บทที่ 8 - แผนที่ขุมทรัพย์

บทที่ 8 - แผนที่ขุมทรัพย์

"บัดซบ ไปตายซะ!" โจวซานร้องเสียงแหลม ล้วงเอากระบี่ยาวออกจากถุงมิติ ทันทีที่วาดกระบี่ ประกายแสงเย็นเยียบก็สาดส่อง พลังลมปราณพลุ่งพล่าน กระบี่ที่แต่เดิมมีขนาดเท่าฝ่ามือ ขยายใหญ่ขึ้นรับลมจนมีขนาดใหญ่กว่าเดิมไม่รู้กี่เท่า

"ทักษะยุทธ์ระดับหวง!" หลัวเทียนเอ่ยเสียงเรียบ

"ไอ้เด็กเมื่อวานซืน ตาแหลมไม่เบานี่!" โจวซานหน้าบึ้งตึง ต้องยอมรับเลยว่าสีหน้าของมันเปลี่ยนแปลงได้หลากหลายมาก จากที่เคยดูหล่อเหลาสง่างาม กลับกลายเป็นอัปลักษณ์น่าเกลียดได้ถึงเพียงนี้ จุดนี้หลัวเทียนก็แอบนับถือมันอยู่ลึกๆ

"ช้าเกินไป!"

"หมัดแปดผสาน!"

หลัวเทียนเอ่ยเสียงเรียบ กำหมัดแน่น ไม่คิดจะหลบเลี่ยงแม้แต่น้อย พุ่งหมัดเข้าปะทะกับคมกระบี่ตรงๆ

"หึหึ เด็กก็คือเด็กอยู่วันยังค่ำ ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง วันนี้ข้าจะสับมือคู่นี้ของเจ้าทิ้งเสีย!"

แววตาของโจวซานทอประกายอำมหิต มันไม่คาดคิดเลยว่าอีกฝ่ายจะใช้ร่างกายเนื้อๆ มารับคมกระบี่ของมัน นี่มันรนหาที่ตายชัดๆ!

ในเสี้ยววินาทีที่หมัดและกระบี่ปะทะกัน โจวหลินก็แค่นเสียงหยันพลางกล่าว "ชนะแล้วรึ"

ทว่าวินาทีต่อมาพวกมันทั้งสองก็ต้องตื่นตะลึงสุดขีด แทบไม่อยากจะเชื่อสายตาตนเอง ร่างของโจวซานถูกซัดกระเด็นถอยหลังไปอย่างทุลักทุเลนับสิบก้าว กว่าจะทรงตัวยืนหยัดได้

โจวซานก้มมองกระบี่ในมือ คมกระบี่บิ่นงอ รอยร้าวลุกลามไปทั่วใบดาบ ก่อนจะแตกหักเป็นเสี่ยงๆ ในที่สุด

ลูกตาของโจวซานแทบจะถลนออกจากเบ้า ปากอ้ากว้างจนยัดไข่เป็ดได้สองฟอง มันจ้องมองเศษกระบี่หักในมืออย่างเลื่อนลอย ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้านี้คือความจริง

"บัดซบ เจอของแข็งเข้าให้แล้ว!"

"ข้าบอกแล้วไง ไอ้เด็กนี่มันฆ่าเสือดาวลายจุดระดับผสานกำเนิดขั้นกลางได้ ย่อมต้องมีดีอยู่บ้าง ไม่ใช่ตัวตลกที่ใครจะมาแหยมได้ง่ายๆ แต่เจ้าก็ดึงดันจะปล้นมันให้ได้ สมควรตายนัก!"

ใบหน้าของโจวซานซีดเผือด หวาดหวั่นพรั่นพรึง เช็ดเหงื่อเย็นที่ผุดพรายเต็มหน้าผาก "ลำพังพวกเราสองคนคงรับมือมันไม่ไหว หนีเร็ว!"

