บทที่ 11 ถ้าฉันสอบเข้ามหาวิทยาลัยไม่ได้ ฉันจะเปลี่ยนไปใช้แซ่ของเธอ!

บทที่ 11 ถ้าฉันสอบเข้ามหาวิทยาลัยไม่ได้ ฉันจะเปลี่ยนไปใช้แซ่ของเธอ!

การที่อันธพาลประจำโรงเรียนผู้เคยก่อวีรกรรมสารพัดเรื่องเลวร้าย จู่ๆ ก็อยากจะตั้งใจเรียนขึ้นมา มันช่างเป็นเรื่องไร้สาระพอๆ กับข่าวลือที่ว่าโลกกำลังจะระเบิดนั่นแหละ

ในเวลานี้ เฉินเซียงมองเจียงฉางหยวนด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ สายตาที่เปี่ยมไปด้วยความสงสัยของเธอไม่ได้ถูกปิดบังเอาไว้เลยแม้แต่น้อย

"ตั้งใจเรียนงั้นเหรอ?"

เธอแค่นหัวเราะ คนพวกนี้อาจจะยังไม่เข้าใจความรู้ระดับมัธยมต้นด้วยซ้ำ แล้วตอนนี้กลับมาพูดเรื่องความพยายามเนี่ยนะ?

"เรื่องลูกล้างผลาญกลับใจมันก็มีให้เห็นอยู่เยอะแยะ และคนทำได้จริงก็มีไม่น้อย แต่นั่นต้องไม่ใช่พวกนายแน่ๆ"

"อยากจะใช้คะแนนสอบเอาชนะสภานักเรียนในเวลาแค่สิบกว่าวันเนี่ยนะ? ฝันไปเถอะ!"

เรียกได้ว่าคำพูดของเฉินเซียงนั้นไร้ความปรานีโดยสิ้นเชิง เจ้าอ้วนและพรรคพวกถึงกับหน้าแดงก่ำด้วยความอับอาย

นี่เป็นครั้งแรกที่มีคนมาด่าทอพวกเขาต่อหน้าแบบนี้ มันจะมากเกินไปแล้ว!

"ทำไมเธอถึงดูถูกพวกเรานักล่ะ?"

"ก็แค่เรียนเก่งกว่าเท่านั้นแหละ ถ้าตอนนั้นพวกเราตั้งใจเรียน ป่านนี้เราก็คงติดอันดับของสายชั้นไปแล้ว"

เจียงฉางหยวนเอื้อมมือไปห้ามพวกเขา ไอ้พวกเพื่อนร่วมทีมไม่ได้เรื่องพวกนี้ดูสถานการณ์ไม่ออกเลยหรือไง ตอนนี้พวกเขาเป็นฝ่ายมาขอร้องเธอนะ

และเขาก็อยากให้เจ้าอ้วนกับคนอื่นๆ ตั้งใจเรียนเพื่ออนาคตที่ดีกว่าจริงๆ ไม่ได้หวังว่าจะเรียนเก่งเลิศเลออะไร แต่อย่างน้อยก็ให้สอบเข้ามหาวิทยาลัยห้องแถวได้ก็ยังดี

จะได้ไม่ต้องจบมาแบบไม่มีวุฒิการศึกษา แล้วก็เอาแต่ใช้ชีวิตเป็นอันธพาลข้างถนนไปวันๆ

"เหอะ ก็เพราะฉันเรียนเก่งไงล่ะ!"

"มีปัญหาเหรอ?"

"กลืนมันลงไปซะ!"

เฉินเซียงเย่อหยิ่งมาก คำพูดเหล่านี้ทำให้เจ้าอ้วนและพรรคพวกจ้องมองเธอด้วยความโกรธแค้น

ไม่เคยมีใครกล้าทำตัวเย่อหยิ่งต่อหน้าพวกเขาขนาดนี้มาก่อน!

"คุณชายเจียง เราเรียนกันเองก็ได้ เราไม่ต้องการผู้หญิงคนนี้หรอก"

"ถุย! วันนี้เธอมาดูถูกฉัน พรุ่งนี้ฉันจะทำให้เธอเอื้อมไม่ถึงเลยคอยดู!"

