ตอนที่ 117 ป่าหมอกปีศาจ

ตอนที่ 117 ป่าหมอกปีศาจ

นางเงยหน้าขึ้นมองแผ่นหลังของเยี่ยจื่อเวยที่กำลังเหาะจากไป

ในตอนนั้นเอง เยี่ยจื่อเวยก็หันกลับมาสังเกตเห็นนางพอดี นางยกมือขึ้น ส่งรอยยิ้ม และโบกมือให้ลู่ซิงเหยียน

ลู่ซิงเหยียนกล่าวอย่างหัวเสีย

"ข้าไม่ชอบให้ต้นไม้อวบน้ำของข้าไปปลูกอยู่บนกองขี้วัวหรอกนะ"

[ขี้วัวหรือ? ท่านหมายถึงหลี่อวิ๋นเซียว พระเอกในเนื้อเรื่องต้นฉบับใช่หรือไม่?]

"สาวงามปานนี้ จะไปชอบพอกองขี้วัวได้อย่างไรกัน?"

ด้วยความที่กลัวว่าจะปรักปรำคนดี ลู่ซิงเหยียนจึงอ่านข้อมูลของหลี่อวิ๋นเซียวอีกครั้ง

แม้ว่าเขาและเยี่ยจื่อเวยจะมีใจให้กัน แต่เมื่อเยี่ยจื่อเวยหายตัวไป เขากลับไม่ออกตามหานาง หนำซ้ำยังรับศิษย์น้องหญิงเข้ามาแทนอาจารย์ของตนอีกต่างหาก

ชื่อของศิษย์น้องหญิงคนนั้นออกเสียงต่างจากเยี่ยจื่อเวยเพียงแค่คำเดียวเท่านั้น รากวิญญาณของนางก็เป็นธาตุไม้ที่มีคุณสมบัติครบถ้วนเช่นเดียวกับเยี่ยจื่อเวย และสรีระการบำเพ็ญเพียรของนางก็ยังเป็นกายาพฤกษาฟ้าดินเหมือนกันอีก ซ้ำร้ายรูปร่างหน้าตาของนางยังคล้ายคลึงกับเยี่ยจื่อเวยถึงเจ็ดส่วน

ในช่วง 3 ปีที่เยี่ยจื่อเวยหายตัวไป หลี่อวิ๋นเซียวทะนุถนอมเอาใจใส่เยี่ยจือจือราวกับว่านางคือเยี่ยจื่อเวย

ยิ่งไปกว่านั้น เป็นเพราะเยี่ยจื่อเวยมักจะเรียกเขาว่าศิษย์พี่เสมอ หลี่อวิ๋นเซียวจึงบอกให้เยี่ยจือจือไม่ต้องเรียกเขาว่าศิษย์พี่ใหญ่เหมือนศิษย์คนอื่นๆ แต่ให้เรียกเขาว่าศิษย์พี่โดยตรงเลย

ส่วนเหตุผลที่เขาเปลี่ยนกลับมาให้เรียกว่าศิษย์พี่ใหญ่ในตอนนี้นั้น ก็เป็นเพราะหลี่อวิ๋นเซียวสั่งให้เปลี่ยนเมื่อตอนที่เยี่ยจื่อเวยกลับมาเห็นพวกเขานั่นเอง

ระบบเหล่าลิ่วมีข้อมูลที่ครบถ้วนสมบูรณ์มาก

การได้ฟังเรื่องซุบซิบจากมันนั้นละเอียดยิบยิ่งกว่าไปสืบดูด้วยตัวเองเสียอีก

ทว่าเรื่องซุบซิบพรรค์นี้กลับทำให้ลู่ซิงเหยียนแทบจะหัวใจวาย

นางกัดฟันกรอด "ช่างเป็นพระเอกที่งี่เง่าสิ้นดี ตัวละครที่มีนิสัยแบบนี้เป็นพระเอกไปได้อย่างไรกัน?"

[มันเป็นนิยายรักรันทดแนวเทพเซียนที่มีพล็อตเรื่องแบบ 'แสงจันทร์กระจ่าง' นี่นา มันต้องมีความขัดแย้งสิถึงจะมีเนื้อเรื่อง]

"จริงด้วย ผู้ชายไม่มีดีสักคน ไม่ว่าจะพระเอกหรือตัวร้าย!"

เล่อเจิ้งเยี่ยน "..." แล้วมันไปเกี่ยวอะไรกับเขาด้วยล่ะ?

ในฐานะจอมมาร เขาต้องมาโดนลูกหลงไปด้วยเนี่ยนะ?

