บทที่ 85 สิ้นสุดการพักผ่อน

บทที่ 85 สิ้นสุดการพักผ่อน

ณ ที่พักชั่วคราวของกองร้อยที่ 1 ในราชอาณาจักรอารากอนอันห่างไกล

เมื่อเทียบกับปารีสที่เต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยมและกลอุบาย บรรยากาศของที่นี่ซึ่งอยู่ใกล้ศูนย์กลางความขัดแย้งมากกว่า กลับดูผ่อนคลายกว่ามาก

สำหรับทหารแนวหน้า การชิงไหวชิงพริบทางการเมืองในปารีสนั้นห่างไกลตัวเกินไป

พวกเขาสนใจมากกว่าว่ามื้อหน้าจะได้กินอะไร เมื่อไหร่จะได้อาบน้ำร้อน...

แล้วผู้บังคับกองร้อยจะสั่งฝึกเพิ่มไหม

และบ่ายวันนี้เป็นเวลาพักผ่อนที่หาได้ยาก ทหารจึงพอมีเวลาจัดการตัวเองง่ายๆ แล้วเอาชุดเครื่องแบบกับผ้าห่มออกมาตากแดด

โมรินไม่ได้หมกตัวอยู่ในเต็นท์นายทหารของตัวเอง แต่มานั่งที่ลานกว้างด้านนอกเต็นท์ที่ตั้งเรียงรายกันอยู่

รอบตัวเขามีผู้บังคับหมวดทั้ง 3 คน คลาอุส บาวมันน์ และนายทหารชั้นประทวนคนอื่นๆ รวมถึงนายทหารและนายทหารชั้นประทวนจากกองร้อยอื่นและกองพันข้างเคียงล้อมรอบ

กลุ่มชายฉกรรจ์ชาวแซกซอน ต่างถือหม้อสนามคนละใบ ภายในชงกาแฟสีดำเข้มข้น กำลังล้อมวงคุยโวโอ้อวดกันอย่างเมามัน

ดูเหมือนผู้ชายจะเกิดมาพร้อมกับความสนใจอย่างแรงกล้าในการวิพากษ์วิจารณ์สถานการณ์บ้านเมืองและเรื่องราวบนโลกใบนี้ ไม่ว่าจะอยู่โลกไหนก็ไม่มีข้อยกเว้น

เมื่อกลุ่มผู้ชายมารวมตัวกัน ไม่ว่าตอนแรกจะคุยเรื่องอะไร สุดท้ายก็มักจะวกไปสองทาง...

คือคุยเรื่องการเมือง ไม่ก็เรื่อง 18+

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อมี 'ตัวตึงนักวิจารณ์การเมือง' อย่างโมรินเป็นผู้นำ นายทหารและนายทหารชั้นประทวนในกองร้อยของเขา ก็เริ่มหลงใหลในกิจกรรมกลุ่มที่ 'คุยโวเรื่องการเมืองระหว่างประเทศ' ซึ่งดีต่อสุขภาพกายและใจนี้

"ฉันจะบอกให้ พวกโกลแค่อยากจับปลาสองมือเท่านั้นแหละ"

ร้อยตรีผู้บังคับหมวดจากกองร้อยที่ 2 กองพันที่ 1 แกว่งหม้อสนามในมือ กาแฟในนั้นหมดเกลี้ยงแล้ว เขาเบ้ปากและแสดงความคิดเห็นที่ล้ำเลิศของตัวเองต่อไป

"พวกเขารอให้พวกเราสู้กับบริทาเนียจนเลือดตกยางออก แล้วตัวเองก็โผล่มาชุบมือเปิบ ถ้าฮุบสายแร่ลูมิไนต์ไปได้ทั้งหมดเลยยิ่งดี!"

"ฉันก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน!"

ลาห์ม ผู้บังคับหมวดที่ 2 ลูกน้องของโมรินพยักหน้าอย่างแรง เห็นด้วยอย่างยิ่ง

"ชื่ออะไรนะในรายงานกองทัพ... วิเวียนี ดูยังไงก็ไม่ใช่คนดี แถมชาวโกลก็ใส่กางเกงตัวเดียวกับชาวบริทาเนีย ใช้เทคโนโลยีเวทมนตร์เหมือนกันด้วย!"

