บทที่ 82 - โชคร้าย

บทที่ 82 - โชคร้าย

โนอาห์หอบหายใจอย่างหนัก จุดฝังเข็มของเขากำลังเริ่มเติมออร่าเข้าสู่ร่างกายอย่างต่อเนื่อง แต่ตันเถียนของเขานั้นว่างเปล่าโดยสมบูรณ์ เขาใช้พลังทุกหยดที่มีจนหมดสิ้นแล้ว

‘นั่นคือที่สุดที่ฉันจะทำได้แล้ว ถึงขนาดต้องทำให้อัสเซียบาดเจ็บเพื่อผ่านรอบนี้มา’

เขาหันไปมองอักขระและพบว่าวงรัศมีแสงนั้นทวีความรุนแรงมากขึ้นเรื่อยๆ

‘อย่าบอกนะว่ายังมีต่ออีก? คราวนี้จะเป็นอะไร? ระดับ 3 ขั้นสูงสุดหกตัวเหรอ? หรือระดับ 4 หนึ่งตัว?’

ภาพเหตุการณ์ที่หน้าผาทวิลโบเอียผุดขึ้นมาในหัว เขาตัวสั่นเล็กน้อยเมื่อนึกถึงงูระดับ 4 ที่เพิ่งวิวัฒนาการตัวนั้น

‘ฉันไม่มีทางชนะไอ้ตัวแบบนั้นได้แน่ ต่อให้มีฉันสามคนช่วยกันรุมสู้ก็เถอะ’

เขานั่งขัดสมาธิเพื่อเติมพลังในตันเถียน เขาไม่อยากกลับไปยังช่วงแรกในสภาพที่เหนื่อยล้าจนหมดก๊อกแบบนี้

‘เดี๋ยวรอดูว่าตัวอะไรจะโผล่ออกมา แล้วค่อยทำลายอักขระในหัว’

พลังชีวิตในร่างกายเริ่มสมานบาดแผลในขณะที่จุดฝังเข็มโคจรพลัง ในช่วงพักสิบนาทีนี้ อย่างน้อยเขาก็สามารถทำให้บาดแผลฉกรรจ์ที่สุดคงที่ได้

อย่างไรก็ตาม เมื่อสิบนาทีผ่านไปกลับไม่มีอะไรเกิดขึ้น แสงยังคงส่องสว่างไปทั่วห้องโดยไม่มีสัตว์อสูรเวทมนตร์ตัวใหม่ถูกสร้างขึ้นมา

สามสิบนาทีผ่านไป วงรัศมีก็ยังไม่มีการเปลี่ยนแปลง

โนอาห์ไม่เสียเวลาคิดมาก เขาตอบรับเวลาพิเศษที่ได้รับมาเพื่อฟื้นฟูร่างกายและบำเพ็ญเพียรต่อไป

การรักษาอัสเซียต้องใช้เวลามากเกินไป เขาจึงมุ่งเน้นไปที่การสะสมออร่าของเหลวแทน

เมื่อเวลาผ่านไปหนึ่งชั่วโมง วงรัศมีแสงก็สลายตัวไป และปรากฏร่างประหลาดต่อหน้าโนอาห์

ชายผู้นั้นสวมชุดคลุมสีส้มหลวมๆ ปักลายสายฟ้าสีทอง เขากำลังลอยตัวอยู่ในท่าขัดสมาธิโดยหลับตาลง มีเคราสีขาวที่หวีไว้อย่างยาวสลวย

แต่สิ่งที่ดึงดูดสายตาของโนอาห์มากที่สุดคือหมวกทรงแหลมขนาดมหึมา

มันดูเหมือนหมวกที่พวกพ่อมดหรือแม่มดสวมใส่ในเกมจากโลกก่อนของเขา แต่ใบนี้มีเส้นผ่านศูนย์กลางเกือบสามเมตรและทำจากวัสดุโลหิตบางอย่าง