"ฮึ ดูถูกคนอื่นแค่เพราะตัวเองเรียนเก่ง เสียแรงที่เป็นถึงนักเรียนหัวกะทิ"

เจียงฉางหยวนเองก็รู้สึกโกรธขึ้นมานิดๆ เหมือนกัน เขาอุตส่าห์ลดตัวลงมาขนาดนี้แล้ว แต่เขาก็ไม่ยอมให้นางรองอย่างเฉินเซียงมาเหยียบย่ำหัวบอสตัวร้ายในยุคบุกเบิกอย่างเขาหรอกนะ!

"เฉินเซียง เธอจะดูถูกพวกเราก็ไม่เป็นไร แต่เธอจะมาปฏิเสธความตั้งใจที่จะพัฒนาตัวเองของพวกเราไม่ได้นะ"

"พวกเรารู้จักดิ้นรนเพื่อความก้าวหน้าแม้ว่าพวกเราจะเรียนไม่เก่งก็ตาม เธอจะบอกว่าแค่เพราะเธอเรียนเก่ง เธอเลยได้ทุกอย่างที่ต้องการงั้นเหรอ?"

พูดจบ เจียงฉางหยวนก็หันหลังเดินจากไปด้วยสีหน้าเย็นชาและมีศักดิ์ศรี

ถึงแม้ความหยิ่งทะนงนี้จะทำให้เขาสูญเสียโอกาสดีๆ ไป แต่เขาก็จะไม่ยอมเอาศักดิ์ศรีของตัวเองไปวางไว้ใต้ฝ่าเท้าของเฉินเซียงเด็ดขาด

เขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องรับมือกับพระเอกและนางเอกเพื่อเอาชีวิตรอด แต่นางรองกลับอยากจะมากระโดดข้ามหัวเขางั้นเหรอ?

เขารู้ดีว่าในนิยายต้นฉบับ เฉินเซียงแอบชอบกู้ชิง... เจ้าอ้วนเดินเข้าไปหาเฉินเซียงด้วยความแค้นเคือง ถ้าไม่ใช่เพราะเขาสู้เธอไม่ได้ เขาคงจะข่มขู่เธอไปแล้วแน่ๆ

"คอยดูเถอะ ฉันจะต้องเป็นคนใหญ่คนโตให้ได้ ฉันขอสาบานด้วยชื่อเสียงของวงศ์ตระกูลเลย!"

"ฉันด้วย! ถ้าฉันสอบเข้ามหาวิทยาลัยไม่ได้ ฉันจะเปลี่ยนไปใช้แซ่ของเธอเลยเอ้า!"

พวกลูกน้องแต่ละคนต่างวิ่งเข้าไปหาเฉินเซียงเพื่อประกาศกร้าวก่อนจะเดินจากไป

เพราะคำพูดไร้เยื่อใยของเฉินเซียง พวกเขากลับรู้สึกถึงความมุ่งมั่นที่จะตั้งใจเรียนจนตัวตายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ขนาดตอนที่ประกาศสงครามกับกู้ชิง พวกเขายังไม่เป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกันขนาดนี้เลย

สีหน้าอึ้งๆ ของเฉินเซียงแข็งค้างไป จู่ๆ เธอก็หรี่ตามองแผ่นหลังอันแน่วแน่ที่กำลังจะลับหายไปตรงมุมตึก

"ฉันตกลง"

"ถ้าฉันไม่ตั้งใจเรียน ฉันจะลงไปกราบขอขมาบรรพ..."

ติงซื่อเจิ้งที่กำลังจะกล่าวคำสาบานจนจบ จู่ๆ ก็สำลักน้ำลายตัวเอง

"เธอพูดว่าอะไรนะ?"

"ฉันบอกว่า ฉันตกลงจะเป็นติวเตอร์ให้พวกนาย"

เฉินเซียงพูดซ้ำ สายตาของเธอจับจ้องไปที่เจียงฉางหยวน

ในขณะที่หันหลังให้ทุกคน ดวงตาของเจียงฉางหยวนก็เป็นประกายขึ้นมาทันที แต่สีหน้าของเขากลับดูขรึมเมื่อหันกลับมา

ช่างเป็นเรื่องประหลาดใจที่น่ายินดีจริงๆ!

