บทที่ 44 - เจรจาพาทีไล่ทูตฝรั่ง

บทที่ 44 - เจรจาพาทีไล่ทูตฝรั่ง

การเจรจาติดหล่มมาได้ระยะหนึ่งแล้ว ทูตจากทั้งสี่ประเทศเริ่มจะมีอาการร้อนรนขึ้นมาจริงๆ โดยเฉพาะอังกฤษและฝรั่งเศส แรงกดดันจากภายในประเทศของพวกเขาเริ่มมีมากขึ้นเรื่อยๆ อีกทั้งบรรดาพวกหัวรุนแรงฝ่ายสนับสนุนสงครามก็พากันถูไม้ถูมือเตรียมพร้อม หมายจะขยายขอบเขตของสงครามให้กว้างขึ้น

ฮว๋าหรัวฮั่นทูตอเมริกานั่งอยู่บนเก้าอี้ในที่พักรับรองด้วยท่าทีเซื่องซึมไร้ชีวิตชีวา เดิมทีเรื่องนี้ไม่ได้มีความเกี่ยวข้องอันใดกับอเมริกาของพวกเขามากนัก เพียงแค่หวังจะเดินตามหลังชาวอังกฤษและชาวฝรั่งเศสเพื่อฉวยโอกาสตักตวงผลประโยชน์บ้างเล็กน้อยเท่านั้น ไม่คิดเลยว่าต้าชิงแห่งนี้แม้จะอ่อนแอแต่ก็ยังมีความหยิ่งทะนงอยู่บ้าง ยืนกรานหัวเด็ดตีนขาดไม่ยอมท่าเดียว ช่างทำให้ผู้คนร้อนใจเสียเหลือเกิน

ขณะที่ฮว๋าหรัวฮั่นกำลังเหม่อลอยอยู่นั้น ด้านนอกก็มีคนเข้ามารายงานว่า อ๋องกงอี้ซินแห่งต้าชิงกับแม่ทัพกัวเย่อขอเข้าพบ!

ฮว๋าหรัวฮั่นชะงักไปครู่หนึ่ง รีบสั่งให้คนเชิญทั้งสองเข้ามาทันที

หลังจากทั้งสองฝ่ายทำความรู้จักกันแล้วก็พากันนั่งลง

ฮว๋าหรัวฮั่นเอ่ยถาม "ขอเรียนถามท่านอ๋อง การที่ท่านมาพบข้าในครั้งนี้ มีสิ่งใดมาชี้แนะอย่างนั้นหรือ"

ฮว๋าหรัวฮั่นเพิ่งมาถึงเมืองจีน จึงยังไม่ค่อยเข้าใจภาษาจีนนัก ทำได้เพียงสื่อสารผ่านล่ามแปลภาษา ทว่าล่ามยังไม่ทันจะได้อ้าปาก กัวเย่อที่อยู่ด้านข้างกลับพูดภาษาอังกฤษสำเนียงนิวยอร์กขนานแท้ออกมาเจรจากับฮว๋าหรัวฮั่นเสียแล้ว "สวัสดีท่านทูตฮว๋าหรัวฮั่นที่เคารพ ท่านอ๋องของเราเป็นตัวแทนของตัวท่านเองและองค์ฮ่องเต้ของเรา ขอส่งความปรารถนาดีมายังท่านประธานาธิบดีเจมส์ แคนบิวแนน แห่งประเทศของท่านด้วย"

ฮว๋าหรัวฮั่นมีสีหน้าประหลาดใจ ชายหนุ่มสองคนตรงหน้านี้ไม่ใช่คนธรรมดาเสียแล้ว ยังไม่ต้องพูดถึงท่านอ๋องที่อายุมากกว่า แต่ชายหนุ่มอายุราวๆ ยี่สิบปีผู้นี้ไม่ธรรมดาเลยจริงๆ ไม่เพียงแต่พูดภาษาอังกฤษได้คล่องแคล่วเท่านั้น แต่ยังใส่ใจในมารยาททางการทูตระหว่างประเทศเป็นอย่างมาก นับตั้งแต่เขาเดินทางมาถึงต้าชิง นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้พบเจอคนเช่นนี้!

