บทที่ 85 - การขัดคำสั่ง

บทที่ 85 - การขัดคำสั่ง

ภายในทะเลแห่งจิตสำนึกของโนอาห์

รากไม้สีดำพันธนาการตัวเองเข้ากับรูปลักษณ์ของอักขระเคเซียร์ลำดับที่หนึ่ง

แผนผังที่ซับซ้อนปรากฏขึ้นโดยมีรากไม้เหล่านั้นเป็นเส้นสาย

จากนั้นรากไม้พยายามจะแผ่ขยายไปยังร่างอันเลือนรางของอักขระเคเซียร์ลำดับที่สอง แต่ภาพของมันนั้นเบาบางเกินไป รากไม้จึงถดถอยกลับหลังจากล้มเหลวในการยึดเกาะ

กระบวนการนี้ส่งคลื่นความเจ็บปวดซัดสาดเข้าสู่จิตใจของโนอาห์

อย่างไรก็ตาม พร้อมกับความเจ็บปวดนั้น ความรู้เกี่ยวกับคาถาก็หลั่งไหลเข้ามาด้วย

ผลของมัน วิธีการใช้ จุดแข็ง และจุดอ่อน ทุกอย่างกลายเป็นสิ่งที่โนอาห์รับรู้ได้ในชั่วพริบตา

‘เขาไม่ได้โม้จริงๆ ที่บอกว่าเป็นคาถาระดับสูง’

นั่นคือความคิดแรกเมื่อจิตใจของเขาหลุดพ้นจากความเจ็บปวดและเขาลืมตาขึ้น

กลุ่มจากตระกูลบัลวานกำลังจ้องมองเขาด้วยดวงตาที่เบิกกว้าง

พวกเขามิอาจเข้าใจได้เลยว่าเขาอยู่ในช่วงที่สองนานขนาดนั้นได้อย่างไร และกลับออกมาโดยไร้รอยขีดข่วนเช่นนี้!

เขาอยู่ในการทดสอบนานกว่าลีน่าเกือบหนึ่งชั่วโมง ทั้งที่เธอควรจะเป็นคนที่แข็งแกร่งที่สุดในกลุ่ม

โนอาห์ปลดปล่อยออร่าอันเย็นเยือกออกมาเมื่อเห็นว่าความสนใจพุ่งเป้ามาที่เขา เขาวางดาบคู่ไว้บนไหล่และจ้องมองไปยังเทรเวอร์และลีน่า

เขากำลังรอให้พวกเขเริ่มเคลื่อนไหว

ลีน่ายืนขึ้นและเทรเวอร์ก็ทำตาม คนอื่นๆ ด้านหลังพวกเขายังไม่ค่อยเข้าใจสาเหตุของความตึงเครียดเช่นนี้

ลีน่าเอ่ยขึ้น

"เจ้าได้รับรางวัลมาหรือไม่?"

โนอาห์ตอบสั้นๆ

"ได้"

"เจ้าได้อะไรมา?"

"ทำไมผมต้องบอกคุณด้วย?"

แววตาของลีน่าคมปลาบขึ้นมาทันที และเหล่าทหารด้านหลังเธอก็ยืนขึ้น การขัดคำสั่งถือเป็นเรื่องที่ไม่ได้รับอนุญาตอย่างเด็ดขาดในหมู่องครักษ์ของตระกูลขุนนาง

ลีน่ากล่าวต่อ

"เพราะข้าคือหัวหน้าของเจ้า เจ้าต้องรับใช้ข้า"

โนอาห์มองไปบนท้องฟ้าจำลองที่มีเพียงสีส้มอาบไล้ไปทั่วทัศนวิสัย

เขาพูดขึ้น

"ผมเชื่อว่าคุณไม่มีสิทธิ์ถามถึงความลับของผู้ฝึกฝน อาจารย์ของผมเคยบอกว่านี่เป็นกฎที่รู้กันดีในโลกแห่งการบำเพ็ญ"

ลีน่าพ่นลมหายใจ

"แต่เจ้าไม่ใช่ผู้ฝึกฝน เจ้ามันก็แค่ไอ้ลูกนอกคอกที่มีโอกาสได้เรียนรู้ลูกไม้บางอย่าง เพราะแม่ของเจ้าถ่างขาให้ขุนนางเท่านั้นแหละ"

