บทที่ 79 - จับกุมให้หมด!

บทที่ 79 - จับกุมให้หมด!

☆☆☆☆☆

เซี่ยเฉินได้ยินคำกล่าวนี้ก็หัวเราะออกมา เขาคีบเนื้อวัวขึ้นมาอีกชิ้นแล้วเอ่ยถามอีกครั้ง

"แต่ถ้าหากพวกเขากลายเป็นคนขององค์รัชทายาทและองค์ชายสามจริงๆ เล่า จะทำอย่างไร!"

ชุยฮู่และลู่เฉินรู้ดีว่าคำพูดนี้ไม่ใช่การเอ่ยถามขึ้นมาลอยๆ ส่วนลู่เฉินที่อยู่ด้านข้างก็มองไปยังเจิ้งผิงอย่างครุ่นคิด

"องค์กรคนถือโคมขึ้นตรงต่อฝ่าบาท การที่องค์รัชทายาทและองค์ชายสามสอดมือเข้ามาในองค์กรคนถือโคมย่อมเป็นข้อห้ามร้ายแรง ข้าคิดว่าองค์รัชทายาทและองค์ชายสามก็คงไม่มีทางจัดวางกำลังคนไว้ในองค์กรคนถือโคมหรอกขอรับ"

เจิ้งผิงหัวเราะร่วน ก่อนจะกล่าวต่อไปว่า

"ทว่าเฉินซ่งกับหลี่เยวี่ยสองคนนี้กำแหงอวดดีจนเกินไป ข้าดูแล้วเหมือนจะเป็นพรรคพวกของลู่หลี ภายในองค์กรคนถือโคมของเราจะปล่อยให้มีพวกที่แบ่งพรรคแบ่งพวกเช่นนี้หลงเหลืออยู่ไม่ได้เด็ดขาด!"

เจิ้งผิงกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจังและเด็ดขาด แฝงไว้ด้วยกลิ่นอายแห่งการสังหาร

"ฮ่าฮ่าฮ่า ใต้เท้าเจิ้งกล่าวได้ถูกต้อง องค์รัชทายาทและองค์ชายสามจะยื่นมือเข้ามาในองค์กรคนถือโคมของเราได้อย่างไร คนหนึ่งเป็นถึงรัชทายาท อีกคนก็เป็นถึงองค์ชายสาม คงไม่มีทางคิดก่อกบฏหรอก จะมาแทรกซึมองค์กรคนถือโคมของเราไปทำไมกัน ข่าวลือก็เป็นแค่ข่าวลือจริงๆ ไม่มีมูลความจริงเลยสักนิด!"

เซี่ยเฉินหัวเราะเสียงดังลั่น ส่วนชุยฮู่และลู่เฉินต่างก็มีสีหน้าแปรเปลี่ยนไป ล้วนรู้ดีว่าคำพูดของเซี่ยเฉินนั้นมีความหมายแอบแฝง

"ได้รับคำชี้แนะจากใต้เท้าเจิ้งเช่นนี้ ข้าก็วางใจแล้ว ชุยฮู่ ลู่เฉิน!"

เซี่ยเฉินกล่าวจบก็หันไปมองชุยฮู่และลู่เฉิน

"บทสนทนาระหว่างข้ากับใต้เท้าเจิ้งเมื่อครู่พวกเจ้าสองคนก็คงได้ยินแล้ว พวกเจ้าสองคนจงคอยช่วยเหลือใต้เท้าเจิ้ง บ่ายวันนี้จงนำคนไปจับกุมตัวหลี่เยวี่ยกับเฉินซ่งมา นอกจากนี้พวกป่ายหู้และเชียนหู้ในสองหน่วยย่อยนี้ที่ไม่ได้มาร่วมงานเลี้ยงก็จงจับกุมตัวมาให้หมด แล้วนำไปขังไว้ในคุกองค์กรคนถือโคม พวกเจ้าทำได้หรือไม่"

เซี่ยเฉินเอ่ยถามอย่างเรียบเฉย ทำให้เจิ้งผิงที่อยู่ด้านข้างรีบกล่าวขึ้นมาทันที

"โธ่ ใต้เท้า เรื่องเช่นนี้ปล่อยให้คนหนุ่มสองคนนี้ลงมือก็พอแล้ว ข้าน้อยแก่จนปูนนี้แล้ว อีกทั้งยังไม่ได้นำทีมมาสิบกว่าปี หากทำให้แผนการเสียพังขึ้นมาคงแย่แน่ขอรับ!"