โนอาห์ตกใจจนหยุดทำสมาธิและได้แต่จ้องมองชายชราที่ลอยอยู่กลางอากาศ

จากนั้นชายชราก็ลืมตาขึ้นและมองไปรอบๆ อย่างสับสน

อักขระข้างตัวเขาระเบิดออกและปลดปล่อยละอองแสงที่ไหลเข้าสู่ร่างกายของเขา

เมื่อละอองแสงถูกดูดซับ ดวงตาของเขาก็กลับมาแจ่มใสและเริ่มพยักหน้า

"อืม... อืม... ข้าเข้าใจแล้ว"

จากนั้นสายตาของเขาจึงมองมาที่โนอาห์ที่ยังคงจ้องเขาอยู่ หลังจากพยักหน้าอีกสองสามครั้ง เขาก็เอ่ยขึ้น

"เจ้าเป็นผู้มีธาตุมืดสินะ ข้าพูดถูกไหม?"

ดวงตาของโนอาห์เบิกกว้าง เขาลอบกลืนน้ำลายอึกใหญ่พลางพยักหน้า

ผู้ฝึกฝนอาวุโสเห็นคำตอบนั้นก็ส่ายหัว

"ช่างน่าเสียดาย... น่าเสียดายยิ่งนัก"

โนอาห์ต้องการเข้าใจมากกว่านี้ เขาพยายามพยุงตัวลุกขึ้นเพื่อก้มคำนับอย่างนอบน้อมก่อนจะเอ่ยถาม

"ผ-ผู้อาวุโส... คื-"

ชายชราไม่ปล่อยให้เขาพูดจบ เขาโบกมือส่งละอองแสงสีส้มพุ่งมาทางโนอาห์

ละอองแสงนั้นรวดเร็วเกินไป มันพุ่งเข้าสู่ร่างกายภายใต้สายตาที่ไม่อยากจะเชื่อของโนอาห์

เขาเริ่มถอยหลังตามสัญชาตญาณ แต่วงรัศมีสีส้มได้ห้อมล้อมตัวเขาไว้แล้ว

โนอาห์เริ่มตื่นตระหนก แต่แล้วเขาก็สังเกตเห็นว่าตันเถียนของเขากำลังถูกเติมเต็มด้วยตัวเอง!

บาดแผลบนร่างกายสมานตัวในพริบตา แม้แต่พลังงานทางจิตในทะเลแห่งจิตสำนึกก็ถูกฟื้นฟูจนเต็มพิกัด

ร่างที่แตกร้าวของอัสเซียประสานกันโดยสมบูรณ์ และถูกเติมเต็มด้วยพลังงานมหาศาลจนข้ารับใช้โลหิตพุ่งออกมาจากร่างของโนอาห์เองโดยอัตโนมัติและส่งเสียงขู่ฟ่อใส่เพดาน!

"นั่นเป็นคาถาที่ดีจริงๆ ข้าไม่เคยคาดคิดเลยว่าคาถาเกี่ยวกับหุ่นเชิดจะพัฒนามาถึงระดับนี้ในอนาคต"

โนอาห์ยังคงตรวจสอบร่างกายที่กลับมาอยู่ในสภาพสูงสุด

เมื่อชายชราพูดจบ โนอาห์ก็หันไปมองเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเลื่อมใส

"ขอบพระคุณเป็นอย่างสูง ผู้อาวุโส!"

โนอาห์กล่าวพลางก้มคำนับอีกครั้ง

ชายชราหย่อนเท้าลงแตะพื้นและเหยียดแขนข้างหนึ่งออก วางท่าทางที่ดูทรงอำนาจ

"โลกใบนี้รู้จักข้าในนาม อัสนีวิปลาส ข้าสะสมความมั่งคั่งมานานนับร้อยปี และสร้างแดนสืบทอดนี้เพื่อหาทายาทที่คู่ควรจะถูกเรียกว่าศิษย์ของข้า"

เขาจ้องมองโนอาห์ แววตาฉายความผิดหวังออกมาเล็กน้อย

"ตัวข้าตายไปนานแล้ว แต่เจตจำนงของข้าสถิตอยู่ในอักขระแห่งมิตินี้ เจ้าหนู... เจ้าคู่ควรที่จะเป็นศิษย์ของข้าจริงๆ แต่น่าเสียดายที่ดูเหมือนดวงของพวกเราทั้งคู่จะกุด"