"ตลอดสิบเจ็ดวันหลังจากนี้ รบกวนคุณนักเรียนหัวกะทิเฉินช่วยเคี่ยวเข็ญพวกเราอย่างเต็มที่ด้วยนะครับ"

"แน่นอนอยู่แล้ว"

เฉินเซียงพ่นลมหายใจอย่างเย่อหยิ่งและเดินไปยืนข้างเจียงฉางหยวน

"อย่าลืมส่งขนมมาให้ทุกวันด้วยล่ะ"

"เรื่องกล้วยๆ สบายมาก"

เมื่อมองดูทั้งสองคนด้วยสายตาว่างเปล่า ทุกคนก็ถึงกับอึ้งกิมกี่ไปตามๆ กัน

พวกเขาอุตส่าห์พูดจาซะดิบดีไปแล้วแท้ๆ แล้วนี่มันอะไรเนี่ย... เฮ้อ ช่างมันเถอะ ถือซะว่าตบหน้าตัวเองก็แล้วกัน!

คุณชายเจียงอุตส่าห์ทุ่มเทเพื่อพวกเขามามากพอแล้ว พวกเขาจะไปสร้างปัญหาเพิ่มให้เขาไม่ได้

"เราจะติวกันที่ไหนล่ะ?"

"ที่บ้านฉัน!"

"โอเค นาย ไปซื้อหนังสือเรียนของประถมมา"

"เอามาทำไมอะ?"

เจ้าอ้วนที่ถูกระบุตัวถามกลับด้วยสีหน้าโง่งม

เฉินเซียงกระตุกยิ้มที่มุมปาก ทำเอาพวกคนทรยศถึงกับตาพร่าไปชั่วขณะ

"ความรู้ในหัวพวกนายมันแย่ยิ่งกว่าเด็กประถมซะอีก นายคิดว่าเอามาทำไมล่ะ?"

เมื่อได้ยินดังนั้น หน้าของเจ้าอ้วนก็แดงเถือกขึ้นมาทันที เจ็บจี๊ดเลย

"ไม่ได้ยินที่นักเรียนหัวกะทิเฉินสั่งหรือไง? รีบไปสิ พวกนายก็ไปด้วย ไปซื้อหนังสือเรียนของประถม ม.ต้น แล้วก็ ม.ปลาย มาให้หมดเลยนะ"

"แล้วก็แวะซื้อของกินมาด้วยล่ะ"

เจียงฉางหยวนออกคำสั่ง พวกลูกน้องที่โดนแทงใจดำก็รีบเผ่นแน่บไปทันที

จากนั้น เขาก็นำคนที่เหลือและเฉินเซียงมุ่งหน้ากลับไปที่บ้านของเขาด้วยความเบิกบานใจ การที่สามารถเชิญเธอกลับไปได้ก็ถือว่าชนะไปครึ่งทางแล้ว

จะว่าไป เฉินเซียงก็ปฏิเสธอย่างชัดเจนแล้วนี่นา ทำไมจู่ๆ ถึงเปลี่ยนใจล่ะ?

หรือว่าเธออยากจะให้ข่าวลือมันแพร่สะพัดต่อไป แล้วใช้เขาเป็นโล่กำบังเพื่อทดสอบความรู้สึกของกู้ชิงงั้นเหรอ?

เมื่อคิดได้ดังนั้น เจียงฉางหยวนก็เอาแต่จ้องมองเฉินเซียงไปตลอดทาง จนเธอเริ่มหงุดหงิด

"ถ้าตาป่วยก็ไปหาหมอซะ ฉันไม่ใช่มารักษาโรคตาได้ด้วยการมองหรอกนะ"

เจียงฉางหยวนหันเหสายตาหนีอย่างพูดไม่ออก มิน่าล่ะในนิยายต้นฉบับกู้ชิงถึงไม่ได้เลือกเธอ ปากเธอมันเหมือนอาบยาพิษมาเลย ถ้าเขาเป็นกู้ชิง เขาก็คงต้องกลับมาคิดเหมือนกันแหละว่าตัวเองจะโดนพิษตายหรือเปล่า

ติงซื่อเจิ้งและพรรคพวกเกาะกลุ่มกันเงียบๆ เปลี่ยนสถานะเป็นไทยมุงอย่างกระตือรือร้น

ให้ตายเถอะ!

คุณชายเจียงจอมเผด็จการและไร้เหตุผลของพวกเขากลับต้องมาเสียศูนย์ซะงั้น จริงอย่างที่เขาว่ากัน ต่อหน้าคนที่ตัวเองรัก ศักดิ์ศรีอะไรนั่นมันเป็นเรื่องเล็กน้อยจริงๆ

คุณชายเจียงผู้น่าสงสารยังไม่ทันบรรลุนิติภาวะเลย ก็กลายเป็นสามีที่กลัวเมียอย่างสมบูรณ์แบบซะแล้ว

เรื่องนี้แหละที่ไม่ควรเอาเป็นเยี่ยงอย่าง!