"ใต้เท้าเจิ้ง ก็เพราะพวกเขายังหนุ่มน่ะสิ ข้าเกรงว่าจะคุมสถานการณ์ไม่อยู่ ท่านเป็นคนเก่าคนแก่แห่งกองตาเหยี่ยว ประสบการณ์การทำงานในองค์กรคนถือโคมของท่านนั้นนับว่าโด่งดังเป็นอันดับต้นๆ เรื่องนี้ต้องให้ท่านเป็นคนออกโรงแล้วล่ะ อีกอย่างเรื่องนี้มีท่านกับข้าเป็นคนรับหน้า จะเกิดเรื่องอันใดขึ้นได้เล่า!"

เซี่ยเฉินกล่าวด้วยรอยยิ้มโดยไม่เปิดโอกาสให้เจิ้งผิงปฏิเสธเลย

ในเวลานี้ชุยฮู่ก็พอจะฟังออกถึงนัยยะบางอย่างแล้ว ใต้เท้าของพวกเขาปฏิบัติต่อเจิ้งผิงอย่างพิเศษจริงๆ!

ชุยฮู่นึกถึงการที่เจิ้งผิงสามารถยืนหยัดอย่างมั่นคงในกองตาเหยี่ยวมาได้กว่ายี่สิบปี เขาก็พลันกระจ่างแจ้งขึ้นมาในทันที!

ดังนั้นเขาจึงสงบปากสงบคำ เอาแต่ก้มหน้ากินอาหารเงียบๆ เขาสนับสนุนการจัดเตรียมของเซี่ยเฉินในครั้งนี้เป็นอย่างยิ่ง เรื่องนี้ต้องให้เจิ้งผิงเป็นคนออกหน้า นำพวกตนไปจับกุมหลี่เยวี่ยกับเฉินซ่ง!

……

เซี่ยเฉินจากไปแล้ว เขาพาเซี่ยเหวิน เซี่ยเชียน สวี่ซิงเฉิน เซี่ยเสี่ยว และหลี่สี่ออกจากหอเต๋อเซิ่ง

"ลมพัดแล้วสินะ!"

ชุยฮู่ผลักบานหน้าต่างกระดาษออก ยืนอยู่ริมหน้าต่างชั้นสองทอดสายตามองดูเมืองหลวงต้าอู่ที่เจริญรุ่งเรือง เขายื่นมือออกไปสัมผัสสายลมที่พัดผ่านนิ้วมือพลางกล่าวอย่างช้าๆ

"กินอิ่มดื่มพอแล้วใช่หรือไม่!"

ลู่เฉินยังคงนั่งอยู่ที่โต๊ะ ใบหน้ายังคงความสงบนิ่ง ทว่าบัดนี้กลับตวาดเสียงดังกังวาน

"อิ่มแล้วขอรับ!"

ทันใดนั้นก็มีคนลุกขึ้นยืนและตะโกนตอบรับเขาเสียงดัง

ลู่เฉินหันไปมองเจิ้งผิงที่นั่งอยู่อีกฝั่งพลางกล่าวอย่างจริงจังว่า

"ใต้เท้าเจิ้ง ใต้เท้าสั่งให้พวกเราสองคนคอยช่วยเหลือท่าน โปรดสั่งการมาได้เลย ว่าจะให้ดำเนินการเช่นไร!"

"ใต้เท้าเจิ้งสั่งการมาได้เลย พวกข้าจะคอยปฏิบัติตาม ใต้เท้าเจิ้งเป็นผู้อาวุโส ประสบการณ์ทำงานยังมากกว่าเกลือที่พวกข้าเคยกินเสียอีก พวกข้าขอเชื่อฟังใต้เท้าเจิ้งขอรับ!"

