บทที่ 92 - กายาสเน่ห์แต่กำเนิดและจอมมารสเน่ห์!

บทที่ 92 - กายาสเน่ห์แต่กำเนิดและจอมมารสเน่ห์!

☆☆☆☆☆

ภายในเรือนชิงลั่ว!

องค์หญิงผิงหยางเอนกายไปข้างหน้า กระดูกไหปลาร้าอันประณีตละเอียดอ่อนดุจหยกปรากฏสู่สายตาของเซี่ยเฉิน กลิ่นหอมละมุนราวกับผีเสื้อโบยบินพุ่งเข้าหาเซี่ยเฉิน

นางมีกายาสเน่ห์มาตั้งแต่กำเนิดจริงๆ ไม่ได้จงใจปั้นแต่งกิริยาเลยแม้แต่น้อย ทว่าก็ด้วยเหตุนี้เอง มันถึงได้ยิ่งเพิ่มเสน่ห์ดึงดูดใจมากยิ่งขึ้น

เซี่ยเฉินเลื่อนสายตาออกจากใต้คอเสื้อขององค์หญิงผิงหยางเล็กน้อย องค์หญิงผิงหยางเองก็ตระหนักถึงความไม่เหมาะสมในการเอนกายไปข้างหน้าของตน นางจึงเหลือบมองเซี่ยเฉินด้วยสายตาที่ไม่เป็นธรรมชาติเล็กน้อย

เมื่อเห็นสายตาที่หลบเลี่ยงเล็กน้อยของเซี่ยเฉิน ไม่รู้เหตุใดภายในใจของนางกลับรู้สึกภาคภูมิใจอยู่ลึกๆ

ทุกสิ่งเหล่านี้เกิดขึ้นอย่างลี้ลับยิ่งนัก สายตาของทั้งสองปะทะกันในอากาศ ชั่วพริบตานั้นราวกับได้สื่อสารกัน ทว่าเพียงไม่นานทั้งสองต่างก็ดึงสายตากลับมาและกลับคืนสู่ความเป็นธรรมชาติ ราวกับว่าเรื่องเมื่อครู่นี้ไม่เคยเกิดขึ้นเลย

"ชาชนิดนี้กระหม่อมเองก็มีไม่มากนักพ่ะย่ะค่ะ!"

เซี่ยเฉินเอ่ยด้วยรอยยิ้ม ทันทีที่เขากล่าวจบ น้ำเสียงอันอ่อนหวานเย้ายวนขององค์หญิงผิงหยางก็ดังขึ้น

"สามารถจ่ายเป็นเงินได้ หรือว่าเจ้าต้องการสิ่งใด ขอเพียงข้ามี ข้าก็สามารถมอบให้เจ้าได้ทั้งหมด!"

ภายในห้องไม่มีคนนอกอยู่เลย องค์หญิงผิงหยางจึงจ้องมองเซี่ยเฉินอย่างกล้าหาญด้วยนัยน์ตาคู่สวย ภายในดวงตาของนางราวกับมีระลอกคลื่นแห่งวสันตฤดูพริ้วไหว ชวนให้ผู้คนหลงใหลเคลิบเคลิ้ม

แม้แต่เขาเองก็ยังเผลอไผลไปชั่วขณะ ทว่าเพียงไม่นานภายในดวงตาของเขาก็มีแสงประหลาดทอประกายออกมา ลึกเข้าไปในดวงตา สามารถมองเห็นเลือนรางได้ว่าดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นนัยน์ตาคู่ ดวงตาขนาดใหญ่ซ้อนทับดวงตาขนาดเล็ก ทว่าเพียงไม่นานก็ผสานเข้าด้วยกันจนกลายเป็นหนึ่งเดียว

สภาพจิตใจของเซี่ยเฉินเยือกเย็นถึงขีดสุด มุมปากของเขาปรากฏรอยยิ้มพลางเอ่ยขึ้น

"ชาชนิดนี้มีผลผลิตน้อยมาก ดังนั้นจึงไม่นำออกมาขายพ่ะย่ะค่ะ ทว่าหากองค์หญิงทรงโปรด กระหม่อมจะขอมอบชาปุกนี้ให้แก่องค์หญิง อีกหลายวันให้หลัง หากองค์หญิงทรงดื่มจนหมดแล้ว กระหม่อมจะให้คนนำไปถวายอีกสักปุกพ่ะย่ะค่ะ"

