ตอนที่ 116 ช่างมีวาสนาต่อกันตั้งแต่ชาติปางก่อนจริงๆ

ตอนที่ 116 ช่างมีวาสนาต่อกันตั้งแต่ชาติปางก่อนจริงๆ

[เยี่ยจือเวย แสงจันทร์กระจ่างในนิยายรักบำเพ็ญเพียร พลัดตกหน้าผาขณะเข้าร่วมในแดนลับเมื่อสามปีก่อน นางบังเอิญพบกับรอยแยกมิติและทะลุมิติไปยังประเทศจีน ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่ท่านอาศัยอยู่พอดี นางอาศัยอยู่ที่นั่นระยะหนึ่ง]

[ตั้งแต่โบราณกาลมา ผู้ที่ตกลงไปในห้วงเหวไม่เคยมีใครรอดชีวิตกลับมาได้เลย ดังนั้น ในเวลานั้น ทุกคนในสำนักเวิ่นเจี้ยนจึงเชื่อว่านางได้ตกตายไปแล้ว]

[ยิ่งไปกว่านั้น เนื่องจากมิติเวลาที่แตกต่างกัน ตะเกียงวิญญาณที่เป็นตัวแทนของเยี่ยจือเวยจึงได้ดับลง นี่เป็นเหตุผลว่าทำไมในเวลาต่อมา ยอดเขาหลักของสำนักเวิ่นเจี้ยนจึงมีศิษย์น้องที่เป็นตัวแทนอย่างเยี่ยจือจือเพิ่มเข้ามา]

[ตามที่เจ้าพูด เวลาที่ข้าได้พบกับนางเอกในเนื้อเรื่องต้นฉบับ ยังเร็วกว่าตอนที่ข้าผูกมัดกับเจ้าเสียอีกใช่ไหม?]

[แต่ข้าจำไม่ได้เลยนะว่ารู้จักคนชื่อเยี่ยจือเวย]

[บางทีท่านอาจจะยังจำต้นไม้อวบน้ำที่ท่านเก็บมาจากริมถนนและเลี้ยงมันมาตลอด 3 ปีได้กระมัง?]

ระบบเหล่าลิ่วมองดูข้อมูลที่มันค้นพบแล้วเอ่ยเตือนความจำนาง

ต้นไม้อวบน้ำหรือ?

ลู่ซิงเหยียนกะพริบตาปริบๆ

ความทรงจำของนางถูกดึงกลับไปตามคำพูดของระบบเหล่าลิ่วอย่างไม่อาจควบคุมได้

นางไม่ได้พักอยู่ในหอพักมหาวิทยาลัยตั้งแต่ปีสอง เพราะมีอพาร์ตเมนต์ส่วนตัวอยู่ข้างนอก

และก็จริงที่นางเคยเก็บต้นไม้อวบน้ำมาเลี้ยงต้นหนึ่ง

ต้นไม้อวบน้ำต้นนั้นมีสีเขียวมรกตแต่เหี่ยวเฉา เป็นแบบที่ต่อให้ทิ้งไว้ริมถนนก็ไม่มีใครเหลียวแล

ปกติแล้วลู่ซิงเหยียนย่อมไม่มีทางเก็บต้นไม้พรรณนี้มาอย่างแน่นอน

แต่ในตอนนั้น ด้วยเหตุผลบางอย่างที่ไม่อาจอธิบายได้ หลังจากที่นางเดินผ่านต้นไม้อวบน้ำต้นนั้นไปแล้ว นางกลับหันหลังกลับไปเก็บมันขึ้นมา

ภายใต้การดูแลรดน้ำพรวนดินใส่ปุ๋ยอย่างดี ในที่สุดต้นไม้อวบน้ำต้นนั้นก็กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง หลังจากฟูมฟักมา 3 ปี มันก็ยิ่งงดงามขึ้นเรื่อยๆ ทว่ามันกลับไม่เคยโตขึ้นเลย

บางครั้งซิงเหยียนถึงกับรู้สึกว่ามันสามารถเข้าใจภาษามนุษย์ได้ และใบสีเขียวมรกตอวบอิ่มของมันก็จะแกว่งไกวไปมาเบาๆ ตามสายลมเป็นบางครั้ง

จนกระทั่งวันหนึ่ง บ้านของนางถูกขโมยงัด

หัวขโมยบุกเข้าไปในบ้านของนาง ไม่ได้หยิบของมีค่าอะไรไปเลย แถมยังหิ้วถุงขยะไปทิ้งให้ตอนขาออกอีกต่างหาก

นอกจากเรื่องนั้นแล้ว สิ่งเดียวที่หายไปก็คือต้นไม้อวบน้ำที่นางเก็บมาเลี้ยงดูฟูมฟักเป็นอย่างดีนั่นเอง

[เหล่าลิ่ว อย่าบอกนะว่า เยี่ยจือเวยก็คือต้นไม้อวบน้ำที่ข้าเลี้ยงมา 3 ปีต้นนั้นน่ะ?]