ทั้งสองสบตากัน ส่งสัญญาณให้กัน ก่อนจะเผ่นหนีไปอีกทิศทางหนึ่งอย่างรวดเร็ว

"คิดจะหนีรึ ในเมื่อรนหาที่มาถึงนี่แล้ว ก็ทิ้งชีวิตไว้ที่นี่เสียเถิด!"

หลัวเทียนแค่นเสียงเย็น มันหมายตาสังหารทั้งสองคนแล้ว มีหรือจะยอมปล่อยให้หลุดรอดไปได้

ทว่าเพิ่งจะไล่ตามไปได้ไม่ถึงครึ่งลี้ หัวใจของหลัวเทียนก็กระตุกวูบ

ต้นไม้รอบด้านระเบิดออก หมอกพิษสีเขียวปริมาณมหาศาลพวยพุ่งออกมา

"แย่แล้ว!" หมอกพิษสีเขียวมีฤทธิ์กัดกร่อนรุนแรง เพียงแค่สัมผัสโดนผิวหนัง รูขุมขนก็จะถูกปิดผนึกทันที เนื้อหนังจะถูกกัดกร่อน หากสูดดมเข้าไปจะทำให้วิงเวียนศีรษะ ตาลาย คลื่นไส้อาเจียน แม้แต่พลังลมปราณก็ยังเดินสะดุด

"ฮ่าๆๆ..." สองคนตระกูลโจวหัวเราะร่า สีหน้าหื่นกระหายและละโมบเผยออกมาอย่างไม่ปิดบัง "ไอ้เด็กเมื่อวานซืน ตอนนี้รู้จักความน่ากลัวของยมทูตขาวดำหรือยังล่ะ"

"ต่ำช้า!" หลัวเทียนหน้าซีดเผือด มันต้องใช้พลังลมปราณจำนวนมหาศาลเพื่อต้านทานหมอกพิษสีเขียว หากผ่อนแรงแม้แต่นิดเดียว ผิวหนังและเลือดเนื้อคงถูกมันกัดกินจนหมดสิ้น

"ต่ำช้าเรอะ" โจวซานแค่นเสียงหยัน "ไอ้หนู เจ้าช่างอ่อนหัดนัก โลกนี้ผู้อ่อนแอเป็นเหยื่อของผู้แข็งแกร่ง ผู้แข็งแกร่งคือผู้ตั้งกฎ จะมาพูดเรื่องต่ำช้าไม่ต่ำช้าอะไรกัน"

"เจ้าคิดว่าพวกเรากลัวเจ้าจริงๆ งั้นรึ ช่างน่าขันนัก รออีกประเดี๋ยวเถอะ พอพลังลมปราณของมันเหือดแห้ง ก็ถึงเวลาตายของมันแล้ว หมอกพิษนี่ใช้กี่ทีก็ไม่เคยพลาด!"

เสียงหัวเราะของทั้งสองแหลมปรี๊ดบาดแก้วหูยิ่งขึ้น

"ไม่เคยพลาดงั้นรึ"

หลัวเทียนแค่นเสียงเย็น มันค่อยๆ หลับตาลง รีดเร้นพลังจิตจนถึงขีดสุด ทันใดนั้นเปลวเพลิงก็ลุกโชนขึ้นจากจุดตันเถียน แผ่ซ่านผ่านเส้นลมปราณ ลุกลามไปทั่วทั้งร่าง

ซู่ ซู่ ซู่!

ในชั่วพริบตา หมอกพิษรอบกายก็ถูกแผดเผาจนระเหยหายไป เสียงดังซู่ซ่าราวกับเสียงเนื้อย่างบนเตาไฟ

ภายใต้การปกป้องของเพลิงสวรรค์เก้ามังกร หมอกพิษสีเขียวไม่อาจสร้างรอยขีดข่วนให้มันได้แม้แต่น้อย

"เอ๊ะ!"

หลัวเทียนอุทานเบาๆ เพราะมันพบว่าติงหลอมวิญญาณสามารถดูดซับหมอกพิษสีเขียวเหล่านี้ได้ด้วย

ฮ่า!

