บทที่ 4: โซลเจอร์ 76

ความรู้สึกที่เคยจมดิ่งสู่ความสิ้นหวังถูกเติมเต็มด้วยพลังมหาศาลที่ไหลเวียนไปทั่วร่างราวกับได้เกิดใหม่

'สูตรโกง' ของเขามาถึงแล้วใช่ไหม?

โรนิงพยายามลองทุกวิธีในหัว ไม่ว่าจะเป็นการนึกคำว่า "แปลงร่าง", "เปลี่ยนร่างเป็นโซลเจอร์ 76", "เปิดใช้งานโหมดอัลติเมท" หรือรหัสบ้าบออะไรก็ตามที่เขานึกออก แต่มันก็ยังไม่มีอะไรเกิดขึ้น

หรือว่าต้องตะโกนออกมาดังๆ? แบบนั้นมันก็น่าอายไปหน่อยนะ

เขากวาดสายตามองไปรอบๆ เห็นดวงตานับไม่ถ้วนจ้องมาที่เขา แววตาพวกนั้นไม่น่ากลัวเท่าปืนในมือพวกมันหรอก ถ้าเขาขืนตะโกนอะไรแปลกๆ ออกไปตอนนี้ พวกมันอาจจะตกใจจนลั่นไกใส่เขาเอาได้

หลังจากไตร่ตรองอย่างถี่ถ้วน โรนิงตัดสินใจนิ่งเงียบไว้ก่อนจะดีกว่า

"คุณโรนิง คุณเหลือเวลาอีกแค่หนึ่งนาที!" ชาร์ลีเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงเย็นชา

โรนิงยังคงท่องรหัสในใจวนไปอย่างไร้ผล แต่เขาสังเกตเห็นว่าสีหน้าของชาร์ลีค่อยๆ เปลี่ยนเป็นความหวาดกลัวทีละนิด

ทันใดนั้น เขารู้สึกว่าร่างกายเปี่ยมไปด้วยพลังที่ไร้ขีดจำกัด ปืนไรเฟิลสีน้ำเงินขาวสลับดำปรากฏขึ้นในมือเขาอย่างฉับพลัน

มันไม่ใช่ปืนไรเฟิลธรรมดา แต่มันคือ 'เฮวี่ พัลส์ ไรเฟิล' กระสุนที่ยิงออกมาไม่ใช่ลูกตะกั่ว แต่เป็นกระสุนพลังงานที่มีอำนาจทำลายล้างสูงลิบ

เมื่อก้มมองดูตัวเอง ชุดลำลองสีเทาก็ถูกแทนที่ด้วยชุดเกราะรบสีน้ำเงินขาวเบอร์ "76" สีแดงสดประทับหราอยู่กลางหลัง เขาไม่รู้ว่าหน้าตาตัวเองเปลี่ยนไปไหม แต่เขารู้สึกได้ถึงหน้ากากที่สวมทับใบหน้า พร้อมแว่นยุทธวิธีที่ช่วยให้การมองเห็นคมชัดและแม่นยำกว่าเดิมหลายเท่า

ทุกคนในบาร์จ้องมองเขาด้วยสายตาไม่อยากจะเชื่อ แม้แต่คนร้ายยังลืมหน้าที่ของตัวเองไปชั่วขณะ

ก็ไม่แปลกหรอก ในเมื่อตัวละครจากหนังที่ดังที่สุดในตอนนี้ดันมายืนประจันหน้าอยู่ตรงนี้ ใครบ้างจะไม่ตะลึง

"เฮ้ ฉันว่าแกน่ะไม่มีวันเป็นสิงโตได้หรอก แกมันก็แค่หมาจนตรอกที่เที่ยวไล่กัดคนอื่นไปทั่วเท่านั้นแหละ!"

พูดจบ โรนิงก็ประทับปืนพัลส์ไรเฟิลขึ้นทันที

ชาร์ลีได้สติกลับมา ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความกลัวระคนตกใจ "ฆ่ามัน! ฆ่ามันซะ!"