"พวกนายจะไปรู้อะไร นี่แหละที่เรียกว่าการทูต"

จ่ากองร้อยคลาอุสพิงกล่องลังลังหนึ่ง สั่งสอนทุกคนด้วยน้ำเสียงของคนอาบน้ำร้อนมาก่อน

แม้ว่าปกติเขาจะดูเป็นทหารแซกซอนแบบมาตรฐาน และเป็น 'คุณพ่อจอมเฮี้ยบ' ของทหารทั้งกองร้อยในตอนฝึกซ้อม

แต่ความจริงแล้ว เมื่อถึงเวลา 'วิจารณ์การเมือง' เขาอินและตั้งใจยิ่งกว่าใคร

โดดเด่นเรื่องความแตกต่างอย่างสิ้นเชิง

"การรบก็คือการรบ การเจรจาก็คือการเจรจา มันคนละเรื่องกันเลย... ดูผู้กองสิ เขาไม่โวยวายเหมือนพวกนายหรอก"

สายตาทุกคู่หันไปมองโมรินทันที

โมรินกำลังจิบกาแฟขมปี๋ทีละอึก เขาไปยืนยันกับทหารฝ่ายโรงครัวสนามมาแล้วว่านี่คือเมล็ดกาแฟจริงๆ ไม่ใช่ 'กาแฟที่ไม่มีส่วนผสมของกาแฟ' ที่มักเจอในช่วงกลางและปลายสงครามโลกครั้งที่หนึ่งของกองทัพเยอรมัน

เมื่อเห็นทุกคนจ้องมองมา เขาก็เพียงแค่ยิ้ม ไม่ได้อธิบายอะไรยืดยาว

เขาจะไปบอกผู้ชายอกสามศอกพวกนี้ได้ยังไงว่า การกระทำของชาวโกลครั้งนี้ แท้จริงแล้วก็เพื่อแย่งซีนชาวบริทาเนีย

ในโลกก่อนที่เขาจะข้ามมา มีคำเฉพาะสำหรับเรื่องนี้เรียกว่า 'ไม้กวนอึ' (ตัวป่วน)

อย่างไรก็ตาม การได้เห็นเหล่านายทหารและนายทหารชั้นประทวนใต้บังคับบัญชา เปลี่ยนจากชายกักขฬะที่สนใจแต่เรื่องเงินเดือนและวันหยุด มาเป็น ผู้ชื่นชอบการทหาร ที่สามารถนั่งถกสถานการณ์โลกกันได้แบบนี้ เขาก็รู้สึกภูมิใจไม่น้อย

อย่างน้อยก็แสดงให้เห็นว่า กองร้อยของเขากำลังค่อยๆ สร้างบรรยากาศแห่งการคิดวิเคราะห์ ไม่ใช่เป็นแค่เครื่องจักรที่เอาแต่รับคำสั่งเพียงอย่างเดียว

"ผู้กอง ช่วยวิเคราะห์หน่อยสิครับ ว่าการเจรจาที่ปารีสนั่นจะลงเอยยังไง?"

สิบโทบาวมันน์ถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น

"ผู้กองเป็นผู้ใช้เวทแล้วไม่ใช่เหรอครับ? ถ้าพวกเราหาลูกแก้วคริสตัลมาให้ ผู้กองจะทำนายอนาคตได้หรือเปล่าครับ?"

"สิบโทบาวมันน์ นายแน่ใจนะว่าไม่ได้พูดถึงแม่มดชาวยิปซีในตลาด?" สิบตรีคนหนึ่งแซว

"ตดเถอะ! ฉันเคยเข้าเต็นท์ของพวกเธอมาแล้ว ไม่มีลูกแก้วคริสตัลอะไรนั่นหรอก!"

"ถ้างั้นนายคงเข้าไปถึงเต็นท์ด้านในสุดเลยล่ะสิ"

"ฮ่าๆๆๆๆ..."