"ติ๊ด ระบบควบคุมการเข้าออกเปิดใช้งาน ยินดีต้อนรับกลับบ้านค่ะเจ้านาย"

ตั้งแต่เดินเข้ามาในเขตวิลล่าบลูเบย์จนมาถึงหน้าบ้านหมายเลข 1 สีหน้าของเฉินเซียงก็ดูน่าสนใจเอามากๆ

"ไม่คิดเลยนะว่าบ้านนายจะอยู่ที่บลูเบย์"

"หึหึ บ้านฉันก็พอจะมีเงินสกปรกอยู่บ้างน่ะ"

ติงซื่อเจิ้งอยากจะขำ แต่ก็ขำไม่ออกเมื่อเห็นเจียงฉางหยวนหยิบรองเท้าแตะมาให้เฉินเซียงอย่างใส่ใจ

คุณชายเจียงเปลี่ยนไปแล้ว!

พวกเขามาตั้งหลายครั้ง ไม่เคยได้รับการปฏิบัติแบบนี้เลยสักครั้งเดียว

ในระหว่างที่เจ้าอ้วนยังไม่กลับมาพร้อมกับหนังสือเรียน เจียงฉางหยวนก็คิดว่าจะพาเฉินเซียงเดินทัวร์บ้านสักหน่อย แต่จรรยาบรรณวิชาชีพของเธอนั้นสูงปรี๊ด

"เตรียมกระดาษกับปากกามา ฉันจะวางแผนการเรียนรายวันให้พวกนาย"

"ได้เลย"

ติวเตอร์ทุ่มเทขนาดนี้ เจียงฉางหยวนก็ปลื้มสิครับ

เมื่อเจ้าอ้วนกลับมาและคนนับสิบจัดการมื้อเย็นเสร็จเรียบร้อย เจียงฉางหยวนก็พาทุกคนไปที่โรงภาพยนตร์ส่วนตัวในบ้าน ซึ่งเรียกเสียงฮือฮาจากทุกคนยกเว้นเฉินเซียง

"เวลาเหลือน้อย ภารกิจก็หนักหนา เลิกโอ้เอ้กันได้แล้ว หาที่นั่งซะ แล้วมาเริ่มเรียนกันเลย"

"จัดไป"

ที่นั่งมีไม่พอ พวกเขาจึงไปยกเก้าอี้มาเสริม ทำให้โรงภาพยนตร์ส่วนตัวที่ปกติจะเงียบสงบอัดแน่นไปด้วยผู้คนจนแทบไม่มีที่เดิน

เฉินเซียงเสียบแฟลชไดรฟ์ จากนั้นก็เปิดหนังสือเรียนประถม อธิบายประเด็นสำคัญของความรู้ระดับประถมอยู่นานกว่าสามชั่วโมง

ถึงแม้พวกเขาจะเป็นกลุ่มเพื่อนร่วมทีมที่ไม่ได้เรื่อง แต่การเรียนเนื้อหาประถมก็ไม่ได้เป็นปัญหาอะไรเลย พวกเขาเรียนจบกันตอนประมาณห้าทุ่ม

"เจ้าอ้วน พวกนายคนที่บ้านอยู่ทางเดียวกับนักเรียนหัวกะทิเฉิน เดินไปส่งเธอที่บ้านก่อนแล้วค่อยกลับนะ พรุ่งนี้เราค่อยมาลุยกันต่อ"

"ไม่มีปัญหา ปล่อยนักเรียนหัวกะทิเฉินให้เป็นหน้าที่พวกเราเอง เราจะไปส่งเธอให้ถึงบ้านอย่างปลอดภัยแน่นอน"

ขณะที่ทุกคนทยอยเดินออกไป พวกเขาก็บังเอิญเจอกับพ่อเจียงและแม่เจียงที่เพิ่งกลับมาดึกพอดี

เจียงเจิ้งกั๋วเห็นเข้าก็โมโหขึ้นมาทันที หลังจากคนอื่นๆ กลับไปหมดแล้ว เขาก็พุ่งเข้าไปดึงหูเจียงฉางหยวนทันที

"ไอ้เด็กบ้า แกพาพวกเพื่อนเลวๆ มาทำบ้านเละเทะอีกแล้วนะ คอยดูเถอะ พ่อจะตีก้นแกให้ลายเลย!"