บทที่ 28 - บททดสอบระลอกสุดท้าย

บทที่ 28 - บททดสอบระลอกสุดท้าย

โชคดีที่ไม่มีกองกำลังระยะไกล มิฉะนั้นเสื้อเกราะถักบนร่างของทหารราบมากประสบการณ์ระดับสองคงไม่อาจต้านทานลูกศรกระดูกอันแหลมคมได้

เสื้อเกราะถักนั้นสร้างขึ้นจากการนำห่วงเหล็กมาร้อยเรียงเข้าด้วยกัน มันสามารถป้องกันการฟันได้ดี แต่ลูกศรสามารถพุ่งลอดทะลุช่องว่างระหว่างห่วงเหล็กเข้ามาได้

แม้ว่าด้านใต้ของเกราะถักจะมีเกราะหนังซับอยู่อีกชั้นหนึ่ง แต่เกราะหนังชั้นในก็ไม่ใช่เกราะหนังชั้นนอก มันไม่สามารถต้านทานลูกศรได้หลายดอกนัก หากลูกศรมีแรงทะลวงมากพอก็สามารถเจาะทะลุได้อย่างง่ายดาย

เมื่อกลับมาถึงดินแดนศักดิ์สิทธิ์ หลี่ชิงรีบสั่งให้คนงานที่กำลังขุดดินอยู่ไปต้มน้ำทำอาหาร ช่วยปลดเปลื้องชุดเกราะอันหนักอึ้งของบรรดาลูกน้องออกเพื่อนำไปซ่อมแซม และนำอาหารไปเลี้ยงม้าศึก

หลี่ชิงดื่มน้ำดับกระหายพลางพักเหนื่อย ก่อนจะเปิดหน้าต่างสถานะของบรรดาลูกน้องขึ้นมาดู

จากการต่อสู้อันดุเดือด แม้ว่าโครงกระดูกทั้งหมดจะเป็นเพียงกองกำลังทหารที่ระดับไม่ถึงขั้นที่หนึ่ง แต่ด้วยจำนวนที่มากมายมหาศาล ค่าประสบการณ์ที่สะสมมาได้จึงถือว่าค่อนข้างน่าพอใจ

ทว่าเมื่อนำค่าประสบการณ์มาเฉลี่ยแบ่งกันแล้ว ก็ยังไม่มีกองกำลังทหารหน่วยใดที่สะสมประสบการณ์ได้มากพอที่จะเลื่อนขั้น กลับเป็นหลงโส่วที่บุกตะลุยเดี่ยวและสังหารศัตรูไปนับไม่ถ้วนจนระดับเลื่อนขึ้นรวดเดียวหลายเลเวล ตอนนี้เลเวลของเขาทะยานไปถึงเลเวล 18 พร้อมกับค่าประสบการณ์อีก 94% อีกเพียงนิดเดียวก็จะเลื่อนเป็นเลเวล 19 แล้ว

หากมีการต่อสู้อันดุเดือดเช่นนี้อีกสักครั้ง ถ้าเลเวลของเขาสามารถทะลุไปถึง 20 และเลื่อนขั้นเป็นวีรชนขั้นที่สองได้ พลังรบของเขาก็จะเพิ่มสูงขึ้นอย่างก้าวกระโดดอีกครั้ง

การเลื่อนระดับขั้นจะช่วยยกระดับคุณสมบัติทางร่างกายของเขาอย่างมหาศาล สายเลือดมังกรยักษ์ก็จะทรงพลังยิ่งขึ้นตามระดับขั้นที่เพิ่มขึ้น ทุกๆ การเลื่อนหนึ่งขั้นจะก่อให้เกิดการพัฒนาหนึ่งครั้ง เมื่อรวมกับทักษะวีรชน และการเสริมพลังจากความเชี่ยวชาญวีรชน ยิ่งระดับดาวของวีรชนสูงเท่าใด พลังที่เพิ่มขึ้นจากการเลื่อนขั้นแต่ละครั้งก็จะยิ่งทวีความรุนแรงมากขึ้นเท่านั้น

แต่น่าเสียดาย ระดับความยากของระลอกต่อไปน่าจะพุ่งสูงจนทะลุปรอทแตก

หลี่ชิงเองก็ยังไม่แน่ใจว่าจะกล้าลุยต่อในระลอกหน้าหรือไม่ เพียงแต่ตอนนี้เขายังไม่เห็นสถานการณ์ตรงหน้าจึงยังแอบรู้สึกเสียดายอยู่ลึกๆ

