บทที่ 47 - ตกลง ข้ารับปากท่าน!

หลิ่วซิงเหยามองไปที่หลิ่วเซวียนพร้อมเอ่ยตำหนิ "เซวียนเอ๋อร์ เจ้าพูดจากับน้องชายเช่นนี้ได้อย่างไร"

"ก็มันเป็นเรื่องจริงนี่ขอรับ!"

หลิ่วเซวียนกล่าวทันที "การทดสอบร่วมห้าเมืองในครั้งนี้รับสมัครศิษย์เพียงสิบคน ทว่าอัจฉริยะที่เข้าร่วมการทดสอบรวมแล้วน่าจะมีถึงสี่ห้าร้อยคนเชียวนะขอรับ"

"ในบรรดาสี่ห้าร้อยคนนี้ ส่วนใหญ่อยู่ในขั้นเบิกปราณระดับต้นก็จริง แต่คนที่บรรลุขั้นเบิกปราณระดับสูงสุดได้นั้นมีไม่ต่ำกว่าสิบคนอย่างแน่นอน!"

หลิ่วเซวียนกล่าวจบก็หันไปมองเยี่ยชิงหมิงพร้อมเอ่ยตรงๆ "ลูกพี่ลูกน้องชิงหมิง ตอนนี้เจ้าเพิ่งจะอยู่ขั้นเบิกปราณระดับกลางเท่านั้น เจ้าคิดว่าตัวเองมีโอกาสผ่านการทดสอบมากน้อยเพียงใดกันเล่า"

เยี่ยชิงหมิงเพิ่งจะอ้าปากเถียง

หลิ่วซิงเหยาก็โบกมือแล้วกล่าว "เอาล่ะๆ ล้วนเป็นสายเลือดเดียวกันทั้งนั้น เซวียนเอ๋อร์ เจ้าพูดเช่นนี้ไม่ค่อยเหมาะสมนัก"

จากนั้น

หลิ่วซิงเหยาก็หันไปมองเยี่ยซานไห่แล้วกล่าว "น้องเขย ว่ากันตามตรงการทดสอบในครั้งนี้ยากลำบากมากจริงๆ โอกาสที่หลานชายชิงหมิงจะผ่านการทดสอบนั้นช่างริบหรี่ยิ่งนัก ... "

เยี่ยซานไห่ได้ยินเช่นนั้นก็ไม่ได้รีบร้อนเอ่ยปาก เขาเพียงเดินไปที่ตำแหน่งประธานแล้วนั่งลงอย่างเงียบๆ

หลิ่วหรูอวิ๋นรีบกล่าว "พี่ใหญ่ ชิงหมิงเป็นหลานชายท่านนะ ท่านต้องช่วยคิดหาหนทางสิ!"

"เรื่องนี้ ... "

หลิ่วซิงเหยามีสีหน้าลำบากใจ "ก่อนหน้านี้ตอนที่ชิงหมิงถูกตีจนกระดูกหัก ข้าก็มอบโอสถวิเศษช่วยให้เขาฟื้นตัวแล้ว ... "

"พี่ใหญ่ ... " หลิ่วหรูอวิ๋นรีบกล่าวต่อ "ความสัมพันธ์ระหว่างตระกูลเยี่ยกับตระกูลหลิ่วแนบแน่นมากเท่าไหร่ก็ยิ่งส่งผลดีต่อทั้งสองตระกูลมากเท่านั้นนะ"

หลิ่วซิงเหยาเอ่ยอย่างลังเล "แท้จริงแล้วหากเขาสามารถบรรลุขั้นเบิกปราณระดับปลายได้ โอกาสก็จะเพิ่มขึ้นอย่างมหาศาล ประกอบกับข้อมูลวงในเกี่ยวกับการทดสอบที่หยางเอ๋อร์รู้มา หากรับมือให้ดีโอกาสสำเร็จก็จะเพิ่มขึ้นไปอีกระดับ ... "

"พี่ใหญ่ ท่านมีวิธีอย่างนั้นหรือ"

"อืม!"

หลิ่วซิงเหยากล่าว "หยางเอ๋อร์ได้โอสถชักนำพลังลี้ลับมาจากเมืองหลวง โอสถชักนำพลังลี้ลับนี้สามารถช่วยให้ผู้ฝึกยุทธ์ขั้นเบิกปราณทะลวงผ่านคอขวดไปได้หนึ่งระดับและเห็นผลทันตาเชียวล่ะ"

"ดีเหลือเกิน!"