สายตาของลู่ซิงเหยียนสบเข้ากับเยี่ยจือเวย เมื่อมองดูนางในตอนนี้ นอกจากท่าทีอ่อนโยนที่เป็นธรรมชาติของเยี่ยจือเวยแล้ว นางก็รู้สึกว่าสายตาที่เยี่ยจือเวยมองตอบกลับมานั้นดูแปลกประหลาดเป็นพิเศษ

มันมีความปีติยินดี ความรักใคร่ และถึงขั้นมีความคลั่งไคล้แฝงอยู่ด้วย

[ใช่แล้ว เยี่ยจือเวยคือต้นไม้อวบน้ำที่ท่านเลี้ยงมา 3 ปี]

[ตอนนั้นนางบาดเจ็บสาหัส และเนื่องจากการทะลุมิติไปยังอีกโลกหนึ่ง จิตวิญญาณศักดิ์สิทธิ์ของนางจึงไม่เสถียร นางเลยจำแลงกายเป็นต้นไม้ เนื่องจากพลังวิญญาณไม่เพียงพอ นางจึงไม่มีโอกาสได้คืนร่างเป็นมนุษย์เลย]

[หลังจากสะสมพลังวิญญาณมาตลอด 3 ปี วันที่นางคืนร่างเป็นมนุษย์และกำลังจะขอบคุณท่าน นางก็บังเอิญไปเจอหัวขโมยที่งัดเข้ามาในบ้านของท่านพอดี นี่คือเหตุผลว่าทำไมหัวขโมยถึงขโมยไปแค่ถุงขยะตอนที่บุกเข้ามาในบ้านของท่าน]

[อย่างไรก็ตาม เยี่ยจือเวยไม่ได้เป็นคนของประเทศจีน หลังจากที่พลังวิญญาณของนางฟื้นฟู นางก็ถูกอัญเชิญกลับมายังแดนเซียนหลิงทันที โดยไม่ทันได้เอ่ยคำร่ำลาท่านด้วยซ้ำ]

หลังจากได้ฟังคำอธิบายของระบบเหล่าลิ่ว ลู่ซิงเหยียนก็รู้สึกกระอักกระอ่วนจนพูดไม่ออก

นางรู้แล้วว่าทำไมตอนนั้นหัวขโมยคนนั้นถึงได้ปฏิเสธเสียงแข็งนักหนาว่าไม่ได้ขโมยต้นไม้อวบน้ำของนางไป

ตอนนั้นนางโกรธจัดจนถึงขั้นกะเวลาที่หัวขโมยคนนั้นจะออกจากโรงพัก แล้วดักรอเอาสอบคลุมหัวซ้อมมันเสียยกใหญ่

ที่แท้ต้นไม้อวบน้ำของนางก็กลายร่างเป็นคนแล้วจากไปเอง มันไม่ได้ขโมยต้นไม้อวบน้ำไปจริงๆ ด้วย

"ฉะ... สหายนักพรตเยี่ย" ลู่ซิงเหยียนเกือบจะหลุดปากเรียกชื่อเดิม ยิ่งมองเยี่ยจือเวยมากเท่าไหร่ ใบหน้างดงามของนางก็ยิ่งดูละม้ายคล้ายคลึงกับต้นไม้อวบน้ำสีเขียวมรกตกระถางนั้น ที่ทั้งอวบอิ่มและชุ่มฉ่ำ

นางหยิบหยกสื่อสารของตนเองออกมา "การได้พบกันถือเป็นวาสนา จากนี้ไปเรามาติดต่อกันบ่อยๆ เถอะ"

"ตกลง สหายนักพรตลู่" เยี่ยจือเวยเงยหน้ามองนางด้วยดวงตาเป็นประกาย หลังจากยืนยันว่าเพิ่มช่องทางการติดต่อสำเร็จแล้ว นางก็จากไปอย่างพึงพอใจ

[เหล่าลิ่ว พระเอกในเนื้อเรื่องต้นฉบับอย่างหลี่อวิ๋นเซียว เป็นพวกผู้ชายเฮงซวยหรือเปล่า?]

[ก็ไม่เชิงนะ...]

ระบบเหล่าลิ่วเงียบไป

[เขาก็แค่พระเอกจอมเผด็จการตามแบบฉบับนิยายทำร้ายจิตใจนางเอกยุคเก่าทั่วไปนั่นแหละ ไม่ว่าเขาจะทำร้ายจิตใจนางเอกสักกี่ครั้ง นางเอกก็ยังคงปฏิบัติต่อเขาราวกับรักแรกอยู่ดี]

[ยังไงเขาก็ไม่มีความสามารถในการแยกแยะพวกผู้หญิงเสแสร้งแกล้งทำตัวใสซื่อหรือพวกนางเอกเจ้าน้ำตาหรอก]

[ข้าทนรับเรื่องนี้ไม่ได้หรอกนะ!]

จู่ๆ ลู่ซิงเหยียนก็โพล่งขึ้นมา