บทที่ 502 กลิ่นอายสังหารอันแปลกประหลาด (1/2)

แพ้จนหน้ามืดตามัวแล้ว! เริ่มหาว่าคนอื่นโกงซะแล้ว!

"ตั้งกี่ปีมาแล้ว หินวิญญาณระดับสุดยอดแต่เดิมก็หาได้ยากยิ่งในโลกนี้ ร้อยปีก็ไม่แน่ว่าจะเปิดเจอสักก้อน ทำไมถึงต้องมาเปิดเจอหินวิญญาณระดับสุดยอดเอาในครั้งนี้ด้วย พวกเจ้าเชื่อรึ?"

หลินเทียนเหอกวาดสายตามองไปรอบๆ คำรามลั่น "มีความเป็นไปได้เพียงอย่างเดียว คือคนผู้นี้กำลังโกง หินวิญญาณระดับสุดยอดก้อนนี้เป็นของที่เขามีอยู่เดิมแล้ว ไม่รู้ว่าใช้วิธีใด ซ่อนมันไว้ในหินสกัด!"

การที่เขาสงสัยเช่นนี้ ก็ใช่ว่าจะไม่มีเหตุผล

เพราะในใจเขารู้ดีว่า สวี่เฮยก็คือคนที่ขโมยหินวิญญาณระดับสุดยอดของสำนักกระบี่ไร้รอยไป จะต้องเป็นเขาที่แอบซ่อนมันเข้าไปในหินสกัดแน่ๆ

หากสวี่เฮยเปิดเจอของล้ำค่าอย่างอื่น เขาอาจจะยังพอยอมรับได้ แต่เป็นหินวิญญาณระดับสุดยอด ย่อมไม่มีทางปล่อยผ่านไปได้เด็ดขาด!

"หึหึ เจ้ามีหลักฐานไหมล่ะ?" สวี่เฮยแค่นเสียงหัวเราะเยาะ

หลินเทียนเหอจ้องเขาเขม็ง พลางกล่าว "สวี่เฮย ข้าขอเตือนให้เจ้าส่งมอบหินวิญญาณสิบล้านก้อนนั่นมา แล้วตามข้าไปสักหน ตอนนี้ยังพอเจรจากันได้!"

"โอ้? นั่นก็แปลว่าไม่มีหลักฐานสินะ!" สวี่เฮยแสยะยิ้มเย็น

กงซุนป๋อเองก็ขมวดคิ้วกล่าว "หลินเทียนเหอ การพนันหินแต่เดิมก็ขึ้นอยู่กับโชคชะตา อย่าว่าแต่เปิดได้หินวิญญาณระดับสุดยอดเลย ต่อให้เปิดได้หยกเซียนก็มีความเป็นไปได้ ในเมื่อไม่มีหลักฐาน ก็อย่ามาพูดพล่อยๆ"

ในขณะที่พูด ในมือของเขาก็หยิบลูกเต๋าออกมาสามลูก ทหารยามของบ่อนพนันก็ปรากฏตัวขึ้น จับจ้องหลินเทียนเหออย่างไม่วางตา

หวังซิวเองก็ขยับเข้ามาใกล้ มือจับกุมอยู่ที่ฝักกระบี่

กลุ่มคนที่มุงดูอยู่ก็เริ่มวิพากษ์วิจารณ์กันเซ็งแซ่ ส่วนใหญ่ล้วนตำหนิหลินเทียนเหอว่าแพ้แล้วพาล เป็นถึงศิษย์สำนักกระบี่ไร้รอยผู้สง่างาม กลับกลืนน้ำลายตัวเอง

สิ่งนี้ทำให้ใบหน้าของหลินเทียนเหอกระตุกเกร็ง สีหน้าดูย่ำแย่ราวกับกินขี้เข้าไปก็ไม่ปาน

แน่นอนว่าเขาไม่มีทางพูดออกไปว่า หินวิญญาณระดับสุดยอดก้อนนี้ก็คือของที่สำนักกระบี่ไร้รอยทำหาย นี่เป็นเรื่องที่เกี่ยวข้องกับความลับของสำนัก ทำได้เพียงกลืนเลือดกล้ำกลืนฝืนทนลงไป

"สวี่เฮย ข้ายังมีหินสกัดอยู่ในมืออีกก้อน เจ้ายังกล้าพนันอีกไหม?" หลินเทียนเหอกัดฟันกรอด

ของที่อยู่ในมือเขา ก็คือ 'หินจักรวาล' ที่ผู้อาวุโสหยวนแนะนำ มูลค่าเก้าแสนก้อนวิญญาณ ถือเป็นหินสกัดชั้นยอด

"หินวิญญาณของเจ้าก็แพ้จนหมดตัวแล้ว ยังจะเอาอะไรมาพนันอีกล่ะ?" สวี่เฮยหัวเราะเยาะ

"หึ สำนักกระบี่ไร้รอยของข้า จะขาดแคลนหินวิญญาณไปได้อย่างไร?"