หลิ่วหรูอวิ๋นกล่าวด้วยความตื่นเต้น "ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ยังจะรออะไรอยู่อีกเล่า"

"น้องหญิงเอ๋ย ... ข้าที่เป็นพี่ใหญ่ได้ช่วยเหลือพวกเจ้ามามากพอแล้ว ไม่ว่าจะเป็นโอสถชักนำพลังลี้ลับ หรือข้อมูลวงในของการทดสอบ สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นของล้ำค่าที่หาซื้อไม่ได้ด้วยทองคำพันชั่ง พวกเจ้าก็ควรจะตอบแทนข้าบ้างมิใช่หรือ"

ตอบแทนบ้างอย่างนั้นหรือ

เมื่อหลิ่วหรูอวิ๋นได้ยินเช่นนี้ก็อดไม่ได้ที่จะหันไปมองเยี่ยซานไห่ที่อยู่ด้านข้าง

เยี่ยซานไห่ขมวดคิ้ว "ท่านต้องการสิ่งใดก็พูดมาตรงๆ เถอะ"

"ดี!"

หลิ่วซิงเหยากล่าวด้วยความกระตือรือร้น "ข้าได้รับข่าวมาว่าจวนเจ้าเมืองตระกูลต้วนและตระกูลเสิ่นดูเหมือนกำลังเตรียมผนึกกำลังเพื่อจัดการกับตระกูลซูใช่หรือไม่"

"ต้วนเทียนอี้คงมาหาเจ้าแล้วกระมัง"

"น้องเขย ขอเพียงเจ้าตกลงและยอมให้ตระกูลหลิ่วของพวกเราเข้าร่วมเพื่อรับส่วนแบ่ง ข้ารับรองว่าโอกาสที่หลานชายชิงหมิงจะสอบเข้าสำนักศึกษาเทียนชิงได้จะเพิ่มขึ้นเป็นเก้าส่วนเลยทีเดียว!"

เยี่ยซานไห่พอได้ยินเช่นนี้ก็ตกตะลึงอยู่ในใจ

เรื่องพรรณนี้ไม่ว่าจะเป็นต้วนเทียนอี้หรือเสิ่นจิ้นซงล้วนต้องปรึกษาหารือกันอย่างลับๆ ที่สุด หลิ่วซิงเหยาที่อยู่ไกลถึงเมืองหลิงเฟิงกลับล่วงรู้ได้อย่างไรกัน

เยี่ยซานไห่กล่าวทันที "เรื่องนี้ข้ายังไม่ได้ตัดสินใจ ... "

"เจ้ายังไม่ได้ตัดสินใจอีกหรือ"

หลิ่วซิงเหยารีบเอ่ย "น้องเขยเอ๋ย ตระกูลซูในตอนนี้ไม่ได้แข็งแกร่งอะไรนัก ซูชิงเหอก็ยังไม่ได้ผงาดขึ้นมาอย่างเต็มตัว หากพลาดโอกาสนี้ไป วันหน้าตระกูลเยี่ยของพวกเจ้าจะต้องถูกตระกูลซูกดขี่จนโงหัวไม่ขึ้นอย่างแน่นอน!"

กล่าวจบ

หลิ่วซิงเหยาก็หันไปมองหลิ่วหยางที่อยู่ด้านหลังแล้วกล่าว "อธิบายให้ท่านอาเขยของเจ้าฟังเสียหน่อยสิ"

หลิ่วหยางพยักหน้า เขามองไปที่เยี่ยซานไห่แล้วกล่าวอย่างจริงจัง "ซูชิงเหอเข้าสำนักศึกษาเทียนชิงในปีเดียวกับข้า และสำนักศึกษาเทียนชิงของเราก็แบ่งออกเป็นสำนักสายนอกและสำนักสายใน"

"ศิษย์สายนอกก็คือศิษย์ใหม่ที่ผ่านการทดสอบเข้ามา รวมไปถึงศิษย์เก่าที่อยู่ในขั้นเบิกปราณและขั้นหล่อเลี้ยงปราณบางส่วน"

"หากต้องการเข้าสู่สำนักสายในก็จำเป็นต้องบรรลุขั้นทะลวงชีพจรให้ได้เสียก่อน!"

"ซูชิงเหอใช้เวลาเพียงสองปีก็สามารถเลื่อนจากสำนักสายนอกเข้าสู่สำนักสายในได้ ทั้งยังติดอันดับทำเนียบอัจฉริยะของสำนักสายในอีกด้วย ในรอบร้อยปีมานี้มีเพียงนางคนเดียวเท่านั้นที่ทำได้รวดเร็วถึงเพียงนี้"

อะไรนะ!