แต่ก่อนที่มันจะทันได้ชักปืนพกออกมา กระสุนพลังงานสีฟ้าอ่อนสามนัดก็พุ่งทะลวงเข้ากลางอกของชาร์ลีจนร่างกระเด็น มันสิ้นใจไปพร้อมกับสีหน้าที่เหมือนเพิ่งเห็นผี

โรนิงเริ่มสาดกระสุนไปรอบๆ เขาไม่เคยจับปืนจริงมาก่อนในชีวิต แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกถึงความตื่นเต้นของการยิงปืน ยิ่งไปกว่านั้น ระบบดูเหมือนจะมอบพรสวรรค์ในการยิงปืนขั้นสุดยอดมาให้เขาด้วย ไม่ว่าจะเล็งหัวหรือหัวใจ แค่นัดเดียวก็ปลิดชีพได้ทันที

เสียงขวดเหล้าแตกกระจายดังลั่นไปทั่วบาร์ เศษแก้วปลิวว่อนไปทุกทิศทาง

ลูกน้องของชาร์ลีล้มตายจมกองเลือดโดยไม่มีโอกาสได้เหนี่ยวไกแม้แต่นัดเดียว ทุกคนตายไปพร้อมกับความสยองขวัญแบบเดียวกับเจ้านายของพวกมัน

ชายฉกรรจ์สองคนที่คุมตัวลูซี่อยู่ก็ถูกยิงร่วงลงไปเช่นกัน บนชุดเกราะของพวกมันมีรอยไหม้จากกระสุนพลังงานสีน้ำเงินปรากฏอยู่ชัดเจน

เกราะกันกระสุนธรรมดาไม่มีทางหยุดยั้งอานุภาพของพัลส์ไรเฟิลได้เลย

ลูซี่นั่งยองๆ เอามือกุมหัวด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด

โรนิงตัดสินใจปล่อย 'ไบโอติก ฟิลด์' แสงสีเหลืองนวลแผ่ออกมาจากอุปกรณ์ที่วางลงบนพื้น รอยขีดข่วนจากเศษแก้วบนผิวของลูซี่ค่อยๆ สมานตัวและหายเป็นปกติอย่างน่าอัศจรรย์

จากนั้นเขาก็รีบยกเลิกการแปลงร่างกลับสู่สภาพเดิมทันที

"ลูซี่ ไม่เป็นไรแล้ว!" โรนิงยื่นมือไปหาเธอ

ลูซี่เงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยความสับสน เธอขยี้ตาซ้ำแล้วซ้ำเล่าเพราะคิดว่าตัวเองตาฝาด

เธออยากจะเชื่อแบบนั้น แต่แล้วศพที่นอนเกลื่อนอยู่ในกองเลือดพวกนี้ล่ะจะอธิบายยังไง?

เธอนิสัยใจคอเจ้านายตัวเองดี โรนิงแค่จับปืนมือยังสั่น แล้วคนแบบนี้จะฆ่าทหารรับจ้างเป็นสิบในพริบตาได้ยังไง

ความเป็นไปได้มีเพียงอย่างเดียว... โรนิงก็คือ 'โซลเจอร์ 76' และเขาปิดบังความลับสุดยอดนี้ไว้จากคนทั้งโลก!

แต่ไม่ว่าความจริงจะเป็นยังไง ตอนนี้เธอต้องการแค่ไหล่ให้ซบเพื่อตั้งสติเท่านั้น

ลูซี่โผเข้ากอดเขาแน่น และโรนิงก็ไม่ได้ผลักไส เขาเข้าใจดีว่าผู้หญิงที่เพิ่งผ่านนาทีเป็นนาทีตายมา ย่อมต้องการที่พึ่งพิงเป็นธรรมดา

ไม่นานนัก รถตำรวจก็มาถึงที่เกิดเหตุ เจ้าหน้าที่หลายนายพร้อมอาวุธครบมือวิ่งกรูเข้ามา แต่พอเห็นภาพศพที่นอนเรียงรายอยู่ข้างใน พวกเขาก็ถึงกับชะงัก

"วางอาวุธลงเดี๋ยวนี้นะ!"

แต่พอสิ้นเสียงสั่ง ตำรวจก็พบเพียงชายหญิงคู่หนึ่งที่กำลังกอดกันอยู่ ในมือของทั้งคู่ไม่มีอาวุธเลยแม้แต่ชิ้นเดียว

มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?

