บทที่ 37 : ฉลองก้องห้องแต่งตัว! รับรางวัลจากระบบ

บทที่ 37 : ฉลองก้องห้องแต่งตัว! รับรางวัลจากระบบ

เมื่อกลับมาถึงห้องแต่งตัว...

เสียงคำรามของเหล่าขุนพลเลเกอร์สดังระเบิดขึ้น พวกเขาเริ่มระบายความอัดอั้นและความดีใจสุดเหวี่ยงหลังจากคว้าแชมป์มาครองได้สำเร็จ

"แชมป์โว้ย! แชมป์!"

"พวกเราแข็งแกร่งที่สุดในโลก!"

ผู้เล่นแต่ละคนตะโกนก้อง พลางผลัดกันคว้าถ้วยแชมป์ไปจูบอย่างบ้าคลั่ง ทว่าพอถึงคิวของ โนวา เขาทำเพียงแค่กอดถ้วยเอาไว้แน่น เมื่อมองดูรอยจูบสารพัดรูปแบบบนถ้วยทองใบนั้น เขาทำใจเอาปากไปแตะไม่ลงจริงๆ เพราะรู้สึกว่ามันไม่ค่อยถูกสุขอนามัยเท่าไหร่นัก

ทันใดนั้นเอง พายุแชมเปญก็โหมกระหน่ำลงมาจากทั่วสารทิศ ราดรดจนโนวาเปียกโชกเป็นลูกหมาตกน้ำ กลิ่นแอลกอฮอล์ฉุนกึกอบอวลไปทั่วร่าง เพื่อนร่วมทีมเลเกอร์สต่างกรูเข้ามาล้อมรอบเขา ทุกคนถือขวดแชมเปญในมือแล้วเทราดลงบนตัวโนวาจนหมดขวด

นี่ถือเป็นเกียรติสูงสุดของการเฉลิมฉลอง และเป็นวิธีที่ทุกคนใช้แสดงความขอบคุณต่อโนวาจากใจจริง

"เพื่อน! ลูกยิงสามแต้มของนายนันมันปีศาจชัดๆ!"

"บอกตามตรงนะ ตอนที่นายให้สัมภาษณ์หลังนัดก่อน ฉันนึกว่านายแค่ขี้คุยไปงั้นๆ ไม่นึกเลยว่านายจะทำมันได้จริงๆ"

"ทุกอย่างมันเหมือนความฝันเลย นายกดไป 13 ลูก...ฉันไม่เคยเห็นฟอร์มสามแต้มที่บ้าคลั่งขนาดนี้มาก่อนในชีวิต!" พาว กาซอล ตะโกนก้องอย่างตื่นเต้น พลางดื่มด่ำกับรสชาติแห่งชัยชนะ

"ทำได้ดีมากไอ้เสือ นายคือมือปืนที่เก่งที่สุดในโลก!" จอร์แดน ฟาร์มาร์ ชูขวดแชมเปญขึ้นพลางดื่มด่ำและสาดใส่อย่างเมามัน

จนถึงตอนนี้ ฟาร์มาร์ยังรู้สึกขอบคุณตัวเองที่ตัดสินใจส่งบอลให้โนวาในช่วง "Garbage Time" (เวลาขยะ) ของควอเตอร์ที่สี่ในนัดที่แล้ว ซึ่งนั่นคือโอกาสแรกที่ทำให้โนวาได้ส่องสามแต้ม! อาจกล่าวได้ว่าการส่งบอลลูกนั้นคือจุดเริ่มต้นที่ทำให้กงล้อแห่งโชคชะตาหมุนกลับ และพลิกชีวิตของเลเกอร์สไปตลอดกาล

"ขอบใจมากทุกคน!"

โนวาเอ่ยขอบคุณพลางสัมผัสถึงความเร่าร้อนของเพื่อนร่วมทีม ในวินาทีนี้เขารู้สึกได้จริงๆ ว่าเขาคือส่วนหนึ่งของทีมอย่างเต็มตัว

ย้อนกลับไปตอนที่เขายังเป็นแค่ "เด็กคุมถังน้ำ" แทบไม่มีใครในทีมชายตาแลเขาเลยด้วยซ้ำ พวกเขาทำเหมือนเขาไร้ตัวตน น้อยครั้งนักที่เขาจะมีโอกาสได้พูดคุยกับตัวหลักอย่างโคบี้หรือกาซอล หน้าที่หลักของเขาคือการคอยส่งผ้าขนหนูและเสิร์ฟน้ำให้เพื่อนร่วมทีมเท่านั้น

