บทที่ 44 - หนึ่งคนทะลวงฝ่าทัพนับหมื่น!

บทที่ 44 - หนึ่งคนทะลวงฝ่าทัพนับหมื่น!

☆☆☆☆☆

ลู่เฉิน หนึ่งในบุตรบุญธรรมของลู่หลี และยังเป็นบุตรบุญธรรมที่มีความสามารถมากที่สุด!

การที่ลู่หลีส่งเขาเข้ามาในองค์กรคนถือโคม ย่อมแฝงความตั้งใจที่จะปูทางให้เขาเป็นผู้สืบทอดตำแหน่ง

แต่พระทัยของเบื้องบนนั้นยากจะหยั่งถึง ลู่หลีดำรงตำแหน่งผู้บัญชาการสูงสุดมานานกว่ายี่สิบปีแล้ว หากให้ลู่เฉินสืบทอดตำแหน่งต่อ เกรงว่าองค์กรคนถือโคมคงจะกลายเป็นของตระกูลลู่ไปโดยสมบูรณ์

นี่คือหนึ่งในสาเหตุที่ทำให้ลู่หลีต้องตกกระป๋อง

กองตาเหยี่ยวมีหน่วยย่อยทั้งหมดห้าหน่วย ลู่เฉินและอวิ๋นหยางป๋อชุยฮู่ผู้นี้ต่างก็กุมอำนาจดูแลกันคนละหน่วยย่อย

เมื่อทั้งสองคนส่งเสียงออกมา ก็เรียกเสียงตอบรับจากทุกคนได้ในทันที แต่ก็มีบางคนที่สายตาลอกแลก ไม่ยอมปริปากพูดสิ่งใด พวกเขาแฝงตัวอยู่ในฝูงชนแล้วค่อยๆ ถอยร่นไปอยู่ที่มุมห้อง

ยอดคนต่อสู้กัน ไม่เกี่ยวกับปลาซิวปลาสร้อยอย่างพวกเขา!

"ดูคึกคักกันดีนี่!"

ในขณะที่ทุกคนกำลังส่งเสียงเชียร์อยู่นั้น เสียงหนึ่งก็ดังมาจากด้านนอก เป็นเสียงที่ราบเรียบแต่กลับทรงพลังทะลุทะลวง ผ่านประตูหลายชั้นเข้ามาถึงหูของทุกคน ทำให้สีหน้าของทุกคนพลันเปลี่ยนไป

ยังไม่ทันเห็นตัว ก็ได้ยินเสียงนำมาก่อนแล้ว!

สายตาของทุกคนจับจ้องไปที่ประตู และในตอนนั้นเองประตูบานใหญ่ก็ถูกถีบเปิดออกอย่างแรง

ใบหน้าที่ยังคงความอ่อนเยาว์ของเซี่ยเชียนเผยให้เห็นถึงจิตสังหารอันดุร้าย เขากระชับดาบยาวในมือเพื่อเบิกทางแล้วเดินนำเข้ามาเป็นคนแรก

ตามติดมาด้วยเซี่ยเฉินที่พาเซี่ยเซียวและหลี่สี่เดินตามเข้ามา

เซี่ยเฉินมีรอยยิ้มประดับบนใบหน้า ในมือถือพัดจีบท่าทางผ่อนคลายสบายๆ ราวกับคุณชายที่มาเดินเล่นชมวิวทิวทัศน์ ประกอบกับใบหน้าที่หล่อเหลาไร้ผู้เปรียบเทียบ ยิ่งทำให้เขาดูราวกับคุณชายผู้สูงศักดิ์ที่หลุดพ้นจากโลกโลกีย์

"นี่คือป้ายหยกประจำตำแหน่งผู้บัญชาการกองตาเหยี่ยว นับจากนี้ไปข้าคือผู้บัญชาการกองตาเหยี่ยว!"

เซี่ยเฉินยิ้มแย้มพลางหยิบป้ายหยกสีทองคำขาวออกมาจากเข็มขัด แล้วโยนเข้าไปในกลุ่มคน ท่าทางเบาสบายดุจดั่งคุณชายเจ้าสำราญ

และป้ายหยกชิ้นนี้ก็บังเอิญตกไปอยู่ในมือของหลี่เหว่ยพอดี หลี่เหว่ยตัวแข็งทื่อ เมื่อเห็นสายตาของทุกคนจับจ้องมาที่ตนเอง ก็พลันรู้สึกว่าป้ายหยกในมือชิ้นนี้ช่างร้อนระอุเสียเหลือเกิน

"เป็นอย่างไร มีปัญหาอันใดหรือไม่ หากไม่มีปัญหาแล้วก็คืนให้ข้าเถิด ป้ายนี้ฝ่าบาทพระราชทานให้ด้วยพระองค์เองเชียวนะ!"