ระหว่างที่กำลังบ่นเรื่องการกระทำอันพิลึกพิลั่นของพระเอกต้นฉบับอย่างหลี่อวิ๋นเซียวให้ระบบเหล่าลิ่วฟัง ลู่ซิงเหยียนก็รีบเหาะมุ่งหน้าไปยังตำแหน่งของสมบัติสืบทอดตามที่แผนที่ระบุไว้

สมบัติสืบทอดไม่ได้ระบุว่าผู้ยิ่งใหญ่ท่านใดเป็นคนทิ้งไว้ หรือเป็นสมบัติประเภทใด บอกเพียงแค่ตำแหน่งที่ตั้งของการสืบทอดเท่านั้น

ลู่ซิงเหยียนเดินทางด้วยการขี่กระบี่ตลอดทาง ด้วยการนำทางของแผนที่ ทำให้นางหลีกเลี่ยงอันตรายไปได้มากมาย

หลังจากผ่านไป 1 วัน นางก็เหาะผ่านดงเห็ดพิษหลากสีสัน เข้าสู่ป่าทึบที่ต้นไม้มีรูปร่างคล้ายมนุษย์กำลังแยกเขี้ยวและกางกรงเล็บ

"ป่าหมอกปีศาจ" เล่อเจิ้งเยี่ยนที่อยู่เบื้องบนเอ่ยเตือน "ศิษย์พี่ ระวังปราณชั่วร้ายแทรกซึมเข้าสู่ร่างกายนะขอรับ"

"อืม" ลู่ซิงเหยียนพยักหน้ารับ

นางกระตุ้นพลังวิญญาณขึ้นมาเพื่อป้องกันตัว เมื่อเดินตามแผนที่เข้าไปลึกมากเท่าไหร่ ทัศนวิสัยในป่าหมอกปีศาจก็ยิ่งลดต่ำลง และไอเย็นยะเยือกก็แทรกซึมเข้าไปถึงกระดูก

"เหล่าลิ่ว ป่าหมอกปีศาจมีอยู่แค่ตรงใจกลางดินแดนมารเท่านั้นนี่นา แม้แต่ผู้บำเพ็ญมารก็ยังไม่กล้าเข้าไปใกล้สุ่มสี่สุ่มห้าเลย"

"แดนลับมายาฝันเป็นแดนลับสำหรับการบำเพ็ญเพียรของผู้ที่อยู่ในขั้นสร้างรากฐานไปจนถึงขั้นจินตัน แล้วทำไมป่าหมอกปีศาจถึงมาปรากฏอยู่ที่นี่ได้ล่ะ? ในเนื้อเรื่องต้นฉบับก็ไม่มีพูดถึงเรื่องนี้เลยนะ"

[ก็เพราะท่านบอกว่าจะไม่ไปแย่งชิงวาสนาของผู้อื่น แผนที่สมบัติสืบทอดและของอื่นๆ ที่วางขายในร้านค้าคะแนน จึงล้วนแต่เป็นของล้ำค่าที่ยังไม่มีใครค้นพบทั้งนั้นแหละขอรับ]

[สมบัติสืบทอดในป่าหมอกปีศาจเป็นสิ่งที่ถูกแนะนำให้ท่านตามความแข็งแกร่งโดยรวมของท่าน แม้ว่าตอนนี้พวกเราจะไม่รู้ว่ามีสมบัติอะไรซ่อนอยู่ข้างใน แต่มันต้องเหมาะกับท่านอย่างแน่นอนขอรับ]

"ถ้าอย่างนั้น ข้าก็อยากจะเห็นเหมือนกันว่าสมบัติประเภทไหนที่ซ่อนอยู่ในสายหมอก และมันจะเหมาะกับข้ายังไง"

ขณะที่ลู่ซิงเหยียนเอ่ยปาก นางก็ตวัดกระบี่ฟันเถาวัลย์เส้นหนึ่งที่กำลังเลื้อยคลานมาตามพื้นอย่างเงียบเชียบ และเตรียมจะพันรอบข้อเท้าของนาง

เถาวัลย์นั้นมีสีแดงเข้ม เมื่อส่วนหนึ่งถูกตัดขาด กิ่งก้านหลักของมันก็สั่นเทาและหดตัวกลับไป

ลู่ซิงเหยียนรีบเดินเข้าไป เหยียบลงบนกิ่งก้านหลักของมัน แล้วจุดเปลวไฟขึ้นบนฝ่ามือ "แกมายั่วโมโหข้าแล้วยังคิดจะหนีอีกงั้นหรือ?"

นางพลิกฝ่ามือ ไฟวิญญาณก็ร่วงหล่นลงบนกิ่งก้านหลัก กลายร่างเป็นมังกรเพลิงที่แผดเผาลามไปจนถึงลำต้นหลักของต้นไม้

ต้นไม้ปีศาจรอบๆ ล้วนมีใบหน้ามนุษย์ที่บิดเบี้ยวอัปลักษณ์ แม้จะมีกลิ่นอายปีศาจเข้มข้น แต่พวกมันก็ไม่อาจเคลื่อนย้ายออกจากจุดเดิมได้ง่ายนัก

ทว่าเมื่อลำต้นหนึ่งถูกไฟวิญญาณแผดเผา เปลวเพลิงก็ลุกโชนและลุกลามออกไป ก่อเกิดเป็นทะเลเพลิงสว่างไสวเจิดจ้าไปทั่วทั้งป่าหมอกปีศาจด้วยเสียงดัง "พรึ่บ"