ตอนที่ 118 เจ้ากินเข้าไปสิ

ตอนที่ 118 เจ้ากินเข้าไปสิ

ลู่ซิงเหยียนยืนอยู่ใจกลางป่ากุยอู้ รายล้อมไปด้วยทะเลเพลิง คลื่นความร้อนพัดพาเส้นผมยาวของนางให้ปลิวไสว

นางยกมือขึ้นสะบัด ยันต์อัสนีเพลิงหลายแผ่นก็พุ่งออกไปแปะทับบนต้นไม้ผี ขณะที่อสนีบาตสวรรค์และเพลิงโลกันตร์ปะทุขึ้น บริเวณโดยรอบก็ถูกทำลายจนเหี้ยนเตียนราบเป็นหน้ากลองในพริบตา

ต้นไม้ผีบิดกิ่งก้านและเถาวัลย์ไปมาอย่างทุรนทุราย ขณะที่เพลิงวิญญาณกลืนกินร่างของมันอย่างรวดเร็วไร้ความปรานี

ลู่ซิงเหยียนถือเข็มทิศไว้ในมือ ดวงตาอันเย็นชาของนางเฝ้ามองทุกสิ่งอย่างเงียบงัน

[โฮสต์ เผาภูเขาแบบนี้ ระวังจะติดคุกเอานะ]

[ใครบอกว่าข้าเผาภูเขากัน?]

ลู่ซิงเหยียนแค่นเสียงเย็นชา ยกมือขึ้นผูกมุทรา แล้วโยนยันต์ออกไป แสงสีทองสาดประกายเจิดจ้า พร้อมกับเสียงตวาดลั่น "แตกซะ--"

ต้นไม้ผีที่กำลังดิ้นรนและคร่ำครวญ กลายเป็นเถ้าถ่านภายใต้แสงสีทองนั้น

ความมืดมิดที่ปกคลุมป่ากุยอู้ค่อยๆ จางหายไป ท้องฟ้ากลับคืนสู่สีม่วงอมชมพูเช่นเดียวกับตอนที่พวกเขาก้าวเข้ามาในแดนลับฝันมายาครั้งแรก

รอบด้านเต็มไปด้วยสิ่งปลูกสร้างรูปทรงเห็ดหลากสีสัน เห็ดสีน้ำตาลที่อยู่ตรงหน้าลู่ซิงเหยียนพอดีมีควันสีดำลอยกรุ่นขึ้นมาจากหมวกเห็ด

เพลิงวิญญาณที่เคยแผดเผาต้นไม้ผีกำลังกลืนกินมันอยู่

หากสูดดมให้ดี จะได้กลิ่นหอมของเห็ดย่างโชยมาด้วยซ้ำ

"ป่ากุยอู้เมื่อครู่นี้เป็นเพียงภาพลวงตาสินะ" เล่อเจิ้งเยี่ยนตระหนักได้

[ทำไมล่ะ? ข้าเป็นถึงระบบ 666 ทำไมข้าถึงตกอยู่ในภาพลวงตาได้ด้วย?]

น้ำเสียงของระบบเหล่าลิ่วเต็มไปด้วยความงุนงง

[คิดเสียว่าเจ้าโดนพิษเห็ดมายาไซเบอร์ก็แล้วกัน]

ลู่ซิงเหยียนเดินเข้าไปใกล้เห็ดมายาที่ถูกย่างจนเกรียม แล้วเฉือนเนื้อของมันออกมาส่วนหนึ่ง

"ศิษย์พี่ ท่านรู้ได้อย่างรวดเร็วถึงเพียงนี้ได้อย่างไรว่าป่ากุยอู้เมื่อครู่เป็นของปลอม?" เล่อเจิ้งเยี่ยนเอ่ยถาม

"มันอ่อนหัดเกินไป" ลู่ซิงเหยียนตอบขณะหั่นเนื้อเห็ด "ป่ากุยอู้ที่เห็ดมายาสร้างขึ้นมานั้นเป็นเพียงเปลือกนอก หาใช่ของจริงไม่ ระดับความหนาวเหน็บของมันยังเทียบไม่ได้กับรากวิญญาณความมืดของข้าเลยด้วยซ้ำ"

เล่อเจิ้งเยี่ยน: "..."

ดังนั้น รากวิญญาณความมืดของท่านก็สามารถนำมาใช้แยกแยะความจริงเท็จของป่ากุยอู้ได้ด้วยงั้นหรือ?

