ตอนที่ 25 — ขอโทษที ขัดจังหวะหน่อยนะ

นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้โดยสารยานอวกาศระหว่างดวงดาว และเป็นครั้งแรกที่ได้จ้องมองท้องฟ้านี้ด้วยมุมมองที่ชัดเจนขนาดนี้

บนม่านสีดำสนิท ดวงดาวระยิบระยับดุจเพชรที่ร่วงหล่น เนบิวลาอันไกลโพ้นแผ่รัศมีจางๆ บางครั้งก็มีฝุ่นละอองระหว่างดวงดาวลากหางแสงพาดผ่าน ทั้งเงียบสงบและยิ่งใหญ่

ความตกตะลึงและตื่นเต้นที่ยากจะบรรยายเอ่อล้นอยู่ในอก จนแม้แต่ลมหายใจเธอก็ยังผ่อนลงโดยไม่รู้ตัว

อย่างไรก็ตาม ต่อให้ทิวทัศน์จะสวยงามเพียงใด หากมองติดต่อกันหลายชั่วโมงก็ย่อมกลายเป็นความจืดชืด

หลังจากความตื่นเต้นในช่วงแรกผ่านไป ภาพนอกหน้าต่างยานก็ค่อยๆ นิ่งซ้ำเดิม ซูอิ๋งเริ่มรู้สึกอ่อนเพลียอยู่บ้าง

พอมองดูเวลา ยังเหลืออีกตั้งหลายชั่วโมงกว่าจะถึงดาวเมืองหลวง

เธอจึงเปิดคอมพิวเตอร์แสง เข้าเครือข่ายดวงดาว และเริ่มการช้อปปิ้งครั้งใหญ่ที่วางแผนไว้มานาน!

ของในจุดรับซื้อขยะนอกจากจะกดราคารับซื้อซะต่ำเตี้ยเรี่ยดินแล้ว ราคาขายยังสูงกว่าราคาทางการบนเครือข่ายดวงดาวกว่าสองเท่าเสียอีก!

ถ้าไม่ซื้อตอนนี้ แล้วจะไปซื้อตอนไหน?

หลังจากสำรองเงินห้าหมื่นเหรียญดวงดาวไว้เป็นค่าเดินทางให้จุดรับซื้อขยะแล้ว ก็ยังเหลือเงินก้อนโตอีกหนึ่งแสนห้าหมื่นเหรียญดวงดาว ไม่ใช้ตอนนี้จะเก็บไว้ให้ราขึ้นหรือไง?

ห้างสรรพสินค้าบนเครือข่ายดวงดาวมีสินค้าละลานตาจนเลือกไม่ถูกจริงๆ

รถลอยฟ้าขนาดกะทัดรัดทำเอาเธอใจสั่นมาก แต่พอเหลือบไปเห็นราคา—เริ่มต้นที่หนึ่งแสนเหรียญดวงดาว!

ได้แต่ปิดหน้าเว็บลงอย่างเงียบๆ

หุ่นยนต์พี่เลี้ยงสารพัดประโยชน์ก็น่าสนใจเหมือนกัน แต่ราคาตั้งสองแสนเหรียญดวงดาว

ยังคงซื้อไม่ไหวอยู่ดี

ชุดเฟอร์นิเจอร์อัจฉริยะทั้งบ้านก็น่าดึงดูดใจมาก แต่เธอยังไม่มีแม้แต่ที่ซุกหัวนอนเป็นหลักแหล่ง ซื้อมาก็คงเสียเปล่า

รั้วโลหะผสม!

อันนี้แหละดี มีไอ้นี่แล้วเธอจะได้ไม่ต้องไปเก็บขยะมาทำรั้วอีก

เมตรละ 1,000 เหรียญดวงดาว

แค่กๆๆ!

เธอไปเก็บขยะต่อเหมือนเดิมเถอะ

เอ๊ะ?

ถึงกับมีบ้านเคลื่อนที่ด้วย

มีทั้งแบบหนึ่งห้องนอนหนึ่งห้องนั่งเล่น ไปจนถึงวิลล่าหรูหลายชั้น

สามารถเก็บเข้าแคปซูลมิติได้ตลอดเวลา จะไปไหนก็พกไปด้วยได้

ส่วนราคาน่ะเหรอ ศูนย์หนึ่งตัว ศูนย์สองตัว... ศูนย์ห้าตัว ศูนย์หกตัว...