หลินเทียนเหอหน้ามืดตามัว รีบหยิบกล่องหยกใบหนึ่งออกมาทันที

"หยุดนะ! เก็บมันกลับไปเดี๋ยวนี้!"

ผู้บำเพ็ญเพียรชุดดำที่อยู่ด้านหลังรีบตวาดตำหนิ

เสียงนี้ดังกึกก้องประดุจฟ้าร้อง ทะลวงลึกเข้าไปถึงจิตวิญญาณ ร่างของหลินเทียนเหอสั่นสะท้านอย่างรุนแรงทันที สติสัมปชัญญะกลับคืนมาไม่น้อย รีบเก็บกล่องหยกลงไปอย่างรวดเร็ว

สวี่เฮยกล่าวอย่างเนิบนาบว่า "หินก้อนที่อยู่ในมือเจ้า ต้องมีของดีออกมาแน่ๆ มูลค่าไม่ด้อยไปกว่าหินวิญญาณระดับสุดยอดเลย ข้าไม่มีทางพนันกับเจ้าหรอก"

"เจ้าว่าไงนะ?"

หลินเทียนเหออดไม่ได้ที่จะตกตะลึง ก้มมองหินสกัดในมือ ในใจผุดความคิดประหลาดขึ้นมา

หรือว่า ไอ้นี่มันจะมีดีจริงๆ?

คำพูดเพียงไม่กี่ประโยคนี้ กระตุ้นความอยากรู้อยากเห็นของฝูงชนขึ้นมาทันที

สวี่เฮยเป็นถึงคนที่เปิดได้หินวิญญาณระดับสุดยอด จะบอกว่าเขาพึ่งแต่ดวงล้วนๆ เกรงว่าคงไม่มีกี่คนที่เชื่อ พวกเขายอมเชื่อว่าสวี่เฮยกำลังแกล้งหมูหลอกกินเสือ จงใจหลอกฟันหลินเทียนเหอมากกว่า

ท้ายที่สุดแล้ว ในหมู่ผีพนัน สงครามจิตวิทยาก็สำคัญอย่างยิ่ง ชัดเจนว่าถือไพ่ดีอยู่ในมือ แต่กลับจงใจแสดงความอ่อนแอ ยอมเปิดหินขยะถึงสองก้อน เพื่อล่อให้คนติดเบ็ด ก็เป็นเหตุผลเดียวกัน

"มูลค่าสูงกว่าหินวิญญาณระดับสุดยอดงั้นรึ? เป็นไปได้อย่างไร เจ้าคิดว่าข้าจะเชื่อรึ?" หลินเทียนเหอกลับเป็นฝ่ายแค่นเสียงหัวเราะเยาะ

ปากก็พูดไปอย่างนั้น แต่หัวใจของเขากลับเต้นระรัวไม่หยุด

"ถ้าไม่เชื่อ งั้นเราก็มาพนันกันสักตั้ง! ถ้าข้าแพ้ ข้าจะคืนเงินสิบล้านก้อนเมื่อครู่นี้ให้เจ้า แต่ถ้าข้าชนะ เจ้าต้องตัดแขนขาทั้งสี่ของตัวเองทิ้งซะ เป็นอย่างไร?" สวี่เฮยกล่าวอย่างเรียบเฉย

เมื่อหลินเทียนเหอได้ยินคำพูดนี้ ในใจก็ยิ่งปักใจเชื่อ ว่าหินจักรวาลในมือเขาคือของวิเศษ

เขาเข้าใจดีแล้ว ว่าสวี่เฮยเป็นคนเจ้าเล่ห์เพทุบายสุดๆ ไม่อย่างนั้นก็คงไม่มีทางรอดชีวิตกลับมาจากใต้ดินได้ และยิ่งไม่มีทางหลอกเอาเงินสิบล้านก้อนของเขาไปได้