บทที่ 48 - ข้าบอกให้ไสหัวไป อย่ามาน่ารำคาญ!

เยี่ยอู๋โยวหันกลับไปมองก็พบเด็กหนุ่มอายุราวสิบหกสิบเจ็ดปีผู้หนึ่งสวมชุดรัดรูปสีเขียวอ่อน มัดผมยาวด้วยรัดเกล้า แววตาของเขาแฝงไว้ด้วยความเย่อหยิ่งจองหองและกำลังปรายตามองมาที่เขา

ด้านข้างของเด็กหนุ่มมีเงาร่างอีกหลายสายยืนอยู่

เห็นได้ชัดว่าคนเหล่านั้นต่างก็มีเด็กหนุ่มผู้นี้เป็นศูนย์กลาง พวกเขาพากันมองมาที่เยี่ยอู๋โยวด้วยสายตาที่ไม่เป็นมิตรนัก

"เจ้าเป็นใคร"

"เมืองซิงเยว่ หมิงซินเซวียนแห่งตระกูลหมิง!"

เด็กหนุ่มเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา "เจ้าก็คือเยี่ยอู๋โยวที่เคยกลายเป็นคนไร้ค่าแล้วกลับมาหายดีคนนั้นสินะ"

"ข้าได้ยินพี่สาวเล่าให้ฟังแล้วว่าเจ้านี่มันไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงเอาเสียเลย"

พี่สาวหรือ

เมื่อหมิงซินเซวียนเห็นใบหน้าของเยี่ยอู๋โยวที่เต็มไปด้วยความงุนงงก็แค่นเสียงเอ่ย "พี่สาวข้าก็คือหมิงซินเยียนแห่งตระกูลหมิงอย่างไรเล่า!"

คนหนึ่งชื่อหมิงซินเยียน อีกคนชื่อหมิงซินเซวียน

สองพี่น้องคู่นี้ ... ช่างสมกับเป็นคนตระกูลเดียวกันเสียจริง นิสัยใจคอถอดแบบกันมาไม่มีผิด

"ก็แค่โอสถรักษารูปโฉมเม็ดเดียว เจ้าเป็นบุรุษอกสามศอกแท้ๆ ทำไมถึงได้ใจแคบนักเล่า" หมิงซินเซวียนแค่นเสียง "ทางที่ดีเจ้าจงไปขอโทษพี่สาวข้าเสีย มิเช่นนั้น ... "

"ไสหัวไป!"

น้ำเสียงของเยี่ยอู๋โยวแผ่วเบาทว่าแฝงไปด้วยความเด็ดขาด

"เจ้าพูดว่าอย่างไรนะ"

หมิงซินเซวียนถึงกับอึ้งไปชั่วขณะ

"ข้าบอกให้ไสหัวไป อย่ามาน่ารำคาญ!"

"ไอ้เด็กเวร รอนรหาที่ตายนักนะ!"

หมิงซินเซวียนโกรธจัด เขากำหมัดแน่นพร้อมกับรวบรวมพลังปราณวิญญาณในร่างกาย

ในตอนนั้นเอง

ศิษย์ของสำนักศึกษาเทียนชิงคนหนึ่งก็ตวัดสายตามองมาแล้วเอ่ยเสียงเย็น "ผู้ใดก่อความวุ่นวาย จะถูกไล่ออกไปและตัดสิทธิ์การทดสอบทันที!"

บรรดาชายหนุ่มที่ติดตามหมิงซินเซวียนรีบเอ่ยห้ามปรามทันที

"ซินเซวียน ช่างเถอะ อย่าไปเอาพิมเสนแลกกับเกลือเลย"

"ใช่แล้ว ไม่คุ้มกันเลยสักนิด"

"เจ้านี่เมื่อเทียบกับเจ้าแล้วก็เป็นแค่สวะ จะไปมีน้ำโหเพราะมันทำไมกัน"

แต่ละคนผลัดกันพูดคนละประโยคสองประโยค

หมิงซินเซวียนมองเยี่ยอู๋โยวแล้วเอ่ยเสียงเย็น "ไอ้เด็กเวร เจ้าจงภาวนาให้ตัวเองทนอยู่ให้ถึงด่านสุดท้ายให้ได้ก็แล้วกัน ถึงเวลานั้นเจ้าต้องท้าประลองกับข้าให้ได้นะ ข้าจะอัดเจ้าให้ตายคามือเลยคอยดู!"