สิ้นคำพูดนี้ทั้งเยี่ยซานไห่และหลิ่วหรูอวิ๋นต่างก็หน้าถอดสี

"เจ้าหมายความว่านางใช้เวลาเพียงสองปี เลื่อนจากขั้นเบิกปราณตอนเพิ่งเข้าสำนักไปจนบรรลุขั้นทะลวงชีพจรได้แล้วอย่างนั้นหรือ"

เยี่ยซานไห่ตกตะลึงจนตาค้าง

ขั้นทะลวงชีพจรเชียวนะ!

ซูชิงเหออายุเท่าไหร่กัน

เพิ่งจะสิบเจ็ดปีเท่านั้น!

ตัวเขาเยี่ยซานไห่อายุสี่สิบกว่าปีแล้วก็เพิ่งจะอยู่ขั้นทะลวงชีพจรเช่นกัน!

ยิ่งไปกว่านั้นด้วยความเร็วในการพัฒนาอันน่าสะพรึงกลัวของซูชิงเหอ เกรงว่านางอาจจะบรรลุขั้นตำหนักวิญญาณได้ก่อนอายุยี่สิบปีเสียด้วยซ้ำกระมัง

ขั้นหลอมกายา ขั้นเบิกปราณ ขั้นหล่อเลี้ยงปราณ และขั้นทะลวงชีพจร ทั้งสี่ระดับนี้เป็นตัวแทนของระบบผู้ฝึกยุทธ์ในเมืองไท่เสวียนแล้ว

ส่วนขั้นตำหนักวิญญาณที่อยู่เหนือสี่ระดับนี้ มีเพียงในเมืองหลวงเท่านั้นที่จะพบเห็นได้

เมื่อคิดว่าในอนาคตซูชิงเหออาจจะก้าวเข้าสู่ขั้นตำหนักวิญญาณ เยี่ยซานไห่ก็รู้สึกถึงแรงกดดันที่เพิ่มขึ้นมหาศาล

"ในตอนนี้ที่ซูชิงเหอยังเติบโตไม่เต็มที่ พวกเราต้องอาศัยโอกาสนี้กวาดล้างตระกูลซู สังหารซูชิงเหอ และแบ่งปันทรัพยากรของตระกูลซูเสีย เพื่อตัดรากถอนโคนไม่ให้เป็นภัยในภายหลัง!"

"มิเช่นนั้นวันหน้าหากซูเทียนสยงคิดจะคิดบัญชีย้อนหลัง พวกเจ้าจะรับมือไหวหรือ ถึงเวลานั้นทุกคนล้วนต้องคุกเข่าแทบเท้าซูเทียนสยงกันหมด!"

สีหน้าของเยี่ยซานไห่ดูไม่ได้เลยทีเดียว

"ต้วนเทียนอี้เพียงแค่เกริ่นกับข้าเท่านั้น ยังไม่ได้หารือในรายละเอียดเลย"

"เช่นนั้นตอนนี้ก็ควรจะหารือกันอย่างจริงจังได้แล้ว!"

หลิ่วซิงเหยาเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "โอกาสมาถึงแล้วย่อมไม่หวนกลับมาอีก เจ้าจงไตร่ตรองให้ดีเถิด ขอเพียงเจ้ายินยอมให้ตระกูลหลิ่วของข้าสอดมือเข้าไปร่วมด้วย ข้ารับรองว่าการทดสอบของชิงหมิงในวันพรุ่งนี้ เขาจะต้องได้เข้าเรียนในสำนักศึกษาเทียนชิงอย่างแน่นอน"

เมื่อได้ยินคำพูดนี้

หลิ่วหรูอวิ๋นก็รีบกล่าว "ท่านพี่ ยังจะลังเลอะไรอยู่อีกเล่า"

"ท่านพ่อ!" เยี่ยชิงหมิงก็เร่งเร้าด้วยความร้อนรนเช่นกัน

ในที่สุดเยี่ยซานไห่ก็กำหมัดแน่นและพยักหน้าตอบรับ "ตกลง ข้ารับปากท่าน!"

