอกสีน้ำผึ้งไปครึ่งหนึ่ง

ดวงตาสีอำพันของเขามองเธออย่างประหม่า ราวกับลูกหมาที่กำลังอ้อนขอความเมตตา

เขามือไพล่หลังไว้เหมือนกำลังซ่อนบางอย่าง

เครื่องหมายคำถามปรากฏขึ้นเต็มหัวไป๋ลี่ ในขณะที่นัยน์ตาของโม่เหยียนวาววับด้วยความเย็นชา มือที่โอบเอวไป๋ลี่กระชับแน่นขึ้นเล็กน้อย

ทั้งคู่ไม่ได้พูดอะไร ได้แต่จ้องมองเด็กหนุ่มตรงหน้าเงียบๆ

ภายใต้สายตาทั้งสองคู่ เด็กหนุ่มดึงขวดที่เปล่งแสงออกมาจากข้างหลังแล้วยื่นพรวดมาตรงหน้าไป๋ลี่

"ให้คุณครับ!"

ไป๋ลี่มองดูขวดที่เปล่งแสงนั่น

จุดแสงเล็กๆ ข้างในบินวนไปมาอยู่ในขวด

นี่คือ... หิ่งห้อยเหรอ?

เดี๋ยวสิ เขาจะทำอะไรเนี่ย?

ไป๋ลี่ที่ไม่เคยถูกจีบมาก่อนถึงกับทำตัวไม่ถูก เธอหันไปมองโม่เหยียนอย่างงุนงง

พยายามจะหาคำตอบจากเขา

"เขากำลังเกี้ยวพาราสีเจ้าอยู่"

"หา!?"

ไป๋ลี่เหวอหนักกว่าเดิม

โม่เหยียนก้มลงมากระซิบที่หูปุกปุยของสุนัขจิ้งจอก

"เจ้าจะรับรักเขาไหมล่ะ?"

ไป๋ลี่ส่ายหน้าโดยสัญชาตญาณ "ไม่ค่ะ!"

เพล้ง

ทันทีที่เธอพูดจบ ไป๋ลี่ก็ได้ยินเสียงแตกละเอียดดังชัดเจน

เหมือนกับหัวใจของเด็กหนุ่มที่เพิ่งเริ่มผลิบานด้วยความรัก กลับแตกเป็นเสี่ยงๆ ก่อนจะได้ลิ้มรสความขมขื่นของมันเสียอีก

หิ่งห้อยนับไม่ถ้วนบินออกจากขวดโหลที่แตกกระจาย ส่งแสงระยิบระยับไปทั่วความมืดมิด

เด็กหนุ่มเบิกตาค้าง จ้องมองตัวเมียน้อยที่งดงามราวกับเอลฟ์ตรงหน้าอย่างเหม่อลอย

"เอ่อ... คือว่า"

ไป๋ลี่เริ่มทำตัวไม่ถูกเมื่อถูกจ้องขนาดนั้น แต่เธอก็คิดคำปลอบใจไม่ออกจริงๆ

ก็นี่มันคือการสารภาพรัก และเธอก็ปฏิเสธไปแล้ว จะให้พูดปลอบใจอะไรได้อีกล่ะ?

"ขอโทษที่รบกวนครับ!"

ในขณะที่ไป๋ลี่ไม่รู้จะพูดอะไร เด็กหนุ่มคนนั้นก็ทิ้งท้ายไว้แค่นั้นแล้วหันหลังวิ่งแน่บไปทันที

ไป๋ลี่: ???

เขายังโอเคอยู่ใช่ไหมคะนั่น?

โม่เหยียนลูบหัวสุนัขจิ้งจอก น้ำเสียงเต็มไปด้วยความพึงพอใจอย่างเห็นได้ชัด "ไม่ต้องห่วงหรอก เขาไม่เป็นไร"

ถ้าโดนปฏิเสธแค่ครั้งเดียวแล้วยอมแพ้ ก็ไม่คู่ควรจะมาตามจีบจิ้งจอกน้อยของเขาหรอก

อีกด้านหนึ่ง จี้มั่วผู้ถูกหักอกไปแอบนั่งเศร้าอยู่ที่มุมมืด

หิ่งห้อยตัวหนึ่งบินมาเกาะที่ปลายจมูกของเขา แต่เขากลับปัดมันทิ้งอย่างหงุดหงิด

"โดนปฏิเสธเหรอ?"

จี้มั่วหันหัวไปมอง เห็นพี่ชายตัวเองยืนพิงต้นไม้ท่าทางสบายใจเฉิบ สายตาที่มองมาเต็มไปด้วยการเยาะเย้ยอย่างปิดไม่มิด

จี้มั่วพ่นลมหายใจขึ้นจมูกแล้วสะบัดหน้าหนี ไม่ยอมมองอีกต่อไป

จี้ไป๋ไม่ได้สนใจอะไร เขาเดินมาตบหัวน้องชายด้วยอารมณ์แบบ "อยากให้ได้ดีแต่ดันไม่ได้เรื่อง"

"แกใช้ขวดโหลพรรค์นั้นเป็นของหมั้นเกี้ยวตัวเมียเนี่ยนะ?"

เด็กหนุ่มเชิดหน้าเถียง "ก็พี่บอกเองไม่ใช่เหรอว่าพวกตัวเมียชอบของที่มันระยิบระยับน่ะ?"

จี้ไป๋: ...

ปึก

จี้ไป๋อดรนทนไม่ไหว ทำสิ่งที่อยากทำมานานแต่ไม่มีข้ออ้างเสียที

เขาตบเข้าที่หลังหัวน้องชายจนเกือบหัวทิ่ม

"หัดใช้สมองบ้างได้ไหม?"

"ของระยิบระยับที่ฉันหมายถึงน่ะ คืออัญมณี! คือแกนผลึกอสูร!"

"ไม่ใช่ให้แกไปไล่จับหิ่งห้อยมาใส่ขวดโหลโง่ๆ แบบนั้น!"

จี้ไป๋อยากจะผ่าหัวน้องชายออกมาดูจริงๆ ว่าข้างในมีอะไรอยู่บ้าง

จี้มั่วถึงกับตาสว่างวูบ "พี่ควรจะบอกให้เร็วกว่านี้สิ!"

พี่ทำผมโดนหลี่หลี่ปฏิเสธเลยเห็นไหมเนี่ย