ฮว๋าหรัวฮั่นตั้งสติได้ รีบค้อมตัวลงเล็กน้อยแล้วตอบว่า "ข้าในฐานะทูตอเมริกาฮว๋าหรัวฮั่น ขอเป็นตัวแทนท่านประธานาธิบดี ส่งความปรารถนาดีมายังองค์ฮ่องเต้ของพวกท่านเช่นกัน ขอขอบคุณในความปรารถนาดีของทั้งสองท่าน!"

กัวเย่อหันไปแปลคำพูดของฮว๋าหรัวฮั่นให้อี้ซินฟัง อ๋องกงถึงกับหัวเราะออกมา ก่อนหน้านี้เขาเคยได้ยินมาว่าพวกฝรั่งเหล่านี้รับมือยากนัก แต่ดูตอนนี้สิ นี่ก็รู้ธรรมเนียมดีไม่ใช่หรือ

เขาจะไปรู้ได้อย่างไรว่าไม่ใช่ฝรั่งที่ไม่รู้ธรรมเนียม แต่เป็นพวกขุนนางใหญ่ในราชสำนักต้าชิงที่ชอบคิดไปเองต่างหากที่ไม่รู้ธรรมเนียม เอาแต่ถลึงตาใส่เขาไม่ก็เอาแต่นั่งเงียบเป็นเป่าสาก แล้วแบบนี้เขาจะมีท่าทีดีๆ ตอบกลับไปได้อย่างไรเล่า!

อ๋องกงยิ้มกล่าว "ท่านทูตฮว๋าหรัวฮั่น การที่เปิ่นหวังกับผู้ช่วยกัวมาเยือนในครั้งนี้ ก็เพื่อต้องการจะมาพูดคุยทำความเข้าใจถึงความสัมพันธ์ระหว่างสองประเทศของเรา หวังว่าประเทศของท่านจะยอมถอนตัวจากการเจรจาในครั้งนี้"

แม้ท่าทีของอ๋องกงจะดูเป็นมิตร แต่จู่ๆ ก็มาบอกให้ฮว๋าหรัวฮั่นถอนตัวจากการประชุมห้าประเทศเช่นนี้ ออกจะดูหักหาญน้ำใจกันเกินไปสักหน่อย

กัวเย่อยิ้มขื่นอยู่ในใจ งานนี้รับมือยากจริงๆ ใต้เท้าผู้สูงส่งแห่งอาณาจักรสวรรค์เหล่านี้ล้วนแต่มีจังหวะการพูดแบบเดียวกันหมด หากพวกท่านมีความสามารถเทียบเท่าหลี่หงจางในอนาคต จะมาวางมาดใหญ่โตเช่นนี้ก็คงไม่เป็นไรหรอก

กัวเย่อลดเสียงลงแล้วเอ่ย "ท่านอ๋อง การหารือในครั้งนี้ขอท่านโปรดอนุญาตให้ข้าเป็นผู้ตัดสินใจทั้งหมดด้วยเถิด มิฉะนั้นการสื่อสารที่ไม่เข้าใจกันอาจทำให้เกิดความเข้าใจผิดได้ง่าย หากมีจุดใดที่ต้องพิจารณาอย่างรอบคอบ ข้าจะปรึกษากับท่านเองขอรับ!"

อ๋องกงพยักหน้ารับ กัวเย่อจึงหันกลับมากล่าวกับฮว๋าหรัวฮั่นว่า "ท่านทูต อันที่จริงการที่พวกเรามาในครั้งนี้ ก็เพื่อแสดงความไม่พอใจต่อการที่ประเทศของท่านไปร่วมเดินตามจังหวะเดียวกับอังกฤษและฝรั่งเศส เรื่องนี้เดิมทีเป็นข้อพิพาทระหว่างพวกเรากับอังกฤษและฝรั่งเศส การที่ประเทศของท่านเข้ามายุ่งเกี่ยวด้วย ดูจะเกินเลยไปสักหน่อยนะ"