เมื่อหลิ่วหรูอวิ๋นและเยี่ยชิงหมิงได้ยินเช่นนี้ก็ตื่นเต้นดีใจเป็นอย่างยิ่ง

สามพ่อลูกตระกูลหลิ่ว หลิ่วซิงเหยา หลิ่วหยาง และหลิ่วเซวียน สบตากันพร้อมกับเผยรอยยิ้มบางๆ ที่ยากจะสังเกตเห็น

วันรุ่งขึ้น

ดวงอาทิตย์สาดแสงเจิดจ้า

ทั่วทั้งเมืองไท่เสวียนเรียกได้ว่าคึกคักและจอแจเป็นอย่างยิ่ง

บริเวณทั้งในและนอกลานกว้างใจกลางเมืองเนืองแน่นไปด้วยผู้คนนับหมื่น

เมื่อเยี่ยอู๋โยวเดินทางมาถึงลานกว้างพร้อมกับซูเทียนสยง ซูชิงเหอ และผู้เยาว์ตระกูลซูคนอื่นๆ พวกเขาก็พบกับฝูงชนที่หลั่งไหลมาอย่างล้นหลาม ช่างครึกครื้นยิ่งนัก

ซูเทียนสยงเห็นภาพตรงหน้าก็อดไม่ได้ที่จะทอดถอนใจ "คึกคักกว่าสองปีก่อนมากนัก"

"พวกเจ้าจงจำเอาไว้ โควตาสิบที่นั่งนั่น อย่างน้อยผู้เยาว์ตระกูลซูของเราต้องคว้ามาให้ได้อย่างน้อยหนึ่งที่นั่ง"

เมื่อบรรดาผู้เยาว์ตระกูลซูได้ยินเช่นนี้ก็พยักหน้าด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม

ซูเทียนสยงหันไปมองเยี่ยอู๋โยวแล้วกล่าว "ส่วนเจ้าเด็กเมื่อวานซืน ... คุยโวเอาไว้เสียใหญ่โต ข้าจะคอยดูผลงานของเจ้าก็แล้วกัน"

"อู๋โยวต้องทำได้อย่างแน่นอน!"

ซูชิงเหอแย้มยิ้มบางๆ พลางมองไปที่เยี่ยอู๋โยวแล้วกล่าว "พยายามเข้านะ!"

เยี่ยอู๋โยวเพียงพยักหน้ารับ ก่อนจะเดินตรงเข้าไปยังลานกว้าง

ซูเทียนสยงหันไปมองบุตรีแล้วเอ่ย "ไปกันเถอะ"

อย่างไรเสียตระกูลซูก็เป็นหนึ่งในสี่ตระกูลใหญ่แห่งเมืองไท่เสวียน พวกเขาย่อมต้องจับจองพื้นที่เอาไว้ล่วงหน้าอยู่แล้ว

ไม่นานนัก

เยี่ยอู๋โยวก็เดินเข้ามาถึงบริเวณด้านในของลานกว้าง

ลานกว้างแห่งนี้สามารถจุคนนับหมื่นได้อย่างสบายๆ ทว่าในเวลานี้ตามโรงเตี๊ยม ร้านน้ำชา และแม้กระทั่งบนหลังคาทั้งสองฟากถนนก็ยังคลาคล่ำไปด้วยผู้คน

เยี่ยอู๋โยวเดินไปที่จุดลงทะเบียนเพื่อส่งมอบป้ายชื่อของตนเอง

"ตระกูลซู เยี่ยอู๋โยว"

"อืม!"

ศิษย์ของสำนักศึกษาเทียนชิงที่รับผิดชอบการลงทะเบียนไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองด้วยซ้ำ เขาเอ่ยเพียงว่า "ไปต่อแถวตรงนู้นเพื่อทดสอบอายุกระดูกและระดับพลังยุทธ์ หากผ่านการทดสอบก็จงเข้าไปรอในบริเวณลานสอบเพื่อเตรียมตัวเริ่มการทดสอบ"

"ตกลง"

แม้ว่าแต่ละตระกูลจะส่งรายชื่อผู้มีคุณสมบัติตรงตามเงื่อนไขให้แก่อาจารย์ของสำนักศึกษาเทียนชิงล่วงหน้าแล้ว แต่เพื่อป้องกันไม่ให้มีคนแอบแฝงตัวเข้ามา การตรวจสอบที่จำเป็นก็ยังคงต้องมีอยู่

เยี่ยอู๋โยวเดินเข้าไปในบริเวณลานสอบอย่างรวดเร็ว ที่นั่นมีผู้คนรวมตัวกันอยู่นับร้อยคนแล้ว

"เจ้าคือเยี่ยอู๋โยวอย่างนั้นหรือ"

เสียงหนึ่งดังก้องขึ้นจากด้านหลังของเยี่ยอู๋โยวอย่างกะทันหัน