เดี๋ยวพอระลอกที่ห้าเริ่มขึ้น เขาก็จะขอดูระดับความยากก่อน หากมันเว่อร์วังจนเกินรับไหว เขาก็จะยอมถอนตัวอย่างเด็ดขาด

หลังจากผ่านการต่อสู้มาหลายครั้ง ระดับการต่อสู้ของหลี่ชิงยังคงไม่ขยับเขยื้อน เพราะเขาไม่ได้ลงมือทำอะไรเลยสักอย่าง ทว่าการบัญชาการรบหลายครั้งก็ส่งผลให้ประสบการณ์ด้านกลยุทธ์ของเขาเพิ่มสูงขึ้นอย่างมาก แต่ก็ยังไม่ถึงจุดที่จะเลื่อนระดับเป็นกลยุทธ์ขั้นที่สองได้

ในระหว่างที่ลูกน้องกำลังพักผ่อนและซ่อมแซมยุทโธปกรณ์ หลี่ชิงก็แวบออกจากดินแดนศักดิ์สิทธิ์กลับเข้าไปในเขาวงกตอีกครั้ง

เมื่อมองดูเศษกระดูกที่แตกละเอียดเกลื่อนกลาดเต็มพื้น หลี่ชิงก็เกาหัวแกรกๆ ก่อนจะเปิดมิติในฝ่ามือเพื่อดูดเศษกระดูกจำนวนมหาศาลในบริเวณนั้นเข้าไปเก็บไว้ในมิติ

แล้ว...

"มันเอาไปทำอะไรได้ฟะเนี่ย!"

เมื่อนำกระดูกมาแยกส่วน สกัดเอาควันมรณะที่แฝงอยู่ออกมา แล้วหลอมรวมกันใหม่ มันก็กลายเป็นแค่กระดูกชิ้นใหญ่ที่มีความหนาแน่นสูงชิ้นหนึ่งเท่านั้น แล้วมันจะเอาไปใช้ประโยชน์อะไรได้ล่ะ

"ข้าก็ไม่ได้เดินสายนักเวทอันเดดซะหน่อย มันจะมีประ... เอ๊ะ เดี๋ยวก่อน!"

จู่ๆ หลี่ชิงก็จับคางครุ่นคิด

จริงอยู่ที่เขาไม่ได้เดินสายนักเวทอันเดด แต่ก็อาจจะมีคนอื่นที่เลือกเดินสายนี้ กระดูกเหล่านี้อาจจะไร้ค่าสำหรับเขา แต่มันกลับเป็นของมีประโยชน์สำหรับนักเวทอันเดดบางคน

ถ้าหากนำเศษกระดูกที่เปราะบางเหล่านี้มาแยกส่วนทั้งหมด แล้วนำมาหลอมรวมกันใหม่ให้กลายเป็นกระดูกที่มีเนื้อแน่น แข็งแกร่ง และมีน้ำหนักมาก จากนั้นก็นำกระดูกเหล่านี้ไปประกอบเป็นโครงกระดูกที่แข็งแกร่ง แล้วใช้วิชาเวทอันเดดปลุกพวกมันขึ้นมาใหม่ โครงกระดูกพวกนี้จะกลายเป็นกองกำลังระดับไหนกันนะ

เมื่อคิดได้ดังนั้น หลี่ชิงก็เริ่มเกิดความสนใจ เขาลงมือใช้มิติในฝ่ามือดูดเศษกระดูกที่กระจัดกระจายอยู่รอบๆ เข้ามาเก็บไว้ทันที

โชคดีที่มิติในฝ่ามือมีพลังดูดที่รุนแรง แถมเศษกระดูกพวกนี้ก็ไม่ได้มีน้ำหนักมาก จึงถูกดูดเข้าไปได้อย่างง่ายดาย

เศษกระดูกส่วนใหญ่มักจะกองรวมกันอยู่บริเวณใกล้ๆ แท่นหิน เขาเพียงแค่ต้องรวบรวมเศษกระดูกที่อยู่แถวนี้ให้ได้มากที่สุดก็พอ

ทว่าในขณะที่เขากำลังสาละวนอยู่นั้น เสียงของอาจารย์ก็ดังแว่วเข้ามาในหู

"ของวิเศษโบราณประเภทมิติที่เจ้าครอบครองอยู่นั้นช่างมหัศจรรย์ยิ่งนัก มันสามารถกักเก็บสิ่งมีชีวิตได้หรือไม่"