สำหรับชาหยกเขียว เซี่ยเฉินยังมีอยู่ในมืออีกไม่น้อย อย่างไรเสียเขาก็สุ่มออกมาได้ถึงสิบชั่ง สำหรับสิ่งของประเภทใบชาแล้ว จำนวนสิบชั่งถือว่าไม่ใช่น้อยๆ เลย

อีกทั้งยามนี้เขายังสามารถซื้อจากร้านค้าระบบต่อไปได้อีก ทว่าสำหรับชาชนิดนี้เขาได้กำหนดเป้าหมายเอาไว้แล้วว่ามันคือสินค้าที่ไม่มีไว้ขาย มีไว้สำหรับใช้แลกเปลี่ยนหรือมอบให้เป็นของขวัญเท่านั้น การสร้างบุญคุณนั้นมีค่ามากกว่าการหาเงินตราเสียอีก

"จริงหรือ" นัยน์ตาคู่สวยขององค์หญิงผิงหยางเป็นประกาย มุมปากปรากฏรอยยิ้มอันเจิดจ้า นางชื่นชอบใบชานี้มากจริงๆ มันสามารถชะลอวัยและบำรุงผิวพรรณได้

ถึงแม้นางจะคิดว่าตนเองยังสาวอยู่ ทว่าในโลกใบนี้จะมีผู้ใดเอาชนะกาลเวลาได้เล่า หญิงงามยามร่วงโรย ช่างโหดร้ายเหลือเกิน!

"ย่อมเป็นความจริงพ่ะย่ะค่ะ!" เซี่ยเฉินยิ้มพลางพยักหน้ารับอีกครั้ง

"อีกหลายวันให้หลังเจ้าจงมาที่จวนของข้าสิ ในคลังสมบัติของข้าก็มีของดีอยู่ไม่น้อย เจ้าลองมาเลือกดูว่ามีสิ่งใดที่เจ้าถูกตาต้องใจหรือไม่ เจ้าต้องมาให้ได้นะ"

องค์หญิงผิงหยางทั้งดูเอาแต่ใจและดูเหมือนกำลังออดอ้อน น้ำเสียงของนางอ่อนหวานและแฝงไปด้วยความเย้ายวน ภายในห้องไม่มีคนนอกอยู่เลย ยามนี้นางดูราวกับเป็นเด็กหญิงตัวน้อยที่ไร้เดียงสาจริงๆ

เซี่ยเฉินพยักหน้ารับด้วยรอยยิ้ม ทว่าภายในใจกลับเอ่ยอย่างเงียบๆ "ตรวจสอบองค์หญิงผิงหยาง!"

เซี่ยเฉินรู้สึกมาตลอดว่าตนเองเป็นผู้ที่มีจิตใจหนักแน่นมั่นคง ต่อให้ต้องเผชิญหน้ากับเหยากวงเขาก็ยังสามารถสงบนิ่งเป็นธรรมชาติได้ ทว่าวันนี้เมื่อได้พบกับองค์หญิงผิงหยาง ภายในใจของเขากลับเกิดระลอกคลื่นขึ้นมาหลายต่อหลายครั้ง สิ่งนี้ทำให้เขาตระหนักได้ว่าองค์หญิงผิงหยางผู้นี้ไม่ธรรมดาเลย เขาจำเป็นต้องตรวจสอบนางเสียหน่อย

[องค์หญิงผิงหยาง: ยอดคนชั้นเลิศ!]

[พลังบัญชาการ 67 สติปัญญา 93 การปกครอง 91 เสน่ห์ 99 คุณลักษณะดวงชะตา: กายาสเน่ห์ เมื่อมีอารมณ์เบิกบาน ค่าเสน่ห์จะเพิ่มขึ้น 5 หน่วย ศักยภาพสี่ดาวครึ่ง ระดับพลังวิถีอาคมระดับสี่!]

[หมายเหตุ: เรือนร่างเตาหลอมเจิ้น เป็นเตาหลอมมนุษย์ชั้นยอด สอดคล้องกับมหาเต๋าแห่งหยินหยางมาแต่กำเนิด!]

