บทที่ 13 - นายเป็นคนทำจริงๆ เหรอ

บทที่ 13 - นายเป็นคนทำจริงๆ เหรอ

✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿

"อืม ใช่ โต๊ะนายกินข้าวกันเสร็จแล้วเหรอ"

"ครับอาจารย์ เพิ่งกินอิ่มกันเมื่อกี้ ตอนนี้กำลังช่วยกันเก็บโต๊ะอยู่ครับ"

เฉาเสี่ยวตงตอบตามตรง

"ปล่อยให้พวกนั้นเก็บไปเถอะ ฝีมือระดับนายไม่ต้องไปเหนื่อยกับเรื่องพวกนี้หรอก"

ซุนฉวีวกกลับเข้าเรื่องแล้วถามว่า "มื้อเที่ยงวันนี้มันฝรั่งเส้นผัดเปรี้ยวเผ็ดของนายทำออกมาได้ยอดเยี่ยมมากเลยนะ อาจารย์ทุกคนล้วนชมเปาะกันทั้งนั้น นายลองเล่าให้ฟังหน่อยสิว่าทำยังไงถึงได้อร่อยขนาดนี้ แล้วเดี๋ยวฉันจะให้อาจารย์ไฉช่วยชี้แนะเพิ่มเติมให้ เขาเป็นพ่อครัวเตาสองที่ทำอาหารจานนี้ได้อร่อยที่สุดในร้านเราเลยนะ"

"อาจารย์นายก็ชมเกินไป แต่เรื่องวิธีทำมันฝรั่งเส้นผัดเปรี้ยวเผ็ด ฉันเองก็พอมีเคล็ดลับอยู่บ้าง นายลองว่ามาสิ"

แม้ในใจไฉเหวินซานจะไม่เต็มใจนัก แต่ภายนอกก็ยังคงแสดงท่าทีสุภาพต่อเฉาเสี่ยวตง

ก็แหม ด้วยพรสวรรค์ของเฉาเสี่ยวตง การจะได้เลื่อนขั้นเป็นพ่อครัวเตาสองก็คงเป็นเรื่องของเวลาเท่านั้นแหละ เผลอๆ อาจจะพุ่งขึ้นไปถึงระดับเตาเอกเลยก็ได้

สำหรับคนที่มีแววว่าในอนาคตจะมีตำแหน่งเทียบเท่า หรืออาจจะสูงกว่าเขาด้วยซ้ำ เขาจะไปทำตัวกร่างใส่เหมือนเด็กฝึกงานทั่วไปได้ยังไง

"เอ่อ แต่มันฝรั่งเส้นจานนี้ ผมไม่ได้เป็นคนทำนะครับ"

พอเฉาเสี่ยวตงพูดจบ

รอยยิ้มภาคภูมิใจบนใบหน้าของซุนฉวีผู้เป็นอาจารย์ก็ค่อยๆ หุบลง เปลี่ยนเป็นแข็งค้างไปในพริบตา

ส่วนไฉเหวินซานที่นั่งอยู่ข้างๆ กลับตาลุกวาวขึ้นมาทันที

พ่อครัวคนอื่นๆ ที่ร่วมโต๊ะต่างก็เบิกตากว้าง อ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง

"หา ไม่ใช่นายทำหรอกเหรอ"

"เป็นไปไม่ได้มั้ง อาหารทำออกมาได้ดีขนาดนี้ ถ้าไม่ใช่นายแล้วเด็กฝึกงานคนไหนจะทำได้อีกล่ะ"

"หรือว่าจะไม่ใช่ฝีมือเด็กฝึกงาน แต่เป็นพ่อครัวประจำเตาคนไหนคันไม้คันมือแอบทำกันแน่"

พอได้ยินคำพูดของแต่ละคน ซุนฉวีก็รู้สึกร้อนผ่าวที่ใบหน้า

อุตส่าห์นั่งโม้มาตั้งนานสองนาน ดันชมผิดคนซะงั้น คนทำอาหารจานนี้ดันไม่ใช่ลูกศิษย์ตัวเองเสียนี่

ซุนฉวีรีบถามต่อทันที "แล้วตกลงใครเป็นคนทำล่ะ"