หลัวเทียนระเบิดพลังลมปราณ ดูดกลืนหมอกพิษสีเขียวรอบด้านเข้าไปในติงหลอมวิญญาณจนหมดเกลี้ยง

"นี่... นี่มันเกิดอะไรขึ้น"

"หมอก... หมอกพิษหายไปไหนแล้ว!"

ทั้งสองคนยืนอึ้งตะลึงงัน ก่อนที่แววตาจะแปรเปลี่ยนเป็นความหวาดผวา

"สัตว์ประหลาด ไอ้นี่มันสัตว์ประหลาดชัดๆ!"

"ตาย!"

หลัวเทียนแค่นเสียงเย็น ระเบิดพลังเต็มพิกัด หมัดแปดผสานที่พันเกี่ยวด้วยเพลิงสวรรค์เก้ามังกรพุ่งทะลวงเข้าใส่โจวหลิน

เปลวเพลิงเดือดพล่าน แฝงด้วยพลังอำนาจดุดันไร้เทียมทาน แววตาของโจวหลินเต็มไปด้วยความหวาดกลัวสุดขีด ร่างทั้งร่างของมันถูกไฟคลอก ในชั่วพริบตาลมหายใจก็ดับสูญไป

ปลิดชีพในหมัดเดียว!

"ไม่..." โจวซานร้องโหยหวน จ้องมองหลัวเทียนที่อาบไล้ไปด้วยเปลวเพลิงราวกับมัจจุราชจากขุมนรก กำลังก้าวสามขุมเข้ามาหามันทีละก้าว ทีละก้าว หัวใจของมันแทบจะหยุดเต้น

"อย่าฆ่าข้า อย่าฆ่าข้าเลย" โจวซานหน้าซีดเป็นไก่ต้ม ความหวาดกลัวต่อความตายที่คืบคลานเข้ามาทำให้มันแทบเสียสติ "ไอ้หนู ไม่ๆๆ... ผู้อาวุโส... ท่านปู่..."

โจวซานแทบจะร้องไห้ออกมาอยู่แล้ว "ของสิ่งนี้ข้ามอบให้ท่าน"

โจวซานยื่นม้วนหนังสัตว์แผ่นหนึ่งมาให้ หลัวเทียนรับมาพิจารณา ดวงตาก็ทอประกายวาบ มันคือแผนที่ขุมทรัพย์ที่แผ่กลิ่นอายความเก่าแก่ออกมา

"ของดีนี่นา!" หลัวเทียนหัวเราะร่วน เมื่อนึกถึงสมบัติมหาศาลที่ซ่อนอยู่ อาจจะมีทั้งเม็ดยาวิเศษและเคล็ดวิชาล้ำค่า มันอดไม่ได้ที่จะก้มลงมองแผนที่ขุมทรัพย์นั้นให้ชัดๆ อีกครั้ง ทว่ากลับพบว่ามีรอยฉีกขาดอยู่หลายแห่ง หลัวเทียนขมวดคิ้วมุ่น

เมื่อโจวซานเห็นดังนั้นก็ราวกับคว้าฟางเส้นสุดท้ายไว้ได้ มันลอบยินดีที่ตนเองมีวิสัยทัศน์กว้างไกล จึงจงใจฉีกแผนที่ขุมทรัพย์ให้ขาดไว้แต่แรก

"ท่านปู่!" โจวซานร้องลั่น รีบโขกศีรษะลงกับพื้นสามทีติดๆ ภาพตรงหน้าช่างย้อนแย้งกับคำพูดข่มขู่ที่มันเคยพ่นใส่หลัวเทียนก่อนหน้านี้สิ้นดี

"แม้แผนที่ขุมทรัพย์นี้จะฉีกขาด แต่ข้าจำได้ว่าส่วนที่ขาดหายไปนั้นเขียนว่าอย่างไรบ้าง ขอเพียงท่านไว้ชีวิตข้า ข้าจะพาท่านไปหาสมบัตินั่นเอง"