เมื่อทุกคนนึกภาพตามได้ ก็เริ่มล้อเลียนกันด้วยน้ำเสียงขี้เล่น

ดูสิ เปลี่ยนจากวิจารณ์การเมืองมาเป็นเรื่อง 18+ ได้อย่างแนบเนียน

แต่สุดท้ายก็วกกลับมาเรื่องเดิม ทุกคนหันความสนใจกลับมาที่โมรินอีกครั้ง หวังว่าเขาจะพูดอะไรสักหน่อย

"ฉันจะไปรู้ได้ยังไง"

เมื่อเห็นดังนั้น โมรินก็ทำท่ายักไหล่

"แต่ฉันเดาว่า น่าจะไม่ได้ผลสรุปอะไร... ชาวบริทาเนียสะดุดขาตัวเองที่เซบียา พวกเขาไม่ยอมเลิกราง่ายๆ แน่"

"ส่วนฝั่งเรา ฉันว่าองค์จักรพรรดิก็คงไม่ยอมคายสิ่งที่กลืนลงไปแล้วออกมาหรอก..."

"งั้นก็ยังต้องสู้อีกสิครับ?" ผู้บังคับหมวดคนหนึ่งถาม

"สู้แน่นอน... พวกนายจำไว้ประโยคเดียวก็พอ สงครามคือความต่อเนื่องของการเมือง การเจรจาในปารีสกับพัฒนาการของสงครามในอารากอนเชื่อมโยงกันอย่างแยกไม่ออก"

โมรินถือหม้อสนามและจิบกาแฟอีกอึก ก่อนจะพูดต่อ

"แถมสิ่งที่เอาชนะในสนามรบไม่ได้ ก็อย่าหวังว่าจะได้มันมาบนโต๊ะเจรจา ดังนั้นสำหรับพวกเรา การเตรียมพร้อมรบอยู่เสมอ ย่อมไม่ผิดพลาดแน่นอน"

ขณะที่ทุกคนกำลังดื่มด่ำกับการ 'วิจารณ์การเมือง' จนลืมวันลืมคืน เสียงฝีเท้าเร่งรีบก็ดังมาจากระยะไกล

ทุกคนหันไปมองตามเสียง และเห็นทหารส่งสารหลายนายกำลังวิ่งเหยาะๆ มายังลานกว้างที่พวกเขาอยู่จากทิศทางต่างๆ

ดูจากเส้นทางที่วิ่งมา น่าจะมาจากค่ายของกองร้อยอื่นๆ

เมื่อทหารส่งสารเหล่านี้วิ่งมาถึง พวกเขาก็มองหน้ากันด้วยความประหลาดใจ

บนใบหน้าของพวกเขามีร่องรอยความประหลาดใจ ราวกับไม่คิดว่าคนที่พวกเขาตามหาจะมารวมตัวกันอยู่ที่นี่หมด

จากนั้น พวกเขาก็ยืนตรงหน้าโมรินและคนอื่นๆ กระทืบเท้าชิดกันและทำวันทยหัตถ์

"ร้อยโท! คำสั่งจากกองพัน!"

บริเวณนั้นเงียบลงทันที ทุกคนลุกขึ้นยืน บรรยากาศการพูดคุยที่ผ่อนคลายหายวับไปกับตา

โมรินสบตากับผู้บังคับกองร้อยอีกสองสามคน ในใจของทุกคนต่างมีความรู้สึกสังหรณ์ใจ

ปกติทหารส่งสารจะไม่มากันเป็นกลุ่มแบบนี้

"ร้อยโท เฟรเดอริก โมริน ผู้บังคับกองร้อยที่ 1 กองพันที่ 1!"

"ผู้บังคับกองร้อยที่ 2 กองพันที่ 1..."

"โปรดไปประชุมที่กองพันทันที!"

ทหารส่งสารคนอื่นๆ ก็เริ่มพูดตามมา คนที่พวกเขาตามหาก็คือผู้บังคับกองร้อยจากกองพันอื่นๆ ที่อยู่ที่นี่เช่นกัน

หลังจากถ่ายทอดคำสั่งเสร็จ ทหารส่งสารหนุ่มคนหนึ่งก็อดไม่ได้ที่จะพึมพำเสียงเบา "เฮ้! บังเอิญจริงๆ อยู่ที่นี่กันครบเลยแฮะ..."

