บทที่ 38 : ใช่ครับ...ผมเป็นคนออกแบบแผนประตูกลลิฟต์เอง

บทที่ 38 : ใช่ครับ...ผมเป็นคนออกแบบแผนประตูกลลิฟต์เอง

นี่เป็นคำถามที่จงใจขุดหลุมอย่างชัดเจน!

มันเป็นการเสียมารยาทต่อทั้งสองคน ทั้งโคบี้และโนวา คำถามของนักข่าวคนนี้ดูเหมือนจะสื่อว่าตำแหน่ง Finals MVP ของโคบี้นั้นได้มาอย่างไม่สง่างาม และแฝงไปด้วยเจตนาที่จะเสี้ยมให้ทั้งคู่แตกคอกัน

สำหรับโนวาแล้ว คำถามนี้ตอบยากใช่เล่น! ไม่ว่าเขาจะตอบว่า "พอใจ" หรือ "ไม่พอใจ" ก็ล้วนสร้างความคลุมเครือได้ทั้งสิ้น และหากสื่อเอาไปบิดเบือนข้อเท็จจริงเพียงเล็กน้อย กระแสสังคมก็จะโถมเข้าหาเขาราวกับเขื่อนแตก แม้เขาจะไม่กลัว แต่ก็ไม่มีความจำเป็นต้องหาเรื่องใส่ตัว

หลังจากนิ่งคิดครู่หนึ่ง โนวาก็เอ่ยขึ้นว่า

"พี่ชาย คุณเข้าใจผิดแล้ว! ผมน่ะเป็นตัวเต็ง FMVP จริงๆ นั่นแหละ แต่น่าอายชะมัดที่ผมดันไม่ได้รับเลือก!"

พอโนวาพูดจบ เสียงหัวเราะก็ดังลั่นไปทั่วห้องแถลงข่าว บรรยากาศที่ตึงเครียดเมื่อครู่มลายหายไปทันที

"โคบี้คู่ควรกับตำแหน่ง MVP อย่างที่สุดครับ ส่วนอาชีพของผมมันเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเอง ผมเชื่อมั่นว่าในอนาคตจะมีโอกาสอีกมากมายให้ผมได้คว้าเกียรติยศนี้มาครอง" โนวากล่าวด้วยความมั่นใจ

เหล่านักข่าวถึงกับสูดหายใจเฮือก... เอาอีกแล้ว เริ่มขี้คุยอีกแล้วเหรอ?

แม้โนวาจะโชว์ฟอร์มเทพในสองนัดสุดท้าย แต่เขาก็ยังห่างไกลจากคำว่า "ซูเปอร์สตาร์" อยู่มาก! นับประสาอะไรกับตำแหน่ง Finals MVP ขนาดซูเปอร์สตาร์บางคนเล่นมาทั้งชีวิตยังไม่เคยสัมผัสเกมนัดชิงฯ เลยด้วยซ้ำ

การจะคว้า FMVP คุณต้องพาทีมเข้าชิงและพาทีมชนะในฐานะผู้นำ ซึ่งมันยากเย็นแสนเข็ญขนาดไหน? ขนาดโคบี้ที่เป็นดั่งสัญลักษณ์ของยุคสมัย ยังเพิ่งเคยได้รางวัลนี้เป็นครั้งแรกในอาชีพเลย

"โนวา หลังจากจบนัดที่ 7 นี้ สัญญาของคุณกับเลเกอร์สก็จะสิ้นสุดลง!" นักข่าวอีกคนรีบยิงคำถาม "คุณตัดสินใจหรือยังว่าจะไปที่ไหนต่อ? จะอยู่กับเลเกอร์สต่อ หรือจะย้ายไปร่วมทัพทีมอื่น?"

ทุกคนจ้องมองโนวาด้วยสายตาเป็นประกาย เพราะคำถามนี้อยู่ในความสนใจของคนทั้งลีก ในมุมมองของพวกเขา แม้โนวาจะยังไม่มีพลังพอที่จะเปลี่ยนโครงสร้างของลีกได้ด้วยตัวคนเดียว แต่เขาสามารถยกระดับขีดความสามารถของทีมได้อย่างมหาศาล ด้วยพรสวรรค์สามแต้มระดับปีศาจ เกมรับที่ยอดเยี่ยม และการไม่หวงบอล ทำให้เขาเป็นของล้ำค่าที่ทุกทีมโหยหา