ไฉเหวินซานกับพ่อครัวคนอื่นๆ บนโต๊ะต่างก็หันมามองเป็นตาเดียว ทุกคนล้วนอยากรู้ใจจะขาด

"หวังเจี้ยนเย่เป็นคนทำครับ"

เฉาเสี่ยวตงตอบตามความจริง

"หวังเจี้ยนเย่เนี่ยนะ"

ไฉเหวินซานทำหน้าเหมือนไม่อยากจะเชื่อ "นี่มันจะเป็นไปได้ยังไงกัน เจ้านั่นเป็นลูกศิษย์ฉันนะ ฝีมือหมอนั่นอยู่ระดับไหนทำไมฉันจะไม่รู้"

"ลูกศิษย์ของเฒ่าไฉงั้นเหรอ"

ซุนฉวีเบิกตากว้าง เขาเองก็นึกไม่ถึงเหมือนกันว่าเรื่องนี้จะไปเกี่ยวโยงกับไฉเหวินซานได้

ถ้าเรื่องนี้เป็นความจริงล่ะก็ เท่ากับว่าตาเฒ่าไฉก็ได้ลูกศิษย์หัวกะทิไปครองเหมือนกับเขาน่ะสิ

แล้วแบบนี้ ตาเฒ่าไฉจะไม่พ่นน้ำลายใส่หน้าเขาเหมือนที่เขาเพิ่งทำไปหรอกเหรอเนี่ย

คิดได้ดังนั้นซุนฉวีก็ถึงกับขนลุกซู่

พ่อครัวคนอื่นๆ บนโต๊ะต่างก็อยู่ในอาการช็อกไม่แพ้กัน

"ทำไมถึงเป็นลูกศิษย์ของอาจารย์ไฉไปได้ล่ะ ฉันจำได้ว่าฝีมือลูกศิษย์เขาค่อนข้างธรรมดาไม่ใช่เหรอ"

"ใช่ๆ คราวก่อนฉันบังเอิญเห็นลูกศิษย์เขาหั่นมันฝรั่ง ฝีมือยังห่างชั้นกับมันฝรั่งในจานนี้ลิบลับเลย"

"ถ้าเป็นฝีมือลูกศิษย์เขาจริงๆ งั้นพวกเราก็ต้องขอแสดงความยินดีกับอาจารย์ไฉด้วยสิที่ได้ลูกศิษย์ฝีมือดีขนาดนี้"

ระหว่างที่ทุกคนกำลังซุบซิบกันอยู่ ไฉเหวินซานก็รีบถามขึ้นมา "นายรู้ได้ไงว่าอาหารจานนี้เป็นฝีมือของหวังเจี้ยนเย่"

"เมื่อเช้าเขาเดินมาหาผม บอกว่าอยากจะช่วยทำกับข้าวมื้อเที่ยงด้วย ผมเห็นว่ายังไม่มีใครทำมันฝรั่งเส้นผัดเปรี้ยวเผ็ด ก็เลยแบ่งหน้าที่นี้ให้เขาไปครับ"

เฉาเสี่ยวตงเล่าเหตุการณ์ตอนนั้นให้ฟังคร่าวๆ

แม้จะได้รับการยืนยันจากปากของเฉาเสี่ยวตงแล้ว แต่ไฉเหวินซานก็ยังไม่กล้าเชื่ออยู่ดีว่าลูกศิษย์ที่เคยมีพรสวรรค์แสนจะธรรมดาของตน จะสามารถพัฒนาฝีมือได้รวดเร็วปานก้าวกระโดด จนทำมันฝรั่งเส้นผัดเปรี้ยวเผ็ดระดับเทพจานนี้ออกมาได้

หลังจากหายตกตะลึงและได้สติกลับคืนมา ไฉเหวินซานก็กวักมือเรียกหวังเจี้ยนเย่ที่กำลังเก็บโต๊ะอยู่อีกฝั่งให้เดินมาหา

"อาจารย์เรียกผมเหรอครับ"

ในมือของหวังเจี้ยนเย่ยังถือผ้าขี้ริ้วอยู่เลย

ถึงแม้พวกหลี่ซือจะพากันแย่งทำความสะอาดโดยไม่ยอมให้หวังเจี้ยนเย่ต้องออกแรงเลยก็ตาม