ฮว๋าหรัวฮั่นอึ้งไปเล็กน้อยก่อนตอบ "ท่านผู้ช่วย ตอนนี้ไม่ใช่ว่าพวกเราเดินตามจังหวะเดียวกับอังกฤษและฝรั่งเศส แต่เป็นเพราะการกระทำบางอย่างของประเทศพวกท่านทำให้ประเทศของเราทั้งหลายรู้สึกไม่พอใจอย่างมาก ดังนั้นพวกเราจึงรวมตัวกันเพื่อยื่นข้อเรียกร้องต่อประเทศของท่านอย่างไรล่ะ"

กัวเย่อยิ้มตอบ "ท่านทูต ประเทศของท่านมีข้อเรียกร้องอันใดก็เชิญเสนอต่อรัฐบาลต้าชิงของเรามาได้เลย พวกเราย่อมต้องให้คำตอบที่น่าพึงพอใจแก่ประเทศของท่านอย่างแน่นอน อีกทั้งเท่าที่ข้ารู้มา ตอนนี้ภายในประเทศของท่านก็ดูจะไม่ค่อยสงบสุขนัก รัฐบาลที่ถูกต้องตามกฎหมายทางตอนเหนือกับทางตอนใต้กำลังมีข้อขัดแย้งกันอย่างหนัก ประเทศของท่านมีความจำเป็นอันใดที่จะต้องมากระโจนลงในน้ำขุ่นในช่วงเวลาสำคัญเช่นนี้ด้วยเล่า ดังคำกล่าวที่ว่ามีเพื่อนมากทางเดินก็กว้างขวาง หากครั้งนี้ประเทศของท่านยอมถอยให้สักก้าว ในการปราบปรามกบฏของประเทศท่านที่จะเกิดขึ้นต่อไป รัฐบาลต้าชิงของเราก็จะให้การสนับสนุนรัฐบาลของท่านอย่างเต็มที่เช่นกัน!"

ฮว๋าหรัวฮั่นใจเต้นระรัว ชายหนุ่มผู้นี้เป็นใครกันแน่! ถึงกับล่วงรู้สถานการณ์ทางการเมืองภายในของอเมริกาได้อย่างกระจ่างแจ้ง!

ฮว๋าหรัวฮั่นกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น "ท่านผู้ช่วย ข้าต้องยอมรับเลยว่าข้าต้องมองท่านใหม่เสียแล้ว ไม่คิดเลยว่าต้าชิงจะมีคนที่ล่วงรู้สถานการณ์โลกได้ถึงเพียงนี้ หากให้ท่านเป็นผู้นำการเจรจาตั้งแต่แรก เกรงว่าสถานการณ์คงไม่บานปลายจนถึงขั้นต้องใช้กำลังทหารเช่นนี้เป็นแน่! ทว่าหากพวกเราเลือกที่จะถอนตัวในเวลานี้ อังกฤษและฝรั่งเศสย่อมต้องกดดันรัฐบาลของเราอย่างแน่นอน เรื่องนี้"

เห็นได้ชัดว่าการที่ฮว๋าหรัวฮั่นยกข้ออ้างนี้ขึ้นมา ก็เพื่อหยั่งเชิงดูว่าชายหนุ่มสองคนตรงหน้าจะสามารถเสนอเงื่อนไขอันใดได้บ้าง หากไม่มีผลประโยชน์ก็ไม่ยอมลงแรง หากพวกท่านไม่ยอมหยิบยื่นของดีๆ ออกมา แล้วเหตุใดพวกเราต้องยอมไปล่วงเกินชาวอังกฤษและชาวฝรั่งเศสด้วยเล่า!