เซี่ยเฉินมองดูหน้าต่างระบบเบื้องหน้าด้วยสายตาจดจ่อ เขาคิดไม่ถึงเลยว่าการตรวจสอบในครั้งนี้จะได้รับผลลัพธ์ที่ยิ่งใหญ่ถึงเพียงนี้

เรือนร่างเตาหลอมเจิ้น กายาศักดิ์สิทธิ์แห่งการบำเพ็ญคู่เชียวหรือ

อีกทั้งองค์หญิงผิงหยางยังเป็นถึงผู้ใช้อาคมระดับสี่ นางซ่อนตัวได้ลึกซึ้งยิ่งนัก!

ไม่ว่าจะเป็นราษฎรในเมืองหลวงหรือบันทึกข้อมูลขององค์กรคนถือโคม ต่างก็ระบุเอาไว้ว่าองค์หญิงผิงหยางเป็นเพียงคนธรรมดาทั่วไป ไร้ซึ่งพลังการฝึกฝนใดๆ ทั้งสิ้น

ยังมีสติปัญญาและระดับการปกครองของนางอีก ล้วนมาถึงขอบเขตของยอดคนระดับหนึ่งแล้ว

ส่วนค่าเสน่ห์นั้นยิ่งพุ่งสูงถึง 99 เมื่อบวกกับคุณลักษณะดวงชะตาของนาง ค่าเสน่ห์ของนางก็พุ่งสูงถึง 104 ซึ่งเป็นตัวเลขที่น่าตกใจยิ่งนัก

องค์หญิงผิงหยางผู้นี้กลับกลายเป็นบอสลับที่ซ่อนตัวอยู่เชียวหรือ

"เป็นอันใดไป" นัยน์ตาคู่สวยขององค์หญิงผิงหยางฉายแววสงสัย นางเอนกายไปข้างหน้า นิ้วมืออันเรียวยาวดุจหยกขาวแตะลงบนท่อนแขนของเซี่ยเฉินเบาๆ

"เมื่อครู่นี้กระหม่อมเผลอไผลไปเล็กน้อย ขออภัยด้วยพ่ะย่ะค่ะองค์หญิง!" เซี่ยเฉินดึงสายตากลับมาจากหน้าต่างระบบก่อนจะดึงสติกลับคืนมา

"อยู่ต่อหน้าข้ายังเหม่อลอยได้อีก หรือว่าข้ายังงดงามไม่พองั้นหรือ" องค์หญิงผิงหยางเอ่ยค้อน นางใช้สองมือประคองคาง ท่าทางน่ารัก งดงาม และเป็นผู้ใหญ่ ล้วนผสมผสานเข้าด้วยกันอย่างกลมกลืนโดยไม่ขัดแย้งเลยแม้แต่น้อย เต็มเปี่ยมไปด้วยเสน่ห์ยั่วยวนนับหมื่นประการ

"ความงดงามขององค์หญิงนั้นไร้ผู้ใดเปรียบ เป็นความผิดของกระหม่อมเองพ่ะย่ะค่ะ!" เซี่ยเฉินเอ่ยด้วยรอยยิ้ม หลังจากได้เห็นการตรวจสอบของระบบ เขาก็ล่วงรู้แล้วว่าทุกสิ่งที่องค์หญิงผิงหยางแสดงออกมานั้นล้วนเป็นไปตามธรรมชาติ เป็นกายาสเน่ห์ที่ติดตัวมาตั้งแต่กำเนิด ไม่ได้ใช้วิชามายาหลอกล่ออันใดเลย ด้วยเหตุนี้เขาจึงรู้สึกผ่อนคลายลงไปไม่น้อย

"แล้วหากเทียบกับเหยากวงเล่า!" องค์หญิงผิงหยางได้ยินคำพูดของเซี่ยเฉิน นางก็ประคองคางพลางเบิกตากว้าง ก่อนจะเอ่ยถามออกมาตามสัญชาตญาณ ทว่าเพียงไม่นานนางก็ตระหนักได้ว่าคำถามนี้มีปัญหา นางจึงรีบเสริมขึ้นมา

"ข้าหมายถึงหากเทียบกับสี่หญิงงามแห่งเมืองหลวงแล้วจะเป็นเช่นไร เหยากวงก็ได้รับการขนานนามว่าเป็นหนึ่งในสี่หญิงงามแห่งเมืองหลวงมิใช่หรือ" องค์หญิงผิงหยางยืดตัวตรง แววตาดูไม่เป็นธรรมชาติเล็กน้อย นางแอบลอบมองเซี่ยเฉิน ทว่าเมื่อเห็นเขายังคงมีสีหน้าสงบนิ่งเป็นธรรมชาติ นางถึงได้รู้สึกผ่อนคลายลง