หลัวเทียนขมวดคิ้วแน่นยิ่งกว่าเดิม พฤติกรรมหน้าไหว้หลังหลอกของไอ้หมอนี่ช่างน่าทึ่งจริงๆ ทำตัวเป็นตัวตลกลิ้นกระดาษไม่มีผิด

เมื่อเห็นสีหน้าของหลัวเทียน หัวใจของโจวซานก็หล่นวูบ รีบละล่ำละลักกล่าวเสริม "หากไม่มีข้า ท่านก็หาสมบัติไม่เจอหรอก ยิ่งไปกว่านั้นข้ายังเป็นคนตระกูลโจวแห่งเมืองซานเฉวียน หากวันนี้มียอดฝีมือระดับผสานกำเนิดสองคนต้องมาทิ้งชีวิตไว้ที่นี่ ตระกูลโจวของข้าจะต้องสืบสาวราวเรื่องจนถึงที่สุดแน่!"

"เจ้ากำลังขู่ข้าอยู่งั้นรึ"

หลัวเทียนคลายปมคิ้ว เผยรอยยิ้มเจิดจ้า ทว่ารอยยิ้มนี้ในสายตาของโจวซานกลับดูน่าสะพรึงกลัวดั่งรอยยิ้มของปีศาจร้าย

"มะ... เปล่า..."

"ตายซะ!"

หลัวเทียนแค่นเสียงเย็น ซัดหมัดแปดผสานเข้าใส่โจวซานอย่างไม่ลังเล สังหารมันในหมัดเดียว

"เจ้า..." ลูกตาของโจวซานเบิกกว้าง จนวาระสุดท้ายมันก็ยังไม่อยากจะเชื่อว่าหลัวเทียนจะลงมือเด็ดขาดถึงเพียงนี้

อนิจจา สองคนตระกูลโจวที่วันๆ เอาแต่ปล้นฆ่าผู้อื่นมานับไม่ถ้วน วันนี้กลับต้องมาตายด้วยน้ำมือของเหยื่อที่ตนเองหมายตา กงเกวียนกำเกวียน สวรรค์ไม่เคยละเว้นผู้ใด!

หลัวเทียนเก็บแผนที่ขุมทรัพย์ ติงหลอมวิญญาณดึงดูดวิญญาณของพวกมันมา ความทรงจำมากมายหลั่งไหลเข้าสู่สมองของหลัวเทียน ทั้งวิถีชีวิต เคล็ดวิชา เรื่องราวของตระกูลโจว การลอบสังหาร การลอบกัด ความทรงจำสารพัดรูปแบบทำให้หลัวเทียนลายตาไปหมด

"เจอแล้ว ความทรงจำเกี่ยวกับแผนที่ขุมทรัพย์!" หลัวเทียนยิ้มมุมปาก การกลืนกินวิญญาณของยอดฝีมือระดับผสานกำเนิดขั้นกลางถึงสองดวง ทำให้พลังจิตของมันขยายขอบเขตขึ้นอีกมาก

ตอนนี้มันมั่นใจเต็มเปี่ยมว่า หากเสือดาวลายจุดตัวนั้นซุ่มซ่อนอยู่ในเงามืดเพื่อลอบโจมตี มันจะสามารถตรวจพบได้ในชั่วพริบตาอย่างแน่นอน

และสิ่งที่มันยังไม่ทันสังเกตเห็นก็คือ การกลืนกินวิญญาณจำนวนมหาศาลและการดูดซับเม็ดยาวิเศษ ทำให้พลังจิตของมันเกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างก้าวกระโดด เฉกเช่นเดียวกับจุดตันเถียน พลังจิตของมันก่อตัวเป็นทะเลสาบขนาดเล็ก หรือจะเรียกให้ถูกคือแอ่งน้ำขนาดเล็ก ทว่าเพียงแค่นี้ก็ไม่ใช่สิ่งที่ยอดฝีมือระดับผสานกำเนิดทั่วไปจะทำได้แล้ว