แต่หวังเจี้ยนเย่ก็มีนิสัยคล้ายกับเฉาเสี่ยวตง คือไม่ได้ทำตัวเย่อหยิ่งจองหองเพียงเพราะฝีมือตัวเองพัฒนาขึ้น เขายังคงช่วยทุกคนเก็บกวาดโต๊ะหลังจากกินข้าวเสร็จเหมือนเดิม

"มันฝรั่งเส้นผัดเปรี้ยวเผ็ดจานนี้นายทำเหรอ"

ไฉเหวินซานถามโพล่งขึ้นมาอย่างอดใจไม่ไหว

ซุนฉวีรวมถึงพ่อครัวคนอื่นๆ ร่วมโต๊ะต่างก็หันขวับมาจับจ้องหวังเจี้ยนเย่เป็นตาเดียว

"ผมทำเองครับ มีอะไรเหรอครับอาจารย์"

หวังเจี้ยนเย่ตอบไปตามตรง

"นายเป็นคนทำจริงๆ เหรอเนี่ย"

จู่ๆ ไฉเหวินซานก็มีอาการตื่นเต้นดีใจสุดขีด คว้าหมับเข้าที่แขนของหวังเจี้ยนเย่อย่างจัง

หวังเจี้ยนเย่ยิ้มแหยๆ พยักหน้ารับ เขาไม่เคยเห็นอาจารย์แสดงท่าทีตื่นเต้นยินดีกับเขาขนาดนี้มาก่อนเลย เล่นเอาทำตัวไม่ถูกไปเหมือนกัน

"โอ้โห ฝีมือนายจริงๆ ด้วย ลูกศิษย์รักของฉัน นายนี่มันสุดยอดไปเลย ทำเอาอาจารย์อย่างฉันหน้าบานเป็นกระด้งแล้วเนี่ย"

ไฉเหวินซานเขย่าแขนหวังเจี้ยนเย่ด้วยความตื่นเต้น

ซุนฉวีแอบคิดในใจว่าซวยแล้วสิ

ดูจากอาการดีใจจนเนื้อเต้นของไฉเหวินซานก็รู้เลยว่าหมอนี่ต้องเก็บกดมานานแน่ๆ

แล้วมันก็เป็นไปตามที่ซุนฉวีคาดไว้ไม่มีผิด

วินาทีต่อมา ไฉเหวินซานก็หันมามองเขาด้วยสายตาผู้ชนะ พร้อมกับโอ้อวดว่า "อาจารย์ซุน คุณคิดว่าลูกศิษย์ผมคนนี้เป็นยังไงบ้างล่ะ"

ซุนฉวีปั้นหน้ายิ้มแย้มกล่าวแสดงความยินดีตามมารยาท

แต่ในใจกลับรู้สึกขุ่นเคืองพิลึก ก็ที่ผ่านมามีแต่ลูกศิษย์เขาที่คอยสร้างชื่อเสียงให้หน้าบาน เขาเลยได้ทีโอ้อวดข่มไฉเหวินซานมาตลอด

แต่ตอนนี้สถานการณ์มันกลับตาลปัตรไปหมด

ชั่วขณะนั้น ซุนฉวีถึงกับทำใจยอมรับไม่ได้เลยทีเดียว

พอเห็นสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออกของซุนฉวี ในที่สุดไฉเหวินซานก็ได้ระบายความอัดอั้นตันใจออกมา โล่งอกเสียที

"เจี้ยนเย่ ฉันจำได้ว่าเมื่อก่อนนายไม่ได้ทำอาหารเก่งขนาดนี้นี่นา วันนี้เกิดอะไรขึ้น ทำไมฝีมือทำมันฝรั่งเส้นของนายถึงได้พัฒนาขึ้นมาอย่างก้าวกระโดดแบบนี้ล่ะ"

ไม่ใช่แค่ไฉเหวินซานที่มีข้อสงสัย คนอื่นๆ ก็อยากรู้คำตอบนี้เหมือนกัน

"อาจารย์ครับ ก็ผมใกล้จะสอบประเมินระดับแล้ว ช่วงนี้ผมก็เลยขยันซ้อมหนักมากทั้งที่บ้านแล้วก็ที่ครัวหลังร้าน ซ้อมทำมาตั้งหลายรอบ แต่ผมก็ไม่มั่นใจเลยว่าฝีมือตัวเองอยู่ระดับไหนแล้ว"