เซี่ยเฉินกล่าวพร้อมรอยยิ้ม รูปลักษณ์และท่วงท่าอันสง่างามไร้ที่เปรียบ ทำให้ทุกคนถึงกับเหม่อลอย ผู้บัญชาการคนใหม่ผู้นี้มีกลิ่นอายความสูงศักดิ์แผ่ซ่านออกมามากเกินไปแล้ว

ในฐานะคนขององค์กรคนถือโคม พวกเขาล้วนเคยพบปะกับบุคคลสำคัญในเมืองหลวงมานักต่อนัก แต่คนรุ่นเยาว์ที่มีท่วงท่าสง่างามถึงเพียงนี้ พวกเขาเพิ่งเคยพบเจอเป็นครั้งแรก

หลี่เหว่ยรู้สึกประหม่า เขารีบประคองป้ายหยกส่งคืนให้เซี่ยเฉินด้วยความเคารพ ก่อนหน้านี้เขายังไม่เห็นผู้บัญชาการคนใหม่ผู้นี้อยู่ในสายตา ซ้ำยังรู้สึกต่อต้านเสียด้วยซ้ำ

แต่เมื่อได้มาพบกับเซี่ยเฉินตัวจริง ชายผู้นี้อายุอายุน้อยกว่าเขาตั้งหลายปี แต่ในยามนี้เขากลับแทบจะไม่กล้าหายใจแรง

"หรือว่าบนโลกนี้จะมีคนที่เกิดมาสูงศักดิ์แต่กำเนิดจริงๆ สูงส่งจนมิอาจล่วงละเมิดได้!"

ทั้งที่เซี่ยเฉินยังไม่ได้พูดอะไรที่รุนแรง แถมยังมีรอยยิ้มประดับบนใบหน้า ให้ความรู้สึกอบอุ่นดั่งสายลมฤดูใบไม้ผลิ แต่ภายในใจของหลี่เหว่ยกลับรู้สึกหวาดกลัวอย่างควบคุมไม่ได้ จนความคิดนี้ผุดขึ้นมาในหัว

ไม่ใช่แค่หลี่เหว่ยคนเดียวที่มีความคิดเช่นนี้ ทุกคนต่างก็สัมผัสได้ถึงความรู้สึกคล้ายๆ กัน พวกเขารู้สึกราวกับว่าอากาศรอบตัวถูกสูบออกไปจนหมด ทำให้หายใจติดขัด

ทั่วทั้งกองตาเหยี่ยวตกอยู่ในความเงียบงัน ไม่มีผู้ใดกล้าส่งเสียงเอะอะโวยวายอีก แม้แต่คนที่ส่งเสียงดังที่สุดในตอนแรก ตอนนี้ก็ยังต้องหลบสายตา ไม่กล้าสบตากับเซี่ยเฉินตรงๆ

เซี่ยเฉินสงบนิ่งมาตลอดตั้งแต่ต้นจนจบ แต่กลับเหมือนดั่งเทพสงครามผู้ไร้เทียมทาน ที่เพียงชั่วพริบตาก็ทะลวงฝ่ากองทัพนับหมื่นเข้ามาสะกดข่มทุกคนไว้ได้

นี่คือการปะทะกันที่มองไม่เห็นด้วยตาเปล่า

ลมตะวันออกสยบลมตะวันตก!

"หน้าตาหล่อเหลาเอาการนี่ แต่หน้าตาหล่อเหลามันกินไม่ได้หรอกนะ องค์กรคนถือโคมของพวกเราต้องการคนที่มีความสามารถจริงๆ หากเจ้าคิดว่ามีเส้นสายมีภูมิหลัง แล้วจะมาทำอะไรตามอำเภอใจในองค์กรคนถือโคมได้ล่ะก็ ข้าขอแนะนำให้เจ้ารีบไสหัวกลับไปกองทหารรักษาพระองค์เสียแต่เนิ่นๆ เถอะ!"

เมื่ออวิ๋นหยางป๋อชุยฮู่เห็นว่าเซี่ยเฉินเพียงแค่พูดประโยคสั้นๆ เรียบง่าย ก็สามารถบั่นทอนขวัญกำลังใจของทุกคนจนหมดสิ้น เขาก็ขมวดคิ้วแน่น รู้ดีว่าหากตนไม่ก้าวออกมาตอนนี้ สถานการณ์ก็คงไม่อาจกอบกู้ได้อีกต่อไป!