หลี่ชิงชะงักมือทันที ก่อนจะเงยหน้าขึ้นและตอบกลับด้วยความเคารพ

"ไม่สามารถกักเก็บสิ่งมีชีวิตได้ครับ"

"อืม น่าเสียดายจังเลยนะ"

"วีรชนของเจ้าคนนี้ข้าไม่เคยเห็นหน้าค่าตามาก่อนเลย พ่อแม่ของเจ้าเตรียมไว้ให้งั้นหรือ"

หลี่ชิงพยักหน้าตอบ

"ใช่ครับ พ่อแม่เป็นคนเตรียมไว้ให้ผมทั้งหมดเลยครับ"

"แข็งแกร่งมาก วีรชนระดับสี่ดาวต่อให้เป็นในบรรดาลูกศิษย์ของอาจารย์ก็มีอยู่แค่คนเดียวเท่านั้น เจ้าต้องฟูมฟักเขาให้ดี อย่าให้ความหวังของพ่อแม่ต้องสูญเปล่าล่ะ"

หลี่ชิงพยักหน้าอย่างหนักแน่น

"ผมจะทำอย่างสุดความสามารถครับ"

เนี่ยหยางพยักหน้ารับ ก่อนจะถามต่อ

"สำหรับด่านต่อไป เจ้ามีความคิดเห็นอย่างไรบ้าง"

หลี่ชิงตอบไปตามความจริง

"คาดว่าน่าจะยากเอาการเลยครับ ตอนนี้ผมกะว่าจะรอดูก่อน ถ้าพอไหวก็อยากจะลองสู้ดู แต่ถ้ามันยากเกินไปก็คงต้องยอมแพ้ครับ"

"ด่านที่ห้า..."

เนี่ยหยางพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

"ด่านที่ห้าในอีกสักครู่ก็คือกองทัพโครงกระดูกเช่นกัน โครงกระดูกที่จะโผล่มามีระดับไม่ถึงขั้นที่หนึ่งเหมือนกับด่านที่แล้ว แต่จำนวนจะเพิ่มขึ้นเป็นสี่พันตัว และจะมีพลธนูโครงกระดูกปะปนอยู่ด้วยราวๆ ยี่สิบเปอร์เซ็นต์ ยิ่งไปกว่านั้นยังมีวีรชนอัศวินอันเดดมาคอยบัญชาการอีกด้วย เจ้ายังพอมีความมั่นใจอยู่ไหม"

"ซี้ดดดด!"

หลี่ชิงอดไม่ได้ที่จะสูดลมหายใจเข้าลึกด้วยความหนาวเหน็บ

"นี่มันจะโหดเกินไปแล้วมั้ง!"

ไม่ต้องพูดถึงเรื่องจำนวนเลย แค่พลธนูโครงกระดูกยี่สิบเปอร์เซ็นต์ซึ่งก็คือแปดร้อยตัว แล้วแบบนี้จะให้เอาอะไรไปสู้

พลธนูโครงกระดูกใช้ธนูกระดูกและยิงลูกศรกระดูก แม้ลูกศรกระดูกจะเปราะบางและแตกหักทันทีเมื่อปะทะกับของแข็ง แต่ต่อให้พลธนูโครงกระดูกจะกากแค่ไหน มันก็ยังเป็นการโจมตีระยะไกล ลูกศรกระดูกจะเปราะแค่ไหนมันก็ยังเป็นลูกศร แถมพวกมันไม่จำเป็นต้องเล็งให้แม่นยำด้วยซ้ำ แค่สาดลูกศรแปดร้อยดอกเข้ามาพร้อมกัน พวกเขาก็โดนฝังกลบแล้ว

ถ้าจะให้ดวลธนูกันก็แพ้ราบคาบแน่นอน จำนวนคนมันต่างกันเกินไป ต่อให้พลธนูทุกคนของเขาเลื่อนขั้นเป็นพลแม่นธนูระดับสี่ก็ยังสู้ไม่ได้อยู่ดี

เขาเงยหน้ามองดูรอบๆ แอ่งกระทะในหุบเขาแห่งนี้มีแท่นหินอยู่สามแห่ง แต่ก็ไม่ได้สูงมากนัก แถมยังไม่มีที่กำบังให้หลบห่าฝนลูกศรได้เลย เป็นไปไม่ได้เลยที่จะต้านทานการรุมล้อมโจมตีจากกองทัพโครงกระดูกสี่พันตัวได้