หลัวเทียนค้นถุงมิติของพวกมัน ดวงตาก็ทอประกายวาววับ หินวิญญาณจำนวนมหาศาลกองพะเนินเป็นภูเขาเลากา นับได้กว่าพันก้อน เคล็ดวิชาระดับหวงขั้นต่ำ กระบี่เหินหลายสิบเล่ม ยันต์วิญญาณอีกมากมาย ของเหล่านี้มากพอที่จะเปิดร้านขายของชำในเมืองหยวนหยางได้สบายๆ

ต้องยอมรับเลยว่าหลายปีมานี้สองคนตระกูลโจวกอบโกยสมบัติมาได้ไม่น้อย ทว่ากลับไม่มีของวิเศษล้ำค่าอะไรเลย นอกเสียจากแผนที่ขุมทรัพย์แผ่นนี้

……

ส่วนกลางของป่าลึกเทียนหยาง ต้นไม้สูงใหญ่เสียดฟ้าบดบังแสงอาทิตย์จนมืดครึ้ม แทบไม่พบร่องรอยของผู้ฝึกยุทธ์มนุษย์เลย สัตว์อสูรก็มีให้เห็นประปราย บรรยากาศเงียบสงบร่มรื่น พลังวิญญาณหนาแน่นบริสุทธิ์ เพียงแค่สูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก็รู้สึกปลอดโปร่งโล่งสบาย เส้นลมปราณทะลวงปรุโปร่ง

"พลังวิญญาณอุดมสมบูรณ์ยิ่งนัก หากตระกูลหลัวของข้าตั้งอยู่ที่นี่ จะขาดแคลนยอดฝีมือได้อย่างไร" หลัวเทียนอดไม่ได้ที่จะทอดถอนใจ สถานที่เช่นนี้อย่าว่าแต่ใช้ฝึกยุทธ์เลย แม้แต่คนธรรมดาหากได้มาอาศัยอยู่ ก็คงอายุยืนยาวเป็นร้อยปี ร่างกายแข็งแรงปราศจากโรคภัยไข้เจ็บ

โฮก!

ทันใดนั้น เสียงคำรามของพยัคฆ์ร้ายก็ดังกึกก้องมาจากในป่าลึก คลื่นเสียงระเบิดออก แผ่ขยายวงกว้างไปทั่วทุกทิศทาง อำนาจของคลื่นเสียงทำให้สัตว์อสูรนับไม่ถ้วนแตกตื่นวิ่งหนีหัวซุกหัวซุน นกกาบินว่อน ต้นไม้ใบหญ้าสั่นไหวร่วงหล่น

"แข็งแกร่งมาก! เพียงแค่คลื่นเสียงแผ่วๆ ก็สัมผัสได้ถึงพลังระดับตำหนักวิญญาณแล้ว!" หลัวเทียนตื่นตระหนก เพิ่มความระมัดระวังตัวขึ้นอีกขั้น ส่วนกลางของป่าลึกเทียนหยางแห่งนี้ ไม่ใช่สถานที่ที่ระดับพลังอย่างมันจะเข้ามาเพ่นพ่านได้ตามใจชอบ

วิถีแห่งการฝึกฝน เริ่มต้นที่ระดับก่อกายา ควบคุมพลังลมปราณ ก้าวข้ามสู่ระดับเบิกนภา

จุดตันเถียนก่อรูปคือระดับผสานกำเนิด จิตวิญญาณเบิกเนตรคือระดับตำหนักวิญญาณ

พลังวิญญาณควบแน่นกลายเป็นโลกมายาคือระดับตำหนักเทพ ส่วนระดับที่สูงกว่าตำหนักเทพนั้น ล้วนเป็นยอดฝีมือระดับบรรพชน ซึ่งหลัวเทียนก็ไม่อาจล่วงรู้ได้แล้ว

หลัวเทียนใช้เพลิงสวรรค์เก้ามังกรคลุมร่าง กลบเกลื่อนรังสีอำนาจจนหมดสิ้น ตลอดเส้นทางมันระมัดระวังตัวเป็นอย่างยิ่ง จึงไม่พบเจอกับปัญหาใดๆ

"อยู่ข้างหน้านี่เอง!"