ขออภัยที่รบกวน ลาก่อน

เธอหยิบกระบอกน้ำออกมา ดื่มน้ำอุ่นเพื่อระงับความตระหนก จากนั้นจึงเริ่มค้นหาของที่จำเป็นจริงๆ และพอจะซื้อไหวต่อไป

และสิ่งที่เธออยากซื้อมากที่สุดก็คืออาหารธรรมชาติชนิดต่างๆ

ไม่ใช่เพื่อกิน แต่ซื้อมาเพื่อเพาะพันธุ์ต่างหาก

เพราะยังไงซะ สำหรับเธอแล้ว ช่องทางการได้เมล็ดพันธุ์ผ่านทางปกติคงไม่มีหวังไปอีกนาน

หลังจากเดินดูห้างสรรพสินค้าอาหารขนาดใหญ่หลายแห่ง ปรากฏว่าอาหารธรรมชาติเกือบทั้งหมดแสดงสถานะว่า "ขายหมดแล้ว" หรือ "สินค้าขาดสต็อก"

มีเพียงเครื่องปรุงรสจำนวนน้อยเท่านั้นที่ยังมีของอยู่ในสต็อก

ติดอยู่ที่ราคานั่นแหละ—

เกลือแกง 100 กรัม ราคา 200 เหรียญดวงดาว

ซีอิ๊ว 100 กรัม ราคา 1,000 เหรียญดวงดาว

พริกป่น 100 กรัม ราคา 1,500 เหรียญดวงดาว

......

มันเกินไปจริงๆ

ตามระดับค่าครองชีพของโลกดวงดาว หนึ่งเหรียญดวงดาวเทียบเท่ากับหนึ่งหยวนของประเทศจีนในศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ด

ซีอิ๊วแบบไหนกันที่ 100 กรัมขายตั้ง 1,000 เหรียญดวงดาว?

ถ้าเธอจำไม่ผิด ปกติซีอิ๊วเขาต้องขายกันเป็นลิตรไม่ใช่เหรอ!

นิ้วมือยื่นออกไปแล้วก็ชักกลับมาอยู่หลายรอบ จนเกือบจะเป็นตะคริว ในที่สุดซูอิ๋งก็ยอมกัดฟันซื้อเกลือแกง 100 กรัมกับพริกป่น 100 กรัมมาจนได้

จากนั้นก็รีบปิดห้างสรรพสินค้าอาหาร แล้วไปยังแพลตฟอร์มสินค้าเบ็ดเตล็ดทันที

การสั่งซื้อครั้งนี้ยังคงเน้นไปที่ศิลาพลังงาน เครื่องมือเครื่องใช้ต่างๆ เสื้อผ้าสำรอง และปัจจัยพื้นฐานอื่นๆ โดยพยายามซื้อมาให้เพียงพอที่สุด จะไม่ยอมเปิดโอกาสให้จุดรับซื้อขยะมารีดไถเธอได้อีก

หลังจากคิดดูแล้ว เธอก็สั่งสารอาหารเหลวมาอีกชุด และยาระงับประสาทรุ่นพื้นฐานอีกไม่กี่หลอด

เธอไม่ได้ใช้เองหรอก แต่สามารถเอาไปแลกของที่มีประโยชน์กับคนบนดาวขยะได้ อย่างเช่นเมล็ดพันธุ์ที่เธออยากได้ที่สุด ถึงจะเป็นเมล็ดที่เสียแล้วก็ตาม

สินค้าทุกชิ้นเธอเลือกแบบ "ส่งด่วนพิเศษ" โดยระบุว่าต้องส่งให้ถึงก่อนบ่ายสามโมงของวันนี้ และที่อยู่สำหรับรับสินค้าก็คือสถานีขนส่งสินค้าหลักแห่งดาวเมืองหลวงนั่นเอง

เมื่อซื้อของเสร็จสิ้น ซูอิ๋งก็เริ่มรู้สึกถึงความเหนื่อยล้าที่จู่โจมเข้ามา เธอจึงเอนหลังพิงเก้าอี้และหลับตาลงเพื่อพักผ่อนสายตา

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน แรงสั่นสะเทือนเบาๆ ของยานอวกาศทำให้เธอสะดุ้งตื่นขึ้น

เมื่อมองผ่านหน้าต่างยานออกไป ด้านนอกคือท่าอวกาศยานขนาดมหึมา แขนกลจำนวนนับไม่ถ้วนกำลังยุ่งอยู่กับการขนถ่ายสินค้า

ถึงโรงงานจัดการขยะดาวโอดีสซีย์แล้ว

ซูอิ๋งไม่ได้ลงจากยาน เธอเพียงแต่นั่งรออยู่ในห้องโดยสารอย่างเงียบๆ

เธอสัมผัสได้ว่ามีเจ้าหน้าที่ของโรงงานจัดการขยะมองเธอผ่านหน้าต่างด้วยความอยากรู้อยากเห็น และยังได้ยินเสียงซุบซิบเบาๆ แว่วมา ซึ่งก็คงหนีไม่พ้นความสงสัยที่ว่า ทำไมคู่สมรสของพลตรีฮั่วถึงมาปรากฏตัวบนยานขนขยะได้

เฮ้อ เธอน่ะอยากรู้ยิ่งกว่าพวกเขาอีกว่าทำไม

ในตอนนั้นเอง เธอได้ยินเสียงคนท่าทางเหมือนหัวหน้างานเดินมาเร่งให้คนงานขนถ่ายสินค้าเร็วขึ้น พร้อมกับกำชับด้วยเสียงที่จงใจกดต่ำลงว่า "...พวกแกดูให้ดีๆ ล่ะ! ตรวจสอบให้ละเอียดว่ามีมันฝรั่งแบบคราวที่แล้วไหม! พืชหัวชนิดนั้นน่ะ! ถ้าเจอแล้วให้รีบผนึกให้ดีแล้วเอาไปส่งที่ห้องทำงานฉันทันที! เข้าใจไหม!"