แม้แต่โคบี้เองก็ยังลอบมองเขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง

"บอกตามตรงนะครับ ผมยังไม่ได้ตัดสินใจเลย! เพราะตอนนี้มีตัวเลือกเข้ามาเยอะเกินไป ผมคงต้องขอเวลาคิดดูให้รอบคอบก่อน" โนวายิ้มอย่างมีเลศนัย

ก่อนเกมนัดที่ 6 เขาเป็นเพียงนักบาสนอกโผที่ไม่มีใครเห็นหัว และไม่รู้ด้วยซ้ำว่าหลังหมดสัญญากับเลเกอร์สจะมีงานทำต่อไหม แต่ตอนนี้เขากลายเป็นที่ต้องการของทุกทีมไปเสียแล้ว ช่างเป็นความแตกต่างที่ราวกับฟ้ากับเหว

เหล่านักข่าวดูจะผิดหวังเล็กน้อยที่ไม่ได้คำตอบที่ชัดเจน ดูเหมือนว่าความตื่นเต้นนี้จะยังคงดำเนินต่อไปอีกพักใหญ่ เพราะตลาดฟรีเอเย่นต์จะยังไม่เปิดจนกว่าจะถึงวันที่ 1 กรกฎาคม

"ฟิล คุณพาเลเกอร์สกลับมาคว้าแชมป์ได้อีกครั้ง นี่จะเป็นจุดเริ่มต้นของ 'ทรีพีท' (แชมป์ 3 สมัยซ้อน) อีกรอบหรือเปล่า?"

อย่างที่รู้กันดีว่าในอาชีพโค้ชอันรุ่งโรจน์ของ ฟิล แจ็คสัน เขาเคยพาทีมทำทรีพีทมาแล้วถึง 3 ครั้ง (2 ครั้งกับบูลส์ และ 1 ครั้งกับเลเกอร์ส)

ตามกฎแห่งความสำเร็จนี้ เลเกอร์สอาจจะก้าวไปถึงจุดสูงสุดด้วยการคว้าแชมป์ 3 สมัยซ้อนอีกครั้ง และสร้างยุคสมัยที่ยิ่งใหญ่ขึ้นมาใหม่ได้

"แน่นอนว่าผมปรารถนาจะคว้าทรีพีทให้ได้ และเราจะทุ่มเททุกอย่างเพื่อเป้าหมายนั้น" ฟิล แจ็คสัน ยิ้มอย่างอารมณ์ดี เขารู้ว่านักข่าวเองก็กำลังหยอกล้อกับสถิติอันรุ่งโรจน์ของเขา

"ฟิล ในช่วงที่เกมรุกของเลเกอร์สกำลังติดหล่ม คุณกลับจัดแผนการเล่นที่สมบูรณ์แบบให้โนวาจนได้จังหวะยิงโล่งๆ คุณคิดแผนนั้นขึ้นมาได้ยังไง? คุณเป็นคนออกแบบมันเองใช่ไหม?" นักข่าวถามด้วยความทึ่ง

"เปล่าเลย แผนนั้นไม่ได้มาจากผม และผมก็ไม่ได้เป็นคนออกแบบด้วย... โนวาต่างหากที่เป็นคนคิดมันขึ้นมาเอง!" ฟิลยักไหล่พลางตอบด้วยน้ำเสียงที่ยังแฝงความประหลาดใจ การที่นักบาสนอกโผชาวจีนคนนี้สามารถประดิษฐ์แท็กติกที่ซับซ้อนและใช้งานได้จริงขนาดนี้ออกมาได้ แสดงว่าเขามีพรสวรรค์ระดับ 'โค้ช' อยู่ในตัวแล้ว...

???

เหล่านักข่าวถึงกับเหวอไปตามๆ กัน... นี่ไม่ได้ล้อกันเล่นใช่ไหม?

พวกเขามองสลับไปมาระหว่างฟิลและโนวาด้วยความมึนตึบ

"ก็อย่างที่ฟิลบอกนั่นแหละครับ แผนนี้มันแวบขึ้นมาในหัวผมกะทันหัน ผมเรียกมันว่า 'แท็กติกประตูกลลิฟต์' โนวาตอบเรียบๆ ราวกับว่าสิ่งที่เขาทำเป็นเรื่องธรรมดาทั่วไป ไม่ได้สลักสำคัญอะไรนัก

???