พวกโมรินไม่รอช้า ยัดหม้อสนามใส่มือลูกน้อง สั่งการสั้นๆ สองสามประโยค แล้วรีบเดินตามทหารส่งสารมุ่งหน้าไปยังกองพันของตน

กองบัญชาการกองพันที่ 1 ตั้งอยู่ในเต็นท์ที่ค่อนข้างกว้างขวาง

ค่ายของกองร้อยที่ 1 อยู่ใกล้กองพันที่สุด ดังนั้นโมรินกับผู้บังคับกองร้อยอีกคนจึงมาถึงเป็นกลุ่มแรก

ไม่นาน นายทหารคนอื่นๆ ที่ได้รับแจ้งก็มาถึงจนครบ

พันตรีโทมัสยืนอยู่หน้าโต๊ะสนามที่ปูด้วยแผนที่ สีหน้าเคร่งเครียด ไม่เหลือเค้าความตื่นเต้นเหมือนตอนอยู่ลานตรวจพลเลยแม้แต่น้อย

เมื่อเห็นคนมาครบ เขาก็ไม่พูดพร่ำทำเพลง ใช้ดินสอในมือเคาะแผนที่ทันที

"สุภาพบุรุษทุกท่าน สิ้นสุดการพักผ่อนแล้ว"

"เพิ่งได้รับคำสั่งจากเบื้องบน กองพลทหารราบที่ 8 จะเคลื่อนพลไปที่คูเอนกาทันทีเพื่อเตรียมการรบ"

บรรยากาศในเต็นท์แข็งทื่อลงทันที แม้ทุกคนจะเตรียมใจไว้แล้วว่าคงหนีไม่พ้นการต่อสู้

แต่เมื่อคำสั่งลงมาจริงๆ แรงกดดันอันหนักอึ้งก็ครอบงำทุกคนในชั่วพริบตา

"ตามแผนการขนส่งทางทหารของทั้งกองพล กองพันของเราจะขึ้นรถไฟและออกเดินทางในบ่ายวันนี้"

สายตาของพันตรีโทมัสกวาดมองใบหน้าของผู้บังคับกองร้อยทั้งสี่คนทีละคน ก่อนจะเหลือบมองนาฬิกาข้อมือของตัวเอง

"ตอนนี้เวลา 12:42 น. กลับไปเตรียมกองร้อยของพวกคุณให้พร้อมออกเดินทาง เสบียงสนามและขนมปังจะถูกส่งไปให้แต่ละกองร้อยโดยหน่วยสัมภาระในอีกสักครู่..."

"ก่อนบ่ายสองโมง ฉันต้องเห็นทั้งกองพันมารวมพลกันที่ลานกว้างด้านนอกกองพัน ใครฝ่าฝืน... จะถูกลงโทษตามกฎอัยการศึก!"

"เข้าใจไหม?!"

พันตรีโทมัสเน้นเสียงหนัก

"ครับ พันตรี!" ผู้บังคับกองร้อยทั้งสี่ตอบรับพร้อมกัน

"ดีมาก กลับไปเตรียมตัวได้"

พันตรีโทมัสโบกมือ เป็นสัญญาณให้พวกเขาไปได้ ส่วนนายทหารพลาธิการและหน่วยสนับสนุนอื่นๆ ต้องอยู่ต่อเพื่อประสานงานเรื่องการเคลื่อนย้ายครั้งนี้

โมรินและคนอื่นๆ ไม่พูดอะไรอีก พวกเขาทำวันทยหัตถ์ให้พันตรี แล้วหันหลังเดินออกจากเต็นท์ไปพร้อมกับผู้บังคับกองร้อยคนอื่นๆ

แสงแดดยามบ่ายนอกเต็นท์ยังคงสว่างสดใส แต่ในใจของโมรินกลับสัมผัสไม่ได้ถึงความอบอุ่นเลยแม้แต่น้อย

วันหยุด สิ้นสุดลงแล้ว