"ศิษย์น้อง ลองชิมนี่ดูสิ อร่อยแน่นอน" หลังจากติดตามลู่ซิงเหยียนมาได้สักพัก เล่อเจิ้งเยี่ยนก็เปลี่ยนจากความเคยชินที่ต้องตกเป็นทาสรับใช้ของนาง กลายเป็นการยอมรับพฤติกรรมประหลาดสารพัดอย่างของนางไปเสียแล้ว

เมื่อเห็นลู่ซิงเหยียนยื่นเศษเนื้อเห็ดชิ้นจิ๋วมาให้ เล่อเจิ้งเยี่ยนก็ไม่ได้คิดอะไรมาก หยิบมันเข้าปากไปโดยตรง

ทว่าเมื่อกลืนลงไปได้ครึ่งหนึ่ง เขาก็สังเกตเห็นว่าลู่ซิงเหยียนยังไม่ได้กินเลยแม้แต่น้อย เล่อเจิ้งเยี่ยนชะงักงัน "ศิษย์พี่ เหตุใดท่านถึงไม่กินเล่า?"

"เปล่าเสียหน่อย ข้ากำลังกินอยู่นี่ไง" ลู่ซิงเหยียนสวนกลับ

[ท่านไม่ได้กินอะไรเลยสักนิด]

ระบบเหล่าลิ่วแฉนางอย่างไม่ไว้หน้า

[อย่าพูดแบบนั้นสิ ข้าก็แค่ตัวประกอบเดินผ่านทาง แต่เล่อเจิ้งเยี่ยนเป็นถึงวายร้าย มีบัฟสถานะคุ้มหัวอยู่ เขาไม่ตายง่ายๆ หรอก]

[ให้เขาลองทดสอบพิษดู ถ้าเขาเกิดโดนพิษขึ้นมาจริงๆ ข้าก็ยังมีสติพอที่จะช่วยชีวิตเขาได้]

เล่อเจิ้งเยี่ยนที่กลืนเนื้อเห็ดมายาลงไปแล้วถึงกับกุมท้อง หากไม่ติดว่ารังเกียจ เขาคงอยากจะล้วงคออ้วกมันออกมา

เห็นลู่ซิงเหยียนยื่นมาให้เขาอย่างเป็นธรรมชาติถึงเพียงนั้น เขาก็นึกว่านางตรวจสอบดูแน่ชัดแล้วว่ามันกินได้

ใครจะไปรู้ล่ะว่าเวลาผ่านไปเพียงแค่วันเดียว เรื่องผลไม้รสขมปะแล่มนั่นยังไม่ทันจะเลือนหาย นางก็หลอกให้เขาเป็นหนูทดลองยาพิษอีกแล้ว

"ศิษย์พี่ ท่านแน่ใจหรือว่าเห็ดมายานี่ไม่มีพิษ?" เล่อเจิ้งเยี่ยนอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถาม

"ข้าแน่ใจสิ อร่อยหรือไม่เล่า?" ลู่ซิงเหยียนถามกลับ

"อร่อยมากเลย ท่านก็ควรจะกินบ้างนะ" เล่อเจิ้งเยี่ยนรีบตอบ

"ข้าเพิ่งจะกินอิ่มมา ถ้าเจ้าชอบก็กินเยอะๆ สิ" ลู่ซิงเหยียนพูดพลางยื่นเนื้อเห็ดให้อีกชิ้น

"ไม่เอาหรอก นี่เป็นเห็ดมายาที่ศิษย์พี่อุตส่าห์ลงแรงสังหารมาอย่างยากลำบาก ศิษย์พี่ควรจะกินให้มากหน่อยสิ" เล่อเจิ้งเยี่ยนปฏิเสธอย่างถ่อมตน

"คนเป็นศิษย์พี่ก็ต้องเสียสละให้ศิษย์น้องสิ ศิษย์น้องกินให้เยอะๆ น่ะดีแล้ว" ลู่ซิงเหยียนไม่เปิดโอกาสให้เขาปฏิเสธ นางจับเนื้อเห็ดยัดใส่ปากเขาโดยตรง "ศิษย์น้อง เจ้าบอกเองไม่ใช่หรือว่ามันอร่อย? รีบกินเข้าไปสิ"

เล่อเจิ้งเยี่ยน: "..."

ถ้าวันไหนข้าต้องตายขึ้นมาจริงๆ ต้องเป็นฝีมือท่านอย่างแน่นอน

"ศิษย์พี่ เรามากินด้วยกันดีหรือไม่?" เมื่อไม่อยากตกเป็นหนูทดลองยาพิษอีกต่อไป เล่อเจิ้งเยี่ยนจึงเอ่ยเสนอ

"ตกลง" คราวนี้ลู่ซิงเหยียนตอบรับอย่างรวดเร็ว นางกัดเนื้อเห็ดมายาเข้าไปคำหนึ่งแล้วลิ้มรสชาติ

นางถึงกับพยักหน้าแล้วเอ่ยชม "ไม่นึกเลยว่าเห็ดมายาจะมีรสชาติดีขนาดนี้! สมแล้วที่เกิดมาเป็นของกิน ต่อให้มีพิษร้ายแรงแค่ไหน ก็หนีไม่พ้นชะตากรรมที่ต้องถูกมนุษย์จับกินอยู่ดี"