บทที่ 9 วิธีใช้พลังพิเศษ

“อืม~ ในที่สุดก็ได้กินอิ่ม! ไม่อยากเชื่อเลยว่าการกินอิ่มจะทำให้มีความสุขขนาดนี้!”

ในค่ายพักแรมชั่วคราว คาร์ลและฮอปที่เพิ่งกินเนื้อย่างเสร็จ ต่างเอนตัวพิงผนังหินเพื่อย่อยอาหาร

ความกังวลที่เกิดจากข้อสังเกตเกี่ยวกับเนื้อของตะกวดก่อนหน้านี้ถูกลืมไปหมดสิ้น ตอนนี้พวกเขาเพียงแค่เพลิดเพลินกับความอิ่มท้อง

สายลมกลิ่นกำมะถันพัดผ่านใบหน้า แต่คาร์ลที่เคยมีปฏิกิริยารุนแรงเมื่อมาถึงที่นี่ใหม่ ๆ กลับเริ่มชินชา

บรรยากาศเงียบสงบทำให้สองนักผจญภัยที่ตึงเครียดมาตลอดผ่อนคลายลง พลังงานในร่างกายถูกดึงไปยังระบบย่อยอาหาร และสมองของพวกเขาก็เริ่มง่วงเหงาหาวนอน

ขณะที่คาร์ลมองไปยัง "ท้องฟ้า" อันมืดมิด ดวงตาของเขาก็เริ่มปิดลงเหมือนจะเข้าสู่ห้วงนิทราในทันที

“ตื่น! อย่าเพิ่งหลับ! เราต้องหาที่พักที่ปลอดภัยก่อน”

เสียงของฮอปดังขึ้นพร้อมกับมือที่สะกิดคาร์ลให้ตื่นจากภวังค์

คาร์ลที่เพิ่งถูกปลุกแทบกระโดดตัวลอยขึ้นจากพื้น เขาใช้เวลาพักใหญ่กว่าจะปรับตัวจากความสับสนและง่วงงุน

“มีข้อเสนอไหม?”

คาร์ลถามพลางกระพริบตาเพื่อฟังคำแนะนำของฮอปที่มีประสบการณ์มากกว่า

ฮอปเล่าว่าช่วงเวลาที่เธอใช้ชีวิตในถิ่นทุรกันดารของเมืองทรอม ได้เคยพักทั้งในถ้ำและบนยอดไม้มาแล้ว

“ฉันว่าถ้ำที่เราเจอเมื่อตะกี้เหมาะมาก ลองไปดูหน่อย ถ้าไม่ได้เราค่อย…”

ไม่รอให้ฮอปพูดจบ คาร์ลลุกขึ้นยืนทันที

“ก่อนอื่น ฉันว่าหนังตะกวดที่เราได้มาคงใช้ประโยชน์ได้บ้าง แม้จะเอาเนื้อทั้งหมดไปไม่ได้ แต่อย่าให้หนังพวกนี้เสียเปล่า”

พูดจบ คาร์ลก็พาฮอปกลับไปที่เดิม

ทั้งสองร่วมมือกันถลกหนังตะกวดและจัดการเนื้อบางส่วน จากนั้นพวกเขาก็เดินกลับไปยังถ้ำที่เคยตามตะกวดไปก่อนหน้านี้

“ดูเหมือนถ้ำนี้จะลึกพอสมควรนะ”

คาร์ลก้มตัวลงและเดินนำเข้าไปในถ้ำ

พื้นที่ภายในถ้ำทำให้เขาหวนนึกถึงวัยเด็กเมื่อครั้งที่เคยสร้างฐานลับกับเพื่อน ๆ ในหมู่บ้าน

“งั้นเราตั้งแคมป์ที่นี่ก่อน แต่ต้องหาแผนป้องกันการถูกปิดทางเข้าออกด้วย”

ฮอปเสนอว่าควรขุดทางลับเพื่อความปลอดภัย แต่เห็นได้ชัดว่ามันเป็นงานที่ใช้เวลามาก

“ช่างเถอะ เอาหินมาปิดทางเข้าไว้ก่อน เราต้องพักผ่อน”

คาร์ลพูดพลางถอดเกราะออก และใช้ทรายกองรวมกันเป็นหมอน ก่อนจะนอนหลับไปในเวลาไม่นาน

ฮอปเห็นเช่นนั้นจึงไปหาหินมาปิดปากถ้ำ และใช้ความคล่องตัวของเธอลอดเข้ามาทางช่องเล็ก ๆ

แม้ฮอปจะพักผ่อน แต่เธอก็ยังหลับอย่างตื่นตัว พร้อมที่จะตื่นขึ้นทันทีหากมีเสียงผิดปกติ

…

“อืม~ ดูเหมือนว่าเมื่อฉันนอนหลับหรือเข้าสู่สมาธิ ฉันจะเข้ามาในพื้นที่ฝันนี้ทุกครั้ง สงสัยมันจะเหมือนกับในหนัง Inception มีหลายชั้นหรือเปล่า?”