"ห้ามส่งเสียงดัง!"

ศิษย์ของสำนักศึกษาเทียนชิงเอ่ยเตือนอีกครั้ง "จงรออย่างสงบ!"

หมิงซินเซวียนถลึงตาใส่เยี่ยอู๋โยวอย่างดุเดือด ก่อนจะเดินจากไปพร้อมกับพรรคพวก

ไม่นานนักหมิงซินเซวียนก็เดินมาถึงจุดที่หมิงซินเยียนและต้วนอิ้งเยว่ยืนอยู่

"ท่านพี่ ท่านพูดถูกจริงๆ เยี่ยอู๋โยวผู้นั้นมันจองหองอวดดีไม่เห็นหัวใครเลยจริงๆ"

หมิงซินเซวียนแค่นเสียง "รอให้ผ่านการทดสอบทั้งสามด่านไปก่อนเถอะ ข้าจะต้องทำให้มันชดใช้อย่างสาสม"

ต้วนอิ้งเยว่แย้มยิ้มแล้วเอ่ย "คุณชายหมิง เกรงว่าต่อให้ท่านผ่านการทดสอบทั้งสามด่านไปได้ เขาก็อาจจะผ่านไปไม่ได้หรอกนะ!"

"นั่นก็จริง ... "

หมิงซินเซวียนอายุสิบเจ็ดปีก็บรรลุขั้นเบิกปราณระดับสมบูรณ์แล้ว หากมองไปทั่วทั้งห้าเมืองใหญ่ เขาก็ถือเป็นอัจฉริยะที่หาตัวจับยากผู้หนึ่ง

"เยี่ยอู๋โยวผู้นี้ ก่อนหน้านี้เขาอยู่แค่ขั้นหลอมกายาระดับเจ็ดไม่ใช่หรือ แล้วเขาโผล่มาทดสอบได้อย่างไรกัน สำนักศึกษาเทียนชิงมีกฎว่าผู้เข้าร่วมทดสอบต้องอายุไม่เกินสิบแปดปีและต้องมีระดับพลังสูงกว่าขั้นหลอมกายา เขาคุณสมบัติไม่ผ่านนี่นา!" หมิงซินเยียนถามด้วยความสงสัย

"จริงด้วย ... "

ต้วนอิ้งเยว่ชะงักไปครู่หนึ่ง เมื่อนึกขึ้นได้นางก็มีสีหน้าประหลาดใจ "เจ้านี่ ... หรือว่า ... เป็นไปไม่ได้หรอก!"

เวลาเพียงเจ็ดวัน!

เยี่ยอู๋โยวจะบรรลุขั้นเบิกปราณได้อย่างนั้นหรือ

จะเป็นไปได้อย่างไร!

...

ในเวลาเดียวกัน

บริเวณริมลานประลองที่ถูกล้อมเอาไว้ก็มีเงาร่างหลายสายทยอยเดินเข้ามา

หนึ่งในนั้นเมื่อเห็นเยี่ยอู๋โยวก็รีบเดินตรงเข้ามาหาทันที

"เจ้ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร"

"เจ้าบรรลุขั้นเบิกปราณแล้วหรือ"

"เป็นไปไม่ได้ เจ็ดวันก่อนเจ้ายังอยู่แค่ขั้นหลอมกายาระดับเจ็ดอยู่เลย!"

เยี่ยอู๋โยวมองคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าด้วยสีหน้าเรียบเฉยก่อนจะขมวดคิ้ว

"เยี่ยชิงหมิง ทำไมเจ้าถึงชอบถามคำถามปัญญาอ่อนเช่นนี้อยู่เรื่อยเลย"

เยี่ยอู๋โยวเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา "ไสหัวไปไกลๆ ไป อย่ามาน่ารำคาญ"

"เจ้า ... "

เยี่ยชิงหมิงชี้หน้าเยี่ยอู๋โยว ทว่าเมื่อสบเข้ากับสายตาเย็นเยียบของอีกฝ่าย เขาก็ต้องหดคอกลับและถอยหลังไปก้าวหนึ่ง

เขาเองก็ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเหตุใด นับตั้งแต่เหตุการณ์ที่โถงวิวาห์ในวันนั้น ทุกครั้งที่เขาเห็นเยี่ยอู๋โยวเขาก็มักจะรู้สึกหวาดกลัวอยู่ลึกๆ

"ลูกพี่ลูกน้องอู๋โยว อย่าได้เย่อหยิ่งจองหองนักเลยน่า!"

