บทที่ 30 - สัญญาเงินกู้นักเรียนใหม่

บทที่ 30 - สัญญาเงินกู้นักเรียนใหม่

༺༻

ล็อครออยู่ในห้องทำงานของอาจารย์โซเฟียอยู่นานถึงสองชั่วโมงเต็ม แม่มดโซเฟียถึงจะมีเวลาหันมาสนใจเขาอีกครั้ง

ทว่า ล็อคกลับไม่ได้รู้สึกอึดอัดใจแต่อย่างใด

เพราะอย่างไรเสีย โซเฟียก็คือพ่อมดอย่างเป็นทางการ เขาเชื่อว่าเมล็ดพันธุ์พ่อมดคนอื่นๆ ที่นั่งเรือมายังเขตมุมตะวันออกเฉียงใต้พร้อมกับเขา ในตอนนี้คงยังไม่มีใครได้เห็นแม้แต่ชายเสื้อของพ่อมดอย่างเป็นทางการเลยด้วยซ้ำ

ในช่วงเวลาสองชั่วโมงนี้ ล็อคก็ไม่ได้รอเปล่าๆ

ถึงแม้เขาจะมองแบบจำลองเหล่านั้นในมือของแม่มดโซเฟียไม่ออกเลยแม้แต่น้อย แต่อย่างน้อยเขาก็ได้รับความรู้ล่วงหน้า ได้รู้ถึงระดับความซับซ้อนของมหาเวชภัณฑ์ในระดับหนึ่ง

หลังจากผ่านไปสองชั่วโมงครึ่ง อาจารย์โซเฟียก็ยกขวดโหลแก้วใส่มหาเวชภัณฑ์ห้าขวดที่นางส่งให้ล็อคใช้ซึ่งวิธีสกัดแยกด้วยแรงเหวี่ยงมานาแยกแก่นแท้สายเลือดเฉพาะออกมาขึ้นมา "อืม เจ้าทำได้ชำนาญมากเลยนะเนี่ย"

แม่มดโซเฟียมองมาที่ล็อค "เมื่อพิจารณาจากการที่เป็นพ่อมดฝึกหัดระดับสามและที่มาของเจ้าแล้ว นับว่าโดดเด่นมากทีเดียวล่ะ"

"การผันผวนของพลังมานาของเจ้ามีความเสถียรกว่าเมล็ดพันธุ์พ่อมดทั่วไป นี่อาจจะเป็นพรสวรรค์พิเศษอย่างหนึ่ง การผันผวนของพลังมานาที่เสถียรหมายความว่าเจ้ามีข้อได้เปรียบอย่างมากในการปรุงมหาเวชภัณฑ์"

"ต่อจากนี้ไป งานสกัดและคัดแยกในห้องทดลองของข้า ข้าจะมอบหมายงานในส่วนที่ง่ายให้เจ้าเป็นคนจัดการแล้วกันนะ"

ล็อคมองไปที่มือซ้ายของเขา ด้วยการใช้หยกน้ำเงินเข้ม เขาสามารถทำให้การผันผวนของพลังมานาของตัวเองอยู่ในระดับที่ต่ำมากได้อย่างสม่ำเสมอจริงๆ

โซเฟียครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วกล่าวว่า "เพื่อเป็นค่าตอบแทน ข้าจะจ่ายหินเวทมนตร์ให้เจ้าวันละสามก้อน"

"เจ้าคิดว่าแบบนี้พอจะได้ไหม?"

"ได้ครับอาจารย์ ผมทำตามคำสั่งของท่านครับ" ล็อคเองก็ไม่รู้ว่าโดยประมาณแล้วการเป็นผู้ช่วยคนอื่นจะได้หินเวทมนตร์เท่าไหร่

แต่เขาเลือกที่จะเชื่อใจโซเฟีย

เพราะแม่มดโซเฟียเป็นพ่อมดระดับหนึ่ง และยังเป็นอาจารย์ของเขา ไม่มีเหตุผลที่จะมาโกงเขาในเรื่องนี้

ยิ่งไปกว่านั้น ต่อให้นางจะไม่จ่ายหินเวทมนตร์ให้เขาเลย เขาก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะขัดขืนได้อยู่แล้ว

การได้ปรุงมหาเวชภัณฑ์ร่วมกับพ่อมดอย่างเป็นทางการนั้น เรื่องพรรค์นี้ต่อให้ไม่ได้รับเงิน ก็คงมีคนจำนวนมากแย่งกันทำอยู่แล้วล่ะ