เหล่านักข่าวอึ้งปเรียบร้อยแล้ว…

นี่มันเกินไปหน่อยไหมพี่!

แผนที่เปลี่ยนผลการแข่งขันและตัดสินแชมป์ได้เนี่ยนะ คือสิ่งที่รุกกี้นอกโผคิดขึ้นมาได้เองในชั่วพริบตาในสนาม? นี่มันเป็นการเปิดหูเปิดตาครั้งใหญ่จริงๆ! ฝีมือระดับนี้จะมาเล่นบาสทำไมให้เหนื่อย? ไปเป็นโค้ชเลยไม่ดีกว่าเหรอ เสียดายของชะมัด!

"โคบี้ คุณคว้าแชมป์สมัยที่ 4 ในอาชีพได้แล้ว ตอนนี้รู้สึกยังไงบ้าง?"

"ตอนนี้ผมมีแหวนเท่ากับ แช็ค แล้ว!" โคบี้ตอบสั้นๆ ทรงพลัง

นักข่าวถึงกับเหงื่อตก สมเป็นคำตอบสไตล์โคบี้จริงๆ แม้เวลาจะผ่านไปกว่าสองปี แต่เขายังคงฝังใจกับคำถากถางของโอนีลที่ว่า "ฉันมีแหวนมากกว่าโคบี้วงนึง" มาตลอด!

ตัดกลับมาที่ห้องแถลงข่าวของฝั่ง เซลติกส์…

บรรยากาศที่นี่ช่างหดหู่และกดดันจนน่าอึดอัด เหล่าบิ๊กทรีและริเวอร์สต่างมีสีหน้าหมองเศร้า ดวงตาแดงก่ำจากการผ่านการร้องไห้มาอย่างหนัก

"ริเวอร์ส คุณเคยคิดไหมว่าซีรีส์นี้จะจบลงในรูปแบบนี้?"

"ไม่! ไม่เคยแม้แต่จะคิด" ริเวอร์สตอบด้วยน้ำเสียงแหบพร่า "จนถึงตอนนี้ผมยังไม่อยากเชื่อเลยว่ามันเกิดขึ้นจริง! แชมป์มันควรจะเป็นของเรา! ในนัดที่ 6 เรานำห่างถึง 33 แต้ม ผมเตรียมตัวฉลองชัยชนะไว้แล้วด้วยซ้ำ!"

"แต่ก็นั่นแหละ... มันช่วยไม่ได้จริงๆ ทันทีที่รุกกี้คนนั้นลงสนาม ทุกอย่างก็หลุดการควบคุมไปหมด" ริเวอร์สกัดฟันพูดประโยคสุดท้ายด้วยความแค้นเคือง

เขาเกลียดมัน! นี่อาจเป็นโอกาสที่ดีที่สุดในอาชีพโค้ชของเขา และเป็นโอกาสสุดท้ายของสามเก๋าอย่าง การ์เน็ตต์, เพียร์ซ และเรย์ อัลเลน แต่ทุกอย่างกลับถูกรุกกี้คนเดียวทำลายย่อยยับ! ถ้าไม่มีโนวา มีหรือที่เลเกอร์สจะสู้เซลติกส์ได้?

"คุณคิดยังไงกับการระเบิดฟอร์มของ 'เด็กคุมถังน้ำ' อย่างโนวา?"

"มหัศจรรย์ บ้าคลั่ง เหลือเชื่อ!" ริเวอร์สตอบด้วยความเจ็บปวด "รุกกี้คนนี้เหมือนพระเจ้าส่งมาลงโทษพวกเรา! แต่ผมก็ไม่รู้จริงๆ ว่าพวกเราไปทำอะไรให้พระเจ้าโกรธเคืองขนาดนี้!"

ภาพเหตุการณ์ในช่วงต้นควอเตอร์ 4 ของนัดที่ 6 ผุดขึ้นมาในหัวเขาซ้ำๆ... ถ้าตอนนั้นฉันระวังกว่านี้ ถ้าฉันส่งตัวจริงลงไปเร็วกว่านี้ ผลลัพธ์มันจะเปลี่ยนไปไหม? ไม่มีใครให้คำตอบเขาได้

"ความพ่ายแพ้ครั้งนี้จะบั่นทอนความมั่นใจของทีมไหม? แล้วช่วงฤดูร้อนนี้ ฝ่ายบริหารจะตัดสินใจยุบกลุ่มบิ๊กทรีทิ้งหรือเปล่า?"