หลิ่วเซวียนที่ยืนอยู่ข้างเยี่ยชิงหมิงแย้มยิ้มบางๆ แล้วเอ่ย "อย่างไรเสียก็ถือเป็นคนครอบครัวเดียวกัน จะทำให้บรรยากาศมันตึงเครียดไปทำไม"

"ใครเป็นครอบครัวเดียวกับเจ้ากัน"

เยี่ยอู๋โยวมองหลิ่วเซวียนแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "เจ้าเป็นลูกพี่ลูกน้องของเยี่ยชิงหมิง ไม่ใช่ลูกพี่ลูกน้องของข้า หลิ่วเซวียน จำใส่หัวเอาไว้ให้ดี!"

"ดื้อรั้นอวดดีจริงๆ"

หลิ่วเซวียนเอามือไพล่หลังพลางแค่นเสียงหัวเราะ "หวังว่าเจ้าจะผ่านการทดสอบทั้งสามด่านไปได้นะ พอถึงเวลานั้นข้าก็อยากจะประลองฝีมือกับเจ้าดูสักตั้งเหมือนกัน"

"มีโอกาสแน่นอน!"

เยี่ยอู๋โยวตวัดสายตามองพร้อมกับเอ่ยด้วยน้ำเสียงสบายๆ

"ฮึ!"

หลิ่วเซวียนแค่นเสียงเย็นก่อนจะสะบัดแขนเสื้อเดินจากไป

เยี่ยชิงหมิงถลึงตาใส่เยี่ยอู๋โยวอย่างดุเดือด ก่อนจะรีบเดินตามหลิ่วเซวียนไป

แต่ละคนต่างดาหน้าเข้ามาหาเรื่องชวนให้สะอิดสะเอียนอยู่ได้

เช่นนั้นก็รอดูกันต่อไปเถอะ!

เยี่ยอู๋โยวรีบหามุมสงบเพื่อรอเวลา เนื่องจากไม่มีสิ่งใดให้ทำเขาจึงนั่งลงฝึกฝนพลังเสียเลย

ในตอนนั้นเอง

เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นอย่างกะทันหัน

"เยี่ยอู๋โยว!"

เมื่อได้ยินเสียงเรียก เยี่ยอู๋โยวก็ค่อยๆ ลืมตาขึ้น

ผู้ที่ยืนอยู่เบื้องหน้าเขาคือชายหนุ่มอายุราวสิบเจ็ดสิบแปดปี เขามีรูปร่างสูงใหญ่ ตัดผมสั้นทะมัดทะแมง ดูสดใสและสะอาดตา

"ข้าเอง!"

ชายหนุ่มย่อตัวลงมองเยี่ยอู๋โยวแล้วหัวเราะ "โจวเสวียนเยี่ยไง ทำไม จำข้าไม่ได้แล้วหรือ"

โจวเสวียนเยี่ย!

บุตรชายของโจวเย่าหัวผู้นำตระกูลโจวแห่งเมืองไท่เสวียน ทั้งยังเป็นอัจฉริยะที่มีพรสวรรค์โดดเด่นผู้หนึ่งในเมืองไท่เสวียนอีกด้วย

เมื่อก่อนโจวเสวียนเยี่ยมีความสัมพันธ์อันดีกับเยี่ยอู๋โยว

เจ้านี่เป็นคนขยันขันแข็งและมุ่งมั่นกับการฝึกฝนพลังเพียงอย่างเดียวเท่านั้น

ในตอนที่เยี่ยอู๋โยวมีชื่อเสียงโด่งดังไปทั่วอาณาจักรเทียนเสวียน โจวเสวียนเยี่ยก็มักจะมาขอประลองฝีมือกับเขาอยู่เสมอ