มันฝรั่งเหรอ?

ซูอิ๋งลืมตาโพลงขึ้นมาทันที ความง่วงหายเป็นปลิดทิ้ง

คนของดาวโอดีสซีย์ ทำไมถึงจงใจควานหามันฝรั่งในกองขยะล่ะ?

หรือว่า... จะเกี่ยวกับมันฝรั่งที่เธอขาย?

ยังไม่ทันที่เธอจะปะติดปะต่อเรื่องราวได้กระจ่าง ประตูยานก็ค่อยๆ ปิดลง เครื่องยนต์เริ่มทำงานอีกครั้ง พาซูอิ๋งที่ยังคงเต็มไปด้วยความกังขา มุ่งหน้าสู่จุดหมายปลายทางสุดท้าย นั่นคือดาวเมืองหลวง

ประตูเหล็กของห้องบรรทุกสินค้าปิดลงเสียงดังสนั่นหวั่นไหวอยู่เบื้องหลัง ส่งเสียงทึบหนักราวกับเป็นการขีดเส้นจบให้กับอารมณ์ของหวังต้าเว่ย

เขายืนอยู่ในเขตคัดแยกหลักของโรงงานจัดการขยะหมายเลข 3 แห่งดาวโอดีสซีย์ ไฟส่องสว่างความเข้มสูงทำให้ผนังโลหะสีเทาเงินดูเป็นประกาย ในอากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นผสมระหว่างน้ำยาฆ่าเชื้อและสนิมโลหะ

สายพานคัดแยกอัตโนมัติหลายสายกำลังทำงานส่งเสียงหึ่งๆ แขนกลคัดแยกขยะประเภทต่างๆ พร้อมบีบอัดและบรรจุหีบห่ออย่างแม่นยำ

แต่ความวุ่นวายในชีวิตประจำวันทั้งหมดนี้ กลับไม่สามารถขจัดความหม่นหมองในใจของต้าเว่ยออกไปได้เลยในตอนนี้

เขาเปิดรายการสิ่งของที่รีไซเคิลของดาวขยะหมายเลข A001 ในรอบนี้ดูอีกครั้ง แต่ก็ยังไม่เห็นวี่แววของสิ่งที่เกี่ยวกับมันฝรั่งเลย

"เฮ้อ..." หวังต้าเว่ยถอนหายใจยาว ไหล่ของเขาลู่ลง บนใบหน้ามีความหดหู่ที่ไม่อาจปิดซ่อนได้

แม้ว่าตอนแรกจะไม่ได้ตั้งความหวังไว้สูงนัก แต่พอความหวังพังทลายลงจริงๆ เขาก็ยังรู้สึกแย่มากอยู่ดี

"หัวหน้าครับ เป็นอะไรไปครับ?" รุ่ยเต๋อผู้มีเสียงห้าวใหญ่สังเกตเห็นความผิดปกติของหัวหน้างานเป็นคนแรก แขนกลที่เขาควบคุมเพิ่งเสร็จสิ้นการคัดแยกไปรอบหนึ่ง พร้อมกับส่งเสียงลมพ่นออกมา

"ตั้งแต่เมื่อกี้แล้วที่หัวหน้าดูใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว เหมือนคนทำเหรียญดวงดาวหายเป็นล้านอย่างนั้นแหละ หรือว่าขยะรอบนี้มีปัญหาครับ? กัมมันตภาพรังสีเกินมาตรฐาน? หรือว่ามีของต้องห้ามปนมา?"

เพื่อนร่วมงานคนอื่นๆ ก็เดินเข้ามาล้อมวงด้วยใบหน้าที่แสดงความห่วงใยและอยากรู้อยากเห็น

แม้ว่างานในโรงงานจัดการขยะจะน่าเบื่อ แต่เงินเดือนและสวัสดิการก็นับว่าดีพอสมควรเมื่อเทียบกับชนชั้นกลางถึงล่างในดาวโอดีสซีย์

โดยเฉพาะระดับหัวหน้างานอย่างหวังต้าเว่ย แทบจะไม่ค่อยเห็นเขามานั่งกลัดกลุ้มใจเรื่องอะไรแบบนี้เลย

หวังต้าเว่ยได้สติกลับมา เขามองดูสีหน้าที่เป็นห่วงและอยากรู้อยากเห็นของเพื่อนร่วมงาน แล้วอ้าปากจะพูด แต่สุดท้ายก็กลืนคำพูดที่เกือบจะหลุดออกมากลับลงไป

เขาบอกความจริงไม่ได้ บอกไม่ได้ว่ามันฝรั่งที่รีไซเคิลมาจากดาว A001 เมื่อไม่กี่วันก่อน ช่วยให้ค่าความเสียหายของพลังจิตของลูกชายเขาลดลงเหลือเพียง 5%

ถ้าหากลดลงเหลือเพียงร้อยละสามได้ ลูกชายของเขาก็จะสามารถผ่านการคัดเลือกเข้าขับหุ่นรบระดับ A ได้