กัวเย่อแค่นยิ้มเย็นชาในใจแล้วตอบ "ท่านฮว๋าหรัวฮั่น ท่านต้องเข้าใจนะว่าต้าชิงของเราไม่มีความบาดหมางอันใดกับประเทศของท่านแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม เรายังอยากพัฒนาความร่วมมือและการค้าระหว่างกันให้ก้าวหน้าไปอีกขั้น ในทางกลับกัน ลองดูชาวอังกฤษและชาวฝรั่งเศสในตอนนี้สิ อย่าบอกนะว่าท่านไม่รู้ ว่าทำไมพวกเจ้าของทาสทางตอนใต้ของประเทศท่านถึงได้พากันเคลื่อนไหว หมายจะโค่นล้มรัฐบาลทางตอนเหนือให้จงได้ ไม่ใช่เพราะอังกฤษกับฝรั่งเศสคอยชักใยอยู่เบื้องหลังหรอกหรือ พวกเขาถูกกดดันจากนานาชาติจึงไม่กล้าแทรกแซงกิจการภายในของประเทศท่านอย่างโจ่งแจ้ง แต่เห็นได้ชัดว่าพวกเขาคอยสนับสนุนอยู่ลับๆ มาตลอด ท่านก็รู้ว่าพวกเขาส่งเสบียงและให้ความช่วยเหลือพวกตอนใต้ไปไม่น้อย แค่อาวุธก็ส่งไปตั้งเท่าไหร่แล้ว เมื่อต้องเผชิญกับประเทศเช่นนี้ ขอพูดตามตรงนะ การที่ประเทศของท่านยังดึงดันจะไปยืนอยู่ฝั่งเดียวกับพวกเขา ช่างเป็นเรื่องที่น่าขันสิ้นดี"

สีหน้าของฮว๋าหรัวฮั่นเปลี่ยนไปทันที ชายผู้นี้ไปเอาความรู้เกี่ยวกับอเมริกามาจากไหนกัน! เขาไปเอาช่องทางข่าวสารมากมายขนาดนี้มาจากที่ใด! ถูกต้อง ตอนนี้พวกเจ้าของทาสและเจ้าของไร่ทางตอนใต้ต่างพากันเคลื่อนไหว หมายจะโค่นล้มรัฐบาลทางตอนเหนือ หรือไม่ก็แบ่งแยกดินแดนเป็นอิสระ ส่วนรัฐบาลทางตอนเหนือก็มุ่งหน้าสู่การยกเลิกระบบทาสอย่างเต็มรูปแบบ สถานการณ์ตอนนี้ตึงเครียดราวกับง้างธนูเตรียมยิงแล้ว ที่สำคัญที่สุดคือตอนนี้ทางตอนใต้ได้รับการสนับสนุนจากอังกฤษและฝรั่งเศส แนวโน้มที่จะแยกตัวเป็นอิสระยิ่งชัดเจนมากขึ้นเรื่อยๆ ประธานาธิบดีแคนบิวแนนรู้สึกโกรธเคืองเรื่องนี้มาก ทว่าอังกฤษและฝรั่งเศสมีอำนาจล้นฟ้า แม้จะเป็นอเมริกาแต่ตอนนี้ก็ไม่อาจไปตอแยอังกฤษและฝรั่งเศสได้จริงๆ เพียงแต่ว่าคำพูดของกัวเย่อในตอนนี้กลับทำให้เขารู้สึกสะใจยิ่งนัก ข้ามีเหตุผลอะไรต้องไปช่วยพวกที่คอยแทงข้างหลังข้าด้วยเล่า หรือข้ามันเป็นคนขี้ขลาดกันแน่!

ฮว๋าหรัวฮั่นยิ้มแล้วตอบ "ท่านอ๋องกง ท่านผู้ช่วย เปิดหน้าต่างพูดจากันตามตรงเลยแล้วกัน หากประเทศของพวกท่านสามารถให้เงื่อนไขที่ดึงดูดใจแก่อเมริกาของเรา เพื่อให้ข้ามีคำอธิบายไปบอกกับท่านประธานาธิบดีและรัฐสภาของเราได้ การที่พวกเราจะยอมถอยทัพก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้ ทว่าพูดง่ายๆ ก็คือพวกท่านต้องแสดงความจริงใจออกมาให้พวกเราเห็น!"

[จบแล้ว]