เขาใส่หน้าปฏิเสธอยู่ในใจ ก่อนจะตอบกลับไปว่า

"อาจารย์ครับ ด่านนี้มันยากเกินไป ผมเกรงว่าจะรับมือไม่ไหวครับ"

เนี่ยหยางยิ้มแล้วตอบกลับมาว่า

"มันยากจริงๆ นั่นแหละ แต่ด้วยต้นทุนที่เจ้ามีอยู่ในตอนนี้ หากเจ้าสร้างจุดป้องกันที่เหมาะสม มันก็ไม่ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้เสียทีเดียว วีรชนของเจ้าแข็งแกร่งมาก เจ้าอาจจะลองเสี่ยงดูสักตั้งก็ได้นะ"

"ต้นทุนที่ผมมีอยู่ในตอนนี้งั้นเหรอ???"

ในตอนนั้นเอง เสียงของอาจารย์ก็ดังขึ้นในหูของเขาอีกครั้ง

"หากเจ้าสามารถผ่านด่านที่ห้าไปได้ เจ้าจะได้รับแก่นแท้สิ่งปลูกสร้างดินแดนศักดิ์สิทธิ์จากข้าไปหนึ่งชิ้น นี่เป็นโอกาสทองที่หาได้ยากยิ่งนะ มันมีเฉพาะในคลาสเรียนรวมคลาสแรกเท่านั้น โอกาสครั้งต่อไปจะต้องรอไปอีกครึ่งปีเลยทีเดียว"

"นั่นหมายความว่า ภายในปีนี้ พวกเจ้ามีโอกาสเพียงแค่สองครั้งเท่านั้นที่จะได้รับรางวัลเป็นสิ่งปลูกสร้างดินแดนศักดิ์สิทธิ์โดยตรง ข้าหวังว่าเจ้าจะสามารถคว้าโอกาสนี้เอาไว้ได้ ต่อให้จะต้องจ่ายด้วยราคาที่แสนแพงก็ตามที"

"ทหารสามารถปั้นขึ้นมาใหม่ได้ แต่โอกาสแบบนี้มันไม่ได้มีมาบ่อยๆ นะ"

"แต่ทว่า..."

"นี่มันไม่ใช่เรื่องที่แค่คิดอยากจะลองแล้วมันจะสำเร็จได้นะครับ ระดับความยากมันสูงเกินไปจริงๆ"

"เจ้าสามารถงัดทุกวิถีทางที่เจ้ามีออกมาใช้ได้เต็มที่เลย"

"ทุกวิถีทางที่ผมมีงั้นเหรอ"

หลี่ชิงครุ่นคิดอย่างหนัก ภายในใจเริ่มมีไอเดียบางอย่างผุดขึ้นมาลางๆ แต่มันก็ยังจับต้นชนปลายไม่ถูก

ทันใดนั้น เขาก็ปิ๊งไอเดียอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ จึงรีบเอ่ยถามทันที

"อาจารย์ครับ ผมสามารถนำไอเทมที่เก็บไว้ในของวิเศษมิติมาใช้ในการทดสอบได้ไหมครับ"

แต่รออยู่นานก็ไม่มีเสียงตอบรับใดๆ

หลี่ชิงลูบหน้าผากและฉีกยิ้มกว้าง ตอนนี้เขารู้แล้วว่าควรจะทำอย่างไรต่อไป

เขากลับไปที่ประตูแห่งดินแดนศักดิ์สิทธิ์ แล้วเดินตรงไปยังทิศตะวันออกสุดของดินแดนศักดิ์สิทธิ์ กวาดสายตามองกำแพงเมืองที่เขาอุตส่าห์ลงแรงสร้างขึ้นมาด้วยความเหนื่อยยาก พลางส่ายหัวเบาๆ ก่อนจะเปิดมิติในฝ่ามือและดูดกำแพงเมืองทั้งหมดเข้าไปเก็บไว้ทีละชิ้น

เสียแรงสร้างกำแพงเมืองแทบตาย สุดท้ายก็เพิ่งมารู้ว่าการสร้างแบบนี้มันผิดหลักการ น่าหงุดหงิดชะมัด

แต่ก็ช่วยไม่ได้นี่นา เมื่อก่อนไม่เคยมีใครมาสอน ก็เลยไม่รู้ว่ามันจะมีข้อเสียแอบแฝงอยู่