โนอาห์ยิ้มบางๆ ให้กับคำถากถางนั้นและเลื่อนสายตากลับมามองเธอ

"นั่นทำให้ผมเป็นผู้ฝึกฝนน้อยลงงั้นเหรอ? ผมเชื่อว่ามีเพียงวิธีเดียวที่จะตัดสินเรื่องนั้นได้"

ลีน่ายิ้มตอบเช่นกัน

"วิธีที่ว่านั่นคืออะไรล่ะ?"

ใบหน้าของโนอาห์กลายเป็นเคร่งขรึม

"ความแข็งแกร่ง"

ลีน่าหัวเราะและชี้มือมาทางเขา

"เจ้านี่มันไร้เดียงสานัก! ความแข็งแกร่งน่ะไม่มีความหมายหรอก! ต่อให้ใครสักคนมีพลังอำนาจแล้วยังไง? เขาก็ถูกบดขยี้ได้ด้วยจำนวนอยู่ดี! และจำนวนก็มาพร้อมกับความมั่งคั่ง! รีบส่งรางวัลของเจ้ามาซะ แล้วโทษทัณฑ์ของเจ้าจะเบาลงถ้าเจ้ายอมหยุดอยู่แค่นี้"

โนอาห์ส่ายหัว

"ไม่มีทางเกิดขึ้นหรอก"

ลีน่าเริ่มหมดความอดทน

"อะไรกัน เจ้าคิดว่าถ้ากลับไปที่คฤหาสน์แล้วพวกเขาจะปล่อยให้เจ้าเก็บมันไว้เองงั้นเหรอ? ท่านผู้นำตระกูลจะเปิดทะเลแห่งจิตสำนึกของเจ้าด้วยตัวเองเพื่อดึงเอาสิ่งที่เจ้าเรียนรู้ออกมา และมอบมันให้กับตระกูลโชสติ"

เธอกำลังจะพูดต่อแต่เทรเวอร์ก้าวมาขวางหน้าเธอไว้

"เขาจะไม่กลับไปแล้ว"

ในฐานะองครักษ์ เทรเวอร์เองก็เคยมีความปรารถนาที่จะหลบหนีเช่นกัน

เขามีสิทธิพิเศษแต่เขาก็ยังเป็นเพียงสุนัขรับใช้ของนาย ไม่ว่าเขาจะได้รับปฏิบัติอย่างดีเพียงใด ตำแหน่งของเขาก็ยังคงเป็นผู้รับใช้ ดังนั้นเขาจึงเข้าใจความคิดของโนอาห์ได้ดีกว่าลีน่า

ในความคิดของเธอ ทหารไม่มีทางคิดเรื่องกบฏหรือหลบหนีได้เพราะเกรงกลัวอำนาจของตระกูลขุนนางของเธอ

ขณะที่ดวงตาของเธอเบิกกว้างด้วยความเข้าใจ โนอาห์ก็พุ่งตัวออกไป

คมดาบวายุสีดำยี่สิบสายถูกส่งตรงไปยังเทรเวอร์และลีน่า

ยกเว้นลีน่าที่ฟื้นตัวมาได้มากแล้วด้วยโอสถ คนอื่นๆ ในกลุ่มต่างเหนื่อยล้าและบาดเจ็บ ในขณะที่โนอาห์อยู่ในสภาพที่แข็งแกร่งที่สุด

ลีน่าสร้างกำแพงน้ำขึ้นมา และเทรเวอร์ยกดาบขึ้นเพื่อรับแรงปะทะจากคมดาบวายุบางส่วน

ทว่าไม่จำเป็นต้องทำเช่นนั้นเพราะคาถาของลีน่าดูดซับการโจมตีไว้อย่างสมบูรณ์

อย่างไรก็ตาม โนอาห์ได้หายไปจากสายตาของพวกเขาแล้ว

พวกเขาหันกลับไปเมื่อได้ยินเสียงกรีดร้องจากทหารคนหนึ่งในกลุ่ม

โนอาห์กวัดแกว่งดาบคู่อย่างอิสระเข้าใส่เหล่าทหารที่หมดแรง

พวกเขาทุ่มเทแรงกายแรงใจไปหมดแล้วในการทดสอบ และแม้จะมีเวลาฟื้นฟูออร่าและรักษาบาดแผลไปบ้าง แต่ฝีมือการต่อสู้ในตอนนี้ก็ไม่ถึงครึ่งของสิ่งที่พวกเขาทำได้จริงๆ