ชุยฮู่ที่ยืนอยู่ริมหน้าต่างก็ประสานมือกล่าวสนับสนุนเช่นกัน

มุมปากของเจิ้งผิงกระตุกเล็กน้อย ไอ้เด็กเมื่อวานซืนสองคนนี้ บัดนี้กลับมาทำตัวเกรงอกเกรงใจเขา ทั้งที่ก่อนหน้านี้ไม่เคยเห็นหัวเขาเลยสักนิด เอาแต่คิดว่าเขาก็แค่คนแก่ที่อาศัยบารมีความอาวุโสเท่านั้น!

แต่ละคนในยามปกติต่างก็หยิ่งยโสโอหัง ไม่เคยเห็นหัวผู้อื่นเลย

บัดนี้พอต้องมาแตะต้องคนขององค์รัชทายาทและองค์ชายสาม เมื่อรู้ซึ้งถึงผลประโยชน์และอันตรายที่จะตามมา ก็พากันทำตัวหดหัวเป็นเต่าไปเสียแล้ว!

"พวกเจ้าสองคนรีบกลับไปที่ทำการแล้วนำกำลังคนออกมาให้หมด ข้าจะจัดคนไปช่วยเหลือพวกเจ้าเช่นกัน การลงมือครั้งนี้ต้องรวดเร็ว อย่าให้เกิดความวุ่นวายอันใดขึ้นเด็ดขาด เมื่อจับกุมตัวได้แล้วก็ให้ปลดอาวุธและชุดเกราะออก จากนั้นก็นำตัวไปขังไว้ในคุกองค์กรคนถือโคม ห้ามให้ผู้ใดเข้าใกล้เด็ดขาด!"

เจิ้งผิงกล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ

"ขอรับ!"

ลู่เฉินและชุยฮู่กล่าวรับคำพร้อมกัน

เหล่าคนถือโคมมากมายต่างก็มองหน้ากันไปมา แม้จะไม่รู้ว่าเป้าหมายต่อไปคือสิ่งใด ทว่าพวกเขาก็ล้วนตระหนักได้ว่าพายุฝนฟ้าคะนองกำลังจะมาเยือนแล้ว!

ทว่าดูเหมือนพายุฝนฟ้าคะนองลูกนี้จะไม่ได้เกี่ยวข้องกับพวกเขาสักเท่าไหร่ และดูเหมือนว่า... พวกเขาเองนี่แหละที่กลายเป็นพายุฝนฟ้าคะนองเสียเอง!

นี่คือผลลัพธ์ของการติดตามเจ้านายที่ถูกคนอย่างนั้นหรือ?

——————————

ยามบ่าย!

ทั่วทั้งองค์กรคนถือโคมเกิดความโกลาหลขึ้นมาบ้างแล้ว

สองหน่วยย่อยแห่งกองตาเหยี่ยว ตั้งแต่ตำแหน่งป่ายหู้ขึ้นไปจนถึงหัวหน้าหน่วย ล้วนถูกจับกุมตัวไปจนหมดสิ้น

มีบางคนพยายามขัดขืน ทว่ากลับเกือบถูกสังหารทิ้งคาที่

มีป่ายหู้บางคนถึงกับถูกปลดเกราะและจับตัวไปต่อหน้าธารกำนัลเลยทีเดียว

เรื่องนี้ทำให้ภายในองค์กรคนถือโคมเกิดความหวาดผวาขึ้นมา ทว่าเรื่องนี้ก็จำกัดวงอยู่แค่ภายในกองตาเหยี่ยวเท่านั้น สิ่งนี้จึงทำให้ภายในใจของหลายคนรู้สึกเบาใจลงไปได้มาก

"แม่ร่วงเถอะ ใต้เท้าผู้บัญชาการคนใหม่แห่งกองตาเหยี่ยวผู้นี้ลงมือโหดเหี้ยมเกินไปแล้วมั้ง!"

"สองหน่วยย่อย หัวหน้าหน่วยสองคน ป่ายหู้กว่าห้าสิบคน เชียนหู้อีกสิบกว่าคน ถูกจับกุมตัวรวดเดียวหมด นี่มันน่ากลัวเกินไปแล้ว!"