แต่จะว่าไปแล้ว การก่อสร้างแบบนี้ในช่วงแรกก็ไม่ได้มีปัญหาใหญ่โตอะไร อย่างที่อาจารย์บอกนั่นแหละ ศัตรูที่มาแบบพิสดารคงไม่โผล่มาให้เห็นในช่วงแรกๆ หรอก การวางผังแบบนี้ในช่วงแรกจึงไม่ใช่เรื่องคอขาดบาดตายอะไร

อย่างน้อยๆ ในช่วงสองปีแรกภายใต้การดูแลของอาจารย์ ก็คงไม่มีทางเจอศัตรูที่บุกมาแบบผิดมนุษย์มนาหรอก และพอเวลาผ่านไปสองปี เขาก็คงมีทรัพยากรมากขึ้น ถึงตอนนั้นค่อยปรับเปลี่ยนหรือขยับขยายจากโครงสร้างเดิมเอาก็ได้

สรุปแล้วก็ไม่ได้ถือว่าลงแรงสูญเปล่าเสียทีเดียว

นอกจากกำแพงเมืองทั้งหมดแล้ว หลี่ชิงยังนำหินทรงลูกบาศก์หลายก้อนมาเปลี่ยนให้เป็นก้อนหินทรงกลมที่มีหนามแหลมแล้วเก็บตุนเอาไว้

จากนั้นเขาก็นำท่อนไม้มาแปรรูปเป็นอาวุธสำหรับตั้งรับรูปแบบพิเศษต่างๆ

หลังจากจัดการทุกอย่างเสร็จสิ้น เขาก็กลับเข้าไปในมิติทดสอบอีกครั้ง

เขาไม่ได้มัวแต่เก็บเศษกระดูกต่อ แต่เลือกที่จะเดินลึกเข้าไปในหุบเขาทดสอบแทน

พื้นที่ตรงนี้ไม่เหมาะสำหรับการตั้งรับแล้ว เขาต้องการหาพื้นที่ที่เหมาะสมกว่านี้ในการสร้างแนวป้องกัน

ยังไงซะก็ยังมีเวลาเหลืออีกตั้งชั่วโมงกว่า ค่อยๆ เดินหาก็ยังทัน

เดินตามหุบเขาลงไป เลี้ยวซ้ายทีเลี้ยวขวาที

ในเวลาเดียวกัน ผู้ฝึกหัดคนอื่นๆ ก็ทยอยเสร็จสิ้นการทดสอบของตัวเอง

ส่วนใหญ่แล้วล้วนพ่ายแพ้ มีเพียงผู้ฝึกหัดอันดับต้นๆ ไม่กี่คนเท่านั้นที่สามารถผ่านด่านที่สี่ไปได้ แต่คนที่สามารถผ่านไปได้โดยไร้รอยขีดข่วนนั้นมีเพียงแค่สองคนเท่านั้น คือหลี่ชิงและจางจี้ซาน

ส่วนเฉาเหวินหยวน กงซุนจิ่น โม่เหวินซี และฉู่ไจ้จง แม้จะผ่านด่านที่สี่มาได้ แต่ก็ต้องแลกมาด้วยความสูญเสีย

อย่างเฉาเหวินหยวนเสียทหารไปเพียงนายเดียว แต่นั่นก็นับเป็นความสูญเสียเช่นกัน

คนที่เจ็บหนักที่สุดคือกงซุนจิ่น เขาต้องสังเวยทหารราบไปถึงสิบสามนายกว่าจะผ่านการทดสอบมาได้

เมื่อเสร็จสิ้นการทดสอบ เขาเปิดดินแดนศักดิ์สิทธิ์ให้กองทัพกลับไปพักผ่อน ก่อนจะแหงนหน้าขึ้นตะโกนถาม

"อาจารย์ครับ ไม่ทราบว่าผลการทดสอบของหลี่ชิงเป็นยังไงบ้างครับ"

บนหน้าจอแสดงผลมีแค่รายชื่อของผู้ที่ผ่านการทดสอบเท่านั้น ไม่ได้ระบุว่าใครสูญเสียกำลังพลไปเท่าไหร่

ครู่ต่อมา เสียงของเนี่ยหยางก็ดังขึ้นในหูของเขา

"ข้ารู้ว่าเจ้าต้องการจะถามอะไร เขาผ่านการทดสอบด่านที่สี่ไปได้โดยไม่สูญเสียกำลังพลเลยแม้แต่นายเดียว การเดิมพันระหว่างพวกเจ้า ถือว่าเจ้าเป็นฝ่ายพ่ายแพ้แล้วล่ะ"