"หญิงงามอีกสามท่านกระหม่อมไม่เคยพบเจอมาก่อน ทว่าหากให้คิดดูแล้ว ต่อให้พวกนางจะงดงามเพียงใด ความงดงามขององค์หญิงก็คงไม่ด้อยไปกว่าพวกนาง หรืออาจจะมีเสน่ห์ดึงดูดใจมากกว่าเสียด้วยซ้ำ!" เซี่ยเฉินเอ่ยด้วยรอยยิ้ม จากนั้นก็รินน้ำชาให้องค์หญิงผิงหยางอีกหนึ่งถ้วย

องค์หญิงผิงหยางรีบยื่นมือออกไปรับ นิ้วมือของคนทั้งสองสัมผัสกัน เซี่ยเฉินรู้สึกได้ถึงความเรียบเนียนอ่อนนุ่มที่ปลายนิ้ว ราวกับได้สัมผัสผิวน้ำแข็งกระดูกหยก

ส่วนองค์หญิงผิงหยางกลับสัมผัสได้ถึงความอบอุ่น พลังหยางอันแกร่งกล้าไหลทะลักเข้าสู่ฝ่ามือของนาง สิ่งนี้ทำให้พวงแก้มของนางแดงระเรื่อ แววตาดูไม่เป็นธรรมชาติ

"ระบบ ข้ามีค่าเสน่ห์หรือไม่ แล้วมันมีอยู่เท่าใด" เซี่ยเฉินแสร้งทำเป็นว่าไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น เขาดึงมือกลับมาอย่างเป็นธรรมชาติ ก่อนจะเอ่ยถามระบบอีกครั้ง

บนหน้าต่างระบบปรากฏตัวอักษรขนาดเล็กขึ้นมาอย่างรวดเร็ว

[เซี่ยเฉิน: เสน่ห์ 105]

[มังกรทองแห่งโชคชะตาปกปักษ์รักษา ยกระดับค่าเสน่ห์ของผู้เล่นในทุกด้าน เสน่ห์ทางรูปลักษณ์ +3 เสน่ห์ทางบุคลิกภาพ +5]

[หมายเหตุ: ค่าเสน่ห์แบ่งออกเป็นเสน่ห์ทางรูปลักษณ์และเสน่ห์ทางบุคลิกภาพ ยิ่งเสน่ห์ทางรูปลักษณ์สูงก็ยิ่งดึงดูดเพศเดียวกันหรือเพศตรงข้ามได้ง่ายขึ้น และทำให้เกิดความรักใคร่ ส่วนเสน่ห์ทางบุคลิกภาพยิ่งสูง แรงดึงดูดต่อผู้คนรอบกายผู้เล่นหรือผู้ที่ล่วงรู้ชื่อเสียงเรียงนามของผู้เล่นก็จะยิ่งมากตามไปด้วย ทำให้ง่ายต่อการดึงดูดยอดคนให้มาสวามิภักดิ์ และสามารถรวบรวมวีรบุรุษทั่วหล้ามาไว้ข้างกายได้ นี่คือหนึ่งในคุณสมบัติที่จักรพรรดิพึงมี!]

เซี่ยเฉินอ่านตัวอักษรบนหน้าต่างระบบจนจบ แววตาของเขาก็ลึกล้ำยิ่งขึ้น ค่าเสน่ห์นี้ออกจะแข็งแกร่งเกินไปหน่อยแล้ว โดยเฉพาะเสน่ห์ทางบุคลิกภาพที่ถูกแยกย่อยออกมา!

ค่าเสน่ห์พื้นฐานของตนเองมีอยู่ 105 จุดนี้ไม่ค่อยน่าประหลาดใจเท่าใดนัก ทว่าเซี่ยเฉินคิดไม่ถึงเลยว่ามังกรทองแห่งโชคชะตาที่ได้รับมาจากแดนสวรรค์อันแตกสลายในวันนั้นจะช่วยเหลือเขาได้มากถึงเพียงนี้

เมื่อได้รับการเสริมพลังจากมังกรทองแห่งโชคชะตาตัวนี้ ค่าเสน่ห์ของเขาก็สามารถพุ่งไปถึง 108 ถึง 110 ได้เลยทีเดียว!

นี่มันจะกลายเป็นปีศาจสเน่ห์ไปแล้วจริงๆ งั้นหรือ

[จบแล้ว]