การที่เขามีโอกาสในครั้งนี้ ก็เป็นเพราะทางสถาบันจัดสรรให้เขาเป็นนักเรียนของแม่มดโซเฟีย และเขายังเป็นนักเรียนคนแรกหลังจากที่แม่มดโซเฟียได้เลื่อนระดับเป็นพ่อมดอย่างเป็นทางการด้วยนั่นเอง

แม่มดโซเฟียพยักหน้า "ข้าคำนวณราคาหินเวทมนตร์ให้เจ้าตามราคาผู้ช่วยที่เป็นพ่อมดฝึกหัดระดับสองที่มีความโดดเด่นน่ะ"

"ข้ารู้ดีว่าในตอนนี้เจ้ากำลังลำบาก"

"เพราะฉะนั้น ข้าจะช่วยเจ้าเท่าที่กฎระเบียบจะเอื้ออำนวยให้ได้ก็แล้วกันนะ"

"นอกจากนี้ เมื่อครู่ข้าได้ถือวิสาสะจัดการเรื่องกู้ยืมค่าเล่าเรียนให้เจ้าเรียบร้อยแล้วล่ะ เจ้าจงเซ็นสัญญาฉบับนี้เสีย สัญญาฉบับนี้เป็นการกู้ยืมหินเวทมนตร์ประมาณหนึ่งพันก้อน โดยแบ่งชำระคืนในเวลาห้าสิบปี ดอกเบี้ยอยู่ที่ครึ่งจุด ซึ่งนับว่าต่ำมากแล้วล่ะ"

"โดยทั่วไป สัญญาเงินกู้ของนักเรียนจะมีดอกเบี้ยห้าสิบปีอยู่ที่ห้าจุดน่ะ"

"เงินจำนวนนี้สามารถใช้จ่ายได้เฉพาะค่าเล่าเรียนเท่านั้น เพราะฉะนั้นเจ้าจะได้รับเป็นหินเวทมนตร์ไม่ได้ เงินจำนวนนี้จะถูกส่งให้กับทางสถาบันโดยตรง"

"มิฉะนั้น โดยทั่วไปแล้วจะไม่มีใครให้พวกเจ้าที่เป็นพ่อมดฝึกหัดระดับสามกู้ยืมหินเวทมนตร์จำนวนมากขนาดนี้หรอกนะ"

ล็อคมองแม่มดโซเฟียด้วยความสงสัย

แม่มดโซเฟียอธิบายว่า "ในการเรียนที่กระท่อมลิลิธ พวกเจ้ายังต้องเสียเงินอยู่นะ"

"พวกเจ้าที่เป็นพ่อมดฝึกหัดระดับสาม โดยหลักการแล้ว ยังไม่ถือว่าเป็นคนของกระท่อมลิลิธอย่างเต็มตัวหรอกนะ"

"พวกเจ้าแค่จ่ายเงินเพื่อมาเรียนรู้ และกระท่อมลิลิธก็มอบโอกาสในการเรียนรู้ให้กับพวกเจ้า"

"มีเพียงพ่อมดฝึกหัดระดับสองเท่านั้น ถึงจะถือว่าเป็นคนของสถาบันอย่างเต็มตัว"

"เพราะฉะนั้น พวกเจ้าจึงจำเป็นต้องจ่ายค่าเล่าเรียนให้กับกระท่อมลิลิธในทุกๆ ปี และยังต้องจ่ายค่าวิชาเรียนเฉพาะทางด้วย ซึ่งค่าใช้จ่ายนี้คือหนึ่งร้อยหินเวทมนตร์ต่อปี"

แม่มดโซเฟียอธิบายว่า "แน่นอนว่า หนึ่งร้อยหินเวทมนตร์ต่อปีนี้คือนราคาที่ลดหย่อนให้แล้ว มิฉะนั้นแค่ลำพังวิชาพื้นฐานเพียงวิชาเดียวก็ต้องจ่ายอย่างน้อยหนึ่งร้อยหินเวทมนตร์ขึ้นไปแล้วล่ะ"

"นี่ถือว่าเป็นสวัสดิการที่กระท่อมลิลิธมอบให้พวกเจ้าในช่วงเวลาห้าปีนี้"

"เช่นเดียวกัน พวกเจ้ายังต้องจ่ายเงินหนึ่งร้อยหินเวทมนตร์ต่อปีให้กับอาจารย์พ่อมดของตัวเอง เพื่อเป็นค่าตอบแทนในการสอนวิชาเฉพาะทางด้วย สรุปก็คือ ในเวลาห้าปีพวกเจ้าต้องจ่ายเงินรวมทั้งหมดหนึ่งพันหินเวทมนตร์นั่นเอง"

แม่มดโซเฟียขยับแว่นตาขาเดียว "โดยทั่วไปแล้ว เมล็ดพันธุ์พ่อมดที่มาจากต่างแดน และมีครอบครัวในท้องถิ่นที่จ่ายไม่ไหวนั้น ส่วนใหญ่ก็จะเลือกกู้ยืมเงินจากสถาบันกันทั้งนั้นแหละ"

"ล็อค เจ้าพอจะมีหินเวทมนตร์ไหมล่ะ?"

