บทที่ 69 - ลิลลี่

บทที่ 69 - ลิลลี่

ภายในอาคารรับรอง ในห้องของลิลลี่

ลิลลี่กำลังถือกระจกบานเล็กเพื่อตรวจดูการแต่งหน้าของเธอ

เธอจะทำแบบนี้ทุกครั้งที่รู้สึกว่ารีสกำลังจะมา

‘เขาจะมาลงที่ฉัน เขาทำแบบนั้นเสมอ’

ลิลลี่ไม่เคยมีโอกาสได้รับการศึกษา เนื่องจากเธอมาจากครอบครัวที่ยากจน

อย่างไรก็ตาม ความงามของเธอนั้นเป็นที่เลื่องลือ จนดึงดูดแม้กระทั่งความสนใจของพวกขุนนาง

นั่นคือจุดเริ่มต้นที่ทำให้เธอได้พบกับรีสและได้เข้ามาอาศัยอยู่ในคฤหาสน์บัลวาน

ในสายตาของสามัญชน เธอคือผู้ที่ได้รับพร และเธอก็เคยรู้สึกเช่นนั้นก่อนที่โนอาห์จะเกิด

‘ไม่นึกเลยว่าความสุขเช่นนั้นจะกลายเป็นความเจ็บปวดได้ถึงเพียงนี้’

เธอนู้ดีว่าลูกชายของเธอนั้นยอดเยี่ยม

เธออาจจะไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับการฝึกฝน แต่เธอมั่นใจว่าในอนาคตโนอาห์จะกลายเป็นคนสำคัญ

‘ฉันยังจำได้ตอนที่เขาพยายามอย่างหนักเพื่อจะหัดเดิน เด็กทารกจะมีปณิธานแรงกล้าขนาดนั้นได้ยังไงกัน?’

เธอยิ้มเมื่อนึกถึงภาพเหตุการณ์ในวัยเยาว์ของเขา

‘ลูกทำงานหนักมามาก และแม่รู้ว่าลูกซ่อนหลายสิ่งหลายอย่างเอาไว้จากแม่ ลูกยังไม่เป็นผู้ใหญ่เต็มตัวด้วยซ้ำแต่ลูกก็อยากจะปกป้องแม่แล้ว’

เธอส่ายหัว

เธอรู้ว่าโนอาห์ห่วงใยเธอ เขาคอยตรวจดูร่างกายของเธอทุกครั้งที่พบกัน

เธอรู้ว่าส่วนหนึ่งของนิสัยขยันขันแข็งของเขาก็เป็นเพราะสถานการณ์ของเธอเอง

จากนั้นเธอก็นึกถึงคืนแรกที่โนอาห์ใช้เวลาฝึกฝนกับอักขระเคเซียร์ ใบหน้าซีดเซียวและดวงตาที่แดงก่ำของเขา

‘มีกี่คืนกันที่ลูกต้องลงเอยในสภาพนั้น? มีกี่ครั้งที่ลูกต้องเจ็บหนักยิ่งกว่านั้น? ให้ตายสิ ฉันมีลูกชายที่บ้าระห่ำจริงๆ’

เธอยกกระจกขึ้นส่องที่แก้มขวา รอยช้ำบางส่วนบนจุดนั้นยังคงอยู่ในช่วงพักฟื้น

‘แม่ไม่เคยบอกลูกเลยว่า พ่อของลูกตบตีแม่เพื่อที่จะทำร้ายลูก ทุกสิ่งที่เขาทำก็เพื่อทำลายชีวิตของลูก แม่เป็นเพียงเครื่องมือสำหรับเป้าหมายนี้ และดูเหมือนว่าวิธีการของเขาจะได้ผล’

เธอถอนหายใจ

สิ่งที่เธอเรียนรู้มากที่สุดนับตั้งแต่เข้ามาอยู่ในคฤหาสน์คือ นิสัยของรีส

เธอแทบจะทำนายการกระทำของเขาได้ทุกอย่าง

‘วันนี้ลูกดูเป็นกังวลจริงๆ ไม่อย่างนั้นลูกคงไม่บอกแม่ นั่นหมายความว่าการตอบโต้ของรีสจะรุนแรงขึ้น ไม่ต้องห่วงนะ ถึงแม่จะไร้ประโยชน์ในฐานะแม่ แต่ในที่สุดแม่ก็มีความกล้าพอที่จะเลิกเป็นภาระของลูกเสียที’

เธอขว้างกระจกลงบนพื้นจนแตกกระจาย

จากนั้นเธอหยิบเศษกระจกที่คมที่สุดขึ้นมาสองชิ้นและซ่อนไว้ในแขนเสื้อ

‘แม่หวังว่าลูกจะเข้าใจ และเมื่อเวลาผ่านไป ลูกจะยกโทษให้แม่’

ดวงตาของเธอเปลี่ยนเป็นเด็ดเดี่ยวขณะรอคอยคนรักของเธออยู่บนเตียง

รีสไม่ได้ปล่อยให้เธอรอนานนัก เขามาถึงห้องของเธอเพียงไม่กี่ชั่วโมงหลังจากนั้น

เมื่อเขาเดินเข้าไป เขาจัดสังเกตเห็นว่ามีบางอย่างผิดปกติกับสีหน้าของลิลลี่ แต่แล้วเขาก็นึกถึงแผนการของตัวเองและประดับรอยยิ้มไว้บนใบหน้า

ทว่า ก่อนที่เขาจะได้พูดอะไร ลิลลี่เป็นฝ่ายเริ่มก่อน

"คุณมาเพื่อจะฆ่าฉันงั้นเหรอ?"