"นอกจากนี้ เขากำลังเตรียมตัวเพื่อเริ่มการทดสอบในครั้งที่ห้า ข้าอนุญาตให้เจ้ากลับไปเติมกำลังพลในดินแดนศักดิ์สิทธิ์ของเจ้าได้ โดยสามารถเติมได้สูงสุดจนถึงขีดจำกัด 50 หน่วยประชากร แต่ทว่าการทดสอบในครั้งที่ห้านั้นมีความยากในระดับที่สูงลิ่ว เจ้าไม่มีโอกาสที่จะผ่านมันไปได้อย่างแน่นอน อาจารย์ขอแนะนำให้เจ้าล้มเลิกความตั้งใจที่จะทดสอบในครั้งที่ห้าเสียเถอะ"

"บ้าเอ๊ย ทำไมหมอนี่มันถึงได้เก่งกาจขนาดนี้"

กงซุนจิ่นกัดริมฝีปากล่างแน่น ภายในใจเต็มไปด้วยความคับแค้นใจ

"อาจารย์ช่วยบอกรายละเอียดความยากของการทดสอบด่านที่ห้าให้ผมฟังหน่อยได้ไหมครับ ผมจะได้ตัดใจได้อย่างเด็ดขาด"

เนี่ยหยางนิ่งคิดไปชั่วครู่ แม้พรสวรรค์ด้านพลังจิตของกงซุนจิ่นจะเทียบหลี่ชิงไม่ได้ แต่ก็อยู่ในระดับสี่ดาว ซึ่งถ้าเทียบกับรุ่นก่อนๆ ก็ถือว่าเป็นระดับแนวหน้าในบรรดาลูกศิษย์ของเขาเลยทีเดียว นับว่าควรค่าแก่การปั้น

"การทดสอบด่านที่ห้าคือ กองทัพโครงกระดูกอันเดดระดับต่ำกว่าขั้นที่หนึ่งจำนวนสี่พันตัว โดยมีพลธนูโครงกระดูกอยู่แปดร้อยตัว และมีวีรชนอัศวินอันเดดระดับสามเป็นผู้บัญชาการ"

กงซุนจิ่นถึงกับพูดไม่ออก

เขายืนนิ่งงันอยู่กับที่ สีหน้าแปรเปลี่ยนไปมาอย่างรวดเร็ว แต่สุดท้ายเขาก็ได้แต่ถอนหายใจออกมาอย่างหมดแรง

หลังจากผ่านการทดสอบด่านที่สี่ เขาก็รู้ซึ้งแล้วว่าคลื่นโครงกระดูกนั้นมันน่าสะพรึงกลัวขนาดไหน

ด่านที่แล้วโครงกระดูกแค่สองพันกว่าตัวก็ทำเอาเขารากเลือดแล้ว นี่ยังจะมาอีกสี่พันแถมยังมีพลธนูโครงกระดูกอีกแปดร้อยตัว ไหนจะมีวีรชนอันเดดคอยสั่งการอีก นี่มันเหนือขีดจำกัดความสามารถที่เขาจะรับมือไหวไปไกลลิบเลย

อาจารย์เนี่ยหยางคอยสอดส่องดูแลการต่อสู้ในมิติทดสอบของลูกศิษย์แต่ละคน คอยตอบคำถามและให้คำแนะนำว่าพวกเขาควรจะใช้ข้อได้เปรียบของตัวเองให้เกิดประโยชน์สูงสุดได้อย่างไร

เขาไม่ได้ซีเรียสอะไรหากลูกศิษย์จะงัดลูกเล่นหรือตัวช่วยออกมาใช้ในการทดสอบ ตราบใดที่มันเป็นสิ่งที่ลูกศิษย์มีอยู่แล้ว พวกเขาก็สามารถใช้มันได้อย่างเต็มที่

หน้าที่ของเขาคือการฟูมฟักสั่งสอนลูกศิษย์เหล่านี้ให้เติบโตอย่างแข็งแกร่ง

ของวิเศษอย่างเช่นมิติโบราณนั้นถือเป็นต้นทุนที่ลูกศิษย์มีติดตัวมาตั้งแต่เกิด การนำต้นทุนเหล่านี้มาใช้เพื่อกอบโกยผลประโยชน์ให้ได้มากที่สุด มันก็เป็นเรื่องที่ถูกต้องและสมควรทำอยู่แล้ว