ล็อคส่ายหัวอย่างเด็ดขาด

ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง เขาหลงนึกไปว่ากระท่อมลิลิธให้เขาเข้าเรียนฟรีๆ เสียอีก

ที่ไหนได้ กระท่อมลิลิธไม่ใช่สถาบันการกุศล เป็นไปไม่ได้ที่จะให้เขาเรียนฟรี

และต่อให้จะเป็นสถานการณ์ในตอนนี้ มันก็คือราคาที่ผ่านการลดหย่อนมาอย่างมหาศาลแล้วนั่นเอง

แม่มดโซเฟียชี้ไปที่สัญญาบนโต๊ะแล้วกล่าวว่า "งั้นเจ้าก็เซ็นซะเถอะ"

"นี่คือสัญญาเงินกู้ที่มีดอกเบี้ยต่ำที่สุดเท่าที่ข้าจะช่วยคิดให้เจ้าได้แล้วล่ะ วางใจเถอะ สมัยก่อนข้าเองก็เคยเซ็นสัญญาประเภทนี้เหมือนกัน ตอนนั้นดอกเบี้ยของข้าตั้งห้าจุดแน่ะ"

"เรื่องพวกนี้เดิมทีควรจะเป็นหน้าที่ของอาจารย์ฝ่ายนักเรียนใหม่ที่จะต้องอธิบายให้พวกเจ้าฟังอย่างชัดเจน ดูท่าทางเขาคงจะเลือกที่จะอู้งาน และไม่ได้บอกพวกเจ้าเลยล่ะสิ"

แม่มดโซเฟียกล่าวว่า "เพราะฉะนั้น ข้าจึงได้ติดต่อกับทางเบื้องสูงของกระท่อมลิลิธผ่านทางแหวนเวทมนตร์ไปแล้ว เพื่อให้เบื้องสูงลงโทษอาจารย์ฝ่ายนักเรียนใหม่ในรุ่นนี้"

"จริงๆ เลยนะเนี่ย เวลาของพ่อมดอย่างเป็นทางการนั้นมีค่ามากแท้ๆ กลับต้องให้ข้ามาคอยอธิบายเรื่องพรรค์นี้ให้เจ้าฟังเสียได้"

"อีกอย่าง ถ้าไม่อธิบายให้พวกเจ้าฟังอย่างชัดเจน เกรงว่าพวกเจ้าหลายคนคงจะไปเซ็นสัญญากับพวกสถาบันภายนอกที่มีเงื่อนไขที่โหดร้ายเข้าแน่ๆ"

แม่มดโซเฟียใช้นิ้วเคาะโต๊ะพลางกล่าวอย่างไม่พอใจว่า "ไม่อาจตัดความเป็นไปได้ที่ว่าจงใจไม่อธิบายให้พวกเจ้าฟังอย่างชัดเจนออกไปได้ด้วยนะเนี่ย"

ล็อคเลือกที่จะเซ็นสัญญา เพราะท้ายที่สุดแล้วพ่อมดอย่างเป็นทางการไม่มีความจำเป็นต้องมาหลอกลวงเขา

ตัวเขาที่อยู่ตรงหน้านางนั้น ไม่ได้ดีไปกว่าทารกที่อ่อนแอหรือยุงเลยสักนิด

ล็อคนึกขึ้นมาได้ว่า บนเรือพ่อมด เขาเคยเห็นพ่อมดอย่างเป็นทางการแห่งสวนสี่ฤดูคนนั้น ในตอนนั้นภายใต้ [แรงกดดันเวทมนตร์] ของอีกฝ่าย เขารู้สึกราวกับว่าร่างกายของตัวเองกำลังจะละลายเลยทีเดียว