พวกเขาอยู่ด้วยกันมานาน รีสรู้ดีว่าลิลลี่ไม่ใช่ผู้หญิงโง่ๆ

"ฆ่าเจ้า? ไม่เลย เจ้าคงไม่รู้แต่การทำแบบนั้นมันขัดต่อคำสั่งโดยตรงของท่านพ่อ ลูกชายของเรากลายเป็นคนดังไปแล้ว"

เธอเงยหน้าขึ้นจ้องเข้าไปในดวงตาของรีส

"งั้นคุณจะทำอะไรล่ะ?"

รีสยิ้มอย่างพึงพอใจและตอบกลับ

"ก็นะ ทุกคนต่างรู้ดีถึงการปรนนิบัติที่ข้ามีให้เจ้า ข้าแค่กำลังคิดว่าครั้งนี้ข้าอาจจะทิ้งร่องรอยถาวรไว้เสียหน่อย ข้าอาจจะเสียโอกาสที่จะฆ่าเจ้า แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าข้าจะเพิ่มความเกลียดชังที่เขามีต่อตระกูลไม่ได้นี่นา"

ลิลลี่ยิ้มให้กับคำพูดของเขา

‘ถ้าเขาเกลียดลูกขนาดนี้ นั่นหมายความว่าลูกชายของฉันยอดเยี่ยมจริงๆ’

"แล้วคุณคิดจะทำอะไรล่ะ"

รีสทำท่าครุ่นคิดแล้วตอบอย่างไม่ใส่ใจ

"ข้ากำลังคิดว่า ถ้าข้าทำให้หน้าของเจ้าเสียโฉม ความเกลียดชังที่เขามีต่อตระกูลจะไม่เพิ่มขึ้นทุกครั้งที่เขามองหน้าเจ้าหรอกรึ? ท่านประมุขผู้สูงส่งคงไม่ลงมาแทรกแซงด้วยตัวเองเพียงเพราะรอยแผลไม่กี่รอยบนหน้าโสเภณีหรอก"

ลิลลี่ยังคงยิ้มและลุกขึ้นยืนโดยเอามือไพล่หลัง

จากนั้นเธอเดินเข้าไปใกล้รีสด้วยสีหน้ายั่วยวนและโอบแขนรอบคอของเขา

"คุณไม่อยากเชยชมใบหน้าของฉันเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะทำแบบนั้นงั้นเหรอ?"

รีสเริ่มมีอารมณ์และกอดหญิงสาวไว้แน่นที่เอว ดึงตัวเธอเข้ามาใกล้เป้ากางเกงของเขา

"เจ้ามันเป็นโสเภณีจริงๆ เอ้อ"

เขากำลังจะจูบเธอตอนที่ลิลลี่หยิบเศษกระจกชิ้นหนึ่งออกมาจากแขนเสื้อและแทงเข้าที่ดวงตาซ้ายของรีส

รีสเหวี่ยงเธอออกไปด้วยกำลังทั้งหมดตามสัญชาตญาณ เธอจึงกระแทกเข้ากับผนังห้องและร่วงลงสู่พื้น

รีสนั้นอ่อนแอแต่เขายังคงเป็นผู้ฝึกฝน แรงกระแทกนั้นทำให้ซี่โครงของลิลลี่หักไปบางส่วน

เขาเริ่มตะโกนใส่ร่างของลิลลี่ที่นอนอยู่บนพื้นอย่างบ้าคลั่ง

"นังผู้หญิงบ้า! คราวนี้ไม่มีอะไรช่วยเจ้าได้แล้ว ต่อให้เป็นท่านประมุขก็ตาม! ข้าจะค่อยๆ ทรมานเจ้า และจะทำให้มั่นใจว่าไอ้ลูกนอกสมรสนั่นจะได้ยืนดูตอนที่ข้าทำด้วย!"

เลือดไหลออกมาจากเบ้าตา เศษกระจกแทงลึกเข้าไปข้างใน เขาไม่แน่ใจว่าอาการบาดเจ็บนี้จะรักษาได้หรือไม่

อย่างไรก็ตาม ลิลลี่ได้หยิบเศษกระจกอีกชิ้นที่ซ่อนไว้และแทงเข้าที่ลำคอของตัวเอง

เธอเผยรอยยิ้มที่สดใสขณะที่ชีวิตกำลังหลุดลอยไป และมีความสุขที่ได้รู้ว่าแผนการของเธอประสบความสำเร็จ

‘ตอนนี้เขาจะไม่มีอะไรมาฉุดรั้งลูกได้อีกแล้ว ลูกรัก และลูกจะคิดว่าแม่ของลูกเป็นเพียงผู้หญิงที่อ่อนแอ แม่หวังว่าในตระกูลบัลวานลูกจะเติบโตอย่างแข็งแกร่ง และจะไม่ทำอะไรที่บ้าระห่ำ ดูแลตัวเองด้วยนะลูกรัก’

แล้วเธอก็สิ้นใจ

รีสยังคงตะโกนและกำลังจะเดินเข้าไปใกล้ศพของลิลลี่ ทันใดนั้นแรงกดดันที่น่าอึดอัดใจก็ปกคลุมไปทั่วห้อง

"ไอ้ลูกโง่ คำสั่งของข้าเป็นเพียงแค่ลมตดในหูเจ้างั้นรึ?"

โทมัส บัลวาน ปรากฏตัวขึ้นในห้องและหยุดรีสไม่ให้ก้าวเดินต่อไปได้แม้แต่ก้าวเดียว