"ผมก็เลยขออาสามาทำมื้อเที่ยงของครัวหลังร้านเรา จุดประสงค์หลักก็คืออยากจะให้อาจารย์ทุกท่านได้ลองชิมฝีมือของผมดู ดีที่สุดคืออยากได้คำชี้แนะจากอาจารย์ทุกท่านด้วย ผมจะได้รู้ระดับฝีมือตัวเอง และยังได้เอาคำแนะนำไปปรับปรุงแก้ไขให้ดียิ่งขึ้นไปอีก"

"มันฝรั่งเส้นผัดเปรี้ยวเผ็ดมื้อเที่ยงวันนี้ ตอนที่ทำผมเลยตั้งใจทำเป็นพิเศษ บางทีอาจจะเป็นเพราะเหตุนี้แหละครับ ผมถึงได้ดึงฝีมือตัวเองออกมาได้ดีกว่าปกตินิดหน่อย"

หวังเจี้ยนเย่อธิบายยาวเหยียด

ไฉเหวินซานเข้าใจเรื่องราวทั้งหมดแล้ว เขามองลูกศิษย์ด้วยสายตาชื่นชม "อย่างนี้นี่เอง อืม ความพยายามอยู่ที่ไหน ความสำเร็จอยู่ที่นั่น ทำดีมาก"

หวังเจี้ยนเย่ยิ้มรับ "แล้วอาจารย์มีคำแนะนำอะไรสำหรับอาหารจานนี้ของผมบ้างไหมครับ มีตรงไหนที่ผมยังต้องปรับปรุงอีกไหม"

"ด้วยระดับฝีมือของอาจารย์อย่างฉัน ตอนนี้ยังมองไม่เห็นข้อบกพร่องหรอกนะ แต่ว่า..."

ไฉเหวินซานหันไปแนะนำซุนฉวีที่นั่งอยู่ข้างๆ ให้หวังเจี้ยนเย่รู้จัก "อาจารย์ซุนท่านนี้มีฝีมือทำอาหารเก่งกาจมาก ฉันเชื่อว่าเขาจะต้องมีคำชี้แนะดีๆ ให้นายแน่ๆ ใช่ไหมอาจารย์ซุน"

ซุนฉวีสูดลมหายใจเข้าลึกๆ พยายามฝืนปั้นรอยยิ้มบนใบหน้า "ในบรรดาพวกเราทั้งหมด ก็มีแต่อาจารย์นายเนี่ยแหละที่ทำมันฝรั่งเส้นได้อร่อยที่สุด ขนาดเขายังไม่มีคำชี้แนะให้นาย แล้วฉันจะมีได้ยังไงล่ะ"

ไฉเหวินซานพูดอย่างได้ใจว่า "โธ่ อาจารย์ซุน ลูกศิษย์ผมคนนี้อาจจะมีพรสวรรค์ด้อยไปสักหน่อย แต่เขาก็มีความพยายามและสู้ไม่ถอย อาศัยความขยันหมั่นเพียรเพื่อชดเชยจุดด้อย กว่าจะทำอาหารออกมาได้ขนาดนี้ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยนะ คุณก็ช่วยแนะนำเขาสักนิดสักหน่อยเถอะ"

"ในเมื่อฉันมองไม่เห็นข้อบกพร่อง แล้วจะให้พูดมั่วๆ ได้ยังไง เกิดไปแนะนำผิดๆ ขึ้นมาจะทำยังไงล่ะ กว่าอาจารย์ไฉอย่างนายจะได้ลูกศิษย์ที่ถูกใจมาสักคน ขืนโดนฉันชี้แนะจนเสียคน นายไม่มาโทษฉันแย่เหรอ"

ซุนฉวีมองท่าทางอวดดีของไฉเหวินซาน ตอนนี้ในหัวเขามีแต่ความคิดเดียวเท่านั้นคือ รีบหนีไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด

[จบแล้ว]