ในโลกแห่งฝันอันว่างเปล่า จิตสำนึกของคาร์ลกลับตื่นขึ้น

เขานึกถึงแผงสถานะที่เคยปรากฏมาก่อน และในทันใดนั้น แผงสถานะของเขาก็ลอยขึ้นมาตรงหน้า

“ไม่มีอะไรเปลี่ยนเลย แสดงว่ามันคงไม่แสดงข้อมูลที่ละเอียดเกินไป”

คาร์ลขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนสายตาจะหยุดที่ตัวเลข 14 ในส่วนของสติปัญญา

คาร์ลที่เคยมีค่าปัญญาแค่ 12 ตอนนี้เพิ่มขึ้นมาเป็น 14 ซึ่งเขาสันนิษฐานว่าอาจเกิดจากพลังวิญญาณและความสามารถเสริมอื่น ๆ

อย่างไรก็ตาม การเพิ่มขึ้นนี้ไม่ได้ทำให้ IQ ของเขาสูงขึ้น แต่ช่วยเสริมความจำและความแข็งแกร่งทางจิตวิญญาณมากขึ้น

เช่นเดียวกับค่าความมีเสน่ห์ที่ไม่ได้บ่งบอกเพียงรูปลักษณ์ แต่ยังรวมถึงบุคลิกภาพและอิทธิพลส่วนตัว

“ค่าปัญญาเป็นการสะท้อนผลรวมหลายด้านจริง ๆ” คาร์ลพึมพำ

เมื่อสายตาของคาร์ลหยุดอยู่ที่ส่วนสุดท้ายของแผงสถานะในช่องรายการเวทมนตร์ เขาส่ายศีรษะอย่างเบา ๆ รู้สึกว่าพลังพิเศษของตนเองค่อนข้างไร้ประโยชน์

สำหรับผู้ร่ายเวทมนตร์แล้ว การรับรู้คุณสมบัติและความสามารถของตนเองผ่านพลังวิญญาณถือเป็นเรื่องปกติ แม้จะไม่ละเอียดเท่ากับแผงสถานะ แต่ก็เพียงพอสำหรับการใช้งาน

เวทมนตร์ที่เขาเตรียมไว้ก่อนหน้า ก็ไม่จำเป็นต้องใช้แผงสถานะมาตรวจสอบยืนยันอะไรเพิ่มเติม

หากความสามารถของโลกแห่งฝันมีเพียงเท่านี้จริง ๆ มันก็อาจไม่ได้มีประโยชน์มากนัก อีกทั้งแผงสถานะนี้ยังปรากฏได้เฉพาะในโลกแห่งฝันเท่านั้น ซึ่งทำให้ใช้งานได้ไม่สะดวกเลย

“ช่างมัน คิดเรื่องเตรียมเวทมนตร์สำหรับพรุ่งนี้ดีกว่า ดูเหมือนเขาวงกตใต้ดินแห่งนี้จะไม่ได้อันตรายมากนัก ถ้าอย่างนั้น ฉันอาจเปลี่ยนเวท ขนนกตกเบา ออก แล้วเพิ่มเวทที่มีพลังโจมตีแทนเพื่อเสริมกำลัง”

การใช้เวทมนตร์ของผู้ร่ายขึ้นอยู่กับโครงสร้างพิเศษที่เรียกว่า "โครงข่ายเวทมนตร์" ผู้ร่ายเวทจำเป็นต้องเข้าใจหลักการของเวทมนตร์ และต้องใช้ "ช่องเวทมนตร์"  ในการร่าย

อธิบายง่าย ๆ การร่ายเวทเหมือนการใช้ซอฟต์แวร์ในคอมพิวเตอร์ ผู้ร่ายคือคอมพิวเตอร์ เวทมนตร์คือซอฟต์แวร์ ช่องเวทมนตร์คือหน่วยความจำ และรายการเวทมนตร์ที่เตรียมไว้คือรายการซอฟต์แวร์ที่ติดตั้งได้

ต่างจากคอมพิวเตอร์ที่หน่วยความจำจะคืนสภาพหลังซอฟต์แวร์หยุดทำงาน ช่องเวทมนตร์ของผู้ร่ายจะฟื้นตัวได้เฉพาะเมื่อเขาหลับหรือทำสมาธิ

นอกจากนี้ จำนวนและระดับของเวทมนตร์ที่ผู้ร่ายสามารถใช้ได้ขึ้นอยู่กับการเตรียมเวทมนตร์ล่วงหน้า เช่นเดียวกับที่โปเกมอนสามารถใช้ทักษะได้เพียง 4 ท่า ผู้ร่ายเวทมนตร์ก็สามารถเตรียมเวทจำกัดจำนวนได้

อย่างไรก็ตาม เมื่อระดับของผู้ร่ายเพิ่มขึ้น จำนวนและระดับของช่องเวทมนตร์ รวมถึงจำนวนเวทมนตร์ที่เตรียมได้ก็จะเพิ่มขึ้นด้วย

“ถ้าอย่างนั้น เปลี่ยนจาก ขนนกตกเบา เป็น กรดหมักของทาชา ดีกว่า เวทนี้ใช้วัสดุเพียงชิ้นเล็ก ๆ ของอินทรีย์สารที่เสื่อมสภาพ และมีพลังโจมตีที่ดีทีเดียว”

ในขณะที่คาร์ลนึกถึงสัญลักษณ์เวทมนตร์ของ กรดหมักของทาชา ท้องฟ้าในโลกแห่งฝันก็ปรากฏสัญลักษณ์เวทมนตร์จำนวนมาก และในแผงสถานะ ช่องรายการเวทมนตร์สำหรับเวทมนตร์ระดับ 1 ก็เพิ่มเวท กรดหมักของทาชา เข้าไปทันที

วิศวกรจักรกล  อย่างคาร์ลมีความสามารถในการปรับเวทมนตร์ได้อย่างรวดเร็ว เมื่อเทียบกับผู้ร่ายเวททั่วไป การเปลี่ยนเวทมนตร์ระดับ 1 ใช้เวลาเพียง 2 นาที

แต่ความเร็วในโลกแห่งฝันนี้ยังเหนือกว่า โดยที่เวทมนตร์เดิมที่เขาเตรียมไว้ก็ไม่ได้ถูกแทนที่ ยังคงอยู่ในแผงรายการอย่างสมบูรณ์

(จบบท)###