แทบจะไม่เคยชนะเลย

ทว่าโจวเสวียนเยี่ยก็ไม่เคยย่อท้อและยังคงสนุกสนานไปกับการประลอง

และเยี่ยอู๋โยวก็รู้สึกประทับใจในนิสัยตรงไปตรงมาของโจวเสวียนเยี่ยเป็นอย่างมาก

นับตั้งแต่เยี่ยอู๋โยวกลายเป็นคนไร้ค่า โจวเสวียนเยี่ยก็มักจะแวะเวียนมาหาเขาที่ตระกูลเยี่ยอยู่เสมอ คอยให้กำลังใจและปลอบประโลมเขา

อาจกล่าวได้ว่าโจวเสวียนเยี่ยเป็นสหายแท้เพียงคนเดียวของเยี่ยอู๋โยวในเมืองไท่เสวียนแห่งนี้

ทว่าเขาก็ไม่ได้เจอหน้าเจ้านี่มาหลายเดือนแล้วเหมือนกัน

เมื่อความทรงจำจากสองชาติภพหลอมรวมกัน เยี่ยอู๋โยวจึงไม่รู้สึกห่างเหินกับโจวเสวียนเยี่ยเลยแม้แต่น้อย

เพียงแต่ไม่เจอกันนานแถมไม่ได้ข่าวคราวของโจวเสวียนเยี่ยเลย จึงทำให้เขารู้สึกเหม่อลอยไปชั่วขณะ

เยี่ยอู๋โยวแย้มยิ้มบางๆ ก่อนจะลุกขึ้นยืน

"ช่วงนี้เจ้าหายไปไหนมา"

"เฮ้อ อย่าพูดถึงมันเลย"

โจวเสวียนเยี่ยรีบพุ่งเข้ามาสวมกอดเยี่ยอู๋โยวอย่างแนบแน่น ก่อนจะเอ่ย "ท่านพ่อไล่ข้าออกจากจวน ข้าเลยต้องออกไปท่องโลกกว้างอยู่หลายเดือน ข้าใช้ชีวิตอยู่แต่ในป่าเขาคลุกคลีอยู่กับสัตว์วิเศษ เกือบจะเอาชีวิตไม่รอดตั้งหลายครั้งเชียวนะ!"

"หากเจ้าไม่เชื่อก็ดูแผลตามตัวข้าสิ"

กล่าวจบโจวเสวียนเยี่ยก็เลิกแขนเสื้อขึ้นเตรียมจะปลดเข็มขัด

"พอแล้วๆ ข้าเชื่อเจ้าแล้ว ... "

เยี่ยอู๋โยวรีบเอ่ยห้ามโจวเสวียนเยี่ยทันที

"ลำบากเจ้าแล้วจริงๆ!"

"เจ้านั่นแหละที่ลำบาก!"

โจวเสวียนเยี่ยกล่าวพลางสวมกอดเยี่ยอู๋โยวอีกครั้ง "ข้าขอโทษด้วย ช่วงที่ผ่านมาข้าไม่อยู่เลย พอข้ากลับมาถึงก็ได้ยินท่านพ่อเล่าว่าเมืองไท่เสวียนเกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่"

"ทั้งเรื่องที่เจ้าถูกบังคับให้แต่งงานกับคนตาย เรื่องที่เจ้าฟื้นฟูพลังยุทธ์กลับมาได้ แถมยังเกือบถูกคนลอบสังหารอีก ข้าฟังแล้วตกใจจนแทบสิ้นสติเลยล่ะ!"

เยี่ยอู๋โยวเม้มปากยิ้ม "เรื่องมันผ่านไปหมดแล้วล่ะ"

"ใช่แล้ว มันผ่านไปหมดแล้ว ในเมื่อเจ้ามาอยู่ที่นี่ได้ แสดงว่าเจ้าบรรลุขั้นเบิกปราณแล้วใช่หรือไม่"

"อืม"

"ยอดเยี่ยมไปเลย!" โจวเสวียนเยี่ยกล่าวด้วยความตื่นเต้น "เจ็ดวันก่อนยังอยู่ขั้นหลอมกายาระดับเจ็ดแท้ๆ ตอนนี้กลับบรรลุขั้นเบิกปราณเสียแล้ว ร้ายกาจจริงๆ"

"แล้วเจ้าล่ะ"

"ข้าน่ะหรือ เหอะๆ ... "

โจวเสวียนเยี่ยฉีกยิ้มกว้าง "เจ้าลองทายดูสิ"