ถ้าเป็นไปได้ เขาเองก็อยากให้ทุกคนสามารถผ่านการทดสอบด่านที่ห้าและรับของรางวัลชิ้นโตไปครองกันถ้วนหน้า

เพราะผลลัพธ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้น ในท้ายที่สุดแล้วสถาบันการทหารแห่งนี้จะเป็นผู้รับผิดชอบค่าใช้จ่ายส่วนใหญ่เอง

หากลูกศิษย์เหล่านี้สามารถเติบโตเป็นผู้ที่แข็งแกร่งได้ในอนาคต ผลตอบแทนที่จะได้รับกลับมาก็จะทวีคูณเป็นหลายเท่าตัว

แต่ถ้าหากลูกศิษย์ไม่สามารถเติบโตได้อย่างที่หวัง สิ่งที่ลงทุนไปก็ย่อมสูญเปล่า

แต่เรื่องพวกนี้มันก็เป็นความเสี่ยงที่ไม่อาจคาดเดาได้อยู่แล้ว ไม่มีใครกล้าการันตีได้หรอกว่าลูกศิษย์ของตัวเองจะเติบโตไปได้สวยงามอย่างแน่นอน สิ่งที่ทำได้ก็มีเพียงแค่ทุ่มเททำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุดเท่านั้น

ภายใต้การชี้แนะของเขา กงซุนจิ่นและฉู่ไจ้จง สองผู้ฝึกหัดที่ประเมินตัวเองแล้วว่าคงสู้ไม่ไหว ก็ได้ถอนตัวจากการทดสอบด่านที่ห้าไป

เหลือเพียงจางจี้ซาน เฉาเหวินหยวน และโม่เหวินซี ที่ยังคงเดินหน้าทดสอบด่านที่ห้าต่อไป ตอนนี้พวกเขาต่างก็กำลังเตรียมตัวสำหรับการทดสอบด่านที่ห้าเป็นครั้งสุดท้าย

ในขณะเดียวกัน หลี่ชิงที่เดินวนเวียนอยู่ในหุบเขาของมิติทดสอบมากว่าสองกิโลเมตร หลังจากปฏิเสธทำเลที่คิดว่าพอใช้ได้ไปถึงสองแห่ง ในที่สุดเขาก็มาเจอกับทางโค้งของหุบเขาอีกแห่งหนึ่ง

ที่จริงแล้วในหุบเขานี้มีทางโค้งอยู่เต็มไปหมด แต่ทางโค้งแห่งนี้มีความพิเศษแตกต่างจากที่อื่น

ประการแรก ความกว้างของทางโค้งแห่งนี้ค่อนข้างกว้างทีเดียว ราวๆ สิบห้าถึงสิบหกเมตร ซึ่งกว้างพอที่จะวางกำแพงเมืองลงไปได้สองช่วงพอดี และถ้าเพิ่มหอคอยธนูเข้าไปอีกสักหลัง ก็แทบจะไม่เหลือช่องว่างเลย

นอกจากนี้ หน้าผาทั้งสองด้านของหุบเขาตรงทางโค้งนี้ยังสูงชันมาก เป็นไปไม่ได้เลยที่พวกโครงกระดูกจะปีนขึ้นไปโจมตีพลธนูที่อยู่บนกำแพงเมืองจากด้านบนได้

กำแพงเมืองสองช่วงจะถูกวางไว้ตรงบริเวณทางโค้งพอดี ด้วยวิธีนี้ กองทัพโครงกระดูกที่จะประจันหน้ากับกำแพงเมืองได้ก็จะมีเพียงแค่พวกที่ออกันอยู่ตรงทางโค้งเท่านั้น ส่วนกองทัพโครงกระดูกที่อยู่ด้านหลังจะไม่สามารถโจมตีกองกำลังฝ่ายรับที่อยู่เลยทางโค้งเก้าสิบองศานี้ไปได้เลย ซึ่งจะเป็นการตัดทอนความได้เปรียบด้านจำนวนของกองทัพโครงกระดูกลงได้อย่างมหาศาล

หลี่ชิงจำลองภาพการตั้งรับ ณ จุดนี้ขึ้นมาในหัว ดวงตาของเขาก็เบิกโพลงด้วยความตื่นเต้น

"สุดยอดไปเลย!"