แต่ตอนนี้... เมื่อเขาสร้างคุณูปการอันยิ่งใหญ่ให้แก่สโมสร ทุกอย่างก็เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง ผู้เล่นทุกคนในทีมเลเกอร์สต่างยอมรับและให้เกียรติเขาจากก้นบึ้งของหัวใจ

โนวาตื้นตันจนขอบตาเริ่มแดงก่ำ และน้ำตาก็ไหลพรากออกมา เมื่อความทรงจำของร่างเดิมหลอมรวมเข้ากับตัวเขา เขาก็ยิ่งเข้าใจซึ้งถึงความเจ็บปวดที่ต้องเผชิญมาตลอดทั้งฤดูกาลนี้

ทั้งความต่างทางวัฒนธรรม กำแพงภาษา และความอคติเรื่องสีผิว ทำให้เขาเข้ากับทีมได้ยากลำบาก ยิ่งเขาเป็นนักบาสอันดราฟยิ่งไม่ได้รับความเคารพ เขาต้องทนกับสายตาดูแคลน การเยาะเย้ย และการถูกปฏิเสธนับครั้งไม่ถ้วน

ใครที่ไม่เคยสัมผัสด้วยตัวเอง ย่อมไม่มีวันเข้าใจถึงความยากลำบากเหล่านั้น... การที่นักบาสชาวจีนคนหนึ่งจะข้ามน้ำข้ามทะเลมาสร้างชื่อในวิหารบาสเกตบอลที่สูงที่สุดในโลกแห่งนี้ได้ มันช่างแสนสาหัสเหลือเกิน

แต่ตอนนี้ทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้ว

เขาสถาปนาความแข็งแกร่งผ่านสองนัดหยุดโลกจนมีที่ยืนใน NBA อย่างมั่นคง ไม่ต้องกังวลเรื่องงานชุดต่อไป หรือต้องใช้ชีวิตพเนจรอีกแล้ว ก้าวต่อไปคือการใช้ "ระบบ" พัฒนาตัวเองสู่การเป็นซูเปอร์สตาร์และปกครองลีกนี้ให้ได้!

"เอาสักหน่อยไหมเพื่อน?"

โอดอม ยื่นซิการ์ให้โนวา การสูบซิการ์ถือเป็น "ธรรมเนียมมาตรฐาน" ของการฉลองแชมป์ และเป็นสิทธิพิเศษของทีมผู้ชนะเท่านั้น

โนวาลองจุดซิการ์และลองอัดเข้าไปคำโต กลิ่นฉุนกึกและควันไฟพุ่งเข้าไปในโพรงจมูกจนกระตุ้นประสาทให้ตื่นตัว

"ฮ่าๆๆ! นายน่ะซี้ดเร็วไป ต้องค่อยๆ สูดทีละนิดแบบนี้" โอดอมว่าพลางพ่นควันเป็นวงกลมด้วยสีหน้าเคลิบเคลิ้ม โนวาพยักหน้าและเริ่มหัดรื่นรมย์กับ "ซิการ์แห่งชัยชนะ" นี้

ทันใดนั้น เสียงระบบที่เงียบหายไปนานก็ดังขึ้นในหัว

[ติ๊ง! ยินดีด้วยกับโฮสต์ที่ทำภารกิจสำเร็จ ช่วยให้เลเกอร์สคว้าแชมป์!]

[กำลังแจกจ่ายรางวัล: 5,000 แต้มความสำเร็จ, 100 เศษชิ้นส่วนหลอมรวมทักษะ และการ์ดประสบการณ์ทักษะ [Copy - คิเสะ เรียวตะ] (ใช้งานได้ 10 นาที) กรุณาตรวจสอบด้วยครับโฮสต์]

โนวา หูผึ่งทันที! ตอนนี้เขาเก็บแต้มความสำเร็จสะสมได้ถึง 8,000 แต้มแล้ว ขาดอีกเพียง 2,000 แต้มก็จะสุ่มรางวัลได้อีกครั้ง! ส่วนเศษชิ้นส่วนทักษะก็สะสมครบ 150 ชิ้น

แต่ที่สำคัญที่สุดคือการ์ดทักษะของ คิเสะ เรียวตะ ซึ่งจะเป็นไพ่ตายที่แกร่งที่สุดในศึกโอลิมปิกที่ปักกิ่ง! มหกรรมกีฬาแห่งศตวรรษปี 2008 ครั้งนี้ เขาจะต้องกู้หน้าให้ประเทศในบ้านตัวเอง และจะไม่ยอมให้แฟนบาสชาวจีนต้องผิดหวังหรืออับอายเด็ดขาด!