ศีรษะปลิวว่อนในอากาศและเลือดสาดกระจายลงสู่พื้นดิน เมื่อองครักษ์ล้มลงอย่างไร้วิญญาณทีละคน

เทรเวอร์ให้ความสำคัญกับการปกป้องทายาทเป็นอันดับแรก เขาวิ่งไปหานีลและเฟเบียนแล้วพาพวกเขาไปยังจุดที่ลีน่ายืนชูแขนอยู่

เธอกำลังพยายามเล็งเป้าหมายที่โนอาห์ด้วยกระสุนน้ำ แต่เขามักจะหลบอยู่หลังทหารคนใดคนหนึ่งเสมอ ทำให้เธอไม่มีจังหวะยิงที่ชัดเจนเลย

ในที่สุด พวกเขาก็ได้แต่ยืนดูองครักษ์ทั้งยี่สิบคนถูกฆ่าตายจนหมด

ลีน่าไม่ลังเล เมื่อองครักษ์คนสุดท้ายล้มลงและร่างของโนอาห์ปรากฏขึ้นในที่โล่ง เธอยิงกระสุนน้ำห้านัดตรงไปที่เขาทันที

โนอาห์ตวัดดาบ คมดาบวายุสิบสายพุ่งออกไปปะทะกับคาถา

กระสุนน้ำทะลวงผ่านกระบวนท่ามาได้ แต่มันก็ช้าลงมากพอที่จะเปิดโอกาสให้โนอาห์หลบหลีก

เขาพุ่งเข้าหาทั้งสี่คนที่เหลือของกลุ่มบัลวานอย่างรวดเร็ว

เทรเวอร์เข้าขวางระหว่างเขาและเหล่าทายาท พร้อมรับแรงกระแทกแรก

โนอาห์เข้าปะทะกับเขา ดาบคู่ปะทะกับดาบเล่มเดียว พละกำลังทางกายภาพของทั้งคู่ทัดเทียมกัน

ลีน่ายิ้มและยกแขนขึ้นเล็งเป้าไปที่โนอาห์ แต่แล้วหยดของเหลวสีแดงอุ่นๆ ก็หยดลงบนแก้มของเธอ

ดวงตาของเธอเบิกกว้างเมื่อสังเกตเห็นร่างสีดำขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นข้างกาย

ที่ปลายด้านหนึ่งของร่างสีดำนั้นคือขาของโนอาห์

ส่วนปลายอีกด้านหนึ่งอยู่ด้านหลังเธอในรูปลักษณ์ของหัวสัตว์เลื้อยคลาน

ท่ามกลางเขี้ยวของมัน ร่างของนีลกำลังถูกขยี้และบาดแผลมากมายเริ่มปรากฏบนตัวเขา

ทว่ามีเยื่อบางๆ ที่มองไม่เห็นกำลังปกป้องเขาอยู่ ช่วยหยุดไม่ให้ฟันของอัสเซียฝังลึกลงไปในเนื้อมากกว่าเดิม

ลีน่ากรีดร้องและหันกลับไปโจมตีงูยักษ์

ความสนใจของเทรเวอร์ถูกเบี่ยงเบนไปที่สัตว์ร้าย แต่เมื่อเขาพยายามจะมองมัน ร่างของมันก็หายไปแล้ว

เขาสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดแปลบที่ช่วงเอว และสังเกตเห็นว่าปากของงูได้กัดเขาตรงนั้นไปแล้ว

"ได้ยังไ—?"

เขาพูดไม่จบประโยคเพราะโนอาห์บิดดาบคู่และแทงพวกมันเข้าที่หน้าอกของเขาอย่างจัง