"เด็กเมื่อวานซืนอายุสิบเจ็ดปี เจ้ามีคุณสมบัติอันใดกัน!"

ลู่เฉินก็ลุกขึ้นยืนแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำเช่นกัน ในวินาทีที่เขาลุกขึ้นยืน คนถือโคมอีกสิบกว่าคนที่อยู่ด้านหลังเขาก็ลุกขึ้นยืนตาม แม้จะไม่ได้พูดอะไร แต่การกระทำก็บ่งบอกทุกอย่างแล้ว

ทันใดนั้น บรรยากาศในห้องก็กลับมาตึงเครียดอีกครั้ง!

"ท่านอวิ๋นหยางป๋อ เสี่ยวกงเหยีย หากเป็นผู้อื่นก้าวออกมาพูดว่า ข้าอาศัยภูมิหลัง อาศัยสถานะในการเลื่อนตำแหน่ง ข้าจะไม่มีข้อแก้ตัวใดๆ เลย แต่การที่พวกท่านสองคนก้าวออกมาต่อว่าข้า มันไม่ดูน่าขันไปหน่อยหรือ!"

เซี่ยเฉินยืนอยู่หน้าประตู เขาหุบพัดจีบในมือลง ชี้ไปที่ชุยฮู่และลู่เฉิน ก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอย่างไม่เกรงใจใคร

ยิ่งเขาหัวเราะอย่างอหังการมากเท่าใด แรงกดดันอันหนักอึ้งก็ยิ่งทวีความรุนแรงมากขึ้นเท่านั้น ให้ความรู้สึกราวกับม้าศึกตัวเดียวที่สามารถทะลวงฝ่ากองทัพนับหมื่นได้

คนถือโคมสองสามคนที่ยืนอยู่ด้านหน้าใกล้กับเซี่ยเฉินต่างก็มีสีหน้าซีดเผือด

พวกเขารู้สึกว่าเจ้านายคนใหม่ผู้นี้ดูประหลาดเกินไปแล้ว กลิ่นอายเช่นนี้ไม่ใช่แรงกดดันจากการฝึกฝนวรยุทธ์ แต่เป็นความน่าเกรงขามที่แผ่ออกมาจากส่วนลึกของจิตใจ ทำให้เมื่อใดที่เกิดความคิดเป็นศัตรู ภายในใจก็จะเกิดความหวาดกลัวและกระวนกระวาย

ราวกับว่าเซี่ยเฉินคือมรรคาสวรรค์ คือกฎเกณฑ์ที่ไม่อาจต่อต้านหรือขัดขืนได้!

ลู่เฉินและชุยฮู่ก็สัมผัสได้ถึงความน่าเกรงขามนี้เช่นกัน ทั้งสองขมวดคิ้วแน่น ความรู้สึกนี้ทำให้พวกเขาอึดอัดเป็นอย่างมาก

ภายในดวงตาของเซี่ยเฉินมีนัยน์ตาคู่กระพริบไหว นัยน์ตาทั้งสองดวงแยกออกและรวมเข้าด้วยกัน ส่วนลึกของดวงตามีแสงประหลาดแผ่ซ่านออกมา ทว่ากลับไม่มีผู้ใดสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงนี้

เซี่ยเฉินย่อมรู้ดีถึงความผิดปกติในร่างกายของตนเอง นับตั้งแต่คืนนั้นที่เขากระตุ้นลัญจกรมังกรเก้าตัวและเข้าไปในแดนสวรรค์อันแตกสลาย ไม่รู้ว่าเป็นเพราะมังกรทองแห่งโชคชะตาอันใหญ่โตหลอมรวมเข้ากับร่างกายของเขา หรือเป็นเพราะนัยน์ตาคู่ของเขาตื่นขึ้นกันแน่

เพียงแค่เขารวบรวมสมาธิ ร่างกายของเขาก็จะแผ่กลิ่นอายแรงกดดันออกมาโดยอัตโนมัติ สั่นสะเทือนจิตใจผู้คน ในชั่วขณะนั้นราวกับได้กลายร่างเป็นมรรคาสวรรค์ ตัวเขาเพียงผู้เดียวก็เป็นตัวแทนของพลังอำนาจแห่งฟ้าดิน!

ยิ่งไปกว่านั้น เซี่ยเฉินยังรู้สึกว่ากลิ่นอายแรงกดดันเช่นนี้ ยังสามารถนำมาปรับใช้ได้ลึกซึ้งยิ่งกว่านี้อีก

"ในองค์กรคนถือโคม ไม่มีอวิ๋นหยางป๋อ มีเพียงหัวหน้าหน่วยชุย!"