"ใต้เท้าเซี่ยผู้นั้นลงมือโดยตรงเช่นนี้ ซ้ำยังจับคนรวดเดียวมากมายถึงเพียงนี้ เขาไม่กลัวว่าจะเกิดความวุ่นวายครั้งใหญ่ขึ้นมาเลยหรือ?"

"ก็เพราะยังหนุ่มน่ะสิถึงได้ห้าวหาญ ยังไม่เคยถูกสังคมขัดเกลาจนสิ้นพยศ ย่อมต้องไม่เกรงกลัวสิ่งใดอยู่แล้ว หลี่เยวี่ยกับเฉินซ่งคราวนี้เกรงว่าคงต้องจบเห่แล้วล่ะ!"

……

คนในหน่วยอื่นที่ยังคงอยู่ในเมืองหลวงถึงกับสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ด้วยความหนาวเหน็บ

พวกเขาถูกการลงมือของเซี่ยเฉินในครั้งนี้สยบจนอยู่หมัดเสียแล้ว!

"ทว่าเขาใช้ข้อหาอันใดกันเล่า อยู่ดีๆ ก็มาจับกุมคนถือโคมมากมายขนาดนี้ ต่อให้เขาเป็นถึงผู้บัญชาการกอง ทว่าเรื่องนี้ก็ดูจะไม่ค่อยถูกกฎระเบียบเท่าไหร่นะ!"

มีคนอดไม่ได้ที่จะสงสัย ว่าเซี่ยเฉินผู้นี้ไปจับจุดอ่อนอันใดของคนพวกนี้ได้กัน ถึงได้กล้าลงมืออย่างกำแหงอวดดีถึงเพียงนี้!

"ข้าจะบอกพวกเจ้าให้นะ ข้าขอเน้นย้ำเลยว่าข้าก็แค่ฟังข่าวลือมาเท่านั้น เฉินซ่งกับหลี่เยวี่ยผู้นี้ดูเหมือนจะเป็นคนขององค์รัชทายาทกับองค์ชายสามล่ะ!"

"หา จริงหรือหลอกเนี่ย องค์รัชทายาทกับองค์ชายสามคิดจะทำอันใดกัน พวกเราคือคนถือโคมนะ นี่มันเป็นข้อห้ามร้ายแรงเลยมิใช่หรือ!"

"เดี๋ยวก่อน หากสองคนนี้เป็นคนขององค์รัชทายาทกับองค์ชายสามจริงๆ เรื่องนี้ก็ควรจะเป็นความลับสุดยอดมิใช่หรือ แล้วเหตุใดตอนนี้ถึงได้เอิกเกริกจนแทบจะรู้กันไปทั่วเช่นนี้เล่า?"

……

เมื่อมีคนได้ยินข่าวนี้ต่างก็ตกใจสุดขีด ทว่าก็มีบางคนที่มีหัวคิดทางการเมืองเอ่ยถามด้วยความสงสัย

"ไม่รู้เหมือนกันว่าข่าวลือมาจากที่ใด เอาเป็นว่าก็บอกอยู่แล้วว่าเป็นแค่ข่าวลือ พวกเราก็แค่ฟังเป็นเรื่องสนุกก็พอแล้วล่ะ เบื้องบนเขากำลังประลองกำลังกัน พวกเราอย่าเข้าไปยุ่งเกี่ยวด้วยเลยจะดีกว่า"

"หากเฉินซ่งกับหลี่เยวี่ยเป็นคนขององค์รัชทายาทกับองค์ชายสามจริงๆ เช่นนั้นการที่ใต้เท้าเซี่ยผู้นี้ลงมืออวดดีถึงเพียงนี้ก็ไม่แปลกอันใดแล้วล่ะ นี่อาจจะเป็นพระประสงค์ของฝ่าบาทก็เป็นได้!"

มีคนชี้ไปบนฟ้า ทันใดนั้นทุกคนก็พร้อมใจกันหดคอลง ไม่กล้าถกเถียงเรื่องนี้กันต่อไปอีกเลย

……

[จบแล้ว]