แม้ว่าท่านพ่อมดอย่างเป็นทางการท่านนั้นจะไม่ได้จงใจพุ่งเป้ามาที่เขาก็ตาม

แม่มดโซเฟียเมื่อเห็นล็อคเซ็นเสร็จแล้ว นางจึงเขียนชื่อของตัวเองลงในสัญญาด้วยเช่นกัน "เพราะต้องใช้ชื่อของข้าในการกู้ยืม ดอกเบี้ยถึงจะต่ำขนาดนี้ได้ เพราะฉะนั้นข้าเองก็จำเป็นต้องเซ็นชื่อของตัวเองลงไปด้วยเช่นกัน"

ในใจของล็อครู้สึกซาบซึ้งใจอยู่บ้าง "อาจารย์ครับ ขอบคุณท่านมากครับ"

แม่มดโซเฟียเผยรอยยิ้มจางๆ ออกมา "อย่างน้อยเจ้าก็นับว่าเป็นนักเรียนคนแรกของข้านะ"

"ข้าย่อมต้องใส่ใจให้มากกว่าเดิมอยู่แล้วล่ะ"

"อีกอย่าง สำหรับข้านี่มันก็แค่เรื่องเล็กน้อยที่ทำได้ง่ายๆ เท่านั้นเอง พูดกันตามตรง สำหรับเจ้าแล้ว หินเวทมนตร์หนึ่งพันก้อนนับว่าเป็นเงินจำนวนมหาศาล แต่สำหรับข้า เงินแค่นั้นมันไม่ได้สลักสำคัญอะไรเลยล่ะ"

แม่มดโซเฟียกล่าวว่า "ข้าต้องการช่วยให้เจ้าเพิ่มพูนพลังจิตให้ถึง 50 แต้มโดยเร็ว คาดว่าภายในสี่ปี จะทำให้เจ้าเป็นพ่อมดฝึกหัดระดับสองให้ได้"

"ตั้งแต่วันพรุ่งนี้เป็นต้นไป ในเวลาสี่โมงเย็นของทุกวัน ให้เจ้ามาหาข้าที่นี่ เพื่อเรียนรู้เล่ห์กลเวทมนตร์ที่เป็นวิชาต่อเนื่องของหัตถ์เถาวัลย์นั่นคือ [หัตถ์เขียวเกี่ยวกระชาก] และ [กระสุนเบอร์รี่พิษ]"

"ส่วนวิชาพื้นฐานทั้งสามวิชาเจ้าก็ต้องไปเข้าฟังด้วยนะ"

"นอกจากนี้ เมื่อเร็วๆ นี้ข้าได้รับงานปรุงยาเขียวขจีมาชุดหนึ่ง เจ้าจงใช้วิธีสกัดแยกด้วยแรงเหวี่ยงมานา ช่วยข้าสกัด [สายเลือดปีศาจต้นไม้] ออกมาให้ได้อย่างน้อยวันละสิบห้าขวดนะ"

เพราะแม่มดโซเฟียมีความเป็นกันเองกับเขามาก ล็อคจึงได้เอ่ยถามออกไปตรงๆ ว่า "อาจารย์ครับ ยาเขียวขจีคืออะไรหรือครับ?"

แม่มดโซเฟียชำเลืองมองล็อคแวบหนึ่งแล้วอธิบายออกมาอย่างคาดไม่ถึงว่า "มันคือยารักษาโรคในระดับหนึ่งชนิดหนึ่งน่ะ สามารถช่วยชำระล้างพลังงานลบในร่างกายได้ โดยทั่วไปจะใช้ในการชำระล้างคำสาปจากสาขาวิชาคุณไสยของพวกพ่อมดดำน่ะ"

"เป็นยาสรรพคุณพิเศษที่ดีที่สุดสำหรับคำสาปเนื้อเน่า, คำสาปตระหนก และคำสาปแผลพุพองในเขตมุมตะวันออกเฉียงใต้ในตอนนี้เลยล่ะ"

"โดยส่วนประกอบหลักๆ ก็คือแก่นแท้สายเลือดของปีศาจต้นไม้บุตรแห่งป่า"

"ผลิตภัณฑ์ที่กระท่อมลิลิธวางจำหน่ายมากที่สุดก็คือมหาเวชภัณฑ์ต่างๆ นี่แหละ เมื่อเร็วๆ นี้ข้าได้รับภารกิจในการชำระล้างคำสาปเนื้อเน่ามาน่ะ"

"เพราะฉะนั้นช่วงนี้ข้าจึงยุ่งมาก ถ้าไม่มีธุระอะไรสำคัญล่ะก็ อย่ามารบกวนข้านอกเวลาเรียนนะ ข้าสามารถสละเวลามาสอนเจ้าได้เพียงวันละหนึ่งชั่วโมงเท่านั้นเอง"

༺༻