เขาตัดสินใจสร้างแนวป้องกันตรงนี้ทันที

ก่อนอื่น เขาเดินเข้าไปตรงบริเวณทางโค้ง จากนั้นก็เปิดมิติในฝ่ามือ รัศมีของวังวนขยายใหญ่ขึ้นจนมีความกว้างกว่าห้าเมตร กำแพงเมืองความยาวห้าเมตรชิ้นหนึ่งร่วงหล่นลงมาอย่างแรง ปิดแนบสนิทกับหน้าผาฝั่งซ้ายของหุบเขาพอดิบพอดี

จากนั้นเขาก็ใช้วิธีเดียวกันนี้ นำกำแพงเมืองชิ้นที่สองลงมาวางต่อกับชิ้นแรกให้แนบสนิท

แม้ว่าพื้นดินจะไม่ค่อยราบเรียบ ทำให้กำแพงเมืองทั้งสองชิ้นบิดเบี้ยวและประกบกันไม่สนิทนัก แต่มันก็ไม่ใช่ปัญหาใหญ่โตอะไร เพราะนี่เป็นแค่กำแพงเมืองชั่วคราวเท่านั้น เสร็จศึกนี้เขาก็ต้องเก็บมันกลับไปอยู่ดี

หลังจากนั้นก็นำหอคอยธนูหลังสุดท้ายไปวางไว้ตรงฝั่งขวาสุด ช่องว่างที่เหลืออยู่ก็ถูกอุดจนแทบจะมิดชิดแล้ว

ต่อมาก็เปิดประตูแห่งดินแดนศักดิ์สิทธิ์ นำกองกำลังที่พักฟื้นจนพร้อมรบออกมาจัดวางตำแหน่ง พลธนูประจำการบนหอคอยธนู ส่วนทหารราบประจำการบนกำแพงเมือง

แต่นี่ยังไม่พอ

หลี่ชิงคิดคำนวณอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะมองหาพื้นที่ราบที่เหมาะสมบริเวณด้านหลังกำแพงเมืองห่างออกไปราวๆ หกสิบเมตรและหนึ่งร้อยเมตร แล้ววางกำแพงเมืองช่วงที่สองและสามลงไปตามลำดับ

ด้วยวิธีนี้ หากกำแพงเมืองชั้นแรกถูกตีแตก พวกเขาก็สามารถถอยร่นไปตั้งรับที่กำแพงเมืองชั้นที่สองได้อย่างรวดเร็ว

จริงๆ เขาก็ไม่ได้กลัวว่ากำแพงเมืองจะถูกตีแตกหรอก หินแข็งขนาดนี้พวกโครงกระดูกระดับไม่ถึงขั้นที่หนึ่งไม่มีปัญญาทุบให้แตกได้หรอก สิ่งที่เขากลัวจริงๆ ก็คือกลยุทธ์ของวีรชนอันเดดต่างหาก

ในระลอกที่แล้วแม้โครงกระดูกจะมีจำนวนมาก แต่ไม่มีวีรชนคอยบัญชาการ พวกมันจึงได้แต่ดาหน้าเข้ามาโดยไม่มีการวางแผนอะไรเลย

แต่ในระลอกนี้มีวีรชนอันเดดคอยบัญชาการอยู่ มันจะต้องงัดสารพัดกลยุทธ์ออกมาใช้อย่างแน่นอน

และคลื่นโครงกระดูกก็มีกลยุทธ์ตีเมืองที่น่ากลัวสุดๆ อยู่อย่างหนึ่ง นั่นก็คือการนำซากโครงกระดูกจำนวนมหาศาลมากองสุมกันเป็นภูเขาที่ใต้กำแพงเมือง กองทับถมกันไปเรื่อยๆ จนสูงเสมอขอบกำแพง

เมื่อถึงตอนนั้น กองทัพอันเดดก็จะสามารถเดินเหยียบกองกระดูกบุกขึ้นมาบนกำแพงเมืองได้เลย

ดังนั้น การสร้างกำแพงเมืองสำรองไว้เป็นกันชนอีกสองชั้นจึงเป็นเรื่องที่จำเป็นมาก เพื่อเป็นการป้องกันเหตุไม่คาดฝันนั่นเอง

เมื่อจัดการทุกอย่างเสร็จสิ้น หลี่ชิงก็สูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะตะโกนขึ้นฟ้าเสียงดังลั่น

"อาจารย์ครับ ผมเตรียมตัวพร้อมแล้ว เริ่มการทดสอบด่านที่ห้าได้เลยครับ!"

[จบแล้ว]