โรนิงค่อยๆ ผละออกจากลูซี่แล้วกระซิบกับเธอ "ผมว่าเราคงต้องไปนั่งจิบชาที่โรงพักกันหน่อยแล้วล่ะ"

"พวกคุณเป็นใคร และทำไมถึงมาอยู่ที่นี่?" นายตำรวจหัวหน้าชุดเอ่ยถาม

โรนิงชูมือขึ้นอย่างสงบ "ผมชื่อโรนิง คุณอาจจะคุยชินกับผลงานของผมมากกว่า... ผมเป็นคนสร้าง 'โซลเจอร์ 76' ครับ ส่วนนี่ผู้ช่วยของผม ลูซี่ เบเรนต์"

"คุณโรนิงเหรอ?!"

นายตำรวจรีบสั่งให้ลูกน้องลดปืนลงทันที ก่อนจะถามด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น "คุณมาทำอะไรที่นี่ครับ? แล้วเหตุการณ์ยิงกันที่นี่มันคืออะไร?"

คนร้ายตายเรียบ แต่โรนิงกับผู้หญิงที่ดูไม่มีพิษมีภัยกลับไร้รอยขีดข่วน จะบอกว่าพวกเขาเป็นคนจัดการคนร้ายทั้งหมดก็ดูจะไม่เมคเซนส์ และคงไม่มีใครเชื่อแน่ๆ

ที่ด้านนอกบาร์ เด็กหนุ่มคนหนึ่งตะโกนบอกเพื่อนด้วยความตื่นเต้น "เฮ้ย! เชื่อไหมว่าฉันเพิ่งเห็นอะไร? โซลเจอร์ 76 ตัวจริงอยู่ในบาร์นั้น! เขาจัดการพวกคนร้ายได้ในพริบตาเดียวเลย!"

เด็กหนุ่มคนนั้นสวมแจ็กเก็ตแบบเดียวกับโซลเจอร์ 76 และทำท่าเล็งปืนอย่างคล่องแคล่ว ดูท่าจะเป็นแฟนพันธุ์แท้ตัวยง

.

สถานีตำรวจแมนแฮตตัน

โรนิงนั่งอยู่บนเก้าอี้สอบสวน ตำรวจยกกาแฟร้อนมาเสิร์ฟแต่เขาปฏิเสธอย่างสุภาพ "ผมไม่ดื่มกาแฟครับ ถ้ามีชาร้อนจะดีมาก แต่ถ้าไม่มีก็ไม่เป็นไร ขอบคุณครับ"

"ได้ครับคุณโรนิง เดี๋ยวผมไปจัดมาให้เดี๋ยวนี้เลย!"

ตำรวจหนุ่มดูจะเต็มใจบริการเขามาก แต่พอจะเอากาแฟคืนก็เก้อๆ เลยยื่นให้ลูซี่แทน "คุณผู้หญิงรับไว้แทนไหมครับ?"

ลูซี่รับมาด้วยความยินดี

"คุณโรนิง ช่วยเล่ารายละเอียดหน่อยได้ไหมว่ามันเกิดอะไรขึ้นที่บาร์ ดีพ ซี?" นายอำเภอเจฟฟรีย์เปิดประเด็น

"ด้วยความยินดีครับ คือผมไปคุยธุระกับคุณเบเรนต์ที่นั่น แต่ไม่นึกเลยว่าบาร์จะถูกยึดโดยพวกของชาร์ลี แล้วมันก็ใช้ชีวิตผู้ช่วยผมมาข่มขู่ให้ผมร่วมมือทำธุรกิจด้วย"

"อย่างที่พวกคุณรู้ สปาร์เคิล ชาร์ลี เป็นซีอีโอของ ฟลายอิ้ง ฟิล์มส์ เขาครองส่วนแบ่งตลาดหนังรายใหญ่ และคงไม่อยากให้ใครมาขัดผลประโยชน์ เลยวางแผนเรื่องนี้ขึ้นมา ทุกอย่างเหมือนจะอยู่ในการควบคุมของมัน แต่ดันมีบางอย่างผิดแผนไปหน่อย"

"แล้วยังไงต่อ?" นายอำเภอเจฟฟรีย์ถามจี้เมื่อเห็นเขาหยุดพูด "คุณจัดการกับชาร์ลีและพวกมือปืนนั่นได้ยังไง?"