เบื้องหน้าเต็มไปด้วยพุ่มไม้รกชัฏ กิ่งก้านสาขาพันกันยุ่งเหยิง บดบังแสงอาทิตย์จนมืดมิด แมลงพิษและอสรพิษซุกซ่อนตัวอยู่เต็มไปหมด ดูเผินๆ เหมือนทางตัน

หลัวเทียนไร้ซึ่งความหวาดหวั่น บุกตะลุยฝ่าดงหนาม เพลิงสวรรค์เก้ามังกรลุกโชนกวาดล้างสัตว์มีพิษให้ถอยร่นไป ใช้เวลาเดินหน้าไปราวหนึ่งก้านธูป สภาพแวดล้อมเบื้องหน้าก็เปิดกว้างขึ้นอย่างฉับพลัน

ราวกับหลุดเข้ามาสู่อีกโลกหนึ่ง!

ท้องฟ้าแจ่มใสไร้เมฆหมอก แสงแดดสาดส่อง ทัศนียภาพงดงามดั่งภาพวาด น้ำตกสายหนึ่งทิ้งตัวลงมาจากหน้าผาสูงชันนับพันฟุต แตกกระจายเป็นละอองน้ำฟุ้งกระจาย เบื้องล่างเป็นลำธารสายเล็ก น้ำใสแจ๋วแหวว มองเห็นฝูงปลาแหวกว่ายอย่างเริงร่า เมื่อมองจากที่ไกลๆ แสงแดดที่ตกกระทบผิวน้ำสะท้อนประกายสีเขียวมรกต ดูแล้วสบายตายิ่งนัก

บนชะง่อนผาเหนือน้ำตก มีลิงสองสามตัวกำลังกระโดดโลดเต้นหยอกล้อกัน บรรยากาศดูคึกคักมีชีวิตชีวา แตกต่างจากสภาพป่ารกชัฏอันตรายเมื่อครู่นี้อย่างสิ้นเชิง

หลัวเทียนยืนตะลึงงัน ทว่าในใจกลับตื่นเต้นยินดี "คิดไม่ถึงเลยว่าในป่าลึกเทียนหยางจะมีดินแดนสุขาวดีซ่อนอยู่ ช่างเป็นผลงานรังสรรค์ของธรรมชาติ ดินแดนเซียนบนดินชัดๆ!"

หลัวเทียนเอ่ยชมพลางกระโจนลงไป เบื้องล่างน้ำตกแห่งนั้นมีซากปรักหักพังตั้งอยู่จริงๆ บ่งบอกถึงร่องรอยของมนุษย์ในอดีตกาล

ด้านบนมีบานประตูหินสภาพทรุดโทรม ถูกน้ำกัดเซาะจนตัวอักษรบนบานประตูเลือนรางยากจะอ่านออก

ใต้บานประตูหินมีทางลับลงไปใต้ดิน รอบๆ มีวัชพืชขึ้นรกชัฏ ปิดบังปากทางเข้าไว้จนมิด

กุ๊กๆ!

กั้กๆ!

เสียงร้องของตัวอะไรบางอย่างดังขึ้น ค่อยๆ ดังขึ้นเรื่อยๆ จนในที่สุดก็ดังกึกก้องราวกับฟ้าผ่า น่าสะพรึงกลัวเป็นอย่างยิ่ง

หลัวเทียนตกใจสุดขีด เพราะจู่ๆ มันก็เห็นดวงตานับไม่ถ้วนกำลังจ้องมองมันมาจากทั่วทุกสารทิศ ทุกดวงตาล้วนเปล่งประกายสีแดงฉานกระหายเลือด

"นี่... จิ้งจอกรึ ทำไมถึง... เยอะขนาดนี้!"

หลัวเทียนตื่นตระหนก เสียงร้องของพวกมันยิ่งทำให้มันแทบคลั่ง

[จบแล้ว]