เมื่อถูกเซี่ยเฉินจ้องมอง ภายในใจของชุยฮู่ก็แอบสั่นสะท้าน แต่เมื่อได้ยินเซี่ยเฉินเรียกเขาว่าอวิ๋นหยางป๋อ เขาก็ขมวดคิ้วและเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ

"มีอะไรน่าขัน พวกเราทำไมหรือ พวกเรามีสิทธิ์อะไรที่จะสั่งสอนเจ้าไม่ได้!"

ลู่เฉินปั้นหน้าขรึม สีหน้าเย็นเยียบดุจงูพิษในเงามืด

"ไม่น่าขันหรือ อวิ๋นหยางป๋อของพวกเราคงไม่ลืมชาติกำเนิดของตัวเองหรอกนะ!" เซี่ยเฉินกวาดสายตามองไปรอบๆ ก่อนจะหยุดสายตาไว้ที่ลู่เฉินครู่หนึ่ง แล้วจึงหันไปจ้องมองชุยฮู่!

"ข้าบอกแล้วไง ว่าอย่าเรียกข้าว่าอวิ๋นหยางป๋อ!"

ชุยฮู่รังเกียจสรรพนามนี้เป็นอย่างยิ่ง เขาราวกับสิงโตหนุ่มที่กำลังเกรี้ยวกราด ดวงตาจ้องเขม็งไปที่เซี่ยเฉิน ราวกับพร้อมจะกระโจนเข้าใส่ในวินาทีถัดไป

"อวิ๋นหยางป๋อคือเกียรติยศของบรรพบุรุษเจ้า คนที่แม้แต่ภูมิหลังของตัวเองยังไม่กล้าเผชิญหน้า ไม่มีสิทธิ์มาพูดกับข้าเช่นนี้"

เซี่ยเฉินเอ่ยเยาะเย้ย ก่อนจะกล่าวต่อไปว่า

"เจ้าพูดถูก ที่ข้าก้าวมาถึงจุดนี้ได้อย่างรวดเร็ว ก็เพราะอาศัยภูมิหลังและเบื้องหลังของข้าจริงๆ ทันทีที่ข้าเข้ารับราชการ ข้าก็ได้เริ่มต้นที่ตำแหน่งนายกองขั้นเจ็ด ซึ่งจุดเริ่มต้นนี้ก็เป็นความสูงที่คนธรรมดาทั้งชีวิตก็มิอาจเอื้อมถึงแล้ว"

"ข้าเข้าใจดีว่า การที่ข้าสามารถเป็นเช่นนี้ได้ ล้วนเป็นเพราะบุญบารมีของบรรพบุรุษคุ้มครอง ดังนั้นข้าจึงหวงแหนมันเป็นพิเศษ และข้าก็กล้ายอมรับอย่างกล้าหาญ"

"เพราะมันไม่ใช่เรื่องผิดอันใด การที่ข้าสามารถเริ่มต้นจากตำแหน่งนายกองขั้นเจ็ดได้ ก็เพราะบรรพบุรุษของข้าหลั่งเลือดทาแผ่นดินในสนามรบ สละชีพเพื่อชาติบ้านเมือง จึงแลกมาซึ่งสิ่งเหล่านี้ให้แก่ข้า!"

"ข้าไม่มีอะไรที่ไม่กล้ายอมรับ ยิ่งไปกว่านั้น ข้ายังภูมิใจเป็นอย่างยิ่งด้วยซ้ำ!"

"ส่วนเจ้าล่ะ ทั้งที่เสวยสุขจากบุญบารมีที่บรรพบุรุษมอบให้แท้ๆ แต่กลับปากแข็งอับอายที่จะยอมรับ"

"ซ้ำยังไปป่าวประกาศไปทั่ว ว่าที่ข้ามีทุกวันนี้ได้ ที่ประสบความสำเร็จในวันนี้ได้ ล้วนอาศัยความสามารถของตัวเองทั้งสิ้น!"

"เจ้าลองฟังคำพูดนี้ดูสิ เจ้าไม่รู้สึกว่าตัวเองน่าขันบ้างเลยหรือไง!"

เซี่ยเฉินชี้หน้าชุยฮู่พร้อมกับเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา ส่วนชุยฮู่ที่อยู่ฝั่งตรงข้ามนั้น ใบหน้าแดงก่ำไปหมดแล้ว ดวงตาก็แดงเถือก เขากำหมัดแน่น อ้าปากแล้วก็หุบลง สัญชาตญาณสั่งให้เขาโต้แย้ง แต่กลับไร้เรี่ยวแรงที่จะเอื้อนเอ่ย!

……

[จบแล้ว]