หลังฉลองในห้องแต่งตัวร่วมครึ่งชั่วโมง ทุกคนก็อาบน้ำแต่งตัวเพื่อไปร่วมงานแถลงข่าว ทันทีที่โคบี้, โนวา และฟิล ก้าวเข้าไปในห้อง นักข่าวกว่าสองร้อยชีวิตต่างจับจ้องมาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกซับซ้อน

ทุกคนจำได้แม่นว่านัดก่อน โนวา "ขี้คุย" ไว้เยอะขนาดไหน หลายคนถึงขั้นเบะปากหมั่นไส้ว่าเขาแค่ราคาคุย แต่ใครจะนึกว่าในนัดที่ 7 เขากลับทำตามที่โม้ไว้ได้ทุกอย่าง!

เหล่านักข่าวต่างไม่เข้าใจว่ารุกกี้ชาวจีนคนนี้กดสามแต้มมากกว่า 10 ลูกติดต่อกันสองนัดได้ยังไง? โดยเฉพาะนัดที่ 7 ซึ่งมีความกดดันและเกมรับที่เข้มข้นที่สุด แม้แต่โคบี้ยังเล่นลำบากในบางช่วง

แต่รุกกี้คนนี้กลับไม่สะทกสะท้าน รักษามาตรฐานความแม่นยำระดับ 60% ไว้ได้ตลอดเกม! ต่อให้เป็น แลร์รี่ เบิร์ด "เจ้าพ่อขี้คุย" แห่งประวัติศาสตร์ ก็ยังไม่เคยทำอะไรที่เกินเบอร์ขนาดนี้

หรือว่าการยิงสามแต้มมันจะง่ายสำหรับเขาจริงๆ อย่างที่เจ้าตัวว่าไว้?

"โนวา! คุณโชว์ฟอร์มเทพอีกครั้งและพาเลเกอร์สคว้าแชมป์ คุณรู้สึกยังไงกับเกมนัดที่ 7 นี้บ้าง?" นักข่าวรีบยิงคำถาม

"ความรู้สึกผมเหรอ...ผมว่านัดชิงนี้มันก็งั้นๆนะครับ แข่งกันดุเดือดดีแต่ไม่เห็นจะยากอย่างที่คิดเลย ผมไม่รู้สึกว่าเกมรับมันจะกดดันตรงไหนเลยสักนิด!" โนวาตอบด้วยสีหน้าครุ่นคิดแต่ใช้น้ำเสียงเรียบเฉย

???

เหล่านักข่าวถึงกับเครื่องหมายคำถามเต็มหัว...

นี่มัน...สำเนียงคุ้นๆ อีกแล้ว!

นัดชิงเนี่ยนะงั้นๆ? เกมรับไม่กดดัน? อยากรู้จริงว่าพวกเซลติกส์ได้ยินจะคิดยังไง! ในฐานะทีมที่เกมรับดีเป็นอันดับหนึ่งของลีก การป้องกันของพวกเขาคือฝันร้ายชัดๆ โดยเฉพาะนัดนี้ที่ใส่กันไม่ยั้ง ขนาดโคบี้ยังยิงลงแค่ 40% กว่าๆ

แต่สำหรับโนวา... มันดูเหมือนไม่มีผลจริงๆ นั่นแหละ ก็พี่แกซัดไป 60% แถมเป็นสามแต้มล้วนๆ อีก…

"โนวา เพราะคุณเล่นได้มหัศจรรย์ในสองนัดหลัง เลเกอร์สเลยได้แชมป์ คุณควรจะมีชื่อลุ้น Finals MVP ด้วยซ้ำ แต่รางวัลกลับตกเป็นของโคบี้ คุณรู้สึกไม่พอใจไหม?"

สิ้นคำถาม สีหน้าของโคบี้เปลี่ยนไปทันที ใบหน้าคมเข้มนั้นดูเย็นเฉียบราวกับมีน้ำแข็งเกาะ แววตาแฝงรอยฆ่าฟัน โนวาเองก็จ้องนักข่าวคนนั้นด้วยรอยยิ้มมุมปาก พลางบ่นในใจ…

พี่ครับ ถามแบบนี้จริงดิ? ไม่กลัวโดนผมกับโคบี้รุมสกรัมหน้าห้องแถลงข่าวหรือไง?