"คุณอาจจะไม่เชื่อนะ แต่มันคือความจริงที่เกิดขึ้น..."

"ชาได้แล้วครับ!"

ตำรวจนายเดิมยกชาร้อนมาเสิร์ฟ โรนิงรับมาจิบพลางถอนหายใจอย่างผ่อนคลาย

"ชานี่รสชาติดีจริงๆ เหมือนได้กลับบ้านเลย"

นายอำเภอเจฟฟรีย์ไม่สนเรื่องรสชาติชา เขาต้องการแค่คำให้การ "คุณโรนิง รบกวนเล่าต่อด้วยครับ"

เบาะแสจากกล้องวงจรปิดก็ไม่มี เพราะพวกชาร์ลีถอดออกไปหมดก่อนจะลงมือ พวกมันเตรียมการมาดีมาก แต่คงไม่คิดว่าสุดท้ายคนที่จะโดนจับจะเป็นศพพวกมันเอง

"ผมว่าพวกคุณคงตรวจสภาพศพแล้ว กระสุนพวกนั้นมันทะลุเกราะกันกระสุนเข้าไปได้ ซึ่งปืนทั่วๆ ไปทำไม่ได้แน่ๆ แสดงว่าอาวุธที่ใช้ต้องล้ำสมัยมาก และมีเทคโนโลยีที่อาจจะไม่ได้มาจากโลกนี้ด้วยซ้ำ"

"อย่างที่สอง ทุกนัดเข้าจุดตายหมด ศพแต่ละศพมีรูกระสุนแค่รูเดียว และถ้าร่างยังไม่เย็น รูกระสุนจะเรืองแสงสีฟ้าจางๆ ด้วย ถ้าไม่ยิงหัวก็ยิงหัวใจ แสดงว่าคนยิงต้องเป็นมืออาชีพขั้นสุดยอด"

"และสุดท้าย เขาจัดการเฉพาะคนที่คุกคามผมเท่านั้น ไม่แตะต้องพลเรือนเลย พอช่วยผมเสร็จเขาก็หายตัวไปทันทีโดยไม่พูดสักคำ แสดงว่าเขาเป็นคนที่มีอุดมการณ์แน่วแน่ในการผดุงความยุติธรรม จะปรากฏตัวเฉพาะตอนที่จำเป็นเท่านั้น ซึ่งมันสื่อว่าเขามีสัญชาตญาณในการรับรู้ถึงอันตรายที่ยอดเยี่ยมมาก"

หลังจากโรนิงวิเคราะห์จบ นายอำเภอเจฟฟรีย์ก็ถึงกับอึ้ง เขาหยิบรูปถ่ายในที่เกิดเหตุขึ้นมาดูอย่างละเอียด ทุกอย่างตรงตามที่โรนิงพูดเป๊ะๆ

เขาหันไปถามลูกน้องที่ไปถึงที่เกิดเหตุกลุ่มแรก ซึ่งพวกเขาก็พยักหน้ายืนยันความถูกต้อง

"แล้วตกลงใครเป็นคนช่วยคุณ?"

ก่อนที่โรนิงจะทันตอบ ตำรวจที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็โพล่งขึ้นมา "จากที่คุณโรนิงเล่ามา... นั่นมันบุคลิกของ 'โซลเจอร์ 76' ชัดๆ เลยไม่ใช่เหรอครับ? ทั้งวิธีการจัดการ ทั้งอาวุธ ทุกอย่างมันตรงกับคาแรคเตอร์ในหนังเป๊ะเลย!"

นายอำเภอเจฟฟรีย์หันไปแยกเขี้ยวใส่ลูกน้องจนอีกฝ่ายหุบปากเงียบ "คุณโรนิง ผมอยากได้ยินจากปากคุณเอง!"

"คุณอาจจะไม่เชื่อ แต่นั่นแหละคือความจริง..."

โรนิงยักไหล่พลางกระตุกยิ้มที่มุมปาก เขารู้สึกอยากจะหัวเราะออกมาดังๆ แต่ก็ต้องกลั้นเอาไว้สุดชีวิต