อัสนีวิปลาสถอนหายใจก่อนจะพูดต่อ

"มีเงื่อนไขสองประการในการเป็นทายาทของข้า ประการแรกคือต้องมีพละกำลังที่จำเป็น ซึ่งเจ้าแสดงให้เห็นแล้วอย่างชัดเจน มิเช่นนั้นข้าคงไม่ปรากฏตัวที่นี่ ประการที่สองคือเขาหรือเธอผู้นั้นต้องเป็นผู้มีธาตุสายฟ้า"

โนอาห์รู้สึกหดหู่ เขาต่อสู้มาอย่างหนักเพียงเพื่อจะถูกลงโทษด้วยโชคร้ายของตัวเอง

อัสนีวิปลาสพูดต่อเมื่อเห็นสีหน้าของเขา

"ข้าเป็นเพียงเจตจำนง ข้าต้องเชื่อฟังพันธสัญญาที่ตัวข้าตัวจริงตั้งไว้เมื่อตอนสร้างมิติ ในเมื่อเจ้าผ่านบททดสอบ เจ้าก็มีสิทธิ์ที่จะได้รับทรัพย์สมบัติที่มีค่าที่สุดในธาตุมืดของข้า จงยินดีเถิด มันเป็นคาถาระดับสูงที่จะอยู่คู่กับเจ้าไปตลอดเส้นทางการฝึกฝน"

ดวงตาของโนอาห์เป็นประกายเมื่อได้ยินคำนั้น และความกระหายใคร่รู้ก็จู่โจมเขา

"ข้าเสียใจจริงๆ เจ้าหนู กฎที่ข้าตั้งไว้ระบุชัดเจนว่าใครก็ตามที่ไม่ครบเงื่อนไขทั้งสองประการ จะได้รับรางวัลเพียงอย่างเดียวเท่านั้น ข้าไม่อาจเสี่ยงให้สิ่งที่ข้าสะสมมาถูกใช้จนหมดก่อนจะพบผู้สืบทอด หนึ่งบททดสอบหนึ่งรางวัล นั่นคือขบวนการ ตอนนี้มิติกำลังเตรียมถ่ายโอนแผนผังมนตราเข้าสู่ทะเลแห่งจิตสำนึกของเจ้าโดยตรง แล้วเจ้าจะถูกส่งตัวออกไปในไม่ช้า"

โนอาห์จมดิ่งลงในความคิด

‘คาถาเพียงอย่างเดียวช่วยให้ฉันหนีไม่สำเร็จหรอก ยังมีองครักษ์หัวกะทิรออยู่ที่ทางเข้าช่วงแรก และฉันไม่มีทางชนะพวกเขาได้เลย’

เขาก้มคำนับอีกครั้ง

"ผู้อาวุโสครับ มีทางออกอื่นจากมิติแยกนี้ไปสู่โลกภายนอกอีกไหมครับ?"

อัสนีวิปลาสพ่นลมหายใจและส่งละอองแสงสีส้มอีกสายไปยังโนอาห์

"หึหึ เจ้าคิดว่าข้าเป็นใครกัน? เอ้า นี่คือแผนที่ฉบับสมบูรณ์ของแดนสืบทอด ถือซะว่าเป็นคำขอโทษสำหรับรางวัลเพียงชิ้นเดียวละกัน"

ข้อมูลมากมายถูกฉีดเข้าสู่สมองของโนอาห์ และเขาลิงโลดใจเมื่อพบว่ามีทางรอดจากกลุ่มตระกูลบัลวานอยู่

เขากำลังจะก้มคำนับอีกครั้ง ทว่าความคิดประหลาดอย่างหนึ่งก็ผุดขึ้นในหัว

รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นบนใบหน้าขณะที่เขาเดินเข้าไปใกล้ผู้ฝึกฝนอาวุโสผู้นั้น