บทที่ 15 - โอบล้อมทำลายล้าง

บทที่ 15 - โอบล้อมทำลายล้าง

หลงหรู่หยวนบัญชาการกองกำลังป้อมปืนใหญ่ทิศใต้ต่อสู้อย่างสุดกำลัง ก็ทำได้เพียงต้านทานการบุกของกองกำลังผสมเอาไว้เท่านั้น การจะเอาชนะพวกเขานั้นเป็นไปไม่ได้เลย เวลาผ่านไปหนึ่งชั่วยาม ป้อมปืนใหญ่ทิศใต้สูญเสียอย่างหนัก กองกำลังผสมก็ต้องจ่ายค่าตอบแทนอย่างหนักเช่นกัน

ในยามคับขัน เฮ่อเจิ้งชิงและกัวเยี่ยก็เดินทางมาถึง ครั้งนี้กองกำลังหัวกะทิของป้อมปืนใหญ่ทิศเหนือกรูตีฝ่าออกมา ทหารชิงหลายร้อยนายพุ่งเข้าใส่พื้นที่ด้านล่างป้อมปืนใหญ่ทิศใต้ เริ่มช่วยเหลือหลงหรู่หยวนตอบโต้กองกำลังผสมอย่างบ้าคลั่ง!

หลงหรู่หยวนเห็นเฮ่อเจิ้งชิงมาถึง ในที่สุดก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก ร้องถาม "เจิ้งชิง ป้อมปืนใหญ่ทิศเหนือเป็นยังไงบ้าง"

เฮ่อเจิ้งชิงยิ้มตอบ "พี่หลง ท่านไม่ทันสังเกตเห็นหรือว่าเรือรบของพวกฝรั่งบนท้องทะเลถอยทัพไปแล้ว ข้ากับกัวเยี่ยร่วมมือกัน ขั้นแรกโจมตีเรือธงของพวกมันจนเสียหายอย่างหนัก จากนั้นก็โจมตีเรือลาดตระเวนของพวกมันจนพังยับเยิน เกรงว่าแม้แต่ผู้บัญชาการของพวกมันก็คงบาดเจ็บสาหัส หรือไม่แน่อาจจะตายไปแล้วด้วยซ้ำ เมื่อไร้ซึ่งคนบัญชาการ ไร้หัวหน้า กองเรือของพวกฝรั่งก็มีเพียงหนทางเดียวคือล่าถอย..."

หลงหรู่หยวนดีใจมาก ร้องชมไม่ขาดปาก

เฮ่อเจิ้งชิงพูดต่อ "พี่หลง ตอนที่ข้ามาถึง กัวเยี่ยเสนอให้พวกเราเปิดฉากบุกโจมตีพวกฝรั่งที่อยู่ตรงหน้าทันที ตอนนี้พวกมันไม่มีทางถอยแล้ว แล้วก็ไม่มีกำลังเสริมด้วย ย่อมต้องตื่นตระหนกตกใจ ไม่มีกะจิตกะใจจะสู้รบต่อ หากบุกทะลวงตอนนี้ รับรองว่าสามารถจัดการพวกมันได้อย่างแน่นอน!"

หลงหรู่หยวนพยักหน้า เอ่ยถาม "แล้วไอ้หนุ่มกัวเยี่ยล่ะ"

เฮ่อเจิ้งชิงยิ้มอย่างมีเลศนัย ตอบว่า "วางใจเถอะใต้เท้า ไอ้หนุ่มนั่นรอฉวยโอกาสอยู่น่ะ! เขานำทหารม้าหลายสิบคน เตรียมจะตีโอบพวกฝรั่งจากด้านข้างในจังหวะที่พวกเรากำลังโอบล้อมโจมตี เพื่อโจมตีพวกมันในขณะที่ไม่ทันตั้งตัว พวกเราดึงความสนใจของพวกฝรั่งไว้ ส่วนเขาเข้าไปลอบโจมตี พวกฝรั่งไม่อยากพินาศก็ต้องพินาศแล้ว!"

หลงหรู่หยวนหัวเราะลั่น ตวาดสั่ง "ต่งเฉิง ถ่ายทอดคำสั่ง กองกำลังทั้งหมดของป้อมปืนใหญ่ทิศเหนือและทิศใต้ ไม่ต้องรั้งไว้แล้ว ทุ่มกำลังทั้งหมดเข้าสู่สมรภูมิ บุกทะลวงพวกฝรั่งที่อยู่ตรงหน้าเดี๋ยวนี้!"

หลงหรู่หยวนออกคำสั่ง ทหารชิงกว่าพันนายก็ลุกขึ้นยืน บุกทะลวงกองกำลังฝรั่งที่อยู่ไกลออกไป!

เวลานี้ กองกำลังผสมก็สังเกตเห็นแล้วว่ากองเรือเบื้องหลังถอนกำลังออกจากการรบไปแล้ว เมื่อไร้การสนับสนุนอำนาจยิงจากปืนใหญ่ ลำพังแค่พวกเขากลุ่มนี้จะยืนหยัดไปได้นานแค่ไหนกัน เบื้องหน้าคือทหารชิงจำนวนนับไม่ถ้วน มองดูกำลังของพวกตน ตอนนี้มีเหลืออยู่เพียงสามร้อยคนอย่างมาก จะไปต้านทานการบุกของทหารชิงที่กินเวลานานขนาดนี้ได้อย่างไร

กัวเยี่ยรู้ดีว่าตอนนี้กองทัพชิงขาดแคลนอาวุธปืน แม้จะมี ก็ไม่อาจเทียบชั้นกับอาวุธปืนของฝ่ายตรงข้ามได้เลย การส่งทหารราบเข้าไปปะทะตรงๆ ก็เท่ากับการส่งไปตายชัดๆ คิดถึงตอนที่กบฏนักมวยมีคนตั้งมากมาย แต่สุดท้ายก็ต้องมาล้มตายเพราะปืนของพวกฝรั่ง ตอนนี้สิ่งที่พึ่งพาได้ มีเพียงทหารม้าหน่วยพิเศษหลายสิบคนนี้เท่านั้น อาศัยจังหวะที่อำนาจยิงของป้อมปืนใหญ่ทิศใต้ดึงดูดความสนใจของพวกฝรั่งเอาไว้ กัวเยี่ยนิยมนำทัพบุกทะลวงด้วยตัวเอง ทหารม้าฝีมือดีหลายสิบคนพุ่งทะยานราวกับพายุคลั่ง มุ่งตรงเข้าใส่กองกำลังผสม

ผ่านการต่อสู้อย่างยากลำบาก ตอนนี้ทหารอังกฤษเหลือเพียงสามร้อยกว่าคนที่ยังพอสู้ไหว ที่น่าเศร้ายิ่งกว่าคือ พันตรีคาร์ดิฟฟ์ ผู้บัญชาการกองกำลังผสมเพิ่งจะพบว่ากองเรือเบื้องหลังทั้งหมดเริ่มถอยทัพ ทิ้งคนสามร้อยคนนี้ไว้อย่างไม่ใยดี!

คาร์ดิฟฟ์โกรธจนกระโดดเต้นเป็นฟืนเป็นไฟ บัดซบเอ๊ย มีใครเขาทำศึกกันแบบนี้บ้าง ไอ้พวกเวรตะไลพวกนี้ทิ้งพวกเราแล้วหนีเอาตัวรอดไปเฉยเลย! ไอ้สารเลว บัดซบเอ๊ย ทั้งเสบียงก็ไม่มี กำลังเสริมก็ไม่มี แบบนี้มันรอความตายชัดๆ!

แต่เมื่อสถานการณ์เป็นเช่นนี้ ใครก็ทำอะไรไม่ได้ ทางรอดเดียวคือต้องยึดป้อมปืนใหญ่ทิศใต้ที่อยู่ตรงหน้าให้ได้ เพื่อใช้เป็นฐานที่มั่นสำหรับตั้งรับและรอกำลังเสริม หวังว่าอีกไม่นานกองเรือจะบุกกลับมาช่วยอีกครั้ง!

ทว่าคาร์ดิฟฟ์ประเมินพลังรบของป้อมปืนใหญ่ทิศใต้ต่ำเกินไป ต่อให้พลังรบของป้อมปืนใหญ่ทิศใต้จะไม่เพียงพอ แต่ก็ยังมีกำลังพลจากป้อมปืนใหญ่ทิศเหนืออีก ยิ่งไปกว่านั้น บริเวณรอบนอกของป้อมปืนใหญ่ต้ากูโข่วยังมีทหารชิงประจำการอยู่อีกสองหมื่นนาย คาร์ดิฟฟ์และคนกลุ่มเล็กๆ กลุ่มนี้ถูกกำหนดมาแล้วว่าจะต้องพบกับความพ่ายแพ้!

ขณะที่คาร์ดิฟฟ์กำลังบัญชาการให้ทหารกองกำลังผสมบุกโจมตีป้อมปืนใหญ่ทิศใต้ จู่ๆ กองกำลังป้องกันป้อมปืนใหญ่ทิศใต้ก็ละทิ้งการป้องกัน ภายใต้การคุ้มกันของปืนใหญ่ พวกเขาเปิดฉากบุกทะลวงเข้าใส่กองกำลังผสม ทหารชิงเกือบพันนายหลั่งไหลราวกับกระแสน้ำ มุ่งหน้าเข้าโจมตีกองกำลังผสมด้วยความฮึกเหิม

กองกำลังผสมยิ่งตื่นตระหนก ต่างพากันสาดกระสุนเข้าใส่ทหารชิงที่กำลังพุ่งเข้ามา ปืนใหญ่สองสามกระบอกที่มีอยู่ก็ระดมยิงเข้าใส่ไม่หยุดหย่อน!

ความสนใจของกองกำลังผสมมุ่งไปที่ทหารชิงเบื้องหน้าทั้งหมด จนละเลยด้านข้างของตนเอง เวลานี้กัวเยี่ยกำลังนำทหารม้าห้าสิบนาย ในมือถือดาบวงพระจันทร์ส่องประกายวาววับ เมื่อเห็นโอกาสเหมาะสมก็ตะโกนลั่น "พี่น้อง ลูกผู้ชายจะสร้างชื่อเสียงเกียรติยศก็เวลานี้แหละ ตามข้ามา บุกทะลวงกวาดล้างพวกฝรั่งตรงหน้าให้สิ้นซาก ทุกคนจะมีรางวัลอย่างงาม! หัวฝรั่งหนึ่งหัว แลกเงินรางวัลสิบตำลึง!"

ภายใต้รางวัลอย่างงามย่อมมีผู้กล้า ยิ่งไปกว่านั้นคนเหล่านี้ถูกกัวเยี่ยฝึกฝนมานานกว่าหนึ่งเดือน แทบจะเชื่อฟังคำสั่งกัวเยี่ยทุกอย่าง สิ้นเสียงคำสั่ง ทหารม้าฝีมือดีหลายสิบคนก็พุ่งเข้าชนปีกของกองกำลังผสมทันที

กองกำลังผสมมัวแต่รับมือกับทหารชิงตรงหน้า นึกไม่ถึงว่าบนพื้นที่น้ำตื้นจะมีคนกล้าใช้ทหารม้าบุกชนพวกเขา กว่าจะตั้งสติได้ ทหารม้าก็มาอยู่ตรงหน้าแล้ว ห่างกันเพียงหลายสิบเมตรเท่านั้น!

คาร์ดิฟฟ์หน้าถอดสี ในยุคนี้ ปืนไฟเป็นแบบบรรจุกระสุนทางปากกระบอกปืน ความเร็วในการยิงช้ามาก หากถูกทหารม้าประชิดตัวได้ ก็มีเพียงความตายเท่านั้น!

ทว่าเห็นได้ชัดว่าในสถานการณ์เช่นนี้ คาร์ดิฟฟ์ไม่มีความคิดอื่นใด ทำได้เพียงตะโกนสั่งการให้ตั้งรับ!

ทหารม้าฝีมือดีหลายสิบคนพุ่งทะยานราวกับพายุคลั่ง พุ่งเข้าใส่ขบวนของกองกำลังผสมก่อนที่ทหารอังกฤษจะทันได้ยิงปืน ดาบวงพระจันทร์ในมือฟาดฟันเข้าใส่กองกำลังผสมอย่างเหี้ยมโหด เลือดสาดกระเซ็น กองกำลังผสมสองสามร้อยคนไม่มีทางต้านทานการบุกทะลวงของทหารม้าฝีมือดีหลายสิบคนนี้ได้เลย ยิ่งไปกว่านั้น กองกำลังหลักของทหารชิงก็เข้ามาใกล้มากแล้ว ภายใต้การถูกโจมตีขนาบหน้าหลัง กองกำลังผสมก็แตกพ่าย ชั่วพริบตาเดียวก็ล้มตายไปกว่าครึ่ง!

คาร์ดิฟฟ์สิ้นหวังอย่างแท้จริง บัดซบเอ๊ย เมื่อต้องเผชิญหน้ากับทหารม้าและการโอบล้อมจากกองกำลังหลัก เขาก็ไม่มีโอกาสใดๆ อีกแล้ว ทำได้เพียงยอมจำนน การยอมจำนนเท่านั้นถึงจะรักษาชีวิตไว้ได้!

"ยอมจำนน! พวกเรายอมจำนนแล้ว!"

คาร์ดิฟฟ์รีบสั่งให้ทหารวางอาวุธและยอมจำนน แต่ทหารม้าและทหารชิงกำลังฆ่าฟันอย่างบ้าคลั่ง จะหยุดมือได้อย่างไร ดาบวงพระจันทร์ฟาดฟันลงไปอย่างไม่ลังเล แม้แต่ทหารราบชิงก็ไม่หยุดมือเพราะเหตุนี้!

กองทัพอังกฤษยิ่งตื่นตระหนกตกใจ วิ่งหนีหัวซุกหัวซุน...

นับตั้งแต่ทหารม้าฝีมือดีปรากฏตัว จนกระทั่งสิ้นสุดการต่อสู้ ใช้เวลาเพียงหนึ่งเค่อเท่านั้น กองกำลังผสมถูกทำลายย่อยยับ กองกำลังผสมกว่าห้าร้อยคน ตายในสนามรบสองร้อยกว่าคน บาดเจ็บสาหัสหนึ่งร้อยคน ส่วนคนที่เหลือก็ล้วนได้รับบาดเจ็บ ถูกทหารชิงจับเป็นเชลยอย่างง่ายดาย

หลงหรู่หยวนหัวเราะลั่น ตบไหล่กัวเยี่ยที่เดินเข้ามาหา พลางพูดกลั้วหัวเราะ "ไอ้หนุ่ม ท่านผู้บัญชาการมองคนไม่ผิดจริงๆ เจ้าเป็นขุนพลที่เก่งกาจจริงๆ น่าเสียดายที่ท่านผู้บัญชาการ..."

หลงหรู่หยวนยังพูดไม่ทันจบ คาร์ดิฟฟ์ที่อยู่ไม่ไกลก็ชักปืนพกออกมาจากอกเสื้อแล้วลั่นไกทันที บัดซบเอ๊ย ต่อให้ข้าต้องตาย ก็จะลากไอ้หัวหน้านี่ไปลงนรกด